<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36218" type="text/javascript"></script> |
|
ไฟรักกลางใจ
แพรวา..หญิงสาวตัวคนเดียวที่จับพลัดจับพลูมาอยู่ท่ามกลางดงชายหนุ่มห่ามๆนับสิบ..หนึ่งในนั้นคือ..พี่เบิ้มของทุกคน
ผู้ชายดิบเถื่อนที่พร้อมจะตบใครก็ได้ในรัศมีมือเอื้อมถึง และไม่เว้นแม้แต่เธอ (ฝันไปเถอะว่าชีจะยอม)...(อัพตอนที่ 23...OK)
post ครั้งแรก: Fri 11 April 2008, 1:04 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 8:42 pm
อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด
|
http://www.esnips.com/doc/44a68fe9-bc99-4d9c-a3f1-9b2e9faa9617/เบิร์ด-ธงไชย-แมคอินไตย์---มีแต่คิดถึง
วาคิมเงียบไปนานเมื่อได้ยินคำพูดเหมือนจี้ใจดำนั่น เขายอมรับว่าที่หนีมานอนที่นี่เพราะเธอนั่นแหละแต่เพราะสาเหตุอะไรตัวเองก็ไม่รู้ได้ สิ่งที่เขารู้อย่างเดียวก็คือเขาไม่อยากจะเจอหน้าเธอจังๆเท่านั้น ครั้นพอหนีมากลับกระวนกระวายจนอดไม่ได้ที่กลับไปบ้านและเฝ้ามองเธอห่างๆแต่ยิ่งเห็นก็ยิ่งคล้ายจะคิดถึงเธอมากขึ้นจนต้องมานอนตาค้างอยู่แบบนี้และขณะนี้เขาเลยไม่รู้ว่าตัวเองเป็นบ้าอะไรขึ้นมา
ชาญกูถามมึงหน่อยเถอะ มึงเคยคิดถึงใครหรือเปล่า
เคยสิพี่บ่อยไปบางครั้งผมก็คิดถึงพ่อแม่ คิดถึงทั้งๆที่ไม่เคยเห็นหน้าด้วยซ้ำผมอยากรู้ว่าเค้าอยู่ที่ไหนกันเค้าจะคิดถึงลูกคนนี้บ้างหรือเปล่า
นั่นก็ใช่ พ่อแม่น่ะกูก็คิด แต่กูหมายถึง...คนที่มึงเพิ่งรู้จัก ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเก้อเขิน
บอกมาตรงๆดีกว่าว่าพี่เบิ้มคิดถึงคุณไหมน่ะ ยอมรับมาอย่างลูกพี่ชายดีกว่าพี่เบิ้มเรามันคนกันเองไม่ใช่เรอะ
ชักลามปามนะมึงกูเป็นคนกันเองกับมึงเมื่อไหร่วาคิมเอ่ยเสียงเขียวทันควัน
เหอะน่าพี่ เรื่องแบบนี้ถ้าลองมาปรึกษากันก็ต้องถือว่าคนกันเองทั้งนั้นแหละ
เสียงรื่นเริงของคนข้างๆทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอายขึ้นมาบ้างแต่เมื่อไม่รู้จะปรึกษาใครเขาเลยจำใจยอมรับออกไปทั้งเสียงอุบอิบ
เออกูยอมรับก็ได้กูคิดถึงเค้า
แค่นั้นแหละไม่เห็นจะน่าอายสักนิด ในเมื่อพี่เบิ้มคิดถึงเค้าทำไมพี่เบิ้มไม่ไปหา พี่หนีมานอนที่นี่ทำไม
กูไม่รู้เหมือนกัน
อ้าวบ้ารึเปล่าพี่ ตัวเองก็ไม่รู้แล้วใครที่ไหนจะไปรู้กับพี่หละ
ไอ้ชาญ กูแค่คิดถึงเฉยๆแต่กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปคิดถึงยายนั่นทำไม มึงว่าเป็นไปได้มั้ยว่าที่กูคิดถึงนะมันจะเกี่ยวกับเรื่องงานชายหนุ่มพยายามแก้ต่างให้ตัวเอง
อย่ามุสาดีกว่าพี่ ถ้าแค่เรื่องงานทำไมพี่เบิ้มต้องหนีมานอนที่นี่ด้วย นี่มันสองคืนแล้วนะพี่เบิ้มผมถามหน่อยเถอะว่าพี่จะมานอนที่นี่จนถึงเมื่อไหร่
ทำไมกูจะนอนที่นี่ไม่ได้มึงหวงไอ้เตียงห่าเหวนี่ยังงั้นเรอะ
พี่เบิ้มคร้าบ ไอ้เตียงนี่ผมไม่หวงหรอกแต่ที่ถามเพราะสงสัยมากกว่า พี่จะนอนที่นี่จนคุณไหมกลับหรือไง
ไม่รู้โว้ย กูขอนอนที่นี่ก่อนก็แล้วกัน มึงเลิกพูดได้แล้วกูจะหลับ
ก็ดีผมจะได้หลับมั่ง
วิชาญตอบเสียงขุ่นเพราะชักหงุดหงิดขึ้นมาบ้างกับท่าทางผีเข้าผีออกของเจ้านายหนุ่ม แต่เขาก็นอนนิ่งได้เพียงครู่เดียวเพราะคนตัวสูงที่นอนอยู่บนเตียงจู่ๆก็ยื่นเท้ามาสะกิดอีกครั้ง
ชาญมึงหลับหรือยัง
พี่เบิ้มครับผมว่าถ้าเป็นแบบนี้อีกวันสองวันเราได้กลายเป็นนกฮูกกันมั่ง นี่ใจคอพี่จะไม่ให้ผมนอนเลยหรือยังไง
ก็กูนอนไม่หลับนี่ไอ้ห่าชาญ มึงก็มาคุยเป็นเพื่อนกูหน่อยสิวะ
น้ำเสียงแผ่วโหยและท้อแท้ของเจ้านายหนุ่มทำให้วิชาญตัดสินใจว่าจะพูดตรงๆไปเลยอย่างมากถ้าพูดไม่ถูกหูที่ชอบหาเรื่องนั้นตัวเองก็ถูกเตะอีกรอบ
เอางี้มั้ยพี่เบิ้ม ผมไม่สนใจอีกแล้วว่าพี่เบิ้มจะคิดยังไงกับคุณไหมเพราะผมจะติ๊ต่างเอาว่าพี่เบิ้มรักคุณไหมก็แล้วกัน หลังจากนี้ไปผมจะเฝ้าดูแลเธอให้อย่างดีเลยนะครับ ริ้นไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม จะคอยเป็นสปายให้พี่ จะช่วยทำคะแนนให้พี่เบิ้มทุกครั้งที่มีโอกาส พอใจหรือยังครับ
มึงจะพูดยังไงจะทำยังไงก็เรื่องของมึงไม่เกี่ยวกับกู
วาคิมเอ่ยเสียงห้วนเหมือนไม่สนใจทั้งที่จริงๆแล้วเขารู้สึกพอใจกับคำพูดนั้นอย่างบอกไม่ถูกและคราวนี้ชายหนุ่มก็นอนหลับตาลงได้ด้วยความโล่งใจ แต่กลับกลายเป็นว่าคนด้านล่างนอนไม่หลับไปเสียอีกเนื่องจากเริ่มคิดแผนการณ์อะไรสนุกๆได้
พี่เบิ้มผมลืมบอกไปอีกอย่าง ไอ้หนวดของพี่น่ะมันเริ่มจะยาวอีกแล้วนะถ้าเป็นไปได้ก็หัดโกนซะมั่ง ผู้หญิงเค้าคงไม่ชอบหรอกมั้งหน้าตาก็ดีแต่ดันไว้หนวดปิดบังความหล่อเสียหมด
มึงคิดยังงั้นเรอะ เขาถามทั้งอดลูบไปบนใบหน้าตัวเองไม่ได้
งั้นสิพี่ นี่พี่เบิ้มผมถามหน่อยเถอะพี่คิดว่าตอนจูบคุณไหมน่ะระหว่างมีหนวดกับไม่มีอันไหนมันดีกว่ากัน
เหี้ยเอ๊ยกูกำลังจะหลับเสือกพูดเรื่องนี้ขึ้นมาได้
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงห้วนจัดเพราะนึกอายขึ้นมาแต่คนที่นอนด้านล่างกลับมองเขาตาขุ่น
นี่ก็อีกหัดพูดจาให้มันน่าฟังบ้าง ไม่มีผู้หญิงที่ไหนชอบผู้ชายที่หล่อแต่ปากคอเราะร้ายได้หรอกพี่เบิ้ม พูดสุภาพน่ะเป็นหรือเปล่า ครับผมอะไรประมาณเนี้ยไอ้คำสบถหยาบๆนั่นเลิกได้ก็เลิกเสียเหอะ
ไอ้ชาญนี่ตกลงมึงจะให้กูหัดพูดใหม่เรอะ
ชัวร์ พี่เบิ้มรู้มั้ยอย่าว่าแต่คุณไหมที่เป็นผู้หญิงเลย ขนาดพวกผมเองพอได้ยินพี่เบิ้มพูดบางครั้งผมก็ขนลุกเหมือนกันนะ เสียงก็ดัง ตัวก็โต ไม่พอยังมึงมาพาโวยอีก
ไอ้เหี้ยชาญนี่กูแย่ขนาดนั้น
แหงแซะ นี่พี่เบิ้มผมเองยังไม่เข้าใจสักนิดว่าพี่เบิ้มเป็นหลานชายคุณหญิงได้ยังไง การศึกษาก็สูงเกิดที่ต่างประเทศด้วยซ้ำ แม่ใหญ่ก็ออกจะน่ารักพ่อใหญ่ก็สุภาพ น้องชายพี่เบิ้มก็ทั้งหล่อทั้งเท่ห์ แต่ไหงพี่เบิ้มถึงเป็นแบบนี้
เสียงคล้ายค่อนขอดจากลูกน้องคนสนิททำให้วาคิมต้องลุกขึ้นมาอีกครั้งและคราวนี้ชายหนุ่มกลับใจเย็นได้อย่างไม่น่าเชื่อ ดวงตาคมกริบก้มลงมองและถามด้วยน้ำเสียงเนือยๆ
ชาญมึงพูดเหมือนไม่รู้จักกู มึงอยู่กับกูมากี่ปีมึงยังไม่รู้จักกูดีอีกเรอะ
ผมก็พอจะรู้จักพี่เบิ้มนา ผมรู้ว่าพี่เบิ้มน่ะไม่ชอบอะไรที่ดัดจริต ไม่ชอบสังคมที่ตีหน้าเข้าหากัน ไม่ชอบคนโกหกตลบตะแลงแต่บางครั้งเราก็หนีสังคมไม่ได้นะพี่
กูรู้ว่าหนีสังคมไม่ได้แต่กูก็ไม่ถึงกับหนีนี่นาเมื่อเดือนก่อนกูยังไปนั่งบริหารแทนไอ้
คินได้มึงก็รู้
เรื่องนั้นนะไม่ใช่ปัญหาผมรู้ว่าถ้าพี่เบิ้มจะทำก็ทำได้ พี่เบิ้มน่ะทั้งเก่งทั้งฉลาด แต่มันไม่เกี่ยวกับการทำตัวเถื่อนๆสักนิดนี่นา การที่พี่เบิ้มไปนั่งบริหารงานในบริษัทโดยใส่สูทแต่หนวดเฟิ้มนี่นะมันก็เกินไป
แล้วตกลงมึงจะมานั่งเทศนากูทำไมนี่ไอ้ชาญ
ที่ผมพูดก็เพราะอยากให้พี่เบิ้มทำตัวให้เหมือนชาวบ้านเค้ามั่ง ดูอย่างคุณภพสิขนาดเป็นพ่อครัวยังหล่อเนี้ยบ
มึงจะให้กูปรับปรุงตัวใหม่เพื่ออะไรไอ้ชาญกูอยู่อย่างนี้ก็ไม่เห็นจะหนักหัวใคร
อย่างน้อยก็เพื่อคนที่พี่เบิ้มคิดถึงยังไง
ร่างที่นั่งนิ่งอยู่กลางเตียงกลับไม่มีท่าทีโกรธลูกน้องแม้แต่น้อยที่โดนว่าเสียขนาดนั้นเพราะเขาเองเมื่อได้ยินมันพูดก็ชักไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นมา เขาไม่ใช่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอย่างไร การพูดจาแบบนี้บางครั้งก็เพื่อกันผู้หญิงบางคนไม่ให้มายุ่งกับเขาได้เหมือนกันหละแต่ใครจะไปคิดว่าการกระทำดังกล่าวจนติดเป็นนิสัยจะกลายมาเป็นปัญหาเมื่อเริ่มมองใครบางคนขึ้นมาเป็นพิเศษ วาคิมเริ่มลังเลเมื่อเอ่ยออกมาด้วยท่าทางไม่มั่นใจสักนิด
กูก็อยากจะทำเหมือนกันแต่มันทำไม่ค่อยได้นี่หว่าไอ้ชาญ สงสัยมันติดปากไปแล้วมั้ง
พยายามหน่อยสิพี่ ไม่มีอะไรที่พี่เบิ้มทำไม่ได้ไม่ใช่เรอะ
มันก็ถูกแต่เรื่องนี้อาจจะยกเว้น
โธ่พี่เบิ้ม ก็ตั้งใจหน่อยสิเดี๋ยวมันก็ชินไปเองน่า
สงสัยจะเหลวว่ะไอ้ชาญกูทำไม่ได้เด็ด
วิชาญอยากจะตุ๊บตั๊บลูกพี่ขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นความดื้อรั้นไม่ได้เรื่อง ชายหนุ่มแทบจะคล้ายค้อนเมื่อเอ่ยออกมาเสียงท้อแท้
เฮ้อผมก็ว่างั้น ขนาดชอบเค้าแทนที่จะอยู่ใกล้ๆดันเผ่นมาอยู่เสียที่นี่งานนี้สงสัยพี่เบิ้มจะอกหัก
มึงอย่าสู่รู้ กูจะอกหักได้ยังไงในเมื่อกูไม่ได้รักเค้า
ตามใจ ผมไม่พูดละนอนดีกว่า ลองไปคิดดีๆนาพี่เบิ้มถ้าเปลี่ยนใจก็มาบอกผมก็แล้วกัน
ผมพร้อมที่จะปรับปรุงทั้งคำพูดและบุคลิกที่เบิ้มจะเอาให้สาวเหลียวหลังจนคอเคล็ดเลยก็ยังได้
ชายหนุ่มได้ยินคำพูดปนบ่นนั่นก็นึกอ่อนใจตัวเองขึ้นมาเหมือนกัน เขาเองก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานไอ้การที่จะให้กลับไปทำตัวเหมือนตอนเด็กๆอีกครั้งมันคงยากเต็มทน การคบแต่เพื่อนผู้ชายความเบื่อหน่ายการจุกจิกจู้จี้ของผู้หญิงทำให้เขาดึงตัวออกห่างจากเพศแม่โดยสิ้นเชิง และตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยเดือดร้อนเสียด้วยเพราะไม่เคยอยากจะยุ่งหรือพัวพันรักใคร่กับใครที่ไหนอยู่ๆก็ดันมา คิดถึง ผู้หญิงคนหนึ่งได้คิดถึงทั้งๆที่อยู่ใกล้กันแท้ๆ วาคิมเริ่มแปลกใจกับตัวเองและเริ่มนอนไม่หลับอีกครั้ง
ร่างสูงตระหง่านที่นั่งเอาขาพาดโต๊ะเหมือนเดิมทำให้ทุกคนเงียบกริบไปโดยปริยาย ความจริงคนงานหนุ่มๆกะจะเอาเรื่องที่ได้รู้มาเมื่อคืนเอามาล้อเล่นเสียหน่อย แต่พอเห็นใบหน้าดุดันและดวงตาแดงเรื่อบนใบหน้ารกครึ้มด้วยหนวดเครานั่นก็พูดไม่ออก จะมีก็แต่วิชาญกระมังที่ยืนบีบไหล่ให้ชายหนุ่มด้วยท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับกริยาเฉยเมยของลูกพี่แม้แต่น้อย
แพรวานั่งเกร็งไปเหมือนกันเมื่อเห็นท่าทางไม่ค่อยดีจากเขา ทั้งๆที่เธอเตรียมเรื่องที่จะพูดมาทั้งคืนแต่พอเห็นหน้าเธอก็ชักเกรงๆขึ้นมาบ้าง หลังอาหารเช้าที่เงียบกริบผ่านไปทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำงานโดยไม่มีการเล่นไล่เตะหยอกล้อกันเหมือนเดิมนั่นยิ่งทำให้หญิงสาวอึดอัด แต่เมื่อเห็นว่ายังไงก็ไม่น่าเลี่ยงได้เธอเลยตัดสินใจพูดออกไป
คุณวาคิมค่ะชั้นมีเรื่องจะพูดด้วย
เรื่องงานหรือเปล่า เขาถามทั้งนั่งดื่มกาแฟเรื่อยๆ
ค่ะ ชั้นติดต่อซื้อที่ได้แล้วคุณอธิวัฒน์บอกว่าอีกสองอาทิตย์ทำสัญญาซื้อขายและโอนกรรมสิทธิ์กันได้เลย
เก่งนี่แพรวา งั้นคุณอยู่ว่างๆก็นั่งเขียนบัญชีค่าใช้จ่ายมาให้ผมก็แล้วกัน
คืองี้นะคะคุณวาคิม ชั้นคิดว่าจะกลับสำนักงานวันนี้แล้วอีกสองอาทิตย์ค่อยกลับมาอีกทีช่วงนี้ชั้นก็เลยคิดจะกลับไปทำงานน่ะค่ะ
ชายหนุ่มตวัดสายตามองเธอแวบหนึ่งก่อนหันไปมองต้นไม้ใบหญ้าเหมือนน่าสนใจมากกว่าเธอเสียอย่างนั้น
กลับไปทำไมแพรวา ไหนๆทำแล้วก็รอให้เรียบร้อยทุกอย่างไม่ดีรึจะได้ไม่ต้องไปๆมาๆ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดผมก็บอกคุณไปแล้วนี่ว่าเขียนเบิกขึ้นมาได้เลย
ไม่ดีหรอกค่ะคุณจะเปลืองเงินเปล่าๆ
มันจะซักกี่บาทกัน ผมบอกให้อยู่ก็อยู่เถอะน่า
ชั้นจะอยู่ทำไมละคะมันไม่มีอะไรให้ทำแล้วอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์
วาคิมกัดริมฝีปากแน่นเพราะรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูกเมื่อรู้ว่าหญิงสาวจะกลับ เขาเองก็ยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะรั้งเธอไว้ทำไมแต่ถ้าจะให้ไปเขาก็ไม่พร้อมเพราะตัวเองยังมีเรื่องที่รอพิสูจน์บางอย่างอยู่ แต่ถ้าจะรั้งเธอไว้เขาจะต้องเอาเรื่องอะไรขึ้นมาอ้างดี หลังจากที่คิดไปมาหลายตลบเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้
ชายหนุ่มเอาเท้าลงจากโต๊ะก่อนจะโน้มตัวมาเบื้องหน้าและเริ่มพูดด้วยเสียงคล้ายกระซิบกระซาบกับเธอ
แพรวาคุณไม่อยากรู้เรื่องกฤติกาแล้วเรอะ
คุณกฤติกาหรือคะ หญิงสาวหูผึ่งขึ้นมาทันควัน
ท่าทางสนอกสนใจของเธอทำให้ใบหน้าคมนั้นสดชื่นขึ้นมาบ้าง ดวงตาคมกริบซึ่งแดงเรื่อเพราะอดนอนนั่นฉายแววเจ้าเล่ห์วูบขึ้นมาก่อนจะจางหายในแวบเดียว
ใช่สิ คุณไม่อยากรู้แล้วหรือไงว่าเธอเป็นอะไรตาย คุณเคยฝันไม่ใช่รึว่าเธอถูกฆาตกรรมน่ะ ไม่คิดจะช่วยเธอหรือยังไง
ชั้นจะช่วยเธอได้ยังไงละคะในเมื่อชั้นไม่รู้อะไรสักอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ ถามใครๆก็ไม่ยอมพูด หรือคุณจะเล่าให้ชั้นฟัง
วาคิมแอบโล่งใจเมื่อได้เห็นท่าทางกระตือรือร้นอยากรู้ของหญิงสาว สงสัยเขาจะล่อหลอกเธอได้ผลละงานนี้
เล่าก็ได้ถ้าคุณอยากรู้ เอางี้นะแพรวาเย็นนี้เราค่อยคุยกันดีกว่าผมจะรีบไปทำงานคุณนั่งเล่นรออยู่ที่บ้านนะหรือถ้าเหงาก็ให้ไอ้ชาญพาเที่ยวไร่ก็ได้
จะดีหรือคะก็ชั้นคิดว่าจะกลับบ้านนะคะเนี่ย
อยู่ก่อนเถอะไม่เห็นน่าเดือดร้อนตรงไหน ถึงยังไงเจ้านายคุณก็อนุญาตให้อยู่เป็นเดือนแล้วไม่ใช่เรอะ ผมไปหละแพรวาเย็นๆค่อยพบกันอีกที
วาคิมรีบลุกขึ้นก่อนจะเดินเร็วๆจากไปทันทีทั้งใบหน้าสดชื่น เขารู้นี่นะว่าถ้าอยู่นานต่อไปเธออาจจะเปลี่ยนใจขึ้นมาอีกดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือต้องหนีไปก่อน แล้วตกเย็นค่อยกลับมาล่อหลอกเธอต่ออีกรอบก็ไม่น่าจะเป็นอะไร
วันนั้นทั้งวันแพรวาจึงถูกชายหนุ่มนิสัยรื่นเริงพาเที่ยวจนรอบไร่กว้างใหญ่แห่งนั้น
ด้วยม้าตัวเดิมที่เธอเคยขี่ ในขณะที่วิชาญอดนึกหมั่นไส้เจ้านายหนุ่มไม่ได้ที่ทำท่าคล้ายโยนหญิงสาวมาให้เขาแต่ตัวเองกลับแอบดูอยู่ห่างๆในระยะไกล เขาเห็นนี่นะว่าเรือนร่างสูงใหญ่เกินชายไทยที่อยู่กลางทุ่งหญ้ากว้างนั่นจะเหลียวมามองทุกครั้งเมื่อผู้หญิงคนนี้เผลอ เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า ลูกพี่ จะจัดการกับผู้หญิงคนนี้อย่างไร
..........................................................................................................................................................
หนุกมาก ... มาอัพต่อเร็วๆน๊า ...
หนุกมาก มาอัพต่อเร็วๆ นะ
ขอสมัครเป็นแฟนคลับด้วยอีกคนแล้วกัน เพิ่งเข้ามาอ่านเลยติดหนึบเลย ไม่ยอมไปไหนเลยนะเนี่ย
เยี่ยมมมมม จริงๆๆๆๆๆ นับถือๆๆๆ
ยินดีต้อนรับจ้า..Evelyn ที่ว่าติดหนึบเพราะเป็นตุ๊กแกป่าว..คริคริ
y2k จ๋าเจ๊พยาย้าม พยายาม ที่จะเขียนเรื่อยๆ แต่ว่าบางครั้งคนเราก็คิดสับสนเองซะงั้น
จะตั้งใจอยู่ในร่องในรอย ไม่เที่ยวเตร่ไปวันๆ ข้าน้อยขอสัญญา...อาเมน
หายไปไม่กี่วัน..นั่งอ่านมันเลยทีนี้55+...สนุกจี๊ดจ๊าดเหมือนเดิมค่ะเจ๊..นายไตรภพนี่มาแรงทำคะแนนแซงพี่หมีของเราไปได้ไงเนี้ย..เร่งๆหน่อยนะพี่หมีเดี๋ยวอดกินยายไหมตัวแสบไม่รู้ด้วยนะ..อิอิ..(คิดลึกอยู่คนเดียว55++)
อ่านแล้วสนุกมากๆเลยค่ะ
จนเผยอ่านรวดเดียวจบ
รอลุ้น 3 คู่นี้มากๆเลย
รีบมาต่อเร็วๆนะค้า........
ช่วยด้วยคร่า...ตอนนี้ติดเจ๊มากกว่าแควนซะอีก..ทำไงดีคร้า
รอ ร๊อ รอ
ขอให้เจ๊สมองปลอดโปร่ง คิดไรขอให้ได้แต่เรื่องหนุกๆนะจ๊ะ (ขอร้องห้ามป่วย ห้ามเคลียดนะจ๊ะ)
อัพให้ได้อย่างหนำใจจริง ๆ
อ่านซะสุดยอดไปเลย
มาอัพอีกน่ะคะเจ๊ จา-รอ-อ่านนนนนน
อ้าเจ๊........ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะช่วงนี้ไม่ได้มาอัพเพราะมัวแต่ช่วยหนูบีของเจ๊แหละ ไม่อยากบอกเลยว่ามันใช้งานหนูยังกลับทาส.......เฮ้อแต่ทำไงได้มันเพื่อนหนูนี่นา ยังไงก็ขอบใจสำหรับคำแนะนำนะ.......บาย
ป.ล. สนุกมากเลยเจ๊ รักษาสุขภาพระวังไมเกรนด้วยนะ(หนูก็เป็นเหมือนกัน แต่ไม่ค่อยจะแสดงเท่าไหร่)............บายแล้วนะ
หวาดดีค่ะเจ๊ ยังอ่านไปไม่ถึงไหนเลยอ่ะเจ๊
เนื่องจากวันนั้นกะจะอ่านให้จบ แต่แม่หนูดันบอกให้ไปนอนก่อน
งานนี้เลยไม่จบเลย วันนี้ก้อมีเวลาว่างแล้วเลยมาอ่าน
กำลังลุ้นๆเล็ก งิงิ จะรีบตามอ่านให้ทันนะค่ะเจ๊ ^^
ขอทายแล้วกัน เดามั่วๆว่าชื่อ ทรายใช่ป่าว (ถ้าไม่ใช่ก็ใกล้เคียงละวุ้ย)
ขอบคุณ tamako กับ บาร์บี้ และ y2k และยายพายที่ชอบหายหน้าไปประจำ
โห....คุณวาคิมนี่จีบหญิงเก่งขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย
แค่เจอคนรักเก่าแค่เนี๊ย จำขั้นตอนการจีบขึ้นมาได้ทันทีเลยรึนี่
หวาดดีค่ะเจ๊ หนูอ่านจบแล้วคร้า
กลลวงรักออกวางขายแล้วหรอค่ะเจ๊
เด๊วจะรออ่านนะค่ะ ออกเมื่อไหร่ เด๊วมีเงิน
ซื้อเลย จิงๆแล้ภาค1 หนูเองก้อยังไม่ได้อ่านด้วยซ้ำอ่ะค่ะ
แต่ก้อพอรู้เรื่อง เพราะอ่านมานิดหน่อย เด๊วออกเมื่อไหร่
จะซื้อเก็บมาเป็นสมบัติเลยค่ะเจ๊ มาอัพต่อเร็วๆนะค่ะเจ๊
รออยู่ค่ะ เรื่องนี้หลอนน่ากลัวดีนะค่ะเจ๊ ^^
เจ๊ขา คุกก้า มารายงานตัวค่ะ หลังจากที่ไปนอนดรงบาลมานาน เนื่องจาก
เปนอีสุกอีใส และไป กินยาแอสไพลินเข้า เกือบเเย่ พอกลับมามาตามอ่าน
เรื่องของเจ๊ สนุกมากๆเลยค่ะ รีบๆอัพอีกนะค่ะ
ยินดีด้วยกับกลลวงรักของเจ๊ค่ะ หน้าปกสวยเชียว ไว้วางแผงแล้วเจ๊อย่าลืมแวะมาโฆษณาอีกเน้อ
ส่วนไฟรักกลางใจ กำลังอ่านติดลมเลยจบตอนซะแล้ว รีบมาต่อตอนที่ 25 น๊าค้าเจ๊คนสวย
เจ๊จ๋า..ดีใจด้วยจ้ากับหนังสือ ออกยัง จะติดตามจ้า
ชอบอ่านน่ะ แต่ไม่ชอบเขียน ขอเป็นผู้อ่านที่ดีอย่างเดียวนะคะ


Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
![]() สสวท. |
![]() มูลนิธิ พสวท. |
![]() พสวท. |