 |
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/35991" type="text/javascript"></script> |
 |
The final of the end battle
มนุษย์ชอบคิดว่า.. บางครั้งสงครามเป็นเรื่องที่เป็น.. ประโยชน์ต่อบ้านเมืองตน แต่เหตุใดมักจบลงด้วยความว่างเปล่า ...
ขอให้ข้า..ได้จบทุกอย่างด้วยตนเองตราบที่มีลมหายใจ
post ครั้งแรก: Sat 29 March 2008, 10:56 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 10:14 am
อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด
|
หน้า : 2 สองพี่น้องกำพร้า แห่งหมู่บ้านลอจีส
หน้า : 3 ความฝันที่ฝากไว้ ของตระกูลคาเทล
หน้า : 4 รอยเท้าสุดท้าย ที่ลอจีส
หน้า : 5 สู่โรงเรียนเสนาธิการ แห่งดารีส
หน้า : 6 การพบกันของสองอัฉริยะ
หน้า : 7 การทดสอบด่านที่1
หน้า : 8 การทดสอบด่านที่2
หน้า : 9 ณ เขาวงกต
หน้า : 10 การต่อสู้กลางทุ่งหญ้า
หน้า : 11 สู่การคัดเลือกหอพักประจำปี
หน้า : 12 สู่หอ พิทักษ์ราชันย์
หน้า : 13 เปิดบันทึกการรับน้องสุดโหด
หน้า : 14 เปิดบันทึกการรับน้องสุดโหด2
หน้า : 15 คดีถล่ม โรงเรียนเสนาธิการแห่ง ดารีส
หน้า : 16 หายนะคลืบคลาน
หน้า : 17 องค์กร ความมืดแห่งแดนใต้ (just update)
" เรย์ ... เก็บของเสร็จรึยัง.." คารอสหันไปถาม
" เสร็จแล้วครับ...แล้วพี่ล่ะ"
" เรียบร้อย..."
" นี่! นายสองคนจะไปกันรึยัง 
!" เสียงแคเธียตะโกน ทำให้สองพี่น้องกุลีกุจอวิ่งลงมา....
" นี่มันสายไป๕นาทีแล้วนะ....นี่หมู่บ้านมันไกลกันตั้ง๓กิโลนะ!" แคเธียเริ่มบ่น
" ขอโทษครับ...พี่แคเธีย..." เรย์เริ่มอ้อนแบบเด็กๆ สายตาที่ทำให้แคเธีย....อึ้งปากหยุดสนิท
....น้องชาย ของเขา...เล่นละคร..จนไปเอารางวัลตุ๊กตาละคร..ดีเด่น.....ได้เลยนะเนี่ย
" เออๆ..เห็นแก่น้องชายนายนะ" แคเธียเริ่มใจอ่อน
" แต่วันหลังถ้าสาย....ตายนะ" แคเธียเริ่มสายตาอ่อน..แม้คำพูดจะดุ..
" คร้าบๆ" เรย์เริ่มพูด
" ไปกันเถอะคนที่จะทำให้สาย...ระวังจะเป็นเธอนะแคเธีย" คารอสเริ่มส่งสายตาดุ
" จ้าๆ ไปกันเถอะ..." แคเธียเร่งจบบทสทนา
...เกวียนเริ่ม..เคลื่อน......สู่จุดหมาย..ลอจีส....ที่สุดท้ายที่เขาจะไป...
" ว้า...ให้ตายสิทำไมนายอยากไปนัก" แคเธียหันมาถาม
" ก็ไปไว้อาลัยคงไม่ผิดใช่มั้ย?"
" ก็ไม่ผิด"
" เออ...ถึงแล้ว"
......เกวียนหยุดอยู่หน้า....ซากหมู่บ้าน....
" พี่ครับแล้ว...เราจะไปไหน" เรย์ถาม
" ไปเยี่ยมพ่อกับแม่" คารอสพยายามตอบสั้น เพื่อนกันเสียงสั่นเครื่อ
" มันทำลายขนาดนี้..เกินไปแล้วนะ" แคเธียกัดฟัน
" สงครามไม่มีการปรานีอยู่แล้ว..." คารอสตอบไม่แยแส
" ไปกันเถอะ" คารอสเดินนำออกไปที่หลุมศพ..
...สองพี่น้องต่างพากันไปยืนนิ่ง...มันเป็นภาพที่ปวดใจของพวกเขา..หลุมศพ ๒๔-๒๙หลุม...มันบรรจุร่างของคนที่พวกเขารู้จัก...
..เรย์หัวใจสั่นคลอน..น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม...แต่ยังมีใครบางคนร้องไห้ในใจมากกว่า...
...พ่อครับ..แม่ครับ..ความฝันนี้ผมจะทำให้ได้...แต่ว่า...ผมขออย่างเดียวได้มั้ยครับ...การที่ผมจะไปตามความฝัน.......
ผลขอให้สัญญา.....ผมจะเป็นเสนาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้..สิ่งแรกที่ผมจะทำ......สงคราม..ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นตราบเท่าที่ผมมีชีวิตอยู่....
...อวยพรให้ผมด้วยนะครับ...กับรอยเท้าสุดท้ายที่จะฝากไว้..ณ.ที่นี้...
"พี่คารอสกลับกันเถอะ"
"อือ" คารอสลุกขึ้นทำความเคารพศพ....แล้วเดินจากไป...อย่างไม่คิดหวนกลับมามอง.....
" คารอส..ไปเถอะรถม้ามารอแล้ว.."
" อือ"
...เกวียนขยับ...คารอสหันไปมองหลุมเป็นครั้งสุดท้าย..แม้มันเป็นเวลาไม่กี่นาที...แต่มันก็ชวนให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก.
...ท้องฟ้าที่มีพระอาทิตย์ทรงกลด....ทอแสงสีส้ม..ราวกับจะตอกย้ำความเดียวดาย..ลมที่พัด..ราวกับมันจะสิ่งเตือนใจให้หวนคิดถึง...
..แต่หากลอง..มองสิ่งเหล่านั้นดีๆ..มันอาจจะสื่อถึง..ความผูกพัน...ที่ส่งมาถึงเจ้าของตาสีฟ้าคู่สวย...และอาจจะเป็นสัญญาณที่บอกว่า...ราชาแห่งสันติสุขอาจจะกำลังถือกำเนิดขึ้น..ก็เป็นได้......
" พี่จะไม่กลับมาแล้วหรอครับ" เรย์ทำลายความเงียบ
" เปล่า....ไม่หรอก" คารอสตอบใจลอย
..ไม่ใช่ไม่กลับ...เขากลับตลอดเวลาล่ะ...เพราะว่าหมู่บ้าน..ก็อยู่กับเขาตลอดล่ะ...ทั้งในสายเลือด....และความทรงจำ...ที่จะตราตรึงหัวใจของเขา.....ตลอดกาล...
อย่าดองหั้ยมันนานนัก
เน่าแล้วมั้งเนี่ย
ใครตัดเพื่อนใครว่ะ ทอน งง แกหรือ เค้า หรือใคร
แล้วใครเลว เค้างง
กันหน่อยนะครับ ขอบคุณคร้าบ
กำ
เรารู้และ
ไม่ต้องตัดเพื่อนอย่างเป็นทางการ
แต่จะรับไว้พิจารณา
OK เข้าใจ๋
ใครตัดเพื่อนใครอ่ะ เค้าหรอ แง้ๆ เค้าทำไรผิดฟ่ะ ทอน.
อิอิ ช่วงนี้ขี้เกียจเปงบ้าเลย
เฮ้ย! รูปนี้มัน
....รุ่นที่4 !!จ้ากกกกกกกกก
อนึ่งด้วยรูปหมา หายไปแล้ว เอารูปนี้ไปแทนละกัน
กำ อเลนหน้าโหด -*- ตูไม่ยอม-*-
อเลนต้งหน้าเคะเซ่ ว้ากกกกกก!!
อ้าว ทอน. รูปนี้มันออกจะสวย อเลน หน้าโหดตรงไหนมิทราบ? เท่ย์ออกเฟ้ย
ง่า มาเม้นต์ให้ผมด้วยยยนา
เคยมีคนบอกผมมาว่า คำพูดพูดมีทั้งข้อดีและเสีย ครับ ผมไม่เชื่อ ผมว่าบางทีคนพูดอาจจะเข้าข้างโชคตัวเองมากไป แต่นี้มันคือความจริงครับ
เพราะบางที คนเราไม่รู้จักพูดก็ทำให้ตัวเราแย่ไปด้วย ทำให้เพื่อนโกรธ ครับ ผมเกือบเสียเพื่อนไปคนหนึ่งแล้ว ไม่ถึงกับไม่คุยหรอกครับ แต่ดูจากน้ำเสียงเค้าแล้ว บางทีผมมันก็ผิดครับ
หากเพื่อนคนนั้นมาอ่านนิยายของผม ผมก็หวังว่าเค้าคงจะรู้ว่าผมรู้สึกผิด ที่พูดเล่นมากไป
หากเค้า ไม่ได้โกรธผม อย่างที่ผมคิด ผมก็ว่าผมจะทำตัวดีขึ้นแน่นอน
raf"n.k.
(นวพร นครน้อย)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 226 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 1 เดือน
แบ่งปันความรู้ 91 ครั้ง
ได้รับดาว 70 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
บทความอื่น
บทความแนะนำ
Blog แนะนำ
Hot Links
คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการเล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์
ขอบคุณผู้สนับสนุน
Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
 สสวท. |
 มูลนิธิ พสวท. |
 พสวท. |