<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/35965" type="text/javascript"></script>

♥♂ปลอมตัวมาป่วนกวนหัวใจนายจอมแสบ♀♥ UpDate จ้าาา...า ผู้เขียน: *^o^*LoveLyJung*^o^* ชมแล้ว: 41,680 ครั้ง post ครั้งแรก: Thu 27 March 2008, 9:46 pm ปรับปรุงล่าสุด: Fri 9 May 2008, 6:27 pm อยู่ในส่วน: บันทึกฟรีสไตล์, เขียนไม่จำกัด, v Blog, comment ของบทความ, อื่นๆ, โฮมเพจ, นิยายผจญภัย, นิยายหลอน, นิยายสำหรับเด็ก, นิยายแฟนตาซี, นิยายรัก, vนิยาย, สาระขัน, บันเทิง, พักผ่อนหย่อนใจ, วิชาการ.คอม

                ร้านอาหารดังแห่งหนึ่ง ณ กรุงปารีส ที่ถูกสรรสร้างให้หอมอบอวลด้วยกลิ่นอาหารไทยที่เลิศรส ไม่ว่าจะเป็น ต้มยำ แกงส้ม ปลากะพงนึ่งมะนาว และอาหารอื่น ๆ อีกมากมาย   ร้านแห่งนี้มีชื่อว่า ‘มารตี’ ซึ่งเป็นร้านอาหารไทยแห่งเดียว ณ กรุงปารีส  บรรยากาศเงียบสงบ และร่มลื่นเหมาะแก่การ ดินเนอร์ เป็นอย่างยิ่ง ซึ่งลูกค้าส่วนมากจะมาเป็นครอบครัว  ซึ่งแต่ละครอบครัวก็ดูอบอุ่นรักใคร่กันเป็นอย่างดี พ่อ แม่ ลูก บางครั้งก็มี ลุง ป้า น้า อา ญาติสนิท มิตรสหาย มาร่วมวงทานอาหาร เช่นกันกับสาวน้อยวัย 17 ‘ไอรีน(..Irene..สันติภาพและความสงบสุข)’ ลูกสาวของมารตี ซึ่งวันนี้เป็นวันที่ 30 พ่อของเธอจะบินลัดฟ้ามาสู่ปารีส เพื่อทานอาหารกันแบบครอบครัว ตามที่เคยสัญญาไว้กับ ไอรีน ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน ที่ถูกเลี้ยงดูมาไม่ต่างจากไข่ในหิน เธอต้องบินจากเมืองไทยมาสู่ปารีสเพื่อศึกษาเล่าเรียนจนจบม.6 ซึ่งเธอได้เรียนมาหลายปีแล้ว อีกเพียง 1 เดือนก็จะจบหลักสูตร และสามารถบินกลับเมืองไทย ได้อย่างสบายใจ ความฝันของเธอนั่นยากที่ใครจะรู้...

“ไอ เพื่อนมาหาจ่ะ” หญิงวัยกลางคน ผู้ซึ่งเป็นมารดาบังเกิดเกล้าของไอรีนกล่าวขึ้น

“ใครหรอคะแม่ ใช่บัวหรือป่าวคะ”เธอพูดถึงเพื่อนสาววัยเดียวกับเธอที่บินมาเรียนต่อเมืองด้วยกัน

“ไม่ใช่หรอกลูก ไปดูเอาเองละกันนะ” มารตีพูดอย่างน่าสงสัย

       ไอรีนเดินไปที่ประตูหลังร้าน ที่ดูโอ่อ่าไม่แพ้ประตูหน้าร้านที่ใช้สำหรับลูกค้าเท่านั้น เธอเปิดประตูออกมา สีหน้าที่งวยงงของเธอก็เปลี่ยนไปเป็นสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ไอรีนร้องออกมาเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ดีใจ

“คุณพ่อ”

“ไง ลูกรักของพ่อ”ชายผู้ดูภูมิฐานกล่าวกับบุตรสาวพร้อมกับกอดพร้อมสีหน้าแห่งความสุข

“เรียนใกล้จบหรือยังไอ”ชายผู้เป็นบิดากล่าวกับบุตรสาว

“อีกเดือนเดียวค่ะพ่อ อีกเดือนเดียวไอก็จะได้กลับไทย”หญิงสาวพูดอย่างมั่นใจให้บิดาของเธอฟัง

“อืม ตั้งใจเรียนนะลูกเสร็จแล้วจะได้ไปช่วยพ่อทำงานที่บริษัท”นี่คือความตั้งใจสูงสุดที่บิดาต้องการให้ลูกสาวทำ

“ไม่ค่ะ ไอไม่ทำ พ่อคะ ไออยากทำตามฝันตัวเอง”หญิงสาวพูดด้วยสายตาเป็นประกาย

“แต่พ่อว่า...”ยังไม่ทันที่บิดาจะพูดจบ

“นี่ 2 พ่อลูกไม่คิดจะเข้าไปนั่งในร้านหรอจ๊ะ”มารตีผู้เป็นมารดากล่าวขึ้นพร้อมกับเดินนำเข้าไปนั่งในร้าน

                ในมุมหนึ่งของร้าน ซึ่งถ้าไม่ใช่ VIP ก็จะไม่สามารถเข้าได้ แต่เมื่อเข้ามาในมุมนี้ ก็จะพบกับเศรษฐีแห่งเมืองไทยผู้มีชื่อเสียงอยู่มากมาย ระหว่างเดินไปยังโต๊ะรับรองมารตีถูกทักขึ้นด้วยเสียงของเพื่อนสนิทผู้ซึ่งทำธุรกิจเกี่ยวกับเพชรพลอย ทั้งในไทย ญี่ปุ่น อินเดีย และอีกหลายประเทศ
__________Irene___________

“สวัสดีค่ะคุณหญิงมารตี”

“ค่ะคุณหญิงเพชร”

“แหม ลูกสาวโตขึ้นมากเลยนะคะ คงสมกับตาชายนะคะ”

“ค่ะ ก็ว่าอยู่ค่ะ ถ้ายัยพิมเรียนจบก็คงจะให้หมั่นกับลุกชายคุณหญิงน่ะค่ะ”คุณแม่พูดถึงพี่พิมหรอนึกว่าฉันซะอีก แต่คุณหญิงมองมาที่ฉันน่ะสิ เฮ้อ...

“ค่ะคุณหญิง ไงจ๊ะหนูพิม จะจบปริญญาเอกแล้วสินะจ๊ะ แหมหน้าตายังเหมือนตอนเรียนโทอยู่เลยนะเนี่ย” หน้าฉันเหมือนพี่พิมตอนเรียนโทขนาดนั้นเลยหรอไงนะ

“เอ่อ ค..ค่ะ”ฉันพูดตะกุกตะกัก ยังไงก็ช่างเถอะมันคงไม่มีผลต่ออนาคตฉันหรอก

“จ๊ะ งั้นน้าไปก่อนนะได้เวลานัดแล้วจ่ะ ลูกค้าที่เยอรมันเค้าจะซื้อจีวรีน้ำงามที่เพิ่งได้มาใหม่ ๆ จากญี่ปุ่น ตั้ง 521 กะรัตเลยนะจ๊ะ”

“ค.ค่ะ”ฉันตะกุกตะกักน้อยลงแล้วรีบวิ่งไปนั่งที่อย่างเคยชินเมื่อคุณหญิงไปแล้ว

“ใจเย็นลูกเดี๋ยวก็ล้มหรอก”พ่อเตือนฉัน หึหึ ไม่ต้องกลัวหรอก

“หนูชินแล้วค่ะพ่...”ยังพูดไม่ทันจบฉันก็ล้มซะแล้ว

“เป็นไงหล่ะส้มน้ำหน้า”พูดแบบนี้ไม่ต้องคิดมากเลยว่าเป็นใครพ่อฉันอีกนั่นแหละ

“พ่อคะ ทำไมชอบสมน้ำหน้าหนูจัง”ฉันพูดแกมน้อยใจ

“เอาเถอะ ๆ โตเป็นสาวแล้วหัดเรียบร้อยซะมั่งสิ ทำตัวไม่เหมือนพิมเลยนะไอ”

“แหมแม่ก็ จะเหมือนได้ไงหล่ะคะพี่พิมอะเรียบร้อยส่วนไอน่ะ...”ฉันยังพูดไม่จบพ่อก็แทรกขึ้น

“ซน ดื้อ”

“ค่ะ”ฉันพูดพร้อมนั่งลงบนโต๊ะสวยหรู ประดับประดาด้วยดอกคาร์เนชั่นหลากสี และอาหารที่ถูกเตรียมไว้บนโต๊ะ ซึ่งดูแล้วไม่อยากจะทานเลยอยากเก็บไว้มากกว่าเนื่องจากถูกตกแต่งอย่างหรูหราแม้จะเป็นอาหารไทยก็ตาม

“พ่อคะ ไอไม่ต่อเอกนะคะ”ฉันเปิดประเด็นเป็นคนแรก

“ทำไมหล่ะลูก”พ่อถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ก็ไอไม่อยากเรียนแล้วหนิ่คะ ไอไม่ถนัดด้านนี้นะคะพ่อ”ฉันพูดแล้วตาน่าสงสาร

“ทำไมหล่ะ แค่เรียนการบัญชีเอง”หึหึฉันโดนบังคับให้เรียนการบัญชีตั้งแต่ม. 4 มาจนถึงโท ฉันหล่ะเบื่อสุด ๆ

“พ่อคะไออยากกลับไทยค่ะ ไอจะไปสานฝันของไอ”คิคิฉันจะไปสานฝันของฉันที่เมืองไทย

“พ่อหล่ะหนักใจกับลูกจริงๆ ช่างต่างจากยัยพิมจริง ๆ”

“นั่นสิลูก พี่พิมน่ะพอจบเอกที่เมกาก็จะไปต่อตรีอีกรอบที่ ญี่ปุ่นด้วยนะลูก”

“ค่ะ ๆ”ฉันไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

“นี่ลูกพ่อมีของขวัญมาให้ลูกด้วยนะ”

“ของขวัญอะไรหรอคะ”ตาของฉันลุกวาว พร้อมกับเสียงปรบมือของพ่อ ไม่นานนักก็มีของขวัญของฉันก็ถูกเสิร์ฟมาวางข้าง ๆ โต๊ะ เป็นกล่องที่ใหญ่มากเลย มีรูด้วยแฮะ

“แกะสิลูกพ่อเค้าอุส่าห์ทำให้นะ”

“ค่ะแม่”ฉันพูดพร้อมตะกุยกล่องซะยับเยิน แล้วเจอกับ

“แมว”เป็นสัตว์เลี้ยงที่ฉันรักมาก ตั้งแต่ไวโอเลตตายไป ฉันก็ไม่ได้เลี้ยงสัตว์อีกเลย

“มันชื่ออะไรหรอคะพ่อ”มันน่าจะมีชื่อคล้ายเจ้าไวโอเลตนะ

“ตั้งสิพ่อก็ยังไม่ได้ตั้งเหมือนกัน”

“ว่าแต่ลูกจะตั้งว่ะไรหล่ะจ๊ะ”

“ชื่อไวโอลีนค่ะ”คล้ายไวโอเลตที่สุดแล้วแถมยังคล้ายไอรีนด้วย

“อืมก็ดีนะ ไอรีนกับไวโอลีน คล้ายกันดี ว..วะ...ไวโอเลต”แม่พูดอย่างตกใจ

“ใช่ค่ะแม่ไอตั้งชื่อให้เหมือนไอกับไวโอเลตค่ะ มันคือไวโอเลตกับไอที่รวมกัน”แต่แม่จะตกใจทำไมนะ______________________________

  ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล 3 พ่อ แม่ ลูก นั่งรับประทานอาหารภายใต้แสงเทียน พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ  ของดอกคาร์เนชั่น ที่โชยไปมาตายสายลม ไม่นานนาฬิกาก็บอกเวลาเที่ยงคืน พ่อ แม่ ลูก ก็ต่างแยกย้ายกันไปนอนกันตามอัธยาศัย

‘ครื่นนน~~~’

            เสียงของเครื่องบินดังขึ้นเมื่อออกตัวไปได้ซักพัก ไอรีนกับแม่ของเธอก็ได้ลัดฟ้าข้ามมหาสมุทรน้อยใหญ่ และหยุดลงที่สนามบินดอนเมือง ไม่นานเครื่องบินก็หยุดลง ไอรีนและแม่ลงจากเครื่องและมุ่งตรงไปยังทางออกซึ่งมีคุณอนันต์ผู้เป็นพ่อรออยู่ ความตั้งใจของรีนกำลังจะเป็นผล เธอจะสานฝันของเธอให้สำเร็จ เพราะเธอตั้งใจว่าเมื่อเหยียบเมืองไทยเมื่อไร ต้องใช้ทัพศัพท์ป่น ๆ กันไป กับภาษาไทยให้ดูโมเดิลที่สุด

“Hi คุณพ่อไอกลับมาแล้วค่ะ”เธอพูดภาษาไทยไม่ชัด แล้วยังมีทัพศัพท์ผสมเล็กน้อยพองาม

“จ้า กลับมาก็ดีแล้ว พ่อจะได้พาเราไปเที่ยว”

“Where”คำเดียวสั้นๆที่หลุดออกจากปากเธอ

“ทะเลจ่ะลูก คือพ่อมีงานกับท่านรอง แล้วลูกชายท่านรองก็กำลังจัดปาร์ตี้วันเกิด พ่อเลย...”บิดากล่าวไม่ทันจบ

“จะเอาลูกไปทิ้งไว้ที่Party”บุตรสาวกล่าวด้วยท่าทีที่รู้ทัน

“ใช่ลูกชายของคุณหญิงเพชรหรือปล่าวคะคุณ”ผู้เป็นแม่ตัดบทถามด้วยความสงสัย

“ใช่แล้ว ลูกชายคนโตของท่านรองน่ะที่จะหมั่นกับยัยพิม”บิดากล่าวถึงบุตรสาวคนโตที่ตอนนี้ยังอยู่ที่อเมริกา

“ค่ะคุณ”มารดากล่าวสั่น ๆ

ไม่นานนักรถคันหรูทรงคลาสสิครุ่นใหม่ล่าสุดที่ไทยยังไม่มีขายก็จอดสนิทตรงบริลานจอดรถ พร้อมกับหญิงไฮโซ 2 คนที่ลงจากรถ อีกด้านเป็นชายวัยกลางคนที่ลงจากรถและมุ่งตรงเข้าสู่ห้องรับรองแขกทันที

_____________Irene____________

“ปาปี้จะพาไอไปบีชเมื่อไรคะ”

“อีก 2 วันน่ะลูกเตรียมตัวให้ดีนะ พ่อจะให้เราไปในฐานะของยัยพิม”

“อะไรนะปาปี้”อะไรกันจะให้ฉันไปในฐานะพี่พิมเนี่ยนะ ไม่จริงอะ

“นั่นสิคะคุณ ทำไมหล่ะคะ”แม่ถามด้วยความสงสัยเหมือนฉัน

“ก็ยัยพิมน่ะสิตัวดี กะจะต่อเอกที่เมกาอีกใบ พ่อก็เพิ่งรู้ตอนไปหายัยพิม”พ่อฉันไปหาพี่พิมหลังจากที่มาหาฉัน

“อ้าวพี่พิมจะไปต่อที่ตรี เจแพนไม่ใช่หรอคะ”นั่นสิ หืมพี่พิมเปลี่ยนใจอีกแล้วหรอเนี่ย ฉันซวยแน่เลย

"ก็ใช่แต่ตอนนี้ยัยพิมบอกว่าจะเรียนเอกที่เมกาอีกปีถึงจะกลับ”ว้าว โมเดิลกว่าแน่ยัยพี่พิม

“ทำไมหล่ะคะ มีเหตุผลอะไรคะคุณ”นั่นสิมีเหตุผลอะไรหล่ะ

“ก็ยัยพิมนะสิ มีแฟนอยู่เมกา ทั้ง 2 คนเลยตัดสินใจจะเรียนต่ออีกปี เพื่อจะได้อยู่ด้วยกัน”โอ้พ่อฉันไม่ว่าหรอกพี่พิมนะเลือกอยู่แล้ว

“ค่ะปาปี้”ฉันพูดพร้อมกับทำใจ ที่พ่อกับแม่ทำกับฉันแบบนี้

               พ่อกับแม่ก็ช่วยกันเก็บของ ส่วนฉันก็จะไปบ้านยัยบัวหลังจากเก็บของเสร็จ ฮิฮิ ยัยบัวน่ะกลับมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ได้การหล่ะ ฉันจะพายัยบัวไปป่วนงานวันโลกาวินาศของคู่มั่นพี่พิมให้พังไปเลย ให้มันรู้ซะมั่งว่า   ไอรีนคนนี้ มีความหมายต่างจากชื่อนัก หุหุ ระหว่างนี้ฉันคงต้องทำตัวเป็นพี่พิมซะก่อน อันดับแรกต้องโมเดิลสุด ๆ เพราะฉันเปลี่ยนใจจะไม่โมเดิลแล้ว แต่จะยกตำแหน่งนี้ให้พี่พิมแทน แล้วความฝันของฉันหล่ะ อ๋อ ฉันก็ทำตอนเป็นไอรีนสุดสวยน่ะสิ หุหุ รุ่ง รุ่ง และร่วง เอ้ยรุ่ง แล้วฉันก็จัดแจงของเข้าที่จนเสร็จ อะฮ่า รถ Sport คันหรูจอดรอฉันอยู่หน้าบ้านอย่างรู้ทัน ฉันหล่ะชอบรถรู้ทันจริง ๆ แต่เกียดคนรู้ทัน หุหุ บรื่นน~~ yo-yo ฉันขับรถเปิดเพลงดังเหมือนที่เคยทำตอนอยู่ปารีส อย่าคิดนะว่าจะมีปัญหาจราจรเพราะฉันคือผู้มีอำนาจ หุหุ ไม่นานนักฉันก็มาถึงบ้านยัยบัว หุหุ ฉันต้องวางแผนกับยัยบัวซะหน่อยแล้ว

