<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/35549" type="text/javascript"></script>

รักใสๆของยัยเปรี้ยวจี๊ด(ช่วงนี้เศร้าๆอ่าไม่มีคนเม้น) ผู้เขียน: สายลม ชมแล้ว: 27,094 ครั้ง post ครั้งแรก: Sat 8 March 2008, 11:33 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 1:22 am อยู่ในส่วน: vนิยาย, นิยายผจญภัย

งานร.ร.(3)

(มิ้นนะค่ะ)

หลังจากแยกตัวกลับออเร้นฉันรู้สึกได้ถึงน้ำอุ่นๆที่มันไหลออกมาจากตาทั้งสองข้างตอนนี้ฉันเดินลัดเลาะในเส้นทางที่ไม่รู้จักของร.ร.นี้มาเรื่อยๆฉันไม่สนใจว่ามันจะเป็นยังไงที่รู้ๆมันก็มีที่ๆฉันไม่รู้จักมากมาเลยแต่ตอนนี้มันช่างเป็นเวลาที่ไม่กระทบกระเทือนจิตใจฉันทั้งสิ้นและฉันก็โดดเรียนมาด้วยฝากยัยแว่นลาไว้แล้ว

คำพูดที่พูดของกิตยังคงดังกึกก้องอยู่ในหัวสมองของฉัน ฉันไม่สามารถสบัดมันออกไปได้เลยตอนนี้ฉันมาเรื่อยๆๆและเอยๆจนมาถึง ทางดัน ~อ้าวเวรแล้วไงเดินไม่ดูตาม้าตาเรือแต่ตรงนี้แหละเหมาะสุดที่ฉันจะอยู่คนเดียวที่นี่ดูเป็นหลังตึกของม.5มั้ง

"ฮือๆๆ"

ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นเสียงของกิตที่ดังกระทบโสดประสาทไปมายังไม่กระจ่างไปจากหัวสักที

"นี่แกยัยออเร้นน่าหมั่นไส้เนาะว่าไหม"

มีเสียงแหลมสูงปรี๊ดที่สามารถบอกหน้าตาคนพูดได้อย่างดีลอดมาจากอีกด้านของกำแพงแต่เอ๋ยังมีอีกด้านหรอแล้วฉันมาจนมุมอยู่ที่ไหนละเนี่ยแต่เอ๋เมื่อกี้มันเอ่ยชื่อออเร้นหรอ

"ช่ายแล้วทำเป็นไปออเสาะพี่เคนตะกะพี่ริว"

"แถมพี่ข่าวนะว่ายังไปนั่งกินหนมกะพี่กิตด้วยอ่ะ"

"ช่ายสงสัยคงจะคิดชุบมือเปิบอ่ะแหละอย่างงี้เราจะทำไงดีอ่ะมันแย่งพวกพี่ไปจากเราหมดเลย"

"จัดการมันเลยไหมหลังจากร.ร.นี้เสร็จแน่"

"ดีๆที่ไหนอ่ะ"

ติ๊งตอง ก๊างกิ๊ง~

"ขอโทดนะเดี๋ยวค่อยมาคุยกันใหม่ฉันคงต้องไปซ้อมแสดงละครกะยัยออเร้นนั่นอีกไปและ"

สงสัยยัยนี่จะหัวโจกแน่ๆเลย แต่เอ๊อแสดงละครงั้นฉันคงจะต้องไปแสดงด้วยใช่ไหมเนี่ย เฮ้อตอนนี้ฉันไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรทั้งสิ้นแล้วล่ะ

ติ๊ดๆๆๆ เสียงโทรศัพท์ฉันดังงขึ้นฉันจึงกดมันมาดูปรากฏว่าเป็นชื่อของออเร้น

"แกอยู่หนายยย ~"เสียงที่ตะโกนโหวกเหวกดังมาจากปลายเสียงทำเอาฉันสดุ้งโหวย

"คือวันนี้ฝากบอกพี่ที่คุมด้วยว่าฉันไม่ว่างแค่นี้นะบาย"

ฉันพูดจบก็วางสายปิดเครื่องและนั่งโซม..ต่อ

"อ้าวมิ้นมานั่งทำอะไรตรงนี้อ่ะคับ"

"เอ๋ โคยะสะ..สวัสดีค่ะ//^..^//"

ฉันพูดโดยพยายามปรับเสียงให้ไม่สั่นมากที่สุดแต่ดูแล้วฉันทำไม่ได้เลย..เอทำไมโคยะโผล่มาในกีฬาล่ะไปซ้อมบทพ่อไม่ใช่หรอแปลกๆๆๆๆแปลกมาก

"เป็นอะไรหรือป่าวต้องไปซ้อมมละครไม่ใช่หรอตาแดงๆนะคับ"

"เอ่อ..คือ"

ยิ่งเค้าพูดทำให้ฉันนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

กิตที่คบกะฉันมานานกว่าออเร้น

อยู่ดีๆก็มาบอกว่าชอบออเร้น

บอกให้ช่วยและวันนี้

ก็ไปนั่งกินขนมด้วยกันซึ่งดูแล้ว

มันช่างเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก

แต่ฉันสิมันคนนอกชัดๆ

ยิ่งคิดน้ำตามันยิ่งไหลออกมาอีกรอบฉันไม่รู้จะเอามันไปไว้ที่ไหนอีกแล้ว

"เฮ้ย...มิ้นป่ะไปนั่งคุยกันก่อน..."

โคยะพาฉันมานั่งในม้านั่งแถวนั้นและปลอบฉันอย่างดีเค้าคนนี้ไม่เคยทำให้ฉันเสียใจเลยถ้าทำได้นะฉันจะรักนายนะโคยะแต่มันสายไปเสียแล้วล่ะฉันคนนี้คงไม่สามารถรักใครได้อีก...

"ไม่เป็นไรนะถ้าเทอไม่อยากเล่าให้ฉันฟังก็ไม่เป็นไรร้องออกมาเถอะวันนี้ฉันยกไหล่ให้เลย"

"อือ..TTvTT"

เค้าดึงฉันเข้าไปซบไหล่และก็นั่งอยู่อย่างงั้นจนครึ่งชม.ผ่านไป ฉันก็ร้องไห้จนเพลียไป เลยขอตัวกลับบ้านแต่เค้ายืนยันจะไปส่ง

"ขอบใจนะโคยะ ฉันไม่เป็นไรแล้วละ อย่าบอกออเร้น"

"ทำไมล่ะ"

"เอ่อ..นะ"

"ก็ได้คับตามใจมิ้น"

เฮ้อถ้านายบกมีหวังยัยอเร้นซักฉันจนขาวกว่าเสื้อที่โดนซักโดนบรีสอีกโหย....

######(ออเร้น)#####

อะไรเนี่ยพอวางสายไปจากยัยมิ้นฉันก็มึนตึบแปดด้านแต่มันคงจะอึอยู่มั้งเลยมาไม่ได้ไม่เป็นไรฉันบอกพี่เค้าให้เพื่อนคนนี้จะทำอะไรไม่เคยบอกเลย โอเคฉันเข้าใจ

"น้องออเร้นกำลังรออยู่เลยคับแล้วน้องมิ้นละ"

"เอ่อคือเค้าขอลาน่ะคะพอดีติดธุระส่วนตัวในห้องน้ำ"

ฉันบกให้แกแล้วนะพรุ่งนี้แกไม่ต้องอายนะเพื่อนรักแล้วแกจะปลื้มใจที่มีเพื่อนที่น่ารักอย่างฉันว่ะฮ่าฮ่าฮ่า(หัวเราะเริ่มชั่วร้าย)เฮ้อและพี่เค้าก็เรียกไปซ้อมนู้นซ้อมนี่ส่วนอีตาริวได้ซ้อมแทนโคยะเพราะโคยะต้องไปแข่งกีฬา

"เอาล่ะบทท้ายสุดเนี่ยเป็นตอนจุมพิษเจ้าหญิงพี่ขอให้น้องเคนตะเข้าไปใกล้ๆน้องออเร้นหน่อยนะคับเพราะเราอยากให้ฉากนี้เหมือนจริงที่สุด"

"คับผมจะทำให้ดีที่สุด^O^!~"

เคนตะพูดหน้าระรื่นส่วนฉันงี้เหงื่อกแทบตกเป็นสายน้ำอ๊ากฉันขอสแตนบายลาตายก่อนละกันบะบาย

--------------------------------------------------------------------

แล้วจะมาต่อเด้อ

บะบุ้ยราตรีสวีสดิ์

ไปนอนก่อนนะคะ

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน