<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/35965" type="text/javascript"></script>

♥♂ปลอมตัวมาป่วนกวนหัวใจนายจอมแสบ♀♥ อิอิ ขำขำน้า ผู้เขียน: *^o^*LoveLyJung*^o^* ชมแล้ว: 43,869 ครั้ง post ครั้งแรก: Thu 27 March 2008, 9:46 pm ปรับปรุงล่าสุด: Fri 16 May 2008, 9:08 pm อยู่ในส่วน: บันทึกฟรีสไตล์, เขียนไม่จำกัด, v Blog, comment ของบทความ, อื่นๆ, โฮมเพจ, นิยายผจญภัย, นิยายหลอน, นิยายสำหรับเด็ก, นิยายแฟนตาซี, นิยายรัก, vนิยาย, สาระขัน, บันเทิง, พักผ่อนหย่อนใจ, วิชาการ.คอม

แล้วฉันก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ยัยบัวฟัง

“ไม่ใช่อย่างนั่นหรอกเพื่อนรัก ก็คือว่าฉันจะให้เธอปลอมตัวเป็นพี่แคนดี้ เพื่อไปตบตาคู่มั่นพี่พิมกับฉัน”แล้วทำไมฉันต้องทำล่ะเนี่ย

“แล้วทำไมต้องทำหล่ะ”นั่นสิฉันเองก็ไม่รู้ แต่ฉันตอบตกลงพ่อกับแม่ไปแล้ว

“กันตอบตกลงพ่อกับแม่ไปแล้วน่ะสิ”เฮ้อแล้วทีนี้ยัยบัวจะช่วยฉันไหมน่ะ

“แล้วฉันต้องทำยังไงหล่ะ”อ่ะฮ่ายัยบัวยอมช่วย

“เดี๋ยวก่อน แล้วถ้าพี่พิมกลับมาหล่ะ ถ้าพี่พิมกลับมา ก็ยุ่งน่ะสิ”ยัยบัวขัดขึ้นก่อนฉันจะอ้าปากพูดประโยคต่อไป

“นั่นสิ เรื่องนี้ฉันก็ไม่ได้คิดไว้ซะด้วย แต่กว่าพี่พิมจะกลับก็อีกตั้งปี ระหว่างนี้เราก็เล่นแทนไปก่อนไง”ฉันเริ่มสับสนซะแล้วสิ

“แล้วคุณพ่อคุณแม่เธอไม่ได้เตรียมการอะไรเลยหรอ”

“อืม มั้งพ่อกับแม่บอกฉันมาแค่นี้อะ”แปลกแฮะ พ่อกับแม่ไม่คิดอะไร แต่ก็เหมือนจะมีแผน

“หรอ ปกติพ่อแม่เธอไม่ยอมคนง่าย ๆ หรอกนะ โดยเฉพาะพี่พิมที่บอกว่ามีแฟนอยู่เมกาอะ พ่อแม่เธอไม่น่าจะยอมแถมยังให้เธอมาปลอมตัวเป็นพี่พิมอีก มันน่าสงสัยนะ”ฉันเชื่อที่ยัยบัวพูดเสมอเพราะยัยบัวจะมีหลักการ และทุกครั้งที่ยัยบัวสงสัยจะเป็นจริงไปซะหมด

“งั้นนเราพิสูจณ์กันไหมหล่ะ”ฉันเปลี่ยนแผนที่จะไปถล่มปาร์ตี้เล่น ๆ เป็นสืบหาความจริง แล้วก็ป่วนให้กระเจิงไปเลย

“อืม งั้นเดี๋ยวฉันมา”ยัยบัวพูดพร้อมกับวิ่งขึ้นชั้น 2

“ไปไหนหล่ะบัว”ฉันถามขณะที่บัวยังไม่ทันพ้นบันได

“เรียกฉันว่าแคนดี้ และตามฉันขึ้นมา”ฉันพอจะรู้ว่ายัยบัวจะทำอะไร แต่ฉันก็วิ่งตามซะฝุ่นตลบ เอ๊ะยัยบัวเข้าห้องพี่แคนดี้หนิ่

“เข้ามาเร็ว”ยัยบัวฉุดฉันเข้าห้อง แล้วเปิดตู้เสื้อผ้าหาชุดมาใส่

“ชุดนี้ดีกว่า”กระโปรงยาวที่มีเพียงตัวเดียวในตู้ มันไม่ใช่รสนิยมของพี่แคนดี้เลย แถมยังมีเสื้อแขนยาวสีชมพูดอ่อนลายลูกไม้ซึ่งก็มีเพียงตัวเดียวในตู้เช่นกัน

“พอเถอะบัวฉันว่ามันไม่ใช่พี่แคนดี้แล้วหล่ะ”ฉันพูดพร้อมเดินไปหาชุดใหม่ให้ยัยบัว

“ทำไมหล่ะนี่เสื้อผ้าของพี่แคนดี้นะ”มันก็ใช่นะ แต่ใครจะไปเอาหล่ะในเมื่อมันมีตัวเดียวในตู้ แผนแตกพอดี

“ก็เธอไม่ดูบ้างหรอไงว่ามันมีเพียงชุดเดียวนะ เราไม่ได้ไปวันเดียวซะหน่อยหรือเธอจะใส่ชุดนี้ตลอด”ยัยนี่หนิ่จริงๆเลย

“งั้นเอาของฉันก็ได้นะ เสื้อผ้าฉันมีบานเลย”ฉันหล่ะหนักใจเพราะพี่แคนดี้แต่งตัวค่อนข้างมีรสนิยมซึ่งต่างจากน้องสาวมาก

“ไม่ได้งั้นมันก็เป็นเธอไม่ใช่แคนดี้ เอาชุดนี้ไปใส่”ยัยบัวอ้าปากค้างมองชุดที่ฉันเลือกให้อย่างตะลึง

“กางเกงขาสั้นสีขาว กับเสื้อยาว ๆ แขนกุดสีฟ้าอ่อน”แล้วคนอ่านจะนึกภาพออกไหมนะ ก็แบบแพทนางเอกช่อง 3 โฆษณาผ้าอนามัยไง คงพอนึกออกกันนะ

“นี่ มานี่เปลี่ยนทรงผม กับแต่งหน้าใหม่ด้วย”ฉันจับยัยบัวนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง และอุปกรณ์ข้าวของต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์แต่งผมต่าง ๆ และยังอุปกรณ์แต่งหน้าอีกครบเซ็ท ห้องพี่แคนดี้มีหมด

“เธอจะทำอะไรหัวฉันน่ะ”หุหุ อย่าคิดมากไอ้เพื่อนรัก

“ก็ทำให้เธอเป็นแคนดี้ไง” ฉันน่ะชอบการแต่งหน้าทำผมมาก และแต่งหน้าทำผมเก่งแต่ก็สู้พี่พิมไม่ได้ รายนั้นน่ะสอนฉันเอง ฉันเริ่มลงมือทารองพื้นแล้ว โปะแป้ง (สักครู่) เรียบร้อยจนได้ ขั้นต่อไป

“เอาที่ไหนก่อนดี เอาที่หน้าก่อนละกันนะ”ยัยบัวยังเงียบอยู่

“ฉันจะเปลี่ยนสีดวงตาของเธอ จากสีชมพูดอ่อนอ่อนจนมองไม่เห็นที่เธอแต่ง  เป็นสีส้มอมชมพูหวานบาดตาบาดใจ”ฉันเริ่มลงมือ เปลี่ยนสีเปลือกตายัยบัวซะก่อน

“อืมเสร็จแล้ว งั้นต่อไป แก้มของเธอละกัน ไอ้แก้มอมชมพูอ่อนสุดของเธอหน่ะ ต้องเปลี่ยนซะหน่อยนะ เอาสีส้มปัดก่อน (สักครู่)อะเสร็จแล้ว งั้นตามด้วยสีชมพูหวานแหววทับอีกที (สักครู่)เข้มอีกหน่อยดีกว่า(สักครู่)เสร็จแล้ว”ฉันจัดการแก้มของยัยบัวเรียบร้อย”

“นี่พอแล้วมั้ง”ยัยบัวเริ่มแย้ง

“พอได้ไงคะคุณแคนดี้ เพิ่งแต่งไปได้ 2 ที่เองนะ”ฉันไม่ยอมหรอก

“ก็ได้ แต่แค่ 2 ที่เธอก็แต่งมาร่วม ๆ 1 ช่วโมงแล้วนะ”อ้าว 1 ชั่วโมงแล้วหรอ

“ไม่สนหล่ะ ฉันจะแต่งต่อ งั้นที่ต่อไปฉันทาปากให้เธอดีกว่า เอาไหนสีไหนดีนะ อิอิ 2 สีเลยนะพี่แคนดี้”ฉันเรียกยัยบัวว่าแคนดี้อิอิ แล้วก็หยิบสีส้ม สีชม และสีแดงขึ้นมา

“อ้าวไหนบอกว่า 2 สีไง”ขัดอีกละยัยนี่

“ก็ปากเธอน่ะมี 2 สี แต่ลิปที่ฉันหยิบมามันมีหลายสี เข้าใจยัง อยู่เฉย ๆ นะเดี๋ยวไม่สวย”พอฉันตอบคำถามเสร็จฉันก็สั่งห้ามยัยบัวขยับ

“สวยแน่เลย เอาสีแดงทามันทั้งปากก่อน (สักครู่)เสร็จแล้ว ต่อไปสีส้มทาตรงขอบริมฝีปากบาง ๆ นะ (สักครู่)เสร็จแล้ว ต่อไปก็สีชมพู นี่ ฉันทาไม่ได้อะ เธอช่วยทำปากห้อยย้อยยานหน่อยสิ”ฉันพูดแกล้งเล็กน้อย หุหุ แกล้งซะมั่ง

“นี่ ทาได้ก็ทา ทาไม่ได้ก็ไม่ต้องทา”ยัยบัวทำท่างอน ๆ เชอะส์ ง้อก็ได้

“โอเคๆ อยู่เฉยๆ ฉันจะเอาสีชมพูทาริมฝีปากด้านในของเธอนะ อยู่เฉยๆหล่ะ (สักครู่)เสร็จแล้ว อะเอานี่ไปซับหน่อยนะเดี๋ยวจะกลายเป็นคนแต่งหน้าจัด”ฉันสงกระดาบทิชชูให้ยัยบัว ยัยบัวก็มิ้มปากเล็กน้อยพอให้ลิปหลุดออกมานิดหน่อย เหมือนสีปากธรรมชาติจริง ๆ ด้วย

“เสร็จยังอะ ฉันเบื่อแล้วนะ”ยัยจอมขัด

“ยังไม่เสร็จเลย เหลือเขียนคิ้ว เขียนขอบตา แล้วก็ทำสีผม ปิดท้ายด้วยเปลี่ยนทรงผม”แน่หล่ะสิยัยบัวน่ะผมสีดำสนิทแต่พี่แคนดี้น่ะผมสีน้ำตาลทอง ไม่ได้ย้อมสีด้วย ไม่รู้เป็นพี่น้องกันได้ยังไง

“อืม ๆ เร็วๆนะ ฉันยังไม่ได้แปลงโฉมเธอเหมือนกัน”เออใช่ฉันต้องแปลงโฉมด้วยนี่นา งั้นคืนนี้ฉันค้างบ้านยัยบัวดีกว่า

“แปปนะบัว”ฉันพูดพร้อมกับล้วงเข้าไปในกระเป๋าของฉัน แล้วหยิบมือถือขึ้นมา แล้วกดเบอร์พ่อของฉัน

“ฮัลโหล พ่อหรอคะ วันนี้ไอค้างบ้านบัวนะคะ”

(อืม ตามสบายเลยลูก แต่อย่าลืมนะว่าอีก 2 วันลูกต้องไปปาร์ตี้นะ)

“ค่ะพ่อ ไอไม่ลืมหรอก”

“อืม งั้นแค่นี้นะ”พ่อฉันไม่ชอบคุยโทรศัพท์นาน เชอะส์ที่คุยกับท่านรองหล่ะเป็นชั่วโมง

“ค่ะพ่อ”ก็ดีเหมือนกันฉันจะได้แต่งหน้าต่อ”

( ตุ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ )

ไอ้เจ้าขององค์กรโทรศัพท์มันเป็นตุ๊ดหรอไงเนี่ย ฉันหล่ะเกียดเสียงนี้จริง ๆ

“นี่ ๆ เธอแต่งหน้าให้ฉันตั้งแต่วันนี้ แล้ววันไปไม่ลอกหมดหรอ”

“ใครบอกฉันจะแต่งหน้าให้เธอทุกวันต่างหาก”ฉันจะได้ฝึกฝีที่มือทุกวันยังไงหล่ะ

“งั้นฉันก็จะเปลี่ยนโฉมเธอบ้าง เอาให้สวยเหมือนพี่พิมเลย”อ้าว ฉันไม่สวยตรงไหนยะ

“อืม ๆ” แล้วฉันก็แต่งหน้าเปลี่ยนสีผมยัยบัวจนเสร็จ

“บัวทรงผมอะพรุ่งนี้ค่อยทำนะฉันง่วงแล้วอะ ฮ้าววว”ฉันง่วงแล้วหล่ะนี่มันก็ 4 ทุ่ม ดึกพอสมควร

“อะไรยะขี้โกง ฉันยังไม่ได้เปลี่ยนโฉมเธอเลย”ยังไม่เลิกคิดอีก

“เอาน่าๆ นอนก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะให้เธอเปลี่ยนโฉมฉันให้สวยสะดุดตาไปเลยละกันนะ”ฉันปัด ๆ ไปก่อนเพราะมันเริ่มเบื่อ+ง่วงแล้ว

“อืม ๆ ฉันจะได้ใช้วิชาแต่งหน้าศพที่เคยเห็นในทีวีทำซักที”อ้าวเฮ้ย ฉันไม่ใช้ศพน้า

‘ครอกกกกฟี้ฟฟฟZzzzzz’เอาเข้ายังไม่ทันบ่นก็หลับซะแล้วยัยคนนี้

และฉันก็รู้สึกนอนไม่หลับ ฉันก็เลยออกมาตรงระเบียงมองดาวมองเดือนไปเรื่อยเปื่อย แล้วฉันก็เห็นหน้าเทพบุตรของฉัน เอ๊ะผู้ชายคนนั้นมาอยู่บนท้องฟ้าอีกแล้วหรอ คุณเป็นใครกันทำไมฉันถึงฝันถึงคุณทุกคืนตั้งแต่วันที่พ่อมาหาฉันเมื่อเดือนที่แล้วตอนอยู่ปารีส ฉันจะตามหาคุณให้พบให้ได้พ่อเทพบุตรสุดหล่อของฉัน เฮ้อ... คิดไปคิดมาฉันก็มีปัญหามารุมเร้าถึง 3 ปัญหา สิ่งแรกคือต้องเป็นพี่พิม ไปป่วนปาร์ตี้ สิ่งที่ 2 ก็ต้องสานฝันของฉัน แล้วฉันจะได้ทำเมื่อไรหล่ะเนี่ย สงสัยไอคนนี้คงจะไม่มีตัวตนในไทยอีกแล้วมั้ง คงจะต้องสานฝัน ทั้ง ๆ ที่เป็นพี่พิม สิ่งสุดท้าย ฉันจะตามนายให้เจอเทพบุตรสุดหล่อของฉัน

เช้าวันรุ่งขึ้น

“ยัยไอ ตืนได้แล้ว ลุก ๆ ตื่น ๆ ตื่นเดี๋ยวนี้นะ ตื่น ๆ ได้ยินไหม ไอ ตื่นสิ”

“เทพบุตรของฉัน นายเป็นใครกันแน่ แล้วฉันจะได้เจอตัวจริงนายเมื่อไร แล้วนายจะปลุกฉันทำไม ฉันอยากอยู่ใกล้ ๆ นายนะ มันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกเลย”

“หรอครับ เราคงจะได้เจอกันเร็ว ๆ นี้แน่นอนครับ คงจะเป็นที่... ทะเลมั้งครับ”(บัวดัดเสียง)

“เทพบุตรของฉัน”

“ตื่นได้แล้ว (เงียบ) เฮ้ยไอเทพบุตรแกหรือป่าววะมายืนอยู่ข้างเตียงอะ”

“ไหนๆ...  ไหนเทพบุตรของฉันหล่ะ....  บัวเธอหลอกฉันหรอ”ยัยบัวบ้า

“ฉันไม่ได้หรอกเธอซะหน่อยฉันแค่ปลุกเธอเท่านั้นเอง”ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีก

“พอเลยฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”ฉันหยิบผ้าเช็ดตัวแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความเคยชิน เพราะฉันมาค้าง้านบัวบ่อยมาก ไม่ว่าจะเป็นห้องคุณแม่ ห้องพระ ห้องน้ำ ห้องครัว ห้องพี่แคนดี้ ห้องบัว ฉันชินหมดแล้ว

“นี่เย็นนี้เราต้องออกเดินทางแล้วนะ เพราะปาร์ตี้มันมีพรุ่งนี้เช้า เราต้องไปช่วยเตรียมงานด้วยอะ”ยัยบัวตะโกนบอกฉันไล่หลังมา ทำให้ฉันชะงักแล้วโผล่หัวออกมาจากห้องน้ำแล้วถามยัยบัวว่า

“เธอรู้ได้ไง”

“ก็พ่อเธอน่ะสิโทรมาบอกเธอ แต่เธอหลับก็เลยฝากเรื่องไว้ที่ฉัน แล้วก็พ่อเธอน่ะบินไปก่อนแล้วนะรู้ไหม”เรื่องนั้นน่ะช่างมันเหอะแต่ทะเลที่ไหมฉันยังไม่รู้เลย แล้วมันจะเป็นที่เดียวกับที่เทพบุตรของฉันบอกหรือป่าวน้า

“แล้วทะเลที่ไหนอะ”

“ไม่รู้สิพ่อเธอบอกว่า ให้เราไปที่ภูเก็ต แล้วพอเราลงจากสนามบินก็จะมีคนมารับ”เข้าใจแล้ว

“อืมฉันอาบน้ำแปป”ไม่นานฉันก็อาบน้ำเสร็จ

“นี่แต่งหน้าเร็ว จะเที่ยงแล้วนะ” แน่นอนฉันยังไมได้กินอะไรเลย หิวจนตาลายอยู่แล้วเนี่ย

“อืม ๆ” แล้วฉันก็แต่งหน้าให้ยัยบัว แล้วตัวผมเปลี่ยนทรงเรียบร้อย

“เธอทำให้ฉันบ้างสิ”บุคลิกพี่พิมคือแต่งตัวเปรี่ยวแต่เรียบร้อยและฉันก็ต้องใส่คอนเทคเล่นด้วยเพราะพี่พิมตาสีฟ้า แล้วฉันก็ช่วยยัยบัวจัดกระเป๋าที่มีแต่เสื้อผ้าพี่แคนดี้จนเสร็จ แล้วก็รีบขับรถคันหรูของฉันไปบ้านเพื่อเก็บข้าวของ ของพี่พิมใส่กระเป๋า บ่าย 3 แล้วสิจะทันๆ ไหมเนี่ย แล้วฉันก็จัดเสร็จในเวลาบ่าย 3 ครึ่ง

“เร็วพิม อีกครึ่งชั่วโมงต้องไปสนามบินให้ทัน”ใช่แล้วไม่งั้นตกเครื่องแน่

“อืม แคนดี้ฉันขับเอง”ว่าแล้วฉันก็แลกที่นั่งกับยัยบัวไม่สิยัยแคนดี้แล้วเหยียบมิดไปยังสนามบิน

‘ขณะนี้เวลา 15 นาฬิกา 50 นาที ขอเชิญผู้โดยสารทุกคน ขึ้นเครื่องได้แล้วค่ะ’

ยัยประชาสัมพันธ์พูดขึ้น แล้วพอฉันทำธุระเสร็จ จัดการทุดอย่างเรียบร้อยก็วิ่งไปนั่งในเครื่องบิน ส่วนยัยแคนดี้เอาสัมภาระไปเก็บให้ฉันแล้ว แยกกันทำเดี๋ยวจะช้าน่ะสิ

“พิมเร็ว”ยัยแคนดี้เรียก และดูเหมือนว่าเรา 2 คนจะอินกับบทไปแล้วจริง ๆ

“มาแล้ว ๆ”ฉันนั่งลงข้างๆ ยัยแคนดี้

“ฉันจะเป็นลมอยู่แล้วแคนดี้”ยัยแคนดี้คงคิดว่าฉันเหนื่อยสินะไม่ใช่เลยฉันยังไม่ได้กินข้าวเลยนะ

“ฉันก็จะเป็นลมเหมือนกันแหละน่า หุหุ ฉันมีขนมปัง ไหน ๆ ฉันเหนื่อยแล้วฉันก็ขอกินหน่อยก็แล้วกัน”แกจะยั่วฉันหรอยัยแคนดี้ เชอะส์เดี๋ยวพอถึงที่โน้นน่ะ ฉันจะกินให้อาหารไม่พอสำหรับจัดปาร์ตี้เลย ฉันหลับดีกว่า

                ตอนนี้ฉันกำลังหลับอยู่หรอ เหมือนยังมีสติอยู่เลยแฮะ  เอ๊ะนั่นใครอะ เทพบุตรของฉัน เหมือนฉันจะได้ยินที่เค้าพูดนะ ‘เรากำลังจะได้เจอกันนะครับ’ ฉันก็อยากเจอคุณ

“พิมตื่น ถึงแล้ว”ยัยแคนดี้ปลุกฉันเป็นรอบที่ 2 ของวัน ฉันก็ยอมตื่นแต่โดยดี เพราะเทพบุตรของฉันบอกไว้ว่าเรากำลังจะได้เจอกันฉันหล่ะ ดีใจเป็นที่สุดเลย

ฉันกับยัยแคนดี้ลงจากเครื่องแล้วก็เดินวนไปวนมา ก็ฉันไม่รู้นี่นาว่าจะต้องไปทางไหน

“นี่ ฉันเบื่อแล้วนะ รอมาเป็นชั่วโมงแล้วยังไม่เห็นหัวใครซักคนเลย”

“โทรถามพ่อเธอซิ”เออจริงด้วย

“พ่อคะ”ฉันรอพ่อรับสายอยู่นานจนเกือบสายจะขาด แล้วพ่อก็รับในที่สุด

(อะไรหล่ะลูก)

“ไอรออยู่ที่สนามบินนานแล้วนะคะ”ฉันต้องเรียกแทนตัวเองว่าไอกับพ่อ

(คนของพ่อกำลังไปรับ)

“อะไรนะคะพ่อ กำลังไปหรอ นี่ไอรอมาตั้งนาน พ่อบอกว่ากำลังไปหรอคะ”เป็นอาการโมโหหิวของฉันเองที่ทำเอายัยแคนดี้สะดุ้งเลย

(โทษทีนะลูกคือคนของพ่อมันเพิ่งว่างน่ะ)

“อีกแล้วหรอคะพ่อ คนของพ่อหรือว่าลูกพ่อกันแน่ที่ต้องรอให้ว่างก่อนถึงจะทำงานได้”หืมฉันหล่ะอารมณ์เสีย

(งั้นจะให้พ่อทำไงหล่ะลูก)

“ง่ายมาอกพ่อเตรียมของกินไว้เยอะ ๆ ก็พอ”พอพูดจบฉันก็ตัดสายทิ้งทันที

(สักครู่)

“มาแล้วครับคุณหนู”ยังมีหน้ามาพูดอีก

“ยังมีหน้ามาเรียกฉันว่าคุณหนูอีกนะ ทำงานไม่ได้เรื่อง”ทำงานแย่ที่สุดเลยแก

“คุณท่านไม่ได้บอกหรอครับว่าผมยุ่งอยู่”ผมยุ่งอยู่ มันยังไง... หรือว่า

“คุณพ่อไม่ได้มาเจอฉันแล้วจะรู้ได้ไงว่าฉันผมยุ่ง ยัยแคนดี้ผมฉันไม่ยุ่งแล้วใช่ไหม”ฉันพูดพร้อมจัดทรงให้เรียบร้อยแล้วหันไปถามยัยแคนดี้

“ผมเธอไม่ได้ยุ่งตั้งแต่ทีแรกแล้วหล่ะ”ยัยคนดี้พูดไปหัวเราะไป เชอะส์

“ผมไม่ได้หมายความว่าผมของคุณหนูยุ่งหยู่ แต่ผมหมายความว่าผมไม่ว่างครับ”อีตานี่ก็พูดไปหัวเราะไป แต่ฉันเถียงไม่ออกแล้วสิ ไม่ไหวแล้วเรา ‘ฟุบ’

 

__________________________

 

ร่างของไอรีนได้ล้มลง แต่ด้วยความว่องไวของชายหนุ่มก็สามารถรับร่างอันน้อยนิดนี้ไว้ได้ และพากันขึ้นรถไปยังบ้านพักต่างอากาศริมทะเล ไม่นานนักก็มาถึง หน้าบ้านพักต่างอากาศริมทะเลหลังโตที่ดูโอ่อ่าเรียบง่าย และน่าอยู่ ภายจัดแต่งสวยงาม โล่งโปร่ง และมีลมทะเลพัดไปมา ช่างเป็นบรรยากาศที่ดีจริง ๆ เมื่อเวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง ร่างของหญิงสาวที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงสีขาวสะอาดตาเริ่มขยับเขยื่ยนทีละเล็กทีละน้อย ในที่สุดหญิงสาวก็ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงได้สำเร็จ เธอมองไปรอบ ๆ ห้องด้วยความรู้สึกชื่นชมรสนิยมของผู้จัดและ ผู้ดีไซน์ ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูดัง 3 ที ก็ประกฎใบหน้าที่เธอรอคอย

“คุณ...”

...

 

 

*---------------------------------------------------------------อย่าลืมเม้นโหวตให้กัลด้วยน้า----*

*-------------------------------------------------------ไม่เม้นไม่รักจริงๆด้วย---------------------*

*--------------------------------------------ไปละจร๊วฟ โทดทีนะที่อัพช้า------------------------*

*-------------------------------------ก็คอมมันมีปัญหาอะ เลยไม่ได้อัพไป 2วัน---------------*

*-------------------------หวังว่าคงยังไม่ทิ้งกัลน้า จร๊วฟฟฟ คิดเถิง วู้ๆ------------------------*

*----------------แล้วจะรีบไปแต่งงตอนต่อไปนะคะ--------------------------------------------*

*-------แล้วสัญญาว่าจะอัพให้ได้วันละตอน หรือ มากกว่า หุหุหุ----------------------------*

 

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน