<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36218" type="text/javascript"></script> |
|
ไฟรักกลางใจ
แพรวา..หญิงสาวตัวคนเดียวที่จับพลัดจับพลูมาอยู่ท่ามกลางดงชายหนุ่มห่ามๆนับสิบ..หนึ่งในนั้นคือ..พี่เบิ้มของทุกคน
ผู้ชายดิบเถื่อนที่พร้อมจะตบใครก็ได้ในรัศมีมือเอื้อมถึง และไม่เว้นแม้แต่เธอ (ฝันไปเถอะว่าชีจะยอม)...(อัพตอนที่ 23...OK)
post ครั้งแรก: Fri 11 April 2008, 1:04 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 8:42 pm
อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด
|
แพรวากลับถึงไร่เอาใกล้มืดเหมือนเดิมเนื่องจากเมื่อออกมาจากไร่แห่งนั้นเธอก็ขับรถเลยเข้าไปในตัวจังหวัด หญิงสาวซื้อของใช้ส่วนตัวหลายอย่างรวมทั้งของฝากชายหนุ่มที่ยอมเสี่ยงกับกำปั้นนายจอมโหดเพื่อพาเธอข้ามไปฝั่งตรงข้าม เมื่อเลี้ยวรถเข้าไปจอดใต้ต้นไม้เรียบร้อยหญิงสาวก็รีบแล่นถลาออกไปเพราะเห็นร่างสูงที่ยืนยิ้มให้ทั้งหน้าบวมช้ำ
ชาญเธอเป็นไงบ้าง นี่หายดีแล้วเหรอถึงออกมาเดินเล่นน่ะ
วิชาญปลดมือหญิงสาวที่กอดตัวเองไว้เป็นระวิงก่อนบ่นเสียงดุทั้งเหลียวซ้ายแลขวาไปด้วยในเวลาเดียวกัน
อย่ากอดผมสิคุณไหม เดี๋ยวก็เป็นเรื่องอีก
ทำไมจะกอดไม่ได้เธอเป็นเพื่อนชั้นไม่ใช่เหรอ ไหนขอดูแผลหน่อยซิ
เอ๊าประคบประหงมกันเข้าไป นี่ตกลงไอ้ชาญเป็นลูกคุณยังงั้นรึ
เสียงเกรี้ยวกราดนั่นทำให้แพรวาชะงักมือที่จับใบหน้าบวมช้ำพลิกไปมาเพื่อหาร่องรอยบาดแผลทันควัน วิชาญผลักเธอออกก่อนจะถอยหลังไปก้าวพลางทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มเดินหน้าตึงเข้ามาหา
ผมป่าวนาพี่เบิ้ม คุณไหมเธอกอดผมเอง
มึงไม่ต้องเสือก ป่วยก็ไปนอนไป๊ไม่ต้องมาเสนอหน้าแถวนี้
เดี๋ยวสิชาญอย่าเพิ่งไป ชั้นซื้อของมาฝากเธอด้วยรอเดี๋ยวนะ
หญิงสาวถลึงตาให้คู่กรณีก่อนค้อนขวับและเดินลิ่วไปที่รถตัวเองทันที ตลอดเวลาที่เธอค้นของกุกกักอยู่ในรถวาคิมก็เดินเกร่เข้าไปหาลูกน้องคนสนิทก่อนเอ่ยเสียงเข่นฟันใกล้ๆ
มึงไปไกลๆตีนกูเลยไอ้ชาญ
เดี๋ยวสิครับพี่เบิ้ม คุณไหมจะเอาของฝากให้ผมนี่นา ถ้าไม่รอเดี๋ยวเธอโกรธผมจะทำไง
อ้อเดี๋ยวนี้มึงกลัวเค้ามากกว่ากลัวกูเรอะวาคิมเอ่ยเสียงดุทั้งส่งสายตาพิฆาตให้
เปล่าเสียหน่อย พี่เบิ้มน่ะผมรัก แต่คุณไหมผมเกรงใจ
เค้าเป็นแม่มึงรึไงถึงได้เกรงใจ
