วิชาการ.คอม - New name /The K-dorafins story and the Hero of dragon (Hero chapter 10 คืนสู่อดีต)

New name /The K-dorafins story and the Hero of dragon

เอาปกหนังสือมาให้ดูครับ ตอนนี้หนังสือวางแผงแล้วครับผม*-* เอาชื่อตอนทั้งหมดมาให้ดู เด็กชายผู้หลงเหลือจากสงครามเลือดอันดุเดือดและอำมหิตจากน้ำมือจอมมารชั่ว เดมอน และแล้วการผจญภัยของการตามหาแหวนในตำนานทั้งหกก็เกิดขึ้น เมื่อเขาโตเป็นหนุ่มวัยยี่สิบห้าป

ผู้เขียน: Black reader ชมแล้ว: 41,140 ครั้ง

post ครั้งแรก: Thu 10 April 2008, 9:40 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sun 20 July 2008, 11:28 am

อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

สารบัญ

หน้า : 1 Hero chapter 1 ปฐมบทแห่งสายเลือดสุดท้าย
หน้า : 2 Hero chapter 2 หญิงสาวจากดินแดนเวท
หน้า : 4 Hero chapter 3 ค่ำคืนของการฝึกฝน
หน้า : 5 Hero chapter 4 การประลองที่ปราสาทสีเงิน1 การประลองรอบแรก
หน้า : 6 ถ้านักอ่านท่านใดอดใจที่จะอ่านตอนต่ไปไม่ไหวเชิญเข้ามาที่นี่เลยครับ
หน้า : 7 Hero chapter 5 การประลองที่ปราสาทสีเงิน2 (ฝันสลาย)
หน้า : 8 Hero chapter 6 โดเอสโต
หน้า : 9 Hero chapter 7 บ้านต้นไม้ของโดเอสโต
หน้า : 10 Hero chapter 8 ความจริงหน้าตกใจ
หน้า : 11 Hero chapter 9 อำนาจแหวน
หน้า : 12 Hero chapter 10 คืนสู่อดีต
หน้า : 13 Hero chapter 11 สมุดแห่งกาลเวลา
หน้า : 14 เอาปกหนังสือมาให้ดูครับ
หน้า : 15 ชื่อตอนทั้งหมคครับ
หน้า : 16 Hero chapter 12:

หน้าที่ 12 - Hero chapter 10 คืนสู่อดีต

“แย่แล้วทุกคน ”เสียงตะโกนลั่นของโดเอสโตที่หุนหันพลันแล่นเข้ามาในบ้านด้วยความตื่นตระหนก

โคซิเนียกับเครัสเหวี่ยงประตูเปิดออกเกือบจะพร้อมเพรียงกัน เครัสมองโดเอสโตที่ตัวโชกเหงื่อด้วยความสงสัย ในมือทั้งสองข้างของเขาถือดาบและไม้เท้าไว้ไว้แน่น อาวุธทั้งสองชิ้นถูกดัดแปลงให้วิจิตรมากขึ้นจากเดิมไปอย่างถนัดตา มีเพชรเม็ดใหญ่สีเลือดฝังอยู่กลางดาบและเพชรเม็ดงามสีน้ำทะเลใส่ตรงหัวไม้เท้า

“เกิดอะไรขึ้น!! คุณลุง”โคซิเนียถามอย่างตกใจ

“เอลฟ์ปีศาจกำลังมาที่นี่แล้ว”น้ำเสียงตื่นตระหนกของเขาทำให้ยิ่งน่ากลัวยิ่งขึ้นไปใหญ่ ถึงขณะทำให้โคซิเนียกับเครัสร้องอุทานออกมา

“จริงหรอ!”

“แล้วจะทำยังไงดีละทีนี้”โคซิเนียสาวเท้าไปมาอย่างกระวนกระวายเช่นเดียวกับเครัสที่กำลังเดินสวนกับเธอ

“หยุดเดินได้แล้วทั้งสอง เอานี่ไป”โดเอสโตยื่นอาวุธใส่มือทั้งสองอย่างไม่บรรจง ก่อนจะรีบขยับปากเปล่งวาจาต่ออย่างรีบเร่ง

“พวกเธอต้องไปเดียวนี้”ว่าแล้วก็เดินแหวกกลางทั้งสองมุ่งไปยังเสาไม้ต้นโบราณที่ตั้งอยู่กลางบ้าน

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย”เครัสพึมพำออกมาแล้วตวัดดวงตาไปยังโคซิเนียที่กำลังได้แต่ยืนอึ้งกิมกี่อยู่