“บัวจ๋า พิมสุดสวยมายืนเรียกหน้าบ้านแล้วน้า มาเปิดประตูด้วยสิ”ฉันตะโกนเรียกแบบไม่กดออด หุหุ ไม่อยากกดอะอยากทำอะไรแปลก ๆ ให้มันหนุกหนานไปเลย

เงียบ...

“บัว พิมมารอแล้วนะ เมื่อไรบัวจะมาเปิด”หุหุ ฉันเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อของพี่พิม เอาให้มันคุ้นไปเลย หุหุ

“มาแล้วค่ะ ๆ พี่พิมรอซักแปปนะคะ”ยัยบัวเพื่อนสนิทคิดซื่อของฉันกดรีโมตเปิดประตู แล้วฉันก็ขับรถเข้าไป

“อ้าว ไงแคนดี้”ฉันเรียกยัยบัวเป็นพี่แคนดี้เพื่อนสนิทคุณพี่พิม อะฮ่ายัยบัวคือน้องสาวของพี่แคนดี้

“อะไรหรอคะพี่พิม พี่แคนดี้ยังไม่กลับมาเลยค่ะ แต่พี่พิมจะต่อเอกอีกปีไม่ใช่หรอคะ เอ๊ะ ยัยไอ”แว๊กก จำฉันได้อีก อุส่าห์แต่งตัวหรู ๆ เดิล ๆ แล้วนะ

“ก็ใช่น่ะสิ คิดว่าใครหล่ะคะ คุณแคนดี้”ฉันประชดประชันเต็มที่ หุหุ

“แล้วมาเรียกบัวว่าแคนดี้ทำไมคะ”อ๊ะโห 2 พี่น้อง ต่างกันลิบลับ

“ฉันมีเรื่องจะให้เธอช่วยนะแคนดี้”หุหุฉันเริ่มเปิดประเด็นก่อนพอให้ยัยบัวอยากรู้

“อืมฉันจะช่วยเธอนะว่ามาสิ” หุหุ ตามแผน แล้วฉันก็เริ่มเล่าให้ยัยบัวซี่ฟัง

“ก็คือว่า ฉันต้องเล่นละครเป็นพี่พิม  และเพื่อให้ละครสมบูรณ์แบบก็ต้องมีพี่แคนดี้ซึ่งตอนนี้อยู่เมกากับพี่พิมตัวจริง และเธอก็หน้าตาคล้ายกับพี่แคนดี้ เธอเลยต้องรับบทพี่แคนดี้นะเข้าใจไหม”ฉันร่ายยาวพอสมควร พอให้ยัยบัวมันเข้าใจ

“แล้วทำไมเธอต้องเล่นละครด้วยหล่ะ อยากเป็นดาราหรอ แล้วละครเรื่องอะไรหล่ะไอ”ยัยบัวถามหน้าตาเฉย เหมือนกับไม่เข้าใจที่ฉันพูด หึหึ แล้วฉันจะบอกแกไงดีเนี่ย

 

-*//////////////////////////////*-.........................................สมาชิกใหม่มาแล้ว.............-*//////////////////////////////*-

-*/////////////////////////*-...........................อย่าลืมมาคอมเม้น........................-*/////////////////////////*-

-*////////////////////*-..............................เป็นกำลังใจนะคะ..................-*////////////////////*-

-*///////////////*-....................เพื่อที่นิยายเรื่องนี้จะได้...................-*///////////////*-

-*//////////*-..........สนุกยิ่ง ๆ ขึ้นไปอีก...................................-*//////////*-

-*/////*-.....บะบายนะคะ เม้นด้วย ๆ....................................-*/////*-

 

ตัวอักษรมันไม่เท่ากันอ่า

ขอโทดด้วยนะคะ

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน