<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/35549" type="text/javascript"></script>

รักใสๆของยัยเปรี้ยวจี๊ด(ช่วงนี้เศร้าๆอ่าไม่มีคนเม้น) ผู้เขียน: สายลม ชมแล้ว: 27,120 ครั้ง post ครั้งแรก: Sat 8 March 2008, 11:33 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 1:22 am อยู่ในส่วน: vนิยาย, นิยายผจญภัย

งานร.ร.(4)เจ้าหญิงนิทรา

โหยฉันโดนปัดแก้มตาขอบตาทานู้นทานี่ฉันยังไม่รู้เลยว่ายังจะเป็นคนอีกต่อไปรึป่าวเนี่ย รุ่นพี่เค้าก็ช่างเติมช่างแต่งเหลือเกินพอบอกว่า'พอได้แล้วค่ะ'พี่เค้าก็จะบอกกลับมาว่า'น้องออเร้นไม่ต้องพูดมากนะฮ่ะดี๋ยวก็สวย'ง่ะทำไมกลายเป็นกระเทยไปแล้วฉันละต้องเข้าใจเพราะฉันพูดอีกห้าครั้งรู้ไหมคำตอบที่ได้กลับมาก็คือ

'นะฮาเอ้าอีกตรงนี้นิดหนึ่งฮ่า...'

'กรี๊ดๆดูสิค่ะน้องออเร้นปากสวยจังเติมอีกหน่อยก็ไม่เลวนะ'

'ยังพอไม่ได้ค่ายังไม่เสร็จ'

เอ้าใกล้แล้วค่าๆ''

'ไม่ต้องพูดแล้วฮ้า..น้องออเร้นไปแต่งตัวได้แล้วฮ้า'

และนั่นทำให้ฉันเงียบและเดินไปแต่งตัวดีๆ โอ๊ะโอนี่มันชุดอะไรเนี่ยสวยจังเลย สีชมพูอ่อนๆยาวลากพื้นอึ๋ยแล้วฉันจะเดินอยางงงไงเนี่ยมันลากพื้นไปหมดแล้วก็มีโบว์ผูกข้างหลังอีกส่วนกระโปงทำแบบสองชั้นข้างนอกเป็นผ้าฝ้าย...ข้างในก็สีชมพูดออกเข้นหน่อยที่เหลือก็ลวดลายน่ารักกระจุกกระจิกต่างๆ....= =!

ส่วนผมฉันที่เป็นสีแดงตอนนี้โดนปล่อนลงมาและพี่เค้าก็ทำเป็นลอนๆให้อ๊ากกกไม่น้าผมเสียหมดแต่มันเกี่ยงไม่ได้นี่....และฉันโดนติดดอกไม้ไว้อีกที่ผมแบบว่าพี่เค้ากะฉันติดแบบดอกเล็กๆอ่าอึ๋ย....แถมรองเท้ายังส้นสูงซะสะดุดเลยอ่าแง้ฉันจะไม่แสดงอีกแล้ว(ก็นี่มันม.6แล้วแล้วนี่)

ตอนนี้ฉันอยู่หลังเวทีค่ะในเวลาประมาณนี้ฉันว่าเราน่าจะแสดงได้แล้วเพราะ8.30น.แล้วอ่าแต่ครูใหญ่เคราแยะดัน..พูดยังไม่จบตอนนี้ฉันยังไม่เห็นนายเคนตะกะริวหายไปไหนเนี่ย

10นาทีผ่านไป

"แฮ่กๆ...ออเร้นมีเรื่องจะคุยด้วย"นายริววิ่งมาด้วยอาการหอบแต่ยังไม่หลุดพ้นจากต้นไม้บนตัวเลยเฮ้อ

"อือ"ฉันเดินตามนายต้นไม้ริวมาจนถึงมุมที่ไม่มีคนแล้วเค้าก็ยืนสร้อยคอแสนสวยมากเป็นล๊อกเก็ตสีเงินด้านหน้าเขียนคำว่า love ไว้แต่เค้าให้ฉันทามไม...

"อารายอ่ะ"

"สร้อยไง ฉันซื้อมาให้ฉันขอโทดนะตอนบนกระเช้านั้นอ่ะ"อ๋อ

"จะรับไว้ก็ได้นายต้นไทร์"

"คับเจ้าหญิง^O^"ที่นี้ล่ะยิ้มกว้างเลยฉันใส่สร้อยนั่นแล้วเดินออกมาก็เจอนายเคนตะในชุดเจ้าชายเหมือนเดิมเหงื่อเต็มเลย

"ออเร้นนี่ฉันให้"วันนี้วันอารายเนี่ยได้กำลัยมาอีกหนึ่งอันรูปหัวจายเฮือกร้านเดียวกันมารึป่าวเนี่ยไหงคล้ายๆกันแต่ไม่มีรูปเลิฟและไม่ใช่ล๊อกเก็ต

"อือๆ"

"น้องออเร้นค๊าบขึ้นเวทีได้แล้วคาบ"

พอพี่เค้าเรียกฉันก็ขึ้นไปแสดงตามบทบลาๆๆๆๆๆจนมาถึงบทสุดท้ายอีตาเคนตะดูเจ้าเหล่ช๊อบกลแถมพี่ทีมงานบอกว่าจากจูบนานหน่อยนะอ๊ากกกนายจะทามอารายฉ๊านนน

แง้ เอาไงดีเนี่ยแต่ก็ค่อนชื้นใจหน่อยนะที่นายต้มไทร์มายืนอยู่ใกล้ๆแถวนี้อ่ะนะไม่ใช่แค่ใกล้ๆอ่ะนายนี่ยังมียืนแบบฉันนอนอยู่ในเตียงสวยใช่ม๊าด้ายขวาเป็นผู้ชมด้านซ้ายเป็นฉากนั่นแหละที่อีตาบ้านั่นจาไปยืนเหอๆๆ

เพราะเหตุนี้นายเคนตะจึงดูไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่แต่ก็จำใจเล่นไปแถมยังมาพูดบลาๆๆๆๆๆเมื่อไหร่จาจบเนี่ยยยยยฉันรอนานแล้วนะ และมันก็มาถึงช่วงเวลาของชีวิต....อีตาเคนตะเอาหน้าเค้ามาใกล้จนหายใจรดกันเลยหน้าที่ฉันแค่ต้องฟื้นใช่มะแต่ว่านายเอาหน้านายออกไปก่อนสิย้า.....

พลั่ก

"โอ๊ย"

เคนตะร้องเบาๆทำให้ผู้ชมไม่ได้ยินแต่ฉันรู้ได้เลยว่าเมื่อกี้มันอะไรและหน้าที่ฉันก็คือต้องฟื้น ตอนนี้ผู้ชมฮือฮากันใหญ่ว่าอะไรน่ะ...การแสดงมั้ง แต่ฉันจำต้องแสดงต่อเฮ้อ...

"น้องริวเป็นต้นไม้ไปขยับทำไมคับ"

"คือ...พี่อย่ามายุ่งกะผมน่า ~"

พอเข้ามาพี่เค้าก็เอ็ดเรากันใหญ่เลย..ไอ้ที่โอ๊ยเมื่อกี้นะต้นไม้มันขยับมาพลั่กหัว แต่แลว่าริวไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่เลยแหะอ้าวแล้วยัยมิ้นหายหัวไปไหนอีกเนี่ย

"แล้วมิ้นไปไหนอ่ะค่ะพี่"

"อ๋อมิ้นเอาอุปกรณ์บางส่วนไปเก็บกะน้องแตงโมนะคะ"

พี่อีกคนบอกมาฉันจึงไปซีเรียสไรมากส่วนชุดเนี่ยพี่เค้าบอกว่าให้ไปเปลี่ยนได้แล้วทุกคนก็ไปเปลี่ยนและเราก็มานั่งกันอยู่ที่โรงอาหาร...เหตุก็คือว่าไม่มีที่ไปเพราะคนมันเยอะมาก....ส่วนชมรมลองของก็ทิ้งกันไปอย่างงั้นแหละพี่เบิ้มคงช่วยได้เอแต่ฉันว่าไปดูหน่อยก็ดีเพราะทั้งเคนตะและริวก็หายไปเลย ฉันจึงเดินไปเรื่อยๆ

"เร่ เข้ามาคับเร่เข้ามา.."อ๊ะนั่นเคนตะกำลังทำอะรนะ"ชมรมนี้นะคับมีขายหลากหลายอย่างเลยนะคับเกี่ยวกับออเร้นสุกสวยของเราใครอยากซื้อเดินเข้ามาเลย"

ฉันจึงแกล้งแอบเข้าไปดูโดยที่เข้าไปกับฝูงชนโดยไม่ให้อีตาเคนตะสังเกตุเห็น ที่นี่เป็นแบบเต็นท์อ่ะนะแบบมีโต๊ะตั้งอยู่รอบและมีตระกร้าวางอยู่ เหอะ ฉันเริ่มที่ตระกร้าแรกที่แผ่นเคลือบพลาสติกเป็นรูปพ่วงกุญแจแต่แผ่นนั้นใหญ่หน่อยนะที่สังเกตุมาร้านนี้ส่วยมาจะพวกกุญแจนี้ และนั้นกระดาษแผ่นนี้ก็เขียนว่า...

------------------------------------

               ประวัติคุณออเร้น

ชื่อก็น่าจะรู้ๆกันอยู่นะคับ

ส่วนสูง172 หนัก46

ชอบกินขนม..

เกียด..คนหน้าตาดีเกินเหตุ

             ++++++++

             ++++++++

             ++++++++

-------------------------------------

อ๊ากอีตาบ้าเอ๊ยทำไรก็ได้แล้วทำไมต้องติดรูปฉันไว้ด้วยละย้า...และฉันก็เลื่อนไปอีกตะกร้าหนึ่ง มันมีพ่วงกุญแจรูปอยิ้มที่ตรงกลางพิมรูปฉ๊านนนนน..ฮึ๋ยนี่นายไปเอารูปพวกนี้มาจากไหนดูแต่ละรูปสิน่ารักๆทั้งนั้นเลย ถ้าฉันมีผู้ชายเข้ามายุ่งกะชีวิตมากกว่านี้นะแกตายยย

"เฮ้ยนั้นพี่ออเร้นป่าวน่ะ"น่านไงมาแล้วเสียงนรก

"ใช่ๆไปขอลายเซ็นกัน"แป่วอีเด็กบ้า และมันก็ปรี่มาหาชั้นทั้งร้านเลยใครก็ได้ช่วยลูกทีเดี๋ยวลูกหอมแก้ม1ทีเลยเอ้า

"ออเร้น "รอบนี้ท่าจะเป็นเสียงเคนตะที่มากระชากฉันออกมาจากวงล้อมแล้วเอาฉันไปยืนหน้าร้านแทนังไม่พอหรอก ฉันไม่ได้ยืนหน้าร้านธรรมดามันจับฉันขึ้นมายืนบนเววทีเล็กที่ไม่กินเนื้อที่เท่าไหร่...อ๊ากกกอีตาบ้าเอาฉันมาหากินเรอะไปดีกว่า

"แปปสิออเร้นช่วยชมรมผมหน่อยเดี๋ยวให้ขนมเป็นค่าตอบแทน"

"ก็ได้ฉันยืนเฉยๆใช่มะ"

"อืม พูดไรหน่อยก็ดี"

"ฉัน-ไม่พูดตอนนี้คนก็เข้าร้านนายจนล้นแล้วแหละ"ช่ายแว้วตอนนี้มันเบียดจนฉันจะล้มและฉันก็ล้มลงมาจริงแล้ว

"เหวอ"

ตุ้บ

เอ๋ไม่เจ็บแหะทำไมมันเป็นเสียงตุ้บ ฉันจึงเงยหน้าขึ้นมาพบกับ...หนุ่มหน้าใสเมื่อเช้าจึงพละออกทันที ทำไมโชคชะตากลั้นแกล้งกันอย่างงี้นายมาอยู่ร.ร.ช้านนนทำไม(ก็เมื่อเช้าแกบอกเค้าทำไมละ)

"หวัดดีคับ"

"เอ่อค่ะ"

"ผมชื่อเดลยินดีที่ได้รู้จัก"

"ค่ะ.."

ติ๊ด...~

เสียงโทรศัพท์เจ้ากรรมดันดังขึ้นซะก่อนฉันจึงชะงะไป

"ฮัลโหล..."

"..."

"โทรมาทำไม"

"..."

"อะไรนะ "

"..."

"ได้ๆเดี๋ยวไปแกอย่าทำอะรเพื่อนฉันนะ"

ฉันพละจากตรงนั้นและใส่เกียร์หมาวิ่งไปทันทีมิ้น..อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ

----------------------------------------------------------

มาแล้วเม่นกันมั้งสิคนน้อยจังเลยอ่ะ

แง้...............................

ใจร้าย

(เริ่มบ้าอีกละเรา)

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน