เสียงคำรามของสัตว์สองชนิดก้องกังวานอยู่ในหัวของเครัส เขาสามารถรับรู้สึกถึงความทรมานของเสียงหนึ่งได้อย่างเต็มเปี่ยม ใบหน้าอันเลือนรางของหญิงชายคู่หนึ่งปรากฏขึ้น พวกเขาจ้องเครัสด้วยแววตาที่เศร้าหมอง ประตูหนาปานเหล็กกล้าถูกทำลายด้วยน้ำมือของตัวประหลาดสีดำนิลพวกมันดูน่าเกรงกลัว ท่าทีที่แผ่ฤทธิ์อำมหิตกำลังย่างใกล้เข้ามาทีละนิดทีละนิด ดวงตาถลนสีเขียวประกายราวกับมรกตสองคู่จ้องเขาอย่างอาฆาตแค้น ปากอ้าทำให้เห็นฟันแหลมหลายซี่ พวกมันพุ่งเข้าหาเครัสอย่างรวดร็ว

“อย่านะ อย่านะ อย่าเข้ามา”เสียงเครัสละเมอออกมาดังลั่น

“เฮ้ย...เครัสนายตื่นขึ้นมาโวยวายอะไร คนจะหลับจะนอน”คิวตวาดใส่น้องชายอย่างง่วงงัน

ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นแล้วปาดเหงื่อที่ไหลโชกปานสายฝนจนทั่วใบหน้า ก่อนจะชำเลืองมองพี่ชายที่กำลังขยี้ตาแล้วล้มลงไปนอนต่อ มันช่างเป็นความฝันที่เหมือนจริง เครัสคิดหนักจนเนื้อตัวสั่นระริก

 เขาทอดดวงตาสีฟ้าประกายไปทางหน้าต่างที่เวลานี้ท้องฟ้ายังคงมืดสนิทและดาษดาด้วยดวงดวง  เขาอยากจะรู้เรื่องของผู้หญิงและผู้ชายคนนั้นในความฝันอันเลือนรางนี้อย่างมาก รวมถึงชายชราผู้บาดเจ็บที่แต่งตัวไม่ค่อยมีสง่าราศีคนนั้นเป็นใครกันเพราะเครัสรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างเกี่ยวกับตัวเขา ตอนนี้หญิงสาวผู้เป็นเพื่อนอันประเสริฐก็คงจะกำลังหลับสบายทุกสิ่งรอบกลายต่างสงบดีแล้ว แต่เขาก็ยังครุ่นคิดไปเรื่อยเปื่อยเพราะมิอาจข่มตาหลับได้

 มันเป็นฝันร้ายที่สุดในชีวิตซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแต่กลับปรากฏให้เห็นหลังจากปะมือกับเจ้าสัตว์ประหลาดเหล่านั้นและพวกมันเข้าไปอยู่ในความฝันนี้ได้ยังไงกัน ความกลัวที่ฝังอยู่ใต้ก้นบึ้งหัวใจกำลังถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนี้ในหัวของชายหนุ่มกำลังขบคิดเรื่องนี้ด้วยความคิดมากมายที่กรูกันเข้ามา และก็มีข้อหนึ่งที่ทำให้เขาหยุดคิดเป็นอย่างอื่นนั่นคือ มันอาจจะเกี่ยวข้องกับอดีตของเขาเองก็เป็นได้

 สายลมพัดแรงขึ้น เสียงนกโคเรน่าที่กำลังออกหากินโดยฝ่าสายลมไปอย่างง่ายดายดังระงม แสดงว่าฝนกำลังใกล้จะมาเยือนแล้ว เขาเลิกคิดแล้วลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างที่เปิดเข้าเปิดออกเสียงดังกึก กัก เสียงฟ้าร้องดังก้องฟ้า แล้วสักพักหยาดฝนก็กระนั่มลงมา เครัสเดินกลับมายังเตียงแล้วเอาผ้าห่มขึ้นคลุมโปรงและก็หวังว่าเสียงฝนตกนี้จะช่วยเป็นเตือนไม่ให้ฝันเรื่องหน้ากลัวพวกนี้อีก

“เครัส เครัส นี่ตื่นได้แล้ว”เสียงหวานใสของโคซิเนียปลุกกรอกหู

“ฮ้าว...อะไรหรอโคซิเนีย”ชายหนุ่มพยายามลืมตาที่หนักอึ้งเปิดแทบไม่ออก

“เช้าแล้ว นอนกินบ้านกินเมืองอยู่นั่นแหละ ลุกได้แล้ว” เธอดึงแขนของชายหนุ่มขึ้นอย่างหนักหน่วง

“ก็ได้ก็ได้”

“โตป่านนี้แล้วยังจะมาให้ปลุกอีก”เธอทำเสียงเขียว หน้าเธอฉุนเฉียวอย่างเห็นได้ชัด

“เฮ้อ...เธอนี่จริงๆเลย”เครัสพูดปนหาวและหงุดหงิดนิดหน่อย “นี่เธอเป็นแม่ชั้นเมื่อไหร่เนี่ย”เขาพึมพำ

เครัสกับโคซิเนียเดินทอดน่องลงมา เขาเห็นทุกคนกำลังนั่งรอทานอาหารอยู่ แทนที่พวกเขาจะหงุดหงิดกับการรอสมาชิกคนสุดท้ายที่จะมาร่วมวงในมื้อเช้าแต่ทว่ากลับไม่ได้เป็นอย่างที่คิด พ่อจอมสนทนากำลังพูดคุยกับชายชราที่รู้สึกตัวแล้วอย่างถูกคอ แม้แต่แม่กับพี่ชายก็ร่วมหัวเราะตามไปด้วยและก็เหมือนว่าพวกเขาจะลืมเรื่องเมื่อวานนี้ไปหมดแล้ว

“เครัส มาทานอาหารสิ”โคสเรียกลูกชายด้วยเสียงปนหัวเราะ

“ครับพ่อ”

 “แขนหายดีแล้วหรอ”ชายหนุ่มถามอย่างเป็นห่วง พลางลากเก้าอี้ออก

“หายแล้วย่ะ ก็เป็นเพราะยาสมุนไพรของคุณป้านั่นแหละ”เธอเหล่ตาไปทางแม่

“แหม...ก็แค่สมุนไพรธรรมดาๆนี่แหละจ่ะ”เคมีเรียเขินอายพร้อมกับตักสลัดให้เครัสจนพูนจาน

“นี่เครัสนายยังไม่รู้จักคุณลุงคนนี้นิ”คิวถามเครัส แล้วตวัดในตาสีสีน้ำตาลไปที่ชายชรา

“ใช่ เธอยังไม่รู้จักนี่นา”โคซิเนียพูดขึ้น

“นี่ ลุงโดเอสโต คาเตอร์”โคสแนะนำ

“ยินดีที่ได้รู้จัครับ”เครัสมองดูชายชราเปลี่ยนเป็นชุดผ้ากำมะหยี่สีเขียวมะนาวของพ่อแล้วดูดีขึ้นมาหน่อย

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันพ่อหนุ่ม”ชายชราทักด้วยเสียงนุ่ม พร้อมกับจ้องหน้าเครัสเหมือนจะเจาะลึกลงไปในดวงตาของเครัส

“เอ้ามาทานอาหารกันเถอะ”โดสเชิญด้วยรื่นเริง

พวกเขาต่างลิ้มรสอาหารแสนอร่อยอย่างโปรดปราน จนคำชมทั้งหลายล้นใบหน้าที่แดงขึ้นเรื่อยจนจะเป็นมะเขือเทศของแม่ อาหารเช้าถูกจัดตั้งขึ้นหลายชนิดไม่ว่าจะเป็นขนมปัง สลัด และอาหารอีกมากมายหลายอย่าง

หลังจากอิ่มหนำสำราญกับอาหารรสเลิศกันอิ่มจุใจแล้ว ถึงเวลาที่ครอบครัวนี้ต้องเปิดร้านเพื่อขายค้าขายดาบอย่างเช่นทุกวัน แต่วันนี้รู้สึกว่าขอผลัดเวลาไปอีกนิดหนึ่งเพราะทั้งสามคนกำลังสนทนากันอย่างสนุกสนาน เครัสถูกวานให้ช่วยเก็บจานโดยมีโคซิเนียเป็นผู้ช่วย

ยามสายๆประตูร้นถูกเปิดออก คนซบเซาไปอ่างถนัดตา ชาวบ้านยังคงทำกิจกรรมเหมือนเดิม มีบ้างครั้งเพื่อนบ้านแวะเข้ามาถามเกี่ยวกับการประลอง เครัสก็ตอบไปว่า บาดเจ็บทำให้ประลองไม่ได้ แต่ที่จริงก็เสียใจอยู่บ้างเหมือนกัน

“นี่เครัสลุงเค้าจะไปแล้วนะ”พ่อบอกเครัสด้วยน้ำเสียงอ่อยด้วยความเสียดาย

“เอ้าไปแล้วหรอ โชคดีครับ”เครัสกล่าวอย่างสุภาพพร้อมกับโบกมือ

“เครัสนายก็ไปส่งลุงกับโคซิเนียสิเดี๋ยวพี่ดูร้านให้เอง”คิวบอกให้น้องชาย

“ไปเถอะลูก”พ่อสนับสนุนเข้าไปอีกกรง แล้วชายหนุ่มจะตอบอะไรได้อีกล่ะนอกจาก

“ก็ได้ครับ”

“ขอบคุณนะครับคุณโคส”โดเอสโตกล่าวขอบคุณอย่างนอบน้อม

“ไม่เป็นไรครับ ว่างๆก็มาอีกก็ได้ครับ”โคสพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ทั้งสามเดินออกจากบ้านแทรกเข้าไปรวมกับชาวเมือง จนในที่สุดพวกเขาก็เดินมาถึงป่าเมโด้ที่เกิดเหตุเมื่อวาน เครัสเห็นสนามประลองประตูไม้บานใหญ่นั้นได้ปิดลงและทับด้วยธงรูปหมวกนักรบมีดาบไขว้  มันทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาทันที ก่อนจะหันไปมองหน้าโคซิเนีย ซึ่งเธอก็ทำสีหน้าเหมือนกับจะบอกว่าขอโทษนะ

“บ้านลุงอยู่กลางป่านี้แหละ”ชายชราบอกที่อยู่ของตนแล้วยิ้มแป้น

“หรอค่ะ”

“งั้น เรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวจะสายมากเกินไป ผมต้องไปช่วยที่บ้านขายของ”เครัสกล่าวขึ้น

ทั้งสามเดินเข้าไปในป่าที่มีต้นไม้สูงเฉียดฟ้าสำหรับเครัสมันมีความน่ากลัวแฝงอยู่ลึกๆในทุกย่างก้าวที่เขาเดิน

“ลุงครับลุงมาเจอพวกปีศาจได้นั่นได้ยังไง”เครัสถามอย่างสงสัย

“เรื่องนี้ฉันค่อยบอกให้ฟังที่หลัง”

“คุณลุงคงมาเก็บสมุนไพรสินะ”โคซิเนียถามอย่างอวดรู้

“ใช่จริงสิ ฉันเอาตะกร้าสมุนไพรไปไว้ไหนเนี่ย”โดเอสโตถามหญิงสาว

“ตรงนั้นไง” เธอชี้ตะกร้าไม้ที่วางอยู่ตรงใต้ต้นไม้ที่ชายชราเคยหมดสติอยู่

“ใช่ๆนั่นไง”เขาพูดอย่างดีใจแล้วเดินไปเก็บมันสะพายไว้ข้างหลัง

เครัสมองดูรอยไหม้จากเหตุเมื่อวานนี้ ความหวาดกลัวผลุบๆโผล่ๆ เขารีบหันสะบัดหน้าหนีจากรอยนั่นและเดินตามทั้งสองที่กำลังเดินรุดหน้าไปแล้ว

“ลุงคะลุงทำงานสวนหรอคะ”

“เปล่า”

“เครัส เธอเอาแหวนที่ห้อยคอมานั่นมั้ย”โดเอสโตถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับชำเลืองนัยน์ตาสีเทามาที่เครัส

“หา.. อะไรนะครับ!!”เครัสอุทานดังลั่น “ลุงมีอะไรกับแหวนของผม?”/*

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 12 เม.ย. 2551 (13:37)
ง่าดีใจจังในที่สุดพี่ก็มา ขอกอดหน่อยมามะ

bass4049
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 81 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 69 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 26 เม.ย. 2551 (20:26)

อีกเรื่องหนึ่งที่อยากบอก อีกเว็บหนึ่งลงไว้ตั้ง26 ตอนแล้วนะครับ ไปอ่านก่อนได้เลย

http://www.comeon-book.com/comeonv3/story.php?SID=5939

แล้วรู้สึกว่าตอนที่27 นี้ พวกเขาจะลงไปใต้บาดาลกันแล้ว

Zaizerrin
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 8 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 70 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 2 พ.ค. 2551 (18:49)
อ้าว เข้าไม่ได้อ่ะ

legolas
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 88 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 150 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 3 พ.ค. 2551 (14:56)
เว็บคัมออน กำลังปรับปรุงงั้นเดี๋ยวเอามาลงให้นะครับ

Zaizerrin
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 8 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 70 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 16 พ.ค. 2551 (21:23)

ต้นฉบับเรื่องนี้ได้ผ่านการพิจารณาของ สำนักพิมพ์สนุกอ่านแล้วครับ

ขอขอบคุณทุกการอ่าน และให้กำลังใจนะครับ

หวังว่าคงจะได้รับการตอบรับที่ดีจากผู้อ่านในอนาคตนะครับ

Zaizerrin
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 8 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 70 ดวง - โหวตเพิ่มดาว