แม่ผมมีคนเดียวครับพี่เบิ้ม แต่สำหรับคุณไหมนี่ ..ผมไม่แน่ใจว่าต่อไปเธออาจจะเป็นยิ่งกว่าแม่ผมเสียอีก
สายตาล้อเลียนและเต้นระริกของอีกฝ่ายทำให้วาคิมทั้งอายทั้งขุ่นมัวเมื่ออดรนทนไม่ไหวกับคำพูดทะลึ่งแฝงนัยน์นั่นชายหนุ่มจึงยกมือขึ้นหวังจะซัดเข้าที่หลังไอ้ปากมากนี่สักที
วิชาญเห็นฝ่ามือกว้างยกหราก็ร้องลั่นขึ้นทันควันเหมือนกัน
โอ้ย...คุณไหมคร้าบ
อะไรชาญ
แพรวาหันขวับตามเสียงเรียกและเธอก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงตระหง่านที่ยืนหน้าบูดทั้งยกมือยกไม้เหมือนจะทำอะไรสักอย่างกับผู้ชายที่ยืนหลับตาปี๋อยู่ด้านหน้า หญิงสาวตะโกนพลางวิ่งกลับมาทั้งตาเขียวปัด
คุณจะทำอะไรเค้าอีก นี่คุณกะจะเอาเค้าให้ตายคามือให้ได้ใช้มั๊ย
ไอ้เหี้ยชาญกูยังไม่ได้แตะมึงซักนิด เสือกร้องขึ้นมาทำไมวะ วาคิมเอ่ยเสียงดุก่อนลดมือลงและหันไปเล่นงานหญิงสาวตัวเล็กที่เข้ามายืนขวางกลางหน้าตาเฉย
หลีกไปไกลๆเลยแพรวา ผมจะตบไอ้ปากหมานี่สักที
ชั้นไม่ไป คุณนั่นแหละไปไกลๆเลยไป๊
มึงออกมานี่เลยไอ้ชาญ มาให้กูตบปากสักทีแล้วค่อยกลับบ้าน
ไม่นะครับพี่เบิ้ม คุณไหมช่วยผมด้วย
วิชาญเกาะหลังหญิงสาวแน่นทั้งหลบเลี่ยงมือใหญ่ที่ไล่ไขว่คว้าเป็นพัลวัน แพรวาไม่รู้เลยว่าขณะที่ตัวเองกำลังพยายามช่วยเหลือชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังนั้นวิชาญจะยังหาเรื่องไม่หยุด วาคิมทั้งโมโหทั้งอายสายตาลูกน้องตัวดีที่ยิ้มล้อเลียนตลอดเวลา ไม่พอยังยักคิ้วให้เขาเสียอีก ชายหนุ่มพยายามปัดมือหญิงสาวออกห่างเพื่อกระชากร่างด้านหลังนั้นออกมาแต่ไอ้ตัวดีกลับรู้ทัน เพราะมันเกาะเธอจนติดหนึบ
จังหวะหนึ่งชายหนุ่มอาศัยที่ตัวเองสูงกว่าตะปบมือลงบนไหล่ลูกน้องแน่น เขาเพิ่งยิ้มออกได้แท้ๆก็ต้องรีบปล่อยมือออกเพื่อมาคว้าร่างหญิงสาวไว้แทน วิชาญอาศัยช่วงที่ชุลมุนผลักหญิงสาวเข้าหาร่างเจ้านายหนุ่มก่อนถอยหลังไปหลายก้าว เมื่อเห็นวาคิมยืนกอดหญิงสาวไว้แน่นทั้งหน้าตาตกใจเขาก็แผ่นแนบทันที
แพรวาตกใจไปเป็นครู่เมื่อรู้ตัวเธอก็ผลักอกกว้างนั้นแรงๆพลางเอ่ยเสียงสั่นออกมาทั้งหน้าตาแดงเรื่อ
ปล่อยชั้นนะ หมดเรื่องกันแล้วชั้นจะเข้าบ้าน
ผมขอโทษ แต่มือมันเกร็งนี่ผมปล่อยไม่ได้น่ะ
มันจะยากอะไรนักหนากะแค่คุณปล่อยมือออกเท่านั้น
หญิงสาวบ่นพึมพำทั้งดึงแขนแข็งแรงนั้นเพื่อให้หลุดจากร่างตัวเอง เธอเห็นเขายืนนิ่งเกร็งไปทั้งตัวจึงเงยหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มร่างสูงที่เธอแทบจะมองเห็นเฉพาะคางที่มีไรเคราเขียวครึ้มและริมฝีปากที่เม้มไว้แน่นเพราะเขาเงยหน้าอยู่นั้นยืนนิ่งไม่ไหวติงไปชั่วครู่ ร่างสูงที่เบียดแนบถอนหายใจหนักหน่วงหลายครั้งกว่าจะก้มลงมองเธอ ดวงตาคมกริบนั้นหรี่ลงนิดๆเมื่อเอ่ยออกมาเสียงแผ่วพร่า
ผมขอโทษ
วงแขนนั้นรัดร่างเธอแน่นอีกครั้งก่อนจะปัดริมฝีปากเรียวผ่านปากเธออีกหนร่างสูงนั้นก็เดินลิ่วหายไปทางบ้านพักคนงาน แพรวายืนนิ่งอยู่ที่เดิมอีกนานกว่าจะเดินเหม่อเข้าบ้านโดยลืมของที่ซื้อมารวมทั้งของฝากไว้ในรถเหมือนเดิม
คืนนั้นหญิงสาวทานข้าวกับหนุ่มอีกสองคนส่วนวาคิมนั้นหายหน้าไปตั้งแต่ที่เธอเห็นครั้งสุดท้ายเธออดสงสัยไม่ได้ว่าเขาหายไปไหน และไปทำอะไรเมื่อคิดจะถามไตรภพ
พอสบดวงตาหมางเมินคู่นั้นเธอก็ต้องหยุดชะงักและหันไปหาอีกคนที่นั่งอมยิ้มอยู่
คุณเพชรค่ะเค้าหายไปไหนเนี่ย
ใครกันที่คุณว่าหาย ชายหนุ่มถามกลับทั้งยิ้มกว้างขึ้นจนเธอชักอายขึ้นมาเพราะความร้อนตัว
ก็คุณวาคิม
อย่าไปสนใจเค้าเลยคุณไหม คุณคิมก็เป็นแบบนี้ประจำอยากจะไปก็ไปอยากจะมาก็มา
ถ้าเค้ากลับ เราก็เห็นเค้าเองนั่นแหละ
แล้วคุณไม่ห่วงเค้าเลยหรือค่ะ
ที่คุณถามเพราะห่วงเค้ารึแพรวา หรือว่าถามเพราะเหตุผลอื่น
ไตรภพที่นั่งฟังเงียบอยู่นานเอ่ยแทรกขึ้นหลังจากเพ่งมองหญิงสาวอยู่นาน
คนอยู่บ้านเดียวกันนี่ค่ะ เคยทานข้าวด้วยกันทุกวันพอไม่เห็นก็ต้องถามกันบ้าง
อ้อสรุปว่าอยากหาเพื่อนทานข้าวงั้นเถอะ
แพรวาได้ยินน้ำเสียงคล้ายประชดจากชายหนุ่มที่นั่งหน้าตึงอยู่ก็ต้องถอนใจออกมาและพาลอิ่มเอาดื้อๆ อดคิดด้วยความเหนื่อยใจไม่ได้ว่าผู้ชายที่นี่แปลกพิกลทั้งชอบประชดประชัน ทั้งทำอะไรบ้าๆบอๆได้สารพัดแต่กลับคุยดีๆกับผู้หญิงไม่เป็น หญิงสาวรวบช้อนเรียบร้อยก็ขอตัวเสียงเบาก่อนเดินหายออกไปจากห้องทานอาหาร
กริชเพชรหัวเราะขึ้นมาเมื่อเห็นว่าอยู่กันแค่สองคนก่อนจะเอ่ยเหมือนชวนคุยกับคนข้างๆ
คุณภพคิดว่าคุณคิมหายไปไหน
ไปนอนใจสั่นอยู่ในป่าละมั๊ง คนบ้าอะไรก็ไม่รู้อายุก็ตั้งเยอะกอดผู้หญิงแค่นี้ทำเป็นใจแตก ถ้าเป็นเราละก็ยายนี่ไม่โดนแค่นี้หรอกอย่างน้อยก็ต้องขยี้ปากกันหน่อย
คุณภพก็ว่าเกินไป ใครเค้าจะกล้าทำขนาดนั้นคนเพิ่งรู้จักกัน
เพิ่งรู้จักก็ทำได้ ถ้าอยากจะทำเสียอย่างใครจะทำไม
ไตรภพเอ่ยเสียงดุเพราะชักรำคาญขึ้นมากับความไม่ได้เรื่องของญาติหนุ่ม เขาเองก็เห็นกับตาหรอกว่าเมื่อตอนหัวค่ำคู่นี้ทำอะไรกันบ้าง เสียงทะเลาะกันดังขนาดนั้นจะไม่เยี่ยมหน้าออกไปดูก็กระไรอยู่ ภาพที่เขาเห็นทำให้อดขัดใจไม่ได้ เพราะรู้สึกว่าวาคิมไม่ได้ดั่งใจตัวเองแต่ตอนนี้เขากลับนึกสมน้ำหน้าไอ้หมอนั่นไม่น้อยเพราะป่านนี้น่าจะนอนไม่หลับอยู่ที่ไหนสักที่
ไตรภพคิดไม่ผิดความจริงแม้แต่น้อยเพราะตอนนี้วาคิมกำลังหาเรื่องทะเลาะกับคนสนิทถึงที่บ้านพักคนงาน เสียงเอะอะของเขาทำให้บ้านพักหลังอื่นๆนอนเงียบกริบฟังกันด้วยใจระทึกเพราะความอยากรู้
เพราะมึงนั่นแหละไอ้เหี้ยชาญ กูถึงต้องระเห็จมาที่นี่ มึงลงไปนอนข้างล่างเลยไป๊กูจะนอนบนเตียง
ไม่ได้นาพี่เบิ้ม นี่มันบ้านผมและเตียงของผม ทำไมพี่เบิ้มไม่ไปนอนบ้านตัวเองหละห้องก็ใหญ่เตียงก็กว้าง
กูไม่ไปโว้ย กูจะนอนที่นี่มึงไสหัวลงไปนอนที่พื้นเลยไป๊
ผมไม่ยอมหรอก ถึงจะเป็นพี่เบิ้มก็เหอะงานนี้ไม่ยอมเด็ดถ้าไม่บอกเหตุผลมาก่อนว่าทำไมถึงมาแย่งที่นอนผม
วิชาญเถียงเสียงดังทั้งหัวเราะร่วนพลางกระโดดขึ้นเตียงแล้วผลักชายหนุ่มลงกับพื้นอย่างไม่เกรงกลัว เขารู้หรอกน่าว่าเพราะอะไรลูกพี่ถึงมาแย่งที่แย่งทาง แต่ไอ้ครั้นจะยอมง่ายๆมันก็ไม่สนุกเท่านั้น
วาคิมลุกขึ้นจากพื้นก่อนจะกระชากขาอีกฝ่ายจนตกลงมาบ้างแล้วขึ้นไปนอนบนเตียงแคบๆนั้นแทนก่อนเอ่ยเสียงดุดัน
มึงไม่ต้องสะเออะขึ้นมานอนกับกูเชียว นอนตรงนั้นแหละแล้วก็ไม่ต้องถามเหตุผลอะไรทั้งสิ้น เพราะกูไม่มีคำตอบให้มึง
พี่เบิ้มผมไหว้ละเอ้า บอกกันหน่อยน่านี่ไม่ไว้ใจกันหรือยังไง วันนี้ก็อุตส่าห์ยอมเป็นกระสอบทรายให้ นี่จะใจดำไม่ยอมพูดให้ฟังอีกเหรอ
วิชาญเข้าไปนั่งข้างๆเตียงก่อนจะลงมือบีบนวดไปตามขาแข็งๆนั้นทั้งเอ่ยเสียงวิงวอน
ชายหนุ่มเหลือบมองคนสนิทพอเห็นแววตาเต้นระยิบก็อดไม่ได้ที่จะยันขาเข้าให้ที่ไหล่กว้างนั่นก่อนกระชากเสียงโกรธๆ
มึงไม่ต้องมาลูกเล่น ถึงยังไงกูก็ไม่บอก
ถึงพี่เบิ้มไม่บอกผมก็พอจะรู้หรอกน่า นี่พี่เบิ้มผมถามจริงชอบคุณไหมรึเปล่า
วาคิมใจเต้นผิดจังหวะไปครั้งหนึ่งเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะตีหน้าเคร่งและตอบเสียงห้วนสั้นกุด
ไม่ชอบ
อ้าว ไม่ชอบแล้วพี่เบิ้มไปจูบเค้าทำไม
กูไม่ได้จูบโว้ย
แต่ผมเห็นกับตา
กูบอกว่าไม่ก็ไม่ซีวะนี่มึงจะเซ้าซี้กูทำไม
ถ้าไม่ได้จูบแล้วไอ้ที่พี่เบิ้มทำน่ะเค้าเรียกว่าอะไร
ชายหนุ่มเงียบกริบเพราะให้คำตอบไม่ได้ เมื่อห้องที่ทั้งคู่ส่งเสียงเถียงกันลั่นเมื่อครู่เงียบลงวาคิมก็เริ่มได้ยินเสียงผิดปกติ ร่างสูงค่อยลุกขึ้นก่อนใช้นิ้วแตะปากตัวเองให้อีกฝ่ายดู
วิชาญรับรู้สัญญาในทันทีเมื่อเห็นลูกพี่ลุกขึ้น เขาก็ค่อยๆคลานตามหลัง
วาคิมเดินด้วยฝีเท้าแผ่วเบาตรงไปที่ประตูก่อนจับลูกบิดแน่นและกระชากเปิดทันควัน....ร่างชายหนุ่มนับสิบพุ่งพรวดเข้ามาในห้องก่อนล้มระเนระนาดทับกันวุ่นวาย เท่านั้นเสียงของเจ้านายหนุ่มก็แผดลั่นขึ้นมากลางความมืด
ไอ้สัตว์ พวกมึงไม่หลับไม่นอนกันหรือยังไง ใสหัวไปไกลๆตีนเลยไป๊
พริบตาเดียวกลุ่มหนุ่มๆก็แตกฮือคนละทิศละทาง เสียงวิ่งเกรียวในความมืดหายไปพร้อมๆกับเสียงหัวเราะครึกครื้น วาคิมยืนถอนหายใจเฮือกอยู่หลายครั้งก่อนจะบ่น
อุบอิบขึ้นมา
ห่าเอ้ย สงสัยพรุ่งนี้เรื่องที่มึงปากหมาได้กระจายกันทั้งไร่
ทำใจเถอะน่าพี่เบิ้ม มันไม่มีใครกล้าล้อพี่เบิ้มแน่นอน
กูรู้ว่าไม่มี แต่มึงแน่ใจเรอะว่าไอ้พวกนั้นจะไม่แอบนินทากูข้างหลัง
ห้ามกันไม่ได้นี่พี่เบิ้ม ยิ่งเรื่องฮอทแบบนี้ยิ่งเร็วเป็นพิเศษ
เพราะมึงนั่นแหละไอ้ตัวดี เสือกแหกปากพูดขึ้นมาได้ ไม่งั้นก็ไม่เป็นเรื่อง
โธ่พี่เบิ้มคร้าบ ทำไมไม่โทษตัวเองบ้างถ้าพี่เบิ้มไม่ทำผมจะเอาที่ไหนมาพูด ยอมรับมาเถอะน่าไหนๆก็ถึงขั้นนี้แล้ว
กูไม่รับชายหนุ่มตอบเสียงเขียวก่อนจะเดินไปนอนลงบนเตียงอีกครั้ง
ตามใจ ขอให้ใจแข็งได้ตลอดก็แล้วกัน แต่ก็แปลกนาถ้าพี่เบิ้มไม่ได้ชอบคุณไหม พี่เบิ้มจะหนีมานอนที่นี่ทำไม หรือว่า
ว่าอะไรมึงพูดมาให้จบๆนะไอ้ชาญ
หรือว่าทนนอนที่บ้านตัวเองไม่ได้เพราะกลัวจะย่องเข้าหาคุณไหมใช่มั๊ยล่า
ไอ้ปากหมา กินตีนกูซักทีเหอะมึง
ชายหนุ่มพูดเสียงดุก่อนตวัดเท้าเข้าใส่หนุ่มที่นั่งด้านข้างและวิชาญก็นกรู้เพราะหลบ
แผล็วอย่างว่องไวจนรอดตัวไปได้ วาคิมส่งสายตาด่าลูกน้องอย่างดุเดือดก่อนจะพลิกร่างหันหลังให้และเปลี่ยนเรื่องบ่นไปด้วย
มึงนอนได้ยังไงนี่ชาญ เตียงแคบขนาดนี้นี่มันขนาดเท่ากันทุกหลังหรือเปล่า
เท่าพี่ มันไม่แคบนาพี่เบิ้ม เตียงนี้ถึงจะเล็กไปหน่อยแต่ความยาวน่ะได้มาตรฐานนา
ได้มาตรฐานบ้านเตี่ยมึงนะสิ ขากูยาวเลยเตียงไปตั้งสองคืบได้มั๊ง
อย่าโทษคนอื่นเลยน่า โทษตัวเองซะเถอะที่เกิดมาตัวโตเกินชาวบ้านชาวเมืองน่ะ นี่มันเตียงยาวหกฟุตน่ะพี่เบิ้มผมกำลังนอนสบายเลย
เออสบายก็เรื่องของมึง คืนนี้กูขอนอนที่นี่แล้วกันมึงนอนกับพื้นนั้นไปก่อนนะ
ครับพี่เบิ้ม
เสียงลูกน้องเอนร่างลงกับพื้นที่ข้างๆเตียงทำให้ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เขาข่มตาลงไม่ได้แม้จะใช้เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ร่างสูงที่พลิกไปมารวมทั้งเสียงถอนใจอยู่หลายครั้งทำให้คนที่นอนด้านล่างต้องเอ่ยเสียงง่วงงุนขึ้นมาเบาๆทั้งอมยิ้มนิดๆ
อย่าคิดมากเลยพี่เบิ้มจูบผ่านๆแค่นี้มันไม่ตายหรอกน่า ถ้าอยากให้หายคิดถึงต้องกลับไปจูบใหม่เอาให้หนำใจไปเลยคราวนี้พี่เบิ้มหลับแน่
วาคิมอยากจะซัดไอ้คนช่างรู้สักทีสองที แต่เขาก็ต้องนอนเกร็งตัวแน่นทำเหมือนหลับ
ด้วยไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับอีกฝ่ายเพราะแค่ที่เป็นอยู่ในตอนนี้เขาก็แทบจะบ้าตายอยู่แล้ว นิ้วหยาบกร้านด้วยงานหนักยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆก่อนจะหลับตาลง ชายหนุ่มรู้สึกเกลียดตัวเองที่สุดในตอนนี้เพราะดันไปคิดถึงริมฝีปากนุ่มละมุนนั่นซึ่งมันมีผลให้เขาร้อนผ่าวไปทั้งร่างอย่างผิดปกติ
............................................................................................................................................................
หนุกมาก ... มาอัพต่อเร็วๆน๊า ...
หนุกมาก มาอัพต่อเร็วๆ นะ
ขอสมัครเป็นแฟนคลับด้วยอีกคนแล้วกัน เพิ่งเข้ามาอ่านเลยติดหนึบเลย ไม่ยอมไปไหนเลยนะเนี่ย
เยี่ยมมมมม จริงๆๆๆๆๆ นับถือๆๆๆ
ยินดีต้อนรับจ้า..Evelyn ที่ว่าติดหนึบเพราะเป็นตุ๊กแกป่าว..คริคริ
y2k จ๋าเจ๊พยาย้าม พยายาม ที่จะเขียนเรื่อยๆ แต่ว่าบางครั้งคนเราก็คิดสับสนเองซะงั้น
จะตั้งใจอยู่ในร่องในรอย ไม่เที่ยวเตร่ไปวันๆ ข้าน้อยขอสัญญา...อาเมน
หายไปไม่กี่วัน..นั่งอ่านมันเลยทีนี้55+...สนุกจี๊ดจ๊าดเหมือนเดิมค่ะเจ๊..นายไตรภพนี่มาแรงทำคะแนนแซงพี่หมีของเราไปได้ไงเนี้ย..เร่งๆหน่อยนะพี่หมีเดี๋ยวอดกินยายไหมตัวแสบไม่รู้ด้วยนะ..อิอิ..(คิดลึกอยู่คนเดียว55++)
อ่านแล้วสนุกมากๆเลยค่ะ
จนเผยอ่านรวดเดียวจบ
รอลุ้น 3 คู่นี้มากๆเลย
รีบมาต่อเร็วๆนะค้า........
ช่วยด้วยคร่า...ตอนนี้ติดเจ๊มากกว่าแควนซะอีก..ทำไงดีคร้า
รอ ร๊อ รอ
ขอให้เจ๊สมองปลอดโปร่ง คิดไรขอให้ได้แต่เรื่องหนุกๆนะจ๊ะ (ขอร้องห้ามป่วย ห้ามเคลียดนะจ๊ะ)
อัพให้ได้อย่างหนำใจจริง ๆ
อ่านซะสุดยอดไปเลย
มาอัพอีกน่ะคะเจ๊ จา-รอ-อ่านนนนนน
อ้าเจ๊........ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะช่วงนี้ไม่ได้มาอัพเพราะมัวแต่ช่วยหนูบีของเจ๊แหละ ไม่อยากบอกเลยว่ามันใช้งานหนูยังกลับทาส.......เฮ้อแต่ทำไงได้มันเพื่อนหนูนี่นา ยังไงก็ขอบใจสำหรับคำแนะนำนะ.......บาย
ป.ล. สนุกมากเลยเจ๊ รักษาสุขภาพระวังไมเกรนด้วยนะ(หนูก็เป็นเหมือนกัน แต่ไม่ค่อยจะแสดงเท่าไหร่)............บายแล้วนะ
หวาดดีค่ะเจ๊ ยังอ่านไปไม่ถึงไหนเลยอ่ะเจ๊
เนื่องจากวันนั้นกะจะอ่านให้จบ แต่แม่หนูดันบอกให้ไปนอนก่อน
งานนี้เลยไม่จบเลย วันนี้ก้อมีเวลาว่างแล้วเลยมาอ่าน
กำลังลุ้นๆเล็ก งิงิ จะรีบตามอ่านให้ทันนะค่ะเจ๊ ^^
ขอทายแล้วกัน เดามั่วๆว่าชื่อ ทรายใช่ป่าว (ถ้าไม่ใช่ก็ใกล้เคียงละวุ้ย)
ขอบคุณ tamako กับ บาร์บี้ และ y2k และยายพายที่ชอบหายหน้าไปประจำ
โห....คุณวาคิมนี่จีบหญิงเก่งขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย
แค่เจอคนรักเก่าแค่เนี๊ย จำขั้นตอนการจีบขึ้นมาได้ทันทีเลยรึนี่
หวาดดีค่ะเจ๊ หนูอ่านจบแล้วคร้า
กลลวงรักออกวางขายแล้วหรอค่ะเจ๊
เด๊วจะรออ่านนะค่ะ ออกเมื่อไหร่ เด๊วมีเงิน
ซื้อเลย จิงๆแล้ภาค1 หนูเองก้อยังไม่ได้อ่านด้วยซ้ำอ่ะค่ะ
แต่ก้อพอรู้เรื่อง เพราะอ่านมานิดหน่อย เด๊วออกเมื่อไหร่
จะซื้อเก็บมาเป็นสมบัติเลยค่ะเจ๊ มาอัพต่อเร็วๆนะค่ะเจ๊
รออยู่ค่ะ เรื่องนี้หลอนน่ากลัวดีนะค่ะเจ๊ ^^
เจ๊ขา คุกก้า มารายงานตัวค่ะ หลังจากที่ไปนอนดรงบาลมานาน เนื่องจาก
เปนอีสุกอีใส และไป กินยาแอสไพลินเข้า เกือบเเย่ พอกลับมามาตามอ่าน
เรื่องของเจ๊ สนุกมากๆเลยค่ะ รีบๆอัพอีกนะค่ะ
ยินดีด้วยกับกลลวงรักของเจ๊ค่ะ หน้าปกสวยเชียว ไว้วางแผงแล้วเจ๊อย่าลืมแวะมาโฆษณาอีกเน้อ
ส่วนไฟรักกลางใจ กำลังอ่านติดลมเลยจบตอนซะแล้ว รีบมาต่อตอนที่ 25 น๊าค้าเจ๊คนสวย
เจ๊จ๋า..ดีใจด้วยจ้ากับหนังสือ ออกยัง จะติดตามจ้า
ชอบอ่านน่ะ แต่ไม่ชอบเขียน ขอเป็นผู้อ่านที่ดีอย่างเดียวนะคะ


Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
![]() สสวท. |
![]() มูลนิธิ พสวท. |
![]() พสวท. |