<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/35549" type="text/javascript"></script>

รักใสๆของยัยเปรี้ยวจี๊ด(ช่วงนี้เศร้าๆอ่าไม่มีคนเม้น) ผู้เขียน: สายลม ชมแล้ว: 27,096 ครั้ง post ครั้งแรก: Sat 8 March 2008, 11:33 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 1:22 am อยู่ในส่วน: vนิยาย, นิยายผจญภัย

ตกลง&ทำร้าย

วันนี้ฉันก็ต้องไปโรงเรียนอีกแล้วสินะแต่ว่าอยู่บ้านเคนตะนี่ไม่มีชุดใส่เลยอ่าเคนตะเลยอาสาไปส่งที่หอแล้วก็ไปร.ร.ด้วยกันฉันว่านะไอ้นี่ต้องอยากเกิดมาเป็นซามูไรแต่ว่าดันไม่ได้เกิดมาจึงมาเป็นเงาตาม ตัวฉันแบบเห็นๆแทน

"ออเร้นเสร็จยัง"

"เสร็จแล้วๆ"ฉันว่าและเดินออกมาจากห้องแล้วลงไปข้างล่างเอารถพร้อมเคนตะ

ในรถ~

"เคนตะฉันขอเรียกเคนคุงนะมันติดๆไงไม่รู้อ่ะ"

"อืม..."

"^^~"

"ออเร้น"

"หืม"

"แล้วคำตอบละ"

-----------------------ตัดฉึบ(ริว)----------------------

วันนี้ผมก็มาร.ร.แบบทุกวันและได้ข่าวมาว่าออเร้นยังไม่โผล่กลับบ้านแต่ไปไหนก็ไม่รู้กะไอ้เคนตะคิดแล้วอารมเสียฮึ๋ย

"อ้าวริว ได้ข่าวออเร้นมั้งมั้ย"นี่คือเสียงมิ้น

"ขนาดเทอยังไม่รู้ฉันจะไปรู้หรอ"

หลังจากนั้นผมก็เดินมานั่งม้านั่งตรงแถวลานจอดรถเพื่อจะเจอ และเจอจริงๆ เทอมากะเคนตะและท่าทางยิ้มแย้แจ่มใสมากพอเห็นผมเทอกลับเมินหน้าหนีและขึ้นห้องไปกะนายเคนตะ

------------------------------*ออเร้น*---------------------------

ชิน่าหมั่นไส้นายริวมองทำไมไม่เคยเห็นคนรึไงย่ะ

"ออเร้นถึงห้องแล้วเหม่ออะไรหรอ"

"อ๋อป่าว^^"

เคนคุงเดินจุงมือฉันเข้าห้องมันรู้สึกยังไงๆไม่รู้แหะแล้วก็ดันฉันนั่งลงที่ๆครูให้มานั่งวันแรกส่วนคนที่สลับที่ด้วยก็กลับไปที่เดิมฉันจึงไม่ได้นั่งกะมิ้นดีเหมือนกันไม่อึดอัด

กรี๊ง!~

กลางวัน!~

"นี่ออเร้น"

"หืม อะไรหรอเคนคุง"ตอนนนี้คนออกไปหมดแล้วอ่าเพราะว่าฉันมัวแต่นั่งลอกการบ้านที่นายเคยทำไว้

อยู๋ดีๆเค้าก็โน้มตัวลงมาจูบฉัน....O.O

------------------ริว-------------------------

ผมกะจะมาปรับความเข้าใจกะออเร้นว่าเมื่อวันก่อนและเมื่อเช้ามันคืออะไรตอนนี้ผมวิ่งมาถึงหน้าห้องแล้ว

"หืมอะไรหรอเคนคุง"

ออเร้นอนนี้นั่งอยู๋กะไอ้เคนตะสองต่อสองแล้วหันหน้าเข้าไปหา....แต่ภาพที่ผมไม่คาดคิดคือทั้งคู่จูบกันและ...ออเร้นยังเรียกว่าเคนคุง..ผมไม่อยู่ตรงนั้นอีกต่อไปเดินลงมาอย่างเงียบๆไปโรงอาหารและเห็นโคยะชะเง้อชะเง้มองหาใครอยู๋ก็ไม่รู้ผมจึงเข้าไปนั่งด้วยภายในแปปเดียวข้าวกล่อง4-5กล่องก็โดนวางข้างหน้าทำไงได้คนมันหล่อนี่นาแต่ตอนนี้ผมไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรอีกแล้วแม้แต่จะกินตอนนี้มันไม่มีอารมณ์ทำอะไรทั้งสิ้น...ผมเป็นอะไร(พระเอกเราเซ่อเนอะ)

ไม่นานนักผมก็เห็นออเร้นเดินมาพร้อมเคนตะโดยจุงมือกันมาเคนตะก็เหมือนผมนะแหละมีข้าวกล่องที่น้องๆส่งมาให้แต่เค้าไปเอาแล้วเดินไปสั่งข้าวมาให้ออเร้นกะตัวเอง ตอนนี้ผมรู้สึกเจ็บจี๊ดตรงอกเลยล่ะอยากออกไปจากตรงนี้เร็วๆ

อยู่ดีไม่ว่าดีมิ้นกก็ร้องไห้วิ่งมา

"อ้าวมิ้นเป็นอะไรคับ"โคยะเข้าไปปลอบทันที

"ฮึก ไม่มีอะ...ฮึก หรอกYY.YY"

"ไม่เป็นไรมิ้นไม่ต้องร้องนะมิ้นไม่อยากบอกเราก็ไม่เป็นไร...พี่ริวเป็นอะไรน่ะOoO"หะอะไรหรอผมเป็นอะไร

"อะไร..."ผมรู้สึกชื้นๆแหะ

"ริวร้อง..."มิ้นจะพูดแต่ผมเอามือขึ้นมาจับที่ตาตัวเองนี่ผมร้องไห้เรื่องอะไร

ผมรีบลุกจากตรงนั้นออกมาทันทีโดยที ผมเดินเข้าไปในห้องๆหนึ่งซึ่งเป็นที่ๆผมชอบมาตอนที่ไม่สบายใจมันเป็นสิ่งเดียวที่สงบและผมอยากอยู่คนเดียวตรงนี้

"โธ่โว๊ย.... ~"ผมล๊อกห้องและเดินไปต่อยกำแพงเพื่อมันจะระบายอะไรออกมาได้

พลั่ก พลั่ก พลั่ก

นี่ผมต่อยไปนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้แต่ตอนนี้มือชาไปหมดไม่รู้สึกอะไรน้ำตาของลูกผู้ชายที่ไม่เคยไหลตอนนี้มันออกมาหมด

--------------------------------มิ้น-------------------------------

ฉันไม่ได้สนใจเรื่องที่ฉันไปเจอมาสนใจแค่ว่าริวเป็นอะไรเราสองคนไปตามเพื่อนริวมาส่วนมากหล่อๆทั้งนั้ง*.,*เฮือกตอนนี้พวกเรากำลังรีบวิ่งไปที่ห้องที่พวกเพื่อนริวบอกพอมาถึง

"โธ่โว๊ย... ~"เสยงสธบออกมาจากห้องนั้น

และเสียงที่ตามมาคือพลั่ก

และตามมอีกหลายทีเลยทีเดียว

"เฮ้ยไออ้ริวมึงเป็นไรวะ"

"ออกมาคุยกันก่อนนดิ"

ตอนนี้ไม่มีใครสามารถหยุดริวได้แล้วเพราะว่าตอนนี้ดูเหมือนประสาทสัมผัสของริวจะหายไปแล้วไร้เสียงตอบรับมีแต่เสียงพลั่ก

ปัง

มีคนๆหนึ่งพังประตูเข้าไปทำให้พวกเราเห็นภาพที่ไม่ควรเห็นเลยจริงๆ

สภาพริวตอนนี้เสื้อผ้าโชกเหงื่อมือที่กำลังต่อยกำแพงเสื้ออาบแล้วก็น้ำตาที่ไหลอยู่

--------------------------------------------------------------------------

TT^TTแง่มๆ

สงสารริวแต่ขี้เกียดกลับไปแก้

เฮือกๆ^^

อิอิยังไงก็จต้องมีตอนที่เจ็บปวดถึงที่สุดอะเนอะ

คนเรารักกันนี่

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน