เสียงเท้ากระทบกับใบไม้แห้งของทั้งสามดังก้องป่า นกนานาชนิดต่างส่งเสียงร้องเป็นทำนองลื่นหู ลิงไดนี่สีส้มแดงหางยาวเกือบวากำลังสอดส่องหาอาหารอยู่บนต้นเมโด้ สัตว์หลายชนิดต่างกำลังโลดเล่นกันในป่าใหญ่แห่งนี้ด้วยความคึกคื้น ทั้งสามเดินในป่าเมโด้อันซับซ้อนนานพอสมควร โคซิเนียยังจับจ้องชายชราอย่างใจจดใจจ่อพร้อมกับเดินตามไปด้วยสีหน้าครุ่นคิดปล่อยครั้ง

เครัสรีบสาวเท้าให้เร็วเท่าที่จะเร็วได้ จนบางครั้งเกือบหกขมาแต่โคซิเนียก็ดึงคอเสื้อไว้ได้  ในสมองของเขายังขบคิดเรื่องเกี่ยวกับแหวนวงนี้ ใจปรารถนาให้ถึงบ้านของลุงโดเอสโตโดยเร็วๆ เหลือเกิน เพราะตอนนี้ร่างกายกำลังกระสับกระส่าย ลมพัดแรงขึ้นกว่าเดิม ทั้งสามถึงกับต้องเอามือปัดใบไม้ที่ปลิวเข้าหน้าเข้าตาพวกเขาอย่างรำคาญ

“เมกัสกาส”แม่มดสาวท่องมนต์ดังลั่น

พอสิ้นเสียงเธอแสงสีฟ้าสุกสว่างบังเกิดขึ้นพร้อมกับห่อหุ้มร่างของทั้งสามไว้ ใบไม้เข้ามาไม่ถึงตัวพวกเขาอีกแล้ว มันต่างถูกพาให้ปลิวว่องออกไป เครัสอึ้งในทันทีและบางทีเขาก็คิดเล่นๆว่าเป็นชาวเวทก็ดีไปอย่าง

“ชาวเวท สบายงี้นี่เอง”เครัส

“ไม่หรอกเครัส มันมีอะไรอีกเยอะที่เธอยังไม่รู้”โดเอสโต้พูดพลางหัวเราะ “เออ...ขอบใจมากโคซิเนีย”

“ไม่เป็นไรค่ะ”เธอพูดแล้วยิ้มตอบ

ในที่สุดเวลาอันหน้าดีใจของเครัสก็มาถึง เวลาที่พ้นต้นเมโด้นาทึบเสียที แต่ทว่าบริเวณที่เห็นข้างหน้านี้เป็นลานโล่งกว้าง มีต้นหญ้าอ่อนอ่อนแซมด้วยดอกไม้หลากสีขึ้นอยู่ทั่วพื้นที่

“ถึงแล้วล่ะ”โดเอสโตกล่าวขึ้น

เครัสกับโคซิเนียมองซ้ายแลขวาเพื่อหาบ้านของโคเอสโต

“ไหนอะครับบ้าน คุณลุง”เครัสถามอย่างสงสัย

“อย่างนี้นี่เอง เปิดบ้านให้เราดูหน่อยสิคุณลุง”เธอพูดพลางอมยิ้มเหมือนกับจะรู้ทันอะไรบางอย่าง

“ได้สิ”โดเอสโตตอบอย่างนุ่มนวลพร้อมกับหยิบลูกแก้วลูกเล็กๆออกมาจากกระเป๋าสะพาย

เขาวางมันลงกลางลาน แล้วถอยกลับมายืนที่เดิม นัยน์ตาของทั้งสองกำลังมองอย่างใจจดใจจ่อ

“จงเปิดบ้านหน่อย”เสียงของโดเอสโตดังขึ้น

เสียงพื้นดินที่พวกเขาเหยียบอยู่สั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว ทันใดนั้นลูกแก้วสีน้ำตาลเปล่งแสงออกมา ต้นไม้ใหญ่โผล่ขึ้นมาจากใต้พื้นดินและกิ่งก้านของมันตวัดม้วนลูกแก้วลูกเอาไว้ เพียงชั่วครู่ลูกแก้วก็กลายเป็นบ้านไม้ที่มีต้นไม้ยักค้ำจุน เครัสถึงกับอ้าปากค้างหลายวินาทีก่อนจะถูกสะกิดด้วยเสียงปรบมือของโคซิเนีย

“ว้าว...สวยมากเลยค่ะ”โคซิเนียกล่าวชม

“ขอบใจจ่ะ”

“นี่บ้านคุณลุงหรอครับ”เครัสถามโดยพยายามทำเสียงเรียบๆปกติ สายตาจับจ้องไปที่หน้าต่างบานกลมอยู่

“ใช่แล้วพ่อหนุ่ม ยังมีอะไรอีกเยอะที่ชาวเวทย์ทำได้”เขาอมยิ้มซ่อนเล่ห์นัย

โดเอสโตเดินนำพวกเขาขึ้นบันไดเวียนที่อยู่ในโพรงไม้ เครัสรู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ  โดเอสโตเอาอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อชั้นนอก มันคือลูกกุญแจสีทองดอกเล็กๆดอกหนึ่ง เขาเสียบเข้าไปในรูกุญแจหน้าลูกบิดสีทอง มันเหวี่ยงออกอย่างง่ายดายราวกับมีเวทมนต์สิงสถิตอยู่

 เขาก้าวเท้าเข้าสู่ข้างในพร้อมกับบิดขี้เกียจอย่างเมื่อยล้า เครัสและโคซิเนียต่างกวาดตามองภายในบ้านด้วยความสนใจ ทุกอย่างที่เห็นส่วนมากจะทำด้วยไม้ทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นโต๊ะหรือเก้าอี้ หนังสือมากมายก่ายกองวางซ้อนกันเป็นตั้งๆเกลื่อนโต๊ะ มีหลอดแก้วที่ใช้ในการทดลองค้นคว้าต่างๆ ห้องนี้เป็นห้องโถงกลางกว้างมากมีโต๊ะทานอาหารรวมอยู่ด้วย มีสิ่งหนึ่งที่โดดเด่นและน่าจับตามองคือเสาต้นไม้โบราณต้นเดียวที่ตั้งอยู่ใจกลางบ้านมันสลักเป็นรูปหงส์สยายปีกตัวหนึ่งและมีอักษรแปลกตาสลักไว้ข้างใต้ ถัดไปอีกหน่อยจะมีประตูสามบานที่เชื่อมออกไปจากห้องโถงอีกทีหนึ่ง

“เอาล่ะ ตอนนี้เที่ยงแล้ว เรามาทานข้าวกันก่อนเถอะ”โดเอสโตนำกระเป๋าหิ้ววางลงบนโต๊ะ

“แล้วเรื่องที่....”ชายหนุ่มกำลังจะปริปากพูดแต่ก็ถูกขัด

“เอาเถอะน่า เดี๋ยวทานอะไรก่อนดีกว่า”ชายชรานั่งลงที่เก้าอี้ไม้ พลางกวักมือเรียก

“คุณลุง แล้วอาหารอยู่ไหนค่ะ”โคซิเนียถาม

“โอ้ ลืมไป”ชายชรายกมือเชิญโคซิเนียนั่ง

“โอรา เปราโก”ชายชราดีดนิ้วดังลั่น

 อาหารหลากหลายอย่างถูกเนรมิตให้มาอยู่บนโต๊ะไม้ที่เคยว่างเปล่า สร้างความตกใจให้แก่เครัสเป็นพิเศษ โคซิเนียมีท่าทีแปลกๆเธอผงกหัวแล้วยิ้มเหมือนกับว่ากำลังคิดอะไรได้

“ลุงเป็นชาวเวทย์เหมือนหนูใช่มั้ย”โคซิเนียถามขึ้น

“ใช่”โดเอสโตตอบพลางอมยิ้ม

“จริงหรอลุง! งั้นทั้งสองคนก็อาจเคยเจอกันบ้างแล้วสิครับ”เครัสรีบแทรกขึ้นมาอย่างดัง

“แน่นอน ลุงเคยเจอเธอบ่อยด้วย”ชายชราพูดช้าแล้วตวัดนัยน์ตาสีเทามายังโคซิเนีย

“เออ...น่า จะ เจอ กัน ตอน ที่ เดิน ทา ง ละ มั้ง”โคซิเนียพูดเสียงสั่นและเร็วปรื๋อ

“ฮือ!”ชายชราครางออกมา

“ผมแค่อยากรู้เรื่องของโคซิเนียนิดหน่อยครับ”เครัสพูดพร้อมมองหน้าโคซิเนียที่กำลังบึ้งตึง

“นี่ น้อยๆหน่อย ถ้าอยากรู้เรื่องฉันมาถามที่เจ้าตัวสิ”เธอหยุดพ่นลมหายใจแล้วตวาดต่อ“ฉันนะเป็นชาวเวทคนหนึ่ง ที่ออกเดินทางไปเรื่อยๆ เพราะฉันกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่ยังเล็ก แค่นี้พอหรือยัง”เธอทำเสียงฉุน ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเศร้าหมอง

โดเอสโตมองใบหน้าที่พริ้มพรายด้วยหยาดเหงื่อกับร่างกายที่สั่นของหญิงสาวแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่“ใช่เธอเป็นผู้หญิงที่หน้าสงสารมาก”

“เออ...ฉันขอโทษที่ถามเรื่องนี้”เครัสรู้สึกผิดขึ้นมาทันตา แล้วส่งสายตาอ้อนวอนขอโทษเธอ

“ไม่เป็นไร”โคซิเนียตอบห้วน

“ผมอิ่มแล้วล่ะ”ชายหนุ่มวางช้อนลง

“งั้นผมขอตัวออกไปสูดอากาศข้างหน่อยนะครับ”

“ได้สิ”โดเอสโตทำมือเชิญ

เครัสเดินออกจากประตูไปพร้อมกับหมุนแขนไปมา จากนั้นในห้องโถงตอนนี้ ก็เหลือเพียงหนึ่งหญิงสาวกับหนึ่งชายชราที่กำลังมองเธอด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวด โคซิเนียหลบสายตาแล้วก้มหน้าลงมองหัวเข่าของตัวเอง ไม่นานฝีปากของชายชราก็เริ่มขยับขึ้น

“เรื่องเมื่อวานน่ะ ผมขอบคุณท...”เสียงของชายชราถูกตัดด้วยคำพูด

“ไม่เป็นไร ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเคยเจอลุงที่ไหน แต่ลุงก็เคยเจอฉัน แล้วรู้ว่าฉันเป็นใคร ฉันขอร้องละอย่าบอกเครัสเลย”โคซิเนียขัดคำแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

“แต่...”แล้วเสียงของโดเอสโตก็ถูกขัดอีกครั้ง

“ไม่มีคำว่าแต่อะไรทั้งนั้น ถ้าท่านไม่ทำคำขอร้องของฉัน ชั้นจะไปจากที่นี่”เธอตอบอย่างมีอารมณ์ฉุน

“จ...”ชายชราถูกตัดคำพูดอีกครั้งรอบที่สาม

“อย่านะท่าน ที่นี่ไม่เหมาะจะเรียกแบบนั้น”เธอเริ่มตวาด

“มีอะไรหรอโคซิเนีย”เครัสผลักประตูเข้ามาอย่างเร็วเพราะเสียงเอะอะ

“ไม่มีอะไรหรอก พ่อหนุ่ม ฉันเล่าเรื่องตลกให้แม่สาวคนนี้ฟังก็เลยหัวเราะดังไปหน่อย”ชายชราพูดปดอย่างเห็นได้ชัด

“ใช่”เธอตอบแบบฝืนยิ้ม

“เออ จริงสิถึงเวลาที่ต้องเล่าแล้ว”โดเอสโตมองมาที่ชายหนุ่ม

“อะไรครับ เรื่องแหวนหรอครับ”เครัสถามอย่างสงสัยและรีบกลับมานั่งที่อย่างเร็วโดยไม่ต้องให้เจ้าของบ้านบอก

“ใช่ รวมถึงเรื่องเอลฟ์ปีศาจด้วย”ชายชราถอนหายใจแรงๆ “แต่มีข้อแม้ที่ว่าถ้าฟังเรื่องจบ พวกเธอต้องเดินทางเพื่อทำอะไรบางอย่างนะ”

“หา...อะไรนะครับ”ดวงตาของเครัสเบิกกว้างขึ้นทันที

“มันสำคัญมากจริงๆ มันสำคัญกับชีวิตทุกชีวิต”ชายชราเริ่มเสียงอ่อน “ไม่ใช่สิมากกว่านั้น”สีหน้าเศร้าสร้อยทำให้รอยย่นยิ่งยู่ยี่

“แหวนวงนั้นมี อะ ไร หรอ คะ”โคซิเนียถามอย่างช้าๆ

สายตาของเครัสยังคงตื่นตระหนกและจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของชายชราแบบไม่คิดที่จะกระพริบเลย ซึ่งโคซิเนียก็เช่นกัน

“เอาละพ่อหนุ่มเธอพร้อมที่จะฟัง หรือยัง แต่เธอจะเลือกไม่ฟังก็ได้นะแต่ถ้าฟังต้องทำตามข้อแม้ของฉันนะ”

เครัสครุ่นคิดอยู่สักพักและหันไปมองใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับผงกหัวของโคซิเนีย แสดงสัญญาณว่าเธอก็ไม่ขัดข้องก่อนจะตอบออกมาว่า

“ครับ ผมจะฟัง”

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 12 เม.ย. 2551 (13:37)
ง่าดีใจจังในที่สุดพี่ก็มา ขอกอดหน่อยมามะ

bass4049
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 81 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 69 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 26 เม.ย. 2551 (20:26)

อีกเรื่องหนึ่งที่อยากบอก อีกเว็บหนึ่งลงไว้ตั้ง26 ตอนแล้วนะครับ ไปอ่านก่อนได้เลย

http://www.comeon-book.com/comeonv3/story.php?SID=5939

แล้วรู้สึกว่าตอนที่27 นี้ พวกเขาจะลงไปใต้บาดาลกันแล้ว

Zaizerrin
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 8 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 70 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 2 พ.ค. 2551 (18:49)
อ้าว เข้าไม่ได้อ่ะ

legolas
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 86 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 150 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 3 พ.ค. 2551 (14:56)
เว็บคัมออน กำลังปรับปรุงงั้นเดี๋ยวเอามาลงให้นะครับ

Zaizerrin
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 8 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 70 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 16 พ.ค. 2551 (21:23)

ต้นฉบับเรื่องนี้ได้ผ่านการพิจารณาของ สำนักพิมพ์สนุกอ่านแล้วครับ

ขอขอบคุณทุกการอ่าน และให้กำลังใจนะครับ

หวังว่าคงจะได้รับการตอบรับที่ดีจากผู้อ่านในอนาคตนะครับ

Zaizerrin
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 8 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 70 ดวง - โหวตเพิ่มดาว