“สมุดแห่งกาลเวลางั้นหรอ?”โคซิเนียถามพลางเกาหัวแกรกๆ

“มานั่งก่อน”เขาเชิญสองหนุ่มสาวมาที่โต๊ะไม้ตัวเดิมแต่ไม่ได้เกลื่อนด้วยหนังสือเหมือนตอนอยู่กับโดเอสโต ชายชราดึงแขนเสื้อหนังสีม่วงแดงขึ้น มือขาวซืดวนรอบหนึ่งเกิดแสงสีขาวแวบขึ้นแล้วปรากฏสมุดสีทองเล่มขนาดกลางอยู่บนมือ หน้าปกมีรูปหงส์สีทองกำลังสยายปีกเหมือนกับเสาต้นนั้นไม่มีผิด

“นั่นน่ะเหรอครับ สมุดกาลเวลา”เครัสถามพลางมองสมุดนั่นอย่างไม่ละสายตาเช่นเดียวกับหญิงสาวข้างๆเขา ที่นัยน์ตาสีน้ำตาลของเธอก็จับจ้องมันอยู่เหมือนกัน

“นี่แหละ สมุดเล่มนี้แหละมันเอาไว้ใช้ในการติดต่อกับอีกคนที่มีสมุดแบบนี้ไม่ว่าจะอยู่ในเวลาไหนๆ อดีต ปัจจุบัน หรือแม้แต่อนาคต”โดเอสต้าขยับกรอบแว่นสีเงินพร้อมกับส่งนัยน์เทามามองทั้งสองคนที่กำลังนั่งอึ่งอยู่กับความพิสดารของสมุดสีทองอร่ามเล่มนี้

                     เมื่อเอ่ยถึงเรื่องกาลเวลาทำให้เครัสยังกังวลเรื่องของชายชราอีกกาลหนึ่ง โดเอสโต้ป่านี้จะเป็นอย่างไรบ้าง หลังจากเขาทั้งสองละทิ้งชายชราคนหนึ่งไว้เผชิญหน้ากับพวกอมนุษย์อันโหดร้ายมานานพอควร

                “เออ...งั้นก็หมายความว่าคุณลุงใช้สมุดเล่มนี้ติดต่อกับคุณลุงโดเอสโต้งั้นหรอคะ”โคซิเนียถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น และถ้ามันเป็นเช่นนั้นจริงเธอก็คงอยากจะรู้ว่าโดเอสโต้ ชายชราที่ส่งพวกเขามาเป็นตายร้ายดีอย่างไร

“ใช่ ฉันใช้สมุดเล่มนี้ติดต่อกับโดเอสโต้ทั้งในอดีตและปัจจุบัน”โดเอสต้าตอบพร้อมสีหน้าอันยิ้มแย้มมายังทั้งสองคน

“งั้นก็สามารถติดต่อ ลุงโดเอสโต้ได้สินะครับ”เครัสรีบถามด้วยความอารมณ์ร้อน

                “เรายังไม่รู้ เลยว่าหลังจากที่เขาส่งพวกเรามา ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นยังไงบ้าง เพราะตอนที่เรามาเหมือนกับคุณลงโตเอสโต้จะอยู่กับเดมอน”โคซิเนียถามต่อหลังถ้อยคำของเครัสอย่างไม่รอช้า ก่อนที่รอยยิ้มแสยะของชายชราจะถูกส่งกลับมา

“นี่ ไม่ต้องห่วงเขาหรอก พวกเอลฟ์ปีศาจทำอะไรโดเอสโต้ไม่ได้หรอก เพราะเขามีลูกแก้วแผนที่อยู่ ทำให้เขาสามารถหายตัวไปไหนก็ได้ และไม่มีทางจับได้ด้วย”

หญิงสาวถึงกลับหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที เนื้อตัวสั่นระริกดวงตากลมโตแสดงความเศร้ามอง แล้วเธอก็ตวัดนัยน์ตามาหาเครัสที่สีหน้าไม่ต่างอะไรกับเธอเลยในตอนนี้ ริมฝีปากอันบอบบางเผยอขึ้นพร้อมกับเอ่ยคำถามน่ากลัวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“แ..ล้...ว...ถ้า...คุณ...ลุง...ไม่...มี...ลูกแก้ว...นั่นล่ะ”

 ดวงตาเย็นชาของโดเอสต้าเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ

“นี่พวกเธอหมายความว่ายังไง!!”เขาพูดราวกับตวาดแล้วลุกขึ้นพรวด เสียงสบถแผ่วเบาของชายชราเอ่ยออกมา พร้อมกับดวงตาที่จับจ้องอยู่บนใบหน้าของโคซิเนีย ในขณะที่เธอไม่ปริปากตอบคำถามนี้สักคำเพียงแต่ล้วงเอาลูกแก้วสีฟ้าใสจากกระเป๋าใบเล็กที่ได้รับมาจากโดเอสโต้ขึ้นมาแทน สิ่งนั้นทำให้โดเอสต้าถึงกลับน้ำตาคลอทั้งตัวสั่นเทาเสมือนอยู่ท่ามกลางหิมะโหมกระหน่ำ เขานั่งลงอย่างเชื่องช้าแล้วเอามือที่สั่นระริกพลิกปก เกิดแสงสีทองวูบหนึ่งก่อนจะหายวับไป ปรากฏเพียงกระจกเงาอยู่ในสมุด ไม่มีแม้แต่กระดาษสักแผ่นมันเหมือนกับว่าเอากระจกเงาใส่ลงในสมุดไว้มากกว่า

“โดเอสโต หลังจากส่งทั้งสองมาแล้ว จงปรากฏ ได้ยินพี่มั้ย โดเอสโต้ โดเอสโต้ ”ชายชราตะคอกใส่สมุดอย่างแรงจนน้ำลายฟุ้งกระจาย แต่ก็หามีเสียงใดตอบกลับมาเลย

“นี่มันอะไร เกิดอะไรขึ้นกับลุงโดเอสโต้หรอครับ”เครัสถามด้วยใจสั่นรัว ก่อนจะหันหน้าไปมองโคซิเนียที่กำลังอุบปากอย่างตกใจ และตอนนี้น้ำตาของเธอได้ไหลอาบใบหน้าแล้ว

“โดเอสโต้ตายแล้ว”โดเอสต้าพูดด้วยเสียงแผ่วเบา หลังจากนั้นก็เริ่มพูดกับสมุดอีกครั้งหนึ่ง

                “โดเอสโต้ ก่อนจะพบเขาทั้งสองจงปรากฏ”สิ้นเสียงอันสั่นเครือของโดเอสต้าปรากฏแสงสีทองขึ้นมาอีกวูบ แล้วหลังจากนั้นเพียงไม่นานก็มีใบหน้าของชายชราผมขาวโพลนยาวปะเอวเผยออกมา

“ไง พี่ชายมีอะไรหรอ ฉันกำลังยุ่งอยู่ เพราะไม่นานฉันจะได้เจอ เจ้าชายของดินแดนมังกรแล้ว เราจะได้เปลี่ยนแปลงอดีตกันไง”

“ลุงโดเอสโต้ครับ”เครัสร้องเรียกอย่างดีใจเมื่อได้เห็นหน้าของเขาอีกครั้ง แต่ว่าเพื่อนสาวข้างๆกลับไม่แสดงอาการดีใจเลยสักนิด รวมทั้งโดเอสต้าก็กำลังมองดูใบหน้าน้องชายอย่างเศร้ามอง  นี่พวกเขาทั้งสองเป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย ก็โดเอสโต้กำลังคุยกับพวกเราผ่านสมุดวิเศษนี่ไง ทำไมไม่ดีใจกันล่ะ เขายังไม่ตายนะ

เครัสคิดอย่างแปลกใจ

“เป็นไงบ้างลุง”เขาส่งเสียงไปทักทายโดเอสโต้ในกระจก แต่ก็ถึงกลับหุบยิ้มอย่างรวดเร็วเมื่อมีเสียงทักกลับมาว่า

“นั่นใครน่ะ โดเอสต้า หนุ่มคนนั้นน่ะ”

“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก”

“เอ วันนี้สีหน้าพี่ดูแปลกๆนะเป็นอะไรรึเปล่า”

“เปล่า งั้นแค่นี้ก่อนนะ พี่มีธุระ”โดเอสต้าตอบห้วนๆ

“ได้ๆ โชคดี”สิ้นเสียงอันนุ่มๆของชายชราอีกกาลหนึ่ง ปกสีทองของสมุดได้ปิดลง แต่สีหน้าเศร้าหมองของโดเอสต้ายังไม่ได้จางหายไป ได้ยินเพียงเสียงถอนหายใจถี่ของเขา

ใบหน้าของเครัสตอนนี้แสดงอาการเหวอไปพักใหญ่เมื่อได้ยินถ้อยคำของโดเอสโต้ อะไรกัน นี่มันอะไรกัน ฉันงงไปหมดแล้ว ทำไมโดเอสโต้จำเราไม่ได้ ก็พึ่งส่งเรามาแท้ๆเลย

“นั่นไม่ใช่ คุณลุงโดเอสโต้ หลังจากที่ได้รู้จักเราแล้วหรอกนะ”โคซิเนียพูดพลางกับปาดน้ำตา

“หมายความว่าไงฉันงงไปหมดแล้ว”เครัสถามและรู้สึกว่าตอนนี้ตนเองกำลังโง่ที่สุด

“ก็หมายความว่า โดเอสโต้ที่เราพูดด้วยเมื่อกี้เป็นโดเอสโต้ในเวลาก่อนที่จะพบพวกเราไงล่ะ เขาจึงไม่รู้จักพวกเรา แต่เมื่อติดต่อเขาหลังส่งเรามาแล้วเขาไม่อยู่แล้ว เพราะเขาเอาลูกแก้วแผนที่มาให้ฉันแล้วน่ะสิ”โคซิเนียตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและมีทีท่าว่าน้ำตาเธอจะไหลออกมาอีกรอบ  เครัสถึงกับพูดไม่ออก  เรี่ยวแรงทั้งหมดเหมือนกับสิ้นหายไปทั้งหมด

“เอาล่ะทุกคนเสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร โดเอสโต้ส่งพวกเธอทั้งสองมาที่นี่เพื่อเปลี่ยนแปลงอดีตให้ดีขึ้น หน้าที่ของพวกเธอในตอนนี้ต้องรวบรวมแหวนให้ครบหกวง แล้วกำจัดพ่อมดชั่วนั่นซะ”เสียงของชายชราตะเบ็งขึ้นพลางด้วยสีหน้าที่กลับมาเย็นชาอย่างเดิมแต่แววตายังเศร้าสร้อย

“พ่อมดชั่วที่ฆ่า คุณลุงโดเอสโตงั้นเหรอ?”เสียงที่แตกพล่าของโคซิเนียพูด โดเอสโตถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนที่จะขยับกรอบแว่นตาม

“ใช่แล้ว เดมอน เชอร์ลอง”เครัสพูดอย่างจำได้

เขายังจำเสียงที่ไร้ความเมตตาของมันได้ตอนเมื้อกี้ ความเดือดดาลและเกลียดชังกำลังพลุ่งพล่านอยู่ในอก พ่อมดชั่วที่อยู่เบื้องหลังการทำลายร้างดินแดนมังกร และมาตอนนี้ยังสังหารโดเอสโต้อีก มันช่างเลวทรามเกินกว่าที่จะให้อภัย

“ลูกแก้วนั่น เป็นของวิเศษที่พ่อมดในตำนานผู้ยิ่งใหญ่ มากาเรส สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นแผนที่ในการระบุตำแหน่งแหวนทั้งหก ไม่สิแหวนทั้งห้าต่างหาก”โดเอสต้าจ้องมองลูกแก้วสีฟ้าใสในมือของโคซิเนีย เธอกำมันแน่นเหมือนจะบีบมันให้แตก “แล้วอีกอย่างที่วิเศษกว่านี้ก็ คือ มันสามารถพาผู้ครอบครอง หายตัวไปที่ไหนก็ได้ในเคโดร่าฟินส์ แต่ว่าต้องเป็นที่ที่เคยไปมาแล้วนะ”

“เขาไม่น่าจะมอบของสำคัญ...”เสียงโคซิเนียถูกตัดทันควันด้วยเสียงอันแหบๆของโดเอสต้า

“น้องชาย ฉันคิดดีแล้ว”

“งั้นที่ลุงโดเอสโต้หนีออกมาจากดินแดนเวทย์และมาหลบอยู่ในป่านี่ล่ะก็...”เครัสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนจะหายลงคอ

“เขาโกหก เขาต้องการหนีจากเดมอน เชอร์ลองต่างหากล่ะ”โดเอสโต้ตวัดนัยน์ตามาจ่ออยู่กับเครัสอย่างแน่วแน่

“โถ่ ลุงโดเอสโต”โคซิเนียอุทาน สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสังสัยในอีกอึดใจหนึ่ง“ว่าแต่ หนูขอถามหน่อยว่า ทำไมคุณลุงโดเอสโต้ถึงยอมเสียสละถึงขนาดนี้ละคะ”

เครัสหันหน้าควับมาทันที เธอถามเหมือนที่เขาอยากจะรู้

“ก็คือว่า โดเอสโต้อยากให้เคโดร่าฟินส์กลับมาสงบสุขเหมือนเดิมน่ะสิ เขาเป็นคนที่รักอาณาจักรแห่งนี้มาก และอีกอย่างเขาไม่อยากเห็นความสูญเสียไปมากกว่านี้ด้วย”เสียงโดเอสต้าเล่าด้วยความเศร้ามองก่อนหลุบตาลงมองเข่าตัวเอง แล้วสั่งอย่างหนักแน่น“เอาละ ถึงเวลาออกเดินทางไปรวบรวมแหวนในตำนานได้แล้ว ทั้งสองคน”

............41

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 12 เม.ย. 2551 (13:37)
ง่าดีใจจังในที่สุดพี่ก็มา ขอกอดหน่อยมามะ

bass4049
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 81 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 69 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 26 เม.ย. 2551 (20:26)

อีกเรื่องหนึ่งที่อยากบอก อีกเว็บหนึ่งลงไว้ตั้ง26 ตอนแล้วนะครับ ไปอ่านก่อนได้เลย

http://www.comeon-book.com/comeonv3/story.php?SID=5939

แล้วรู้สึกว่าตอนที่27 นี้ พวกเขาจะลงไปใต้บาดาลกันแล้ว

Zaizerrin
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 8 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 70 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 2 พ.ค. 2551 (18:49)
อ้าว เข้าไม่ได้อ่ะ

legolas
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 88 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 150 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 3 พ.ค. 2551 (14:56)
เว็บคัมออน กำลังปรับปรุงงั้นเดี๋ยวเอามาลงให้นะครับ

Zaizerrin
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 8 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 70 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 16 พ.ค. 2551 (21:23)

ต้นฉบับเรื่องนี้ได้ผ่านการพิจารณาของ สำนักพิมพ์สนุกอ่านแล้วครับ

ขอขอบคุณทุกการอ่าน และให้กำลังใจนะครับ

หวังว่าคงจะได้รับการตอบรับที่ดีจากผู้อ่านในอนาคตนะครับ

Zaizerrin
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 8 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 70 ดวง - โหวตเพิ่มดาว