“ส่งแหวนมาเครัส โคซิเนียไปสร้างเกาะศักดิสิทธ์คุ้มกันบ้านนี้ไว้”โดเอสโตสั่งดังลั่นและเร็วปรื๋อจนโคซิเนียสะดุ้งทันที ได้ยินแล้วเธอก็รีบวิ่งออกไปที่ระเบียงของบ้านต้นไม้

“ส่งแหวนมา เครัสเร็วสิ เร็ว”

“เออ ครับ”เครัสกระชากสร้อยแล้วเอาแหวนยื่นให้โดเอสโตอย่างรีบเร่ง

“ว๊ายอะไรกันเนี่ย!!”เสียงกรีดร้องของเธอดังออกมาอย่างตกใจขีดสุด

“เกาะศักดิ์สิทธิ์ เมลาเมนตา จงปรากฏ”เธอตะโกนลั่นสุดเสียง เพียงชั่วอึดใจเครัสรู้สึกว่าจะมีแสงสีขาวจ้าห่อหุ้มบ้านไว้

โดเอสโตบริกรรมคาถาด้วยคำพูดที่เร็วมาก เขาวนมือที่สวมแหวนสีเงินของเครัสไปมาหน้าเสาโบราณอย่างตั้งใจ เพชรสีแดงสดบนหัวแหวนเปล่งแสงสีแดงจ้า ทันใดนั้นเสาโบราณก็บังเกิดลำแสงสีขาวโพลนออกมาทั่วทุกทิศของบ้าน ชายหนุ่มต้องเอามือบังตาไว้จากแสงจ้า หงส์สลักสีทองพุ่งออกมาจากกลางเสาแล้วสยายปีกออกอย่างชดช้อย มันบินฉวัดเฉวียนรอบเสาอยู่สามรอบ ทั้งยังนำพายุพัดพาข้าวของภายในบ้านปลิวกระจัดกระจาย ก่อนจะทะลุเข้ากลางเสาและเกิดเป็นลำแสงสีทองอร่ามทอดเป็นทางยาวเข้าไปในเสาต้นนั้น

“เสร็จแล้วค่ะ คุณลุง”น้ำเสียงสั่นเครือกับสีหน้าแตกตื่นของโคซิเนียเห็นได่ชัดมากเมื่อเธอวิ่งเข้ามา

“ดีมาก แม่หนู เอ้านี่เอาแหวนไปเครัส”โดเอสโตยัดแหวนใส่มือเครัสโดยหันหน้าไปดูโคซิเนีย

เครัสเอามันคล้องใส่ในสร้อยเงินอย่างบรรจงก่อนจะเอาสวมคอ โดเอสโตเอามือสางผมพะรุงพะรังของเขาแล้วรวบมันไว้ข้างหลัง

“นี่ กระเป๋าหิ้วเอาไว้ใส่ของนะ โคซิเนีย”โดเอสโตยื่นกระเป๋าสะพายสีน้ำตาลใบเล็กๆให้โคซิเนีย แล้วเธอก็นำลูกแก้วสีฟ้าใสลูกนั้นใส่เข้าไปอย่างระวัง

“เออจริงสิ แล้วมันใช้ยังไงล่ะ”โคซิเนียถามขึ้น

“เธอแค่พูดกับลูกแก้วนั้นว่า จงปรากฏแผ่นดินให้ข้าเห็นเดี๋ยวนี้”

“ค่ะ”

“แล้วอีกอย่างนะอย่าให้แผนที่นี้ตกอยู่ในมือของพวกมันล่ะ ไม่งั้นจะ...”เสียงอันนิ่มนุ่มของชายชราถูกขัดด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของเอลฟ์ปีศาจที่กำลังใกล้มาถึงเพียงไม่กี่นาทีนี้แล้ว

“จำไว้นะ รวบรวมแหวนให้ครบหกวงแล้วพลังจะถึงขีดสูงสุด สามารถที่จะทำลายพ่อมดปีศาจนั้นได้”โดเอสโตถอนหายใจเฮือกใหญ่“เอาละไปได้ละ ทั้งสอง จงแก้ไขอดีตให้ดีขึ้น โชคดีทั้งสองคน”เขาพูดเร็วปรื๋อจนฟังไม่ค่ยเข้าใจทั้งหมด

“คุณลุง”เครัสกับโคซิเนียกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา

“รีบไปสิ เกาะเวทกันไว้ได้ไม่นานหรอกนะ”โดเอสโตสั่งเสียงแข็ง พลางโบกมือไล่

“ไปกับเราเถอะนะนะ”โคซิเนียอ้อนวอน

“เฮ้อ ฉันต้องอยู่กันพวกมันไว้และอีกอย่างฉันต้องปิดประตูแห่งเวลานี้ด้วย ฉันไปด้วยไม่ได้ขอโทษที”

“คุณลุง...”หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“รักษาตัวด้วยนะลุงโดเอสโต”เครัสอำลาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแล้วก้าวเข้าไปในแสงสีทอง

“ไปละนะ ท่านผู้หยั่งรู้ฟ้าดินโดเอสโต”โคซิเนียโบกมือลา แล้วหันหน้ากำลังเข้าไปในลำแสงตามเครัส

เครัสกับโคซิเนียถูกแสงสีทองห้อมล้อมไปทั่วร่าง ภาพของโดเอสโตตรงหน้ากำลังถูกสีทองอร่ามกลืนหายไป แต่ทั้งสองก็ยังได้ยินเสียงแตกพล่าของใครบางคนกำลังพูดกับโดเอสโตอยู่

“แหวนอยู่ที่ไหน ไอ้แก่โดเอสโต”เสียงแตกพล่าที่พยายามทำให้สูงพดขึ้น

“ใคร!! ที่แท้ก็เดมอน เชอร์ลอง นี่เอง”เสียงโดเอสโตที่บังคับให้ยื่นเรียบตอบกลับ

“หุบปากเดี๋ยวนี้ไอ้แก่ ฉันถามว่าแหวนอยู่ที่ไหน”อีกคนตะคอกแรงขึ้นอีก

“ดูหูแกสิ เดมอน ช่างน่าขำยิ่งนัก...”เสียงของโดเอสโตเริ่มแว่วหายไปทีละนิดทีละนิด จนในที่สุดพวกเขาก็ไม่ได้ยินอะไรเลย หมอกสีทองไหลเวียนอยู่รอบกายพวกเขา ร่างกายเหมือนเลื่อนไหลไปเรื่อยๆบนเส้นทางสีทองอร่าม ผ่านไปหลายนาทีปล่องทางออกสีขาวก็ปรากฏออกมา แสงทองค่อยจางหายออกไป และทันใดนั้นพวกเขาก็ถูกผลักออกมา ก่อนที่แสงนั่นจะหายวับไป

“ที่นี่ มัน...”เครัสทอดสายตาไปรอบๆที่แห่งนี้แล้วหันไปมองโคซิเนียที่กำลังมองหน้าเขาด้วย

“บ้านต้นไม้ของโดเอสโต นี่นา”ทั้งสองประสานเสียงกันด้วยความตกใจ

“เรามาที่เดิมหรือยังไงเนี่ย”เครัสพึมพำ พลางมองเครื่องไม้เครื่องมือรอบๆตัว

“เอ้ามาแล้ว หรอทั้งสอง ยินดีต้อนรับ”เสียงนุ่มๆคล้ายโดเอสโตกล่าวทักทาย ทั้งสองถึงกับสะดุ้งเฮือกแล้วรีบหันมามองด้านหลัง

“โดเอสโต”เครัสอุทานด้วยเสียงแผ่วเบา

ไม่ใช่หรอกนี่ไม่ใช่โดเอสโต ชายชราผู้นี้เหมือนโดเอสโตทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นร่างสูงโปร่ง นัยน์ตาสีเทา อีกอย่างเขาหนุ่มกว่าโดเอสโตมากและโดเอสโตไม่ได้สวมแหวนด้วย แต่ว่าลุงคนนี้สวม แล้วเขาเป็นใครกัน เครัสมองดูชายคนนี้พร้อมกับครุ่นคิด

“ฉันไม่ใช่ โดเอสโต หรอกนะ ชื่อของฉันคืน โดเอสตา เป็นพี่ชายฝาแฝดของโดเอสโต”แนะนำตัวแล้วก็อมยิ้มอย่างสวยงาม เขายังผ้าคลุมไหล่สีม่วงขึ้นแล้วโค้งคำนับอย่างอ่อนช้อย ทำให้ทั้งสองรีบทำความเคารพตอบอย่างเร็ว

“ใช่แล้ว เราย้อนมาอดีตมานี่นา”โคซิเนียหันไปกระซิบกระซาบกับเครัส จนดวงตาสีฟ้าของเขาเบิกดกว้าง

“จริงหรอเนี่ย”เครัสอุทานอีกครั้ง

“ว่าแต่ว่า คุณ...”

“เรียกลุงเถอะ”

“ค่ะ”

“ว่าแต่ว่าคุณลุงรู้ได้ไงว่าพวกเราจะมา”โคซิเนียถาม

“รู้ได้จากสมุดแห่งกาลเวลาไงละ”โดเอสตาพูดพลางขยับแว่นกรอบทอง ทำให้เครัสสังเกตุเห็นไฝเม็ดเล็กๆใต้ตาของชายชราผู้นี้

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 11)

หน้าถัดไป (หน้า 13) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 5 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 12 เม.ย. 2551 (13:37)
ง่าดีใจจังในที่สุดพี่ก็มา ขอกอดหน่อยมามะ

bass4049