<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/35829" type="text/javascript"></script> |
|
AnD so are YOu หนึ่งเดียวคือเธอ
****ท่านผู้อ่านคร้าขอเปลี่ยนชื่อรื่องน่ะคร้าจากเล่ห์รักคำสาปมาเปน .....
เขาและเธอมีชีวิตที่แตกต่างกัน แต่โชคชตาก็นำพาให้มาเจอกัน เขาสอนให้เธอรู้จักคำว่า รัก และ เธอสอนให้เขารุ้จักคำว่าเสียสละ สิ่งเหล่านี้ต่างหลอมรวมกันให้ทั้งสองเป้นหนึ่งเดียวกันด
post ครั้งแรก: Fri 21 March 2008, 10:26 pm ปรับปรุงล่าสุด: Mon 2 June 2008, 12:26 am
|

แม่ถ้าหากนิชาขอแม่อย่างหนึ่งแม่จะให้ได้ อ่ะป่าวเสียงเด็กหญิงวัย5ขวบที่เต็มไปด้วยความสงสัยว่าที่จริงแล้วแม่นั้นคิดอะไรอยู่ทำไมบางครั้งแม่ต้องร้องไห้ก่อนนอนทุกวัน แต่เด็กหญิงรู้แค่ว่าแม่คงโดนปีศาจแกล้งนี่คือความคิดของเด็กวัยแค่ 5ขวบ
อะไรจ๊ะนิชาจะขออะไรแม่ นี่คือแม่ของนิชา มัชยา ที่ทำทุกอย่างได้เพื่อลูกแม้แต่โดนให้ชายที่ไม่รู้จักเขามาเสพสมกามรมณ์นั้นก็คือ หญิงขายบริการนั้นเองซึ่งเป็นเรื่องที่จะบอกให้ใครได้รู้นั้นเป็นเรื่องยากนัก
นิชา อยากมีบ้าน สวยๆเหมือนปราสาทในนิทานคล้ายๆบ้านของเพื่อนที่โรงเรียนค่ะแม่ด้วยความคิดของเด็กที่อยากได้ไหนสิ่งที่ชอบก็เปรียบเหมือนกับการอยากได้ของขวัญนั้นเอง
อืม ..นิชาอยากได้มากไหม
ค่ะอยากได้
งั้นไม่นานนะนิชาเราจะมี่ทุกอย่างเหมือนคนอื่นๆเสียงที่หนักแน่นของผู้เป็นแม่ที่มีจุดมุ่งหวังคือทำทุกอย่างให้ลูกมีความสุข
สายลมพัดผ่านมาทางหน้าต่างนกร้องประสานเสียงเป็นจังหวะ โลกก็หมุนเปลี่ยนฤดูกาล เวลาก็ล่วงมาแล้ว 15ปี นิชาสาวมาดมั่นวัย20 ที่สวยเก่งฉลาด มีดีกรีระดับดาวมหาลัยเป็นที่น่าสนใจของชายหนุ่มๆหลายคนเชียวแหละ
แม่นิชาไปเรียนก่อนนะค่ะนิชาเข้าไปโอบกอดแม่อย่างซุกซน
ไปเรียนแล้วอย่ากลับดึกนะแม่จะให้นายพรไปรับมัชยาตักเตือนลูก
ค่ะรักแม่นะไปเรียนแล้ว
มัชยามองลูกอย่างเป็นสุขเพราะหลังจากที่ผ่านชีวิตที่แสนจะทรมานเต็มไปด้วยอุปสรรค ก็ผ่านพ้นไปด้วยดี เพราะความพยายามและการเปลี่ยนแปลงตนเองให้มีความเข้มแข็งการรู้จักเอาตัวรอดในสังคม เพราะผู้คนที่เห็นแก่ตัวสอนให้มัชยา นั้นเป็นคนที่ เห็นตัวและความโลภทำให้มัชยาต้องกอบโกยทุกอย่างเพื่อให้นิชา ลูกที่เป็นดั่งหัวใจของเธอ ตอนนี่เธอมีทุกอย่าง ทั้งบ้าน รถ และบริษัทอัญมณีที่ส่งออกไปทั้งในและต่างประเทศ โดยไม่มีใครรู้ถึงอตีดของไฮโซที่เป็นมหาเศรษฐีที่ มีชื่อใหม่ว่า ดารานุช และมัชยาคงเป็นแค่ความทรงจำที่เลวร้ายที่ถูกลืมไปตามกาลเวลา
สวัสดีค่ะคุณดารานุชพนักงานตอนรับหน้าบริษัทไดมอนพาวเวอร์ทักทายเจ้าของบริษัทที่เดินมาอย่างสง่าและน่าเกรงขามเป็นที่สุด
อืม รีตา เธอบอกฉันหน่อยได้ไหมว่าทำไหมหล่อนถึงแต่งตัวแม้กระทั่งเธอนั่งรอตอนรับลูกค้า เสียงเชิงตำหนิและสงสัยของดารานุช
คือ รีตาต้องแต่งหน้าให้ดูดีเพื่อลูกค้าของเราจะประทับใจในบริษัทของเราไงค่ะพนักงานตอบอย่างมั่นใจ
งั้นรึ ถ้างั้นเธอก็ไปแต่งสวยที่บ้านนะไปเขียนไปลาออกและรับเงินค่าชดเชยด้วยเพราะฉันคงรับคนที่ห่วงแต่ความสวยโดยลืมนึกหลักของการบริการลูกค้า
แต่ว่ารีตา ขอโทษนะค่ะ อย่าไล่รีตาออกเลยนะค่ะเสียงอ้อนวอนของลูกจ้างที่รู้สึกสำนึก
ดารานุชมุ่งหน้าเดินต่อไปยังแผนกต่อไปโดยไม่สนใจลูกน้องที่กำลังอ้อนวอน
ทุกคนฟังฉันนะ เราบริษัทไดมอนพาวเวอร์เราเน้นการบริการลูกค้าคือพระเจ้าของเราจงทำหน้าที่ของแต่ละคนให้ดีที่สุดไม่งั้นคงจะเป็นเหมือน รีตาในวันนี้เสียงตะโกนที่มีพลังอำนาจของดารานุชที่เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าทุกคนต้องทำงานให้ดีไม่งั้นต้องมีสภาพเหมือนรีตา
***รอชมตอนต่อไปนะค่ะ
สนุกดีน้า
อยากแต่งสนุกๆแบบนี้มั่งจัง
อิอิ
สู้ๆนะ
เนื้อเรื่องสนุกดีนะ
เป็นกำลังใจให้
แต่ว่า...เอ่อ
จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ ตัวขีด
...เอ่อ...เราเรียกไม่ถูกง่ะ
งั้นเรียกเป็นสีแล้วกัน
ตรงที่ขีดเป็นสีแดงๆน่ะ
มันยังไงก็ไม่รู้ดิ อ่านยากง่ะ
ปรับสายตาไม่ทัน อิอิ
อยากให้ปรับปรุงนิดนึง
อืม เราปรับสีตัวหนังสืใหม่แล้วนะ ตูเอง ขอบจัยที่บอกข้อผิดพลาด อิ อิ

ไม่มีใครมาเมนท์เศร้าจังเรา
มาอัพเร็วๆน้าค้า รออ่ายยุคร่าๆๆ^3^
หุหุหุ... มาใหม่ครับ... เพิ่งได้อ่านบทที่หนึ่งอยู่ ยังไงก็จะทยอยอ่านนะครับ...
สนุกมากครับ
สนุกค่ะ .. .......

ฝากนิยายเราโด้ยหล่ะกัน เผื่อเราจะเเต่ง
http://www.vcharkarn.com/varticle/36633/
หนุกๆแบบนี้ อิอิ


Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
![]() สสวท. |
![]() มูลนิธิ พสวท. |
![]() พสวท. |