<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36218" type="text/javascript"></script>

ไฟรักกลางใจ ขออนุญาติลบบางส่วนออกนะคะ เพราะส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ รอพบกันตอนเป็นเล่มจ้า..ส่วนตอนพิเศษที่ขอ กำลังเขียนให้จ้า ผู้เขียน: bigger ชมแล้ว: 139,090 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 11 April 2008, 1:04 am ปรับปรุงล่าสุด: Fri 18 July 2008, 11:24 am อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

เสียงรถซึ่งแล่นเข้ามาหน้าบ้านในยามดึกทำให้วาคิมต้องถอนใจด้วยความโล่งอก  ตลอดเวลาที่รอญาติหนุ่มเขาทั้งคิดและห่วงไปสารพัด ถ้าตัวคนเดียวก็ไม่เท่าไหร่แต่นี่พาสาวน้อยอีกคนไปด้วยเขาก็เลยอดห่วงไม่ได้ ร่างสูงลุกจากโต๊ะทำงานในห้องนอนก่อนจะเดินไปหยุดนิ่งข้างหน้าต่าง หลังจากนั้นเขาก็ยืนแข็งทื่อกับภาพที่เห็น..ผู้ชายสูงเพรียวนั่นก็น่าจะเป็นไตรภพแน่นอนเพราะเขาจำได้ แต่ตอนนี้นายนั่นกำลัง....วาคิมหันหลังขวับก่อนยืนใจสั่นขึ้นมา และขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย นี่มันหมายความว่ายังไง แค่วันเดียวไอ้หมอนั่นก็กล้าจูบผู้หญิงคนนั้นแล้วหรือ  ในขณะที่ยืนคิดด้วยความงุนงงเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเข้าบ้าน ก่อนจะตามด้วยเสียงห้าวๆของญาติหนุ่มที่เอ่ยค่อนข้างดัง

 

“ฝันดีนะที่รัก พรุ่งนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ยผมจะเตรียมให้”

“ข้าวต้มค่ะ แต่ต้องอร่อยๆนะมะเขือเทศไม่เอาไม่ชอบ ใส่หมูเยอะๆใส่กุ้งด้วย”

“สั่งมากขนาดนี้ต้องมีรางวัลให้คนทำด้วยสิ”

 

เสียงหัวเราะห้าวที่แทรกขึ้นพร้อมเสียงอุทานและต่อว่าเบาๆของหญิงสาวทำให้วาคิมต้องถอนใจแผ่วอีกครั้ง นี่มันเป็นไปได้อย่างไรที่แค่วันเดียวทั้งสองคนจะรักกันได้ แต่สิ่งที่เขาได้ยินนั่นมันทำให้ต้องเชื่อว่าเป็นไปแล้ว ชายหนุ่มเริ่มสงสัยตัวเองว่าเขาคงจะไม่ได้เรื่องจริงๆเหมือนไอ้ชาญมันว่า เพราะแค่จะคุยกับคนที่ตัวเองชอบก็ยังไม่ไปถึงไหน ส่วนเรื่องอื่นๆนั้นไม่ต้องพูดถึงเขาคงตามไตรภพไม่ทันแน่ๆ ...ใบหน้าคมเริ่มยิ้มละมัยได้ครู่เดียวเพราะความขำตัวเองก่อนจะขมวดคิ้วอีกครั้งและอุทานเสียงแผ่วขึ้นมาด้วยท่าทางตกใจ

 

“ข้าวต้มเหรอ นายภพชั้นคิดว่าพรุ่งนี้แกคงจะทำอย่างอื่นให้พวกเราด้วยนะ เพราะชั้นเกลียดข้าวต้มที่สุด”

                             .........................................................

 

 

เช้าวันนี้วาคิมนั่งตัวตรงแน่วอยู่หัวโต๊ะเหมือนเดิม สายตาคมกริบทอดมองอาหารบนโต๊ะก่อนกัดกรามกรอดด้วยความขัดใจ อาหารวันนี้มันก็คือรายการที่เขาได้ยินเมื่อคืนนั่นแหละ ข้าวต้มทรงเครื่อง และข้าวต้มเปล่าที่มีเครื่องเคียงให้เลือกมากมาย ทั้งยำกุ้งแห้ง

ยำไข่เค็ม ผัดผักสารพัด และอะไรอีกลานตา แต่ทุกอย่างมันก็คือเครื่องซึ่งใช้ประกอบกับไอ้ข้าวต้มเฮงซวยนั่น

          เขาเหลือบสายตาโกรธๆหาญาติหนุ่ม แต่รายนั้นก็นั่งยิ้มตาพราวหน้าบานเป็นกระด้งเพราะทุกคนบนโต๊ะพากันกินอย่างเอร็ดอร่อย โดยเฉพาะแม่สาวนั่นที่กินไปนั่งหน้าแดงไปแทบตลอดเวลา วาคิมฮึดฮัดได้ครู่เดียวก็หมดความอดทนเอาดื้อๆ

 

“ภพ มีอะไรกินอีกมั้ยที่ไม่ใช่ไอ้พวกนี้น่ะ”

“มีเท่านี้แหละคิม ตายโหงเราน่าจะทำอย่างอื่นด้วยนะนี่”

 

เสียงอุทานตกใจนั่นไม่เข้ากับใบหน้ายิ้มๆนั้นแม้แต่น้อย และมันทำให้คนเกลียดข้าวต้มต้องลุกขึ้นยืนหลังซดกาแฟรวดเดียวหมดแก้วแล้วเอ่ยเสียงห้วน

 

“เราจะเข้าจังหวัด”

“ซื้อของมาฝากผมด้วยนะพี่เบิ้ม”

“ผมด้วย อยากกินขนมหวานๆ”

“ผมอยากได้เสื้อ”

เสียงสั่งซื้อของจ้าระหวั่นนั่นยิ่งทำให้เจ้าของไร่หนุ่มแทบฟิวส์ขาด แทนที่จะถามว่าเขาไปทำไมดันมีแต่คนสั่งจะเอานั่นเอานี่เสียอีก เมื่อรู้สึกอารมณ์เสียเขาก็เตรียมก้าวยาวๆหนีไปทันควัน

“คุณวาคิมคะ คุณจะว่าอะไรมั้ยถ้าชั้นจะขอติดรถไปด้วยนะแต่ถ้าคุณมีธุระยุ่งชั้นจะเอารถไปคนเดียว”

ร่างบางที่เดินตามมาทำให้เขาหยุดชะงักไปบ้างก่อนจะเอ่ยถามเสียงห้วนเพราะความหิว

“ไปด้วยกันก็ได้แพรวา  แต่ว่าคุณมีธุระอะไรหรือ”

“ไม่มีอะไรสำคัญหรอกค่ะ ชั้นจะไปหาอะไรกินน่ะ”

เสียงกระซิบเบาๆกลับมาของเธอทำให้ชายหนุ่มต้องถามด้วยความสงสัย

“ทำไมไม่กินที่บ้าน ไม่ชอบฝีมือนายภพรึไง”

“เปล่าค่ะชั้นเกลียดข้าวต้มแต่ไม่กล้าบอกคุณภพน่ะเดี๋ยวเค้าเสียใจ”

วาคิมทั้งแปลกใจและอดดีใจไม่ได้ที่อย่างน้อยตัวเองก็มีเพื่อนเพราะเกลียดอะไรเหมือนๆกัน

“ทำไมคุณถึงไม่ชอบข้าวต้ม” เขาถามเบาๆพลางเปิดประตูรถให้หญิงสาวเข้าไปนั่ง

“ถ้าชั้นเล่ามันจะพาลให้คุณไม่ชอบไปด้วยนะสิ แค่คิดชั้นก็สยองแล้ว”

“เล่ามาเถอะน่าผมฟังได้” เขาเอ่ยยิ้มๆพลางเลี้ยวรถออกนอกบ้าน

“ตกลงเล่าก็ได้ ห้ามมาด่ากันทีหลังนะ...คืองี้ค่ะตอนอยู่มัธยมน่ะชั้นเคยเห็นสุนัขถูกรถชน มันก็ไม่ได้เละนะคะเพียงแต่ว่าที่ท้องน่ะไส้ไหลออกมาเลยและที่สำคัญมันคงกินมาใหม่ๆเพราะเศษอาหารที่แตกออกมาจากลำไล้เหมือนข้าวต้มยังไงยังงั้น หลังจากวันนั้นมาชั้นเห็นข้าวต้มก็พาลนึกถึงไอ้ตัวนั้นทุกที”

 

เธอเล่าแล้วก็เห็นเขาทำหน้าพิลึกพิลั่นก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง หญิงสาวค่อยยิ้มออกมาได้ก่อนจะเอ่ยถามเสียงใส

 

“คุณเข้าจังหวัดทำไมหรือค่ะ”

“หาอะไรกิน”

“อ้าวทำไม”

ใบหน้าคมหันมามองเธอชั่วครู่ก่อนจะยิ้มออกมานิดๆทั้งตาพราวพร่าง

“เพราะผมเกลียดข้าวต้มเหมือนกัน”

 

หญิงสาวนิ่งเป็นครู่ก่อนหัวเราะคิกออกมาด้วยความขำ จนชายหนุ่มอดชำเลืองมองไม่ได้

สายตาทั้งคู่ของเขาจับนิ่งที่ใบหน้านวลสดใสนั้นได้ครู่เดียวก็หันกลับเพราะจู่ๆก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมา วาคิมเริ่มขยับร่างอยู่ไปมาจนแพรวาเริ่มสงสัยหญิงสาวมองร่างสูงใหญ่นั้นครูเดียวก็เปรยออกมาเบาๆ

 

“คุณคงอึดอัดแย่”

“เปล่า ผมสบายดี”

“ท่าทางคุณไม่น่าสบายเลยนะคะ ชั้นว่าเบาะนั่นคงไม่เหมาะกับคุณเท่าไหร่”

ชายหนุ่มทำหน้างงกับคำพูดของเธออยู่เป็นครู่กว่าจะเริ่มเข้าใจ สงสัยเขากับเธอจะคุยกันคนละเรื่อง

“มันก็ไม่ค่อยสบายจริงๆนั่นแหละ ทำไงได้รถที่เหมาะจะวิ่งที่นี่มันก็คันเล็ก จะเอารถยุโรปมาใช้มันก็ไม่เหมาะ ผมไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันเกิดมาตัวโตก็ลำบากยังงี้แหละ”

“ทำไมไม่เอารถจี๊ปมาละคะคันใหญ่ดีออกคุณน่าจะนั่งสบายกว่านี้”

หญิงสาวตวัดสายตามองศรีษะเขาที่เกือบชิดหลังคารถไม่พอเท้าทั้งคู่ของเขายังต้องยกขึ้นมาแทนที่จะได้เหยียดสบายเหมือนคนอื่นๆ

“รถจี๊ปน่ะถ้าเอามาคุณก็โดนแดดนะสิ เดี๋ยวเป็นลมขึ้นมาเดือดร้อนผมอีก”

คำพูดทำนองล้อเลียนนั่นทำให้หญิงสาวหน้าแดงเรื่อเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อวาน คราวนี้เธอก็เลยปิดปากสนิท แต่เขากลับถามขึ้นมาอีกจนได้

“แผลหายดีหรือยัง”

“ดีกว่าเดิมค่ะ”

เขาค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้างก่อนจะถามไปเรื่องอื่นเพราะไม่อยากให้เธออายไปมากกว่านี้

“เมื่อวานผมพาคุณกลับบ้าน ทั้งเอาขึ้นม้าลงม้าทำไมคุณไม่รู้สึกสักนิด คุณหลับลึกเสมอเลยรึแพรวา ”

“ค่ะ ถ้าชั้นหลับแล้วมักไม่ค่อยรู้ตัว ชั้นหมายถึงตัวเองจะเป็นประเภทหลับรวดเดียว ถ้านอนแล้วจะไม่ค่อยรู้เรื่อง ต่อให้เสียงดังขนาดไหนก็ไม่ตื่นจนกว่าจะเช้านั่นแหละค่ะ”

“มันอันตรายมากเลยนะนั่น ถ้าคุณเป็นแบบนั้นจริง”

“ชั้นรู้ค่ะ พ่อกับแม่ก็เคยบอกว่าอันตรายท่านยังเคยบอกเลยนะคะว่าถ้าเผื่อมีไฟไหม้ในบ้านชั้นน่าจะตายก่อนคนอื่น”

“ยังงี้คุณก็นอนคนเดียวไม่ได้”

“ชั้นก็นอนกับน้องสาวมาตลอดค่ะ พ่อแม่น่าจะรู้ข้อเสียของชั้นเลยให้น้องสาวนอนด้วยสงสัยเอาไว้ปลุกเผื่อฉุกเฉิน” เธอตอบทั้งรอยยิ้ม

“ถ้าน้องสาวคุณแต่งงานไป”

คำถามเปรยๆนั่นทำให้เธอพูดไม่ออก เพราะไม่เคยคิดไว้พอคิดจะตอบเล่นๆกลับพูดไม่ถูกเข้าไปอีกเพราะดวงตาคมที่ทอดเชื่อมมานั่นทำให้เธออึ้งไปเป็นครู่ และตีหน้าซื่อให้เขาแทน

“ชั้นคงไปนอนกับคุณแม่มังคะ”

 

ชายหนุ่มต้องถอนใจเฮือกด้วยความอ่อนใจ นี่เขาอุตส่าห์พูดชักแม่น้ำทั้งห้าเพื่อเข้าเรื่องในใจแต่กลายเป็นว่าเธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี วาคิมชักเดือดปุดๆก่อนจะอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเขาทำแบบนายภพบ้างคงจะดี ..เข้าใจยากเข้าใจเย็นแบบนี้น่าจะปล้ำเสียให้เข็ด

      ดวงตาคมขุ่นมัวที่มองมาทำให้หญิงสาวแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เธอก็อยากรู้นักว่าเขาจะทำยังไง จะกล้าเปิดปากบอกเธอหรือไม่ หรือจะฮึดฮัดขัดใจอยู่คนเดียวก็เรื่องของเขา

ในเมื่อไม่พูดเองเรื่องอะไรที่เธอจะช่วย แพรวาคิดด้วยความครึ้มอีกครึ้มใจเพราะเห็นๆอยู่ว่าผู้ชายคนนี้ถึงแม้จะตัวโตและดูเถื่อนๆหยาบๆ แต่พอเรื่องความรักเขากลับไม่ได้เรื่อง เพราะรู้อย่างนี้เธอจึงกล้าที่จะหยอกเขาเล่นเนื่องจากคิดว่าเขาไม่มีทางทำอะไรได้แน่นอน

หลังจากทานอาหารในร้านใหญ่ของจังหวัดเรียบร้อย เขาก็ดูอารมณ์ดีขึ้นมาจนเอ่ยปากชวนเธออีกครั้ง

 

“ไปซื้อของฝากไอ้พวกนั้นหน่อยนะ ผมขี้เกียจถูกทวงจนรำคาญ”

“ได้เลยค่ะเดี๋ยวจะช่วยเลือก”

เธอตอบรับก่อนจะถูกพาไปในห้างใหญ่ แพรวาค่อยสดชื่นขึ้นมาบ้างเมื่อได้ออกมาเปิดหูเปิดตา หญิงสาวเดินดูเสื้อผ้าแผนกชายก่อนร้องลั่นเมื่อเขาเข้าไปถึงก็ชี้เสื้อสีดำทันควัน

“ไม่เอานะ คุณนี่แย่มากเลยบังคับให้พวกเค้าใส่เสื้อสีดำตลอดเลยรึไง”

“มันเหมาะกับการทำงานนี่ หรือคุณจะให้ผมซื้อสีแดงให้ไอ้พวกนั้น เดี๋ยวก็โดนวัวขวิดกันมั่ง”

“ไม่จำเป็นต้องสีแดงหรอกค่ะ ขอเป็นสีอื่นที่ไม่ใช่สีดำดีกว่า อย่างสีฟ้าอะไรพวกนี้จะได้ดูสดชื่นกันบ้าง”

“ตลกจะตายใส่เสื้อสีฟ้าทำงาน เราไม่ได้ไปงานเลี้ยงนะคุณ”

“ก็ซื้อให้เค้าใส่ไปงานได้สิ ไม่จำเป็นต้องใส่ทำงานอย่างเดียวนี่”

หญิงสาวที่เต้นเหย็งๆด้วยความไม่พอใจนั่นทำให้วาคิมต้องยอมแพ้จนได้

“งั้นคุณไปเลือกแล้วกันผมจะนั่งรอ”

“คุณจะซื้อกี่ตัวละคะชั้นจะได้เลือกถูก”

“เท่าจำนวนคนนั่นแหละ เดี๋ยวมันโวยวายว่ารักไม่เท่ากันอีก”

 

และแล้วแผนกเสื้อชายก็แทบจะเกิดโกลาหลเมื่อถูกสั่งเสื้อทีเดียวเกือบครึ่งร้อย วาคิมนั่งอมยิ้มมองหญิงสาวร่างเล็กที่จับตัวนั้นชี้ตัวนี้วุ่นวายจนพนักงานวิ่งวุ่น แต่เท่าที่เขาเห็นทุกคนต่างทำด้วยความยินดี ในขณะที่นั่งเพลินๆอยู่นั่นสายตาพลันไปเห็นร้านเครื่องประดับใกล้ๆ แค่วูบเดียวที่คิดได้ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นและก้าวยาวๆตรงไปทันที

 

“คิม  คิมใช่หรือเปล่าเนี่ย”

 

เสียงใสและค่อนข้างดