วิชาการ.คอม - ‘รักวุ่นๆของยัยจอมซ่ากับนายจอมเเสบ” (ร้องไห้(ตอน4))

‘รักวุ่นๆของยัยจอมซ่ากับนายจอมเเสบ”

ตัวเธอ...เด็กซ๋าประจำโรงเรียนหาเรื่องได้อาทิตย์ละไม่เกิน 5 ครั้ง ตัวเขา...หนุ่มฮอตอันดับ2ของโรงเรียนเเต่ก้อเเสบใช่เล่น เมื่อ...เขา&เธอมาเจอกัน...ความรักเเบบเเปลกๆก้อเกิดขึ้น

ผู้เขียน: —‘A”ngel•– ชมแล้ว: 15,857 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 25 March 2008, 8:59 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 17 May 2008, 2:37 pm

อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

สารบัญ

หน้า : 1 ทำไมฉันต้องมาเจอกับนายด้วยน๊า (just update)
หน้า : 2 เด็กซ่าห้องBต้องเเพ้ให้นายพัสหนุ่มฮอตห้องAหรอเนี้ย(ตอน2)
หน้า : 3 จูบเเรก(ตอน3)
หน้า : 4 ร้องไห้(ตอน4)
หน้า : 5 ให้ฉันเลิกยุ่งกับพัสหรอ??(ตอน5)
หน้า : 6 เเค่เรื่องบังเอิญ(ตอน6)
หน้า : 7 ฝันที่เป็นจิง(ตอน7)
หน้า : 8 คนที่เคยเเอบรัก(ตอน8)

หน้าที่ 4 - ร้องไห้(ตอน4)

“รินๆ”เอ๋เสียงคัยอะคุ้นๆ “รินตื่นได้แล้วเที่ยงแล้วนะ” ฮ้าววง่วงนอนจิงๆเล้ยย

เมื่อวานไปเล่นน้ำแล้วขาเป็นะคิวแล้วนายพัสก้อมาช่วยแล้วก้อ...คิดอย่างนี้จนนอนไม่หลับ

เลย(-_-Z)ฮ้าวว

“ตื่นแล้วคร่า”คุณแม่มาปลุกฉันหรอเนี้ยดีจัง-^^-

“มีคนมารอนู๋นานแล้วนะแต่นู๋ก้อไม่ตื่นสักทีเค้าคนนั้นบอกว่าจะรอน่ะลูกรีบลงไปหาเค้าเร็ว”

แม่รีบดันฉันเขาห้องน้ำโอ๊ยแล้วคัยจะมาตั้งแต่เช้าเนี้ยสาหร่ายหรอไม่ใช่นะ

เพราะไม่รู้จักสาหร่ายดีมากเลยล่ะหรือว่า...

“เธอรู้มั้ยว่าฉันรอมาตั้งแต่กี่โมงเนี้ยหะคุณยายยย”ว่าแล้วเชียวนายพัสสส- -

ทำไมนายต้องมาขัดความสุขฉันทุกทีเลยหะ!!-*-

“แล้วคุณตามาทำไมจ๊ะ”- -ฉันไม่อยากไปไหนละน๊า-0-

“ฉันว่าจะชวนเธอไปเที่ยวห้าง”อยากไปนะแต่ไม่อยากไปกับนาย-3-

“ไม่ไปไม่ได้หรอ”รู้อยู่แล้วว่าหมอนั่นจะพูดอะไรต่อ

“ภ้าเธอไม่ไปฉันจะถือว่าเธอยอมแพ้”นั่นว่าแล้วเชียว-*-

“เออค่ะๆคุณชายเด๋วแปปไปเปลี่ยนชุดก่อน”

เอ วันนี้จะใส่ชุดอะไรดีนะชุดนี้ละกันมันจะหวานไปหรอป่าวนะ

ชุดสีชมพูเนี้ยไม่เอาดีกว่าเด๋วหมอนั่นเห็นฉันสวย-0-

เสื้อสีดำละกันส่วนกางเกงเอากางเกงยีนส์โอเคๆสวยละลงได้เล้ยย

“เธอจะไปงานศพหรือไงหะ”อะโด่ที่จิงสวยใช่มั้ยล่า-0-

“เออน่าไปกันเถอะ- -“ฉันพูดแล้วก้อรีบวิ่งไปนอกบ้าน

แต่ทำไมฉันวิ่งแต่เขาเดินก้อเร็วเท่ากันแล้วล่ะ...อ๋อนายนั่นขายาวเท่าเปรตเลย-.-

“ขึ้นมาสิชักช้าอยู่ได้คุณยาย”ฉันยังไม่ได้แต่งงานเลยนะยะแถมยังสวยใสน่ารักเซ็กซี่-*-

ในที่สุดก้อมาถึงห้าวสักที“ลงมาสิจ๊ะคุณยายที่ร๊ากก”ชิส์-*-

“วันนี้จะซื้ออะไรดีน้า”ฉันทำท่าคิด-0-“คนอย่าเธอคิดเป็นด้วยหรอ”ปากคอเราะร้าย-*-

ฉันเดินดูของไปเรื่อยๆกับพัส “เออพัสนายชวนฉันมาเพราะอะไรหรอ”ฉันถาม

“ก้อมาเที่ยวกับเธอมันสนุกนี่นา” ตึกตักตึกตัก~ ง่ะ!!ทำไมรู้สึกแปลกๆ-///-

“เฮ้เป็นไรยัยเบ๊อะมาได้แล้ว” ง่ะ!คงเป็นเพราะอากาศร้อนมั้ง- -อ้าวหมอนั่นไปไกลละนี่รอด้วยๆ

“เฮ้รอด้วยย”ฉันตะโกนออกไป

ปัง!ปัง! ‘กรีดดดดดด’ฉันได้ยินเสียงมาจากร้านๆหนึ่ง

อ๊ะ!น่ะ...นั่นโจรนี่อย่างนี้ต้องหนีโทดน้าฉันช่วยอะไรพวกเธอไม่ได้หรอกฉันมันเด็กผู้หญิงแบเบาะ-*-

“เฮ้ย!!หยุดนะไม่งั้นเด็กนี่ตายอย่าตามมานะ” เอ๊า!ทำไมมากับนายนี่ซวยทุกทีเลยสิน่า

โจรมาล๊อกคอฉันไว้ทำไงดีงั้นสาธุขอให้นู๋รอดๆ-/l\-

“เฮ้ย!ปล่อยเธอซะ” โอ้เจ้าชายของฉันง่ะนั่นมันพัสนี่ช่วยฉันด้วยช่วยฉันทีฉันไม่อยากตายแง๊ๆT.T

“ปล่อยให้โง่หรอ ไม่ปล่อยโว๊ยย!!” เออนั่นสิคัยจะปล่อยให้โง่

ใจเย็นรินตั้งสตินะแล้วก้อง้ำ

“โอ๊ย!ไอ้เด็กบ้า”ฮิฮิเป็นหมาบ๊อกๆ

ในตอนที่โจรเผลอฉันก้อรีบวิ่งสุดชีวิต

หลังจากนั้นนายพัสก้อวิ่งไปต่อยน่าหมอนั่นอย่างจังและก้อดึงปืนออกจากโจรนั่นแล้วคว้างทิ้ง

“พัส!!ระวัง”ตุ๊บ!พัสโดนโจรอีกตนนึงเอาไม้(เอามาจากที่ไหนไม่รู้นะ-3-)

มาฟาดเต็มๆพัสล้มลงกับพื้นเเง๊พัสเป็นไรป่าวอะ ฉันได้กลิ่นของคาวด้วยล่ะอ๊ากกพัสเลือดออก

พอโจรอีกคนลุกขึ้นก้อรีบวิ่งไปหยิบปืนทันที

“บังอาจมากนะไอ้หนุ่มงั้นฉันจะทำให้แกเสียใจ”เจ้าโจรนั่นเล็งปืนมาที่ฉัน

กรีดดไม่นะคนสวยจะต้องตายแล้วหรอเนี้ยแล้วคนอื่นก้อไม่มาช่วยกันบ้างเลยน๊าT^T

ปัง!เสียงปืนดังขึ้นแต่เอ...ทำไมไม่เจ็บง่ะจะลืมตาดีมั้ยหรือไม่ลืมดี...ไม่ลืมดีกว่า-*-

แต่ฉันยังได้กลิ่นคาวของเลือดอยู่นะลองลืมดูละกัน(-_0)(0_-)

กรีดดดดนายพัสมาบังกระสุนเพื่อช่วยฉันหรอ

“พัส!!”ฉันตะโกนสุดเสียง

หนอยบังอาจมากนะฉันจะให้พวกนายดูว่าคนอย่างรินยอมคัยไม่เป็นโว๊ย!! ตุ๊บตั้บตุ๊บตั้บฉันวิ่งไปต่อยหน้าพวกนั้นเเต่

พวกนั้นไม่สะท้านเลยเเถมยังพลักฉันไปอีก-0-

“โอ๊ยเด็กนี่กล้าหือใช่มั้ย”โจรกำลังทำท่าจะเล็งยิงฉันอยู่นั้นก้อมีตำรวจมาพอดี

(ทำไมชอบมาตอนท้ายๆอยู่เรื่อยเลยน้าคุณตำรวจ)พวกโจรจึงวิ่งหนีไป

“พัสๆนายอย่าตายนะพัส ”ฮือๆนายอย่าตายนะภ้านายตายฉันจะตายตามนายเลยคอยดูT^T

“มีคนได้รับบาดเจ็บส่งรถพยาบาลมาด่วน”ตำรวจคนหนึ่งพูดในอะไรน้าไม่รู้จักงั้นไม่รู้ละกัน

ไม่นานนักรถพยาบาลก้อมาและพาพัสไปฉันก้อไปด้วยฉันรออยู่หน้า

ห้องICUรอแล้วรอเล่ารอแล้วรอเล่าก้อยังไม่มาสักทีจะเป็นไรหรือป่าวนะพัส

“คุณหมอค่ะอาการคนไข้เป็นยังไงบ้างค่ะ”ฉันถามคุณหมอในขณะที่คุณหมอเดินออกมาจากห้อง

“เอ่อ...ผมเสียใจด้วยนะครับ” ไม่นะไม่จิงนายต้องไม่ตายสิพัส!!

“ขอนู๋เข้าไปดูเขาได้มั้ยค่ะ”ฉันอยากเห็นเขาครั้งสุดทายก่อนที่จะเข้าโรงศพ

ฮือๆนายจากฉันไปแล้ววสินะT0T

“เอ่อได้ครับ”พอฉันเข้าไปก้อเจอนายพัสที่มีผ้าคุมหัวอยู่ฮืออ

นายจะจากไปไม่ล่ำลาเลยหรอหะT.Tยิ่งฉันเข้าไปใกล้ฉันก้อยิ่งร้องไห้มากขึ้นจนในที่สุด

ก้อมาถึงเตียงที่พัสนั่งอยู่ “พะ...พัส”เสียงที่สั่นเทาของฉันแทบเหมือนอากาศที่อยู่รอบตัว

“พัสน่ะ...นายอย่าตายสิ...นายต้องอยู่กับฉัน...อยู่แกล้งฉันตื่นสิพัสนายต้องอยู่กับฉันนะพัส!!”

ฉันพูดด้วยเสียงที่สั่นๆพร้อมทั้งร้องไห้T^T

“ฮือๆนายอย่าตายสิทำไมนายต้องตายด้วยล่ะTT-TT”ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยร้องไห้ขนาดนี้เลย

เป็นเพราะอะไรกัน

“จ่ะฉันตื่นแล้ว^0^” ‘กรีดดดดดดดดด’ ผีหลอกแหงๆต้องหนีๆ หมับ!

“เฮ้จะไปไหนอะ”แง๊!!ช่วยนู๋ด้วยแม่จ๋า

“เฮ้ยฉันยังไม่ตาย”พัสพูด

“ล่ะ...แล้วไหนคุณหมอบอกว่านายตายแล้วนี่”เฮ้อ...ค่อยยังชั่ว

ง่ะงั้นคุณหมอหลอกฉันหรอหนอยยY0Y

“ตอนแรกฉันบอกคุณหมอว่าให้บอกกับเธอว่าฉันตายแล้วแต่ไม่นึกว่าเธอจะร้องไห้นี่นา”

ชิส์มาทำให้ฉันร้องนะตาบ๊อง- -

“ก้อนึกว่านายตายจิงๆนี่และนายก้อหายดีละงั้น...ฉันกลับก่อนละกัน”ชิส์งอนแล้วด้วย-3-

“งอนหรอ”ง่ะรู้ได้ไง “ป่าว”เอ...พูดอย่างนี้มันเหมือนงอนเลยนะ

“ขอโทดน๊าวันหลังจะไม่ทำแย้วว”หมอนั่นทำหน้าตาอ้อนวอนเหมือนตอนฉันไปมีเรื่องกับรุ่นพี่แล้ว

ไปอ้อนวอนสาหร่ายเลยง่ะ

“ชิส์...”ชิส์แกล้งกันอย่างนี้ฉันไม่ยอมง่ายๆหรอก

“งั้นต้องทำอย่างนี้สินะเธอถึงจะยอม”พูดเสร็จหมอนั่นก้อยื่นหน้ามาหอมแก้มฉัน-////-

“อ๊ากกกตาบ้านายทำไรอะ>///<”อยู่ดีๆก้อมาหอมกันเฉยเลย

“อ้าวก้อนึกว่าเธอจะให้ฉันหอมแก้มก้อเลยทำอะ เอ๊ะหน้าเธอแดงด้วยล่ะ^.^”

ป่าวสักหน่อยหน้าฉันยังสวยใสเหมือนเดิมนี่นา-///-

“ป่าวนะป่าวแดงโอ๊ยฉันไปดีกว่าไม่อยากยุ่งด้วยแล้ว ชิส์” ฉันได้ยินเสียงอีตาบ้านั่นหัวเราะชอบใจ

ใหญ่เชียวเชอะเห็นว่าฉันไปตุ๊กตารึไงยะ- -ไม่เอาละกลับบ้านดีกว่า^.^

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 3)

หน้าถัดไป (หน้า 5) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 14 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 26 มี.ค. 2551 (14:03)