5

เฮ้อ~วันนี้ก้อเป็นอีกวันที่ฉันเบื่อแสนเบื่อ

“แม่ค่ะนู๋ไม่ไปโรงเรียนได้มั้ยค่ะ”ฉันถาม

“ม่ายล่ายๆลื๊อต้องปายโรงเรียงไม่งั้นป๊าจะม่ายพาลื๊อปายยไหนเลย”

อ๋อ!!ลืมบอกไปพ่อฉันเป็นคนจีนแท้100%แต่ฉันได้แค่50%

เพราะแม่เป็นคนไทยT^T

“ก้อได้ค่าแหมเด๋วนี้เอาที่ท่องเที่ยวมาขู่นะป๊า!”ฉันพูด

“ป๊าม่ายพูดอย่างนี้ลื๊อก้อสบายอะสิ อะภ้าลื๊อสอบล่ายที่ดีดีละก้อป๊าจะพาไปเที่ยวเกาหลีเอาม่ายล่า”

เอาของล่อเชียวแต่อยากไปง้า>.<อยากไปเจอวงซุบเปอร์จูเนียร์อยากไป๊อยากไป>*<

“ก้อได้แต่ป๊าอย่าโกหกน้า”-.-

“ลื๊อว่าป๊าจะโกหกหรอป๊าม่ายเคยโกหกคัยเลยนะ”

“=0=;”

“แน่ะๆฉายตาแบบนี้ลื๊อไม่เชื่อป๊าหรอป๊าม่ายล่ายโกหกนะ”

จิงอะภ้าเป็นจิงอย่าว่าโลกคงพังแหงๆ- -

“พอได้แล้วลูกไปโรงเรียนป่ะเด๋วไม่ทัน”

แม่มาขัดจังหวะที่ทุกคนต่างเงียบกัน

“งะ...งั้นนู๋ไปก่อนนะคะ”ฉันบอกพ่อกับแม่ก่อนที่จะสวัสดีและเดินไปโรงเรียน(เพราะมันอยู่ใกล้อะนะ) 

ค่อยยังชั่วที่มาถึงก่อนที่ได้ยินเสียงออด^^

ฉันขึ้นไปเก็บของและลงมาเดินเล่นรอจนกว่าจะออด

และตามหาสาหร่ายด้วย  

 แปลกนะเด๋วนี้ฉันไม่ค่อยที่จะหาเรื่องคัยเลยสงสัยวันๆ

ฉันเจอแต่นายพัสล่ะมั้ง- -  

ขณะที่ฉันกำลังลงบันไดอยู่นั่น

ออดดด~

ง่ะกำลังลงพอดีช่างเถอะๆขึ้นไปรอสาหร่ายข้างบนก้อได้-*-

รอร๊อรอรอแล้วก้อยังไม่มา~ฉันรอมานานแล้วนะ

แต่มำไมไม่มาสักทีอะไหนดูตารางสอนสิ 

 อ๊ากกกกกกซวยล่ะ   ชั่วโมงแรกเรียนวิชาอังกฤษอยู่ที่ห้องแล็บ

สายตั้งแต่ชั่วโมงแรกแล้วต้องรีบๆ   >.<^

 “ขอโทดค่ะ”ฉันขอโทดอาจาร์ที่ฉันมาสาย

 “คุงมาสายนะรุ้มั้ยคุงโซระ”ชื่อฉันเองแต่คนจีนแท้ๆ

แต่ไปตั้งชื่อซะญี่ปุ่นก้อดีเพราะฉันชอบ

^.^อาจาร์ยฉันเป็นคนอังกฤษน่ะพูดไทยยังไม่เเข็งเท่าไหร่

ก๊ะเลยพูดไม่ชัดด- -

 “ขอโทดค่ะอาจาร์ยแต่นู๋เข้าห้องผิดมาอะค่ะ”

ฉันได้ยินเสียงพวกเพื่อนมันหัวเราะ(^0(^0(^0^)0^)0^)ชิส์ฉันทำอะไรผิดย่ะ

“ออกไปยืนนอกห้อง ”ในที่สุดก้อเหมือนมาสายอยู่ดี

อ๊ะ!!พวกห้องAเรียนวิทฯกันหรอไม่รู้เลยนะเนี้ย

ง่ะมีคนออกมาด้วย

ผมสีบอลน์คตาสีบอลน์เอ๋คุ้นๆ-0-?

“อ้าวที่รักมาทำไรอยู่นี้น่ะ”ชิส์ยุ่งไรด้วยยะ

“มาช๊อปปิ้งแถวๆนี้น่ะ^^”ฉันยิ้มแห้งๆใส่เขา

“แหมวันหลังฉันไปด้วยสิไม่ยอมชวนเลย^0^”ยังมาพูดอีก-*-

“งั้นฉันไปก่อน้าเด๋วเจอกันใหม่^^;”ไม่ต้องเจอแหละดีแล้ว-*-

"ไม่ต้องเจอกันน่ะดีเเล้วจ่ะที่ร๊ากก"ฉันตะโกนใส่นายพัสอี๋!!เลี่ยนชะมัก

"เเหมที่รักก้อไม่ต้องเเกล้งพูดก้อได้^^"เเต่ฉันพูดจิงนะ-3-

อ๊ะ!ห้องฉันเรียนเสร็จละดีจัยจัง^^

“รินๆป่ะหมดคาบแล้ว”สาหร่ายมาบอกฉัน

หลังจากนั้นก้อเรียนกันต่อไปจนถึงเที่ยง

“สาหร่ายไปกินข้าววกันน^0^”

 “ป่ะไปกินกันฉันหิวพอดี”สาหร่ายพูดแล้วเดินพาฉันไปกินข้าว

วันนี้ก้อเป็นวันที่ดีเหมือนกันนะเนี้ยที่ไม่ได้เจอหมอนั่น

 “สาหร่ายเด๋วฉันไปเข้าห้องน้ำแปปนะ”ฉันหันไปพูดกับสาหร่าย

“เฮ้ย!ไปด้วยคน”สาหร่ายพูด พวกฉันมาถึงห้องน้ำ...เงียบสงบจิง-3-

“อย่าเข้าไปดีกว่ามั้ยมันน่ากลัวมากเลยไปเข้าที่อื่นดีกว่า”

สาหร่ายพูดพลางดึงมือฉัน

“น่าๆไม่เป็นไรหรอกคนอย่างฉันซะอย่าง^^”

“- -^”

“งั้นฉันอยู่นี้ละกัน”สาหร่ายพูดแล้วถอยหลัง

ไปยืนอยู่หน้าห้องน้ำ

น่ากลัวตรงไหนเนี้ย -*-

อุ๊บ!!0x0อยู่ดีๆก้อมีมือใหญ่ๆพร้อมผ้ามาปิดปากฉันเอ...ทำไมรู้สึก...... 

ฮ้าววว=.=^ฉันอยู่ที่ไหนเนี้ยห้องทั้งห้องประดับประดาไปด้วยของตกแต่งราคาแพงๆมากมาย

ล่ะ...แล้วนี่ฉันมาทำอะไรอยู่เนี้ยนี่

“ตื่นแล้วหรอครับคุณ” ผู้ชายร่างสูงใหญ่ถามฉัน

 “เอ่อที่นี่ที่ไหนหรอค่ะ”พูดดีเชียวนะเรา- -a

“เอ่อโทดทีนะครับพอดีเจ้านายของผมอยากจะคุยกับคุณน่ะครับ”

คัยกันนะอยากคุยกับฉัน

 “เชิญทางนี้เลยครับ”ผู้ชายร่างสูงคนนั้นพูดแล้วพาฉันไปยังอีกห้อง

คงจะเป็นห้องที่เจ้านายของผู้ชายคนนั้นล่ะมั้ง

“ถึงแล้วครับ”ผู้ชายคนนั้นพูดแล้วเปิดหระตูออกโห!ใหญ่จัง*0*

“เข้ามาสิ”ผู้หญิงท่าทางวัยกลางคนทักฉัน

“นั่งก่อน”เขาบอก

“เอ่อ...ภ้ามีปัญหาอะไรเรียกผมนะครับ”ผู้ชายร่างสูงคนนั้นพูดและเดินออกไป

“งั้นฉันเข้าเรื่องล่ะนะ”ผู้หญิงวัยกลางคนนั้นพูด

“อ่ะค่ะ”น่ากลัวจังแฮะ*~*

“เธอรู้จักพัสมั้ย”ง่ะเขาจะถามทำไมเนี้ย

“ร่ะ...รู้ค่ะ”ตอบไม่ค่อยสะดวกเลย

“ฉันอยากให้เธอเลิกยุ่งกับพัสซะ” อ้าวดีเลยอยากอยู่เหมือนกันค่ะ

แต่ก้อเหงาๆนะภ้าไม่มีคัยมาแกล้งเนี้ย-0-

“เอ่อ...คือว่า”ทันทีที่จะพูดยายป้านั่นก้อมาแทรกเฉยเลย- -

“ฉันจะให้เงินเธอ100000บาทแล้วเธออย่ามายุ่งกับพัสเอามั้ย”*---*

คนอย่างฉันไม่โลภนะไม่สนหรอกแก้วแหวนเงินทอง

อีกอย่างบ้านฉันก้อรวยไม่ต้องการอะไรหรอก

“ฉัน...”พอทันทีที่จะพูดยายป้านั่นก้อแทรกอีกแล้ว-+-

“หรือเธอไม่เอางั้น...”

“ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นค่ะ” อุ๊ย!ตายล่ะพลั้งปากพูดไปแล้วอะทำไงดีๆT.T

“ง่ะ...งั้นกลับแล้วนะคะ”ฉันพูดแล้วหันหลัง

ทำท่าว่าจะเปิดประตูแต่...

“ภ้าอย่างนั้นครอบครัวเธอจะแย่นะ”กึก!!ฉันหยุดโดยอัตโนมัติ

“กลับมานั่งที่ซะ”ฉันทำตามอย่างว่าง่าย-3-

“เธอจะเอาไง”ยายป้านั่นถามฉันอีกครั้ง

“เอ่อภ้านู๋ยอมตกลงครอบครัวนู๋จะไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ”ฉันถาม

“แน่นอนครอบครัวเธอจะอยู่อย่างปรกติ”ยายป้านั่นพูดซะ

เหมือนอยู่ในหนังเลย= =

“เอ่อ...ก่ะ...ก้อได้ค่ะ”ฉันพูดอย่างทุลักทุเล

“งั้นก้อดียอมตกลงกันง่ายๆอย่างนี้”ชิส์รวยแล้วทำเป็นขู่

อุ๊บ!!อยู่ดีๆก้อมีมือมาปิดปากฉันอย่างเดิมอีกแล้ว........

แง่ว~วฉันอยู่ไหนเนี้ย-_0อ่าวที่โรงเรียนนี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่หว่า

...เอตอนสุดท้ายจำได้ว่า...อยู่ดีๆก้อมีมือใหญ่ๆมาปิดปากแล้วก้อ...ช่างมันเถอะ

ไม่อยากนึกละยิ่งนึกยิ่งปวดหมองง~แต่ต่อไปนี้ฉันจะต้องอยู่ห่างๆ

นายพัสเพื่อครอบครัวของฉัน* *^(- -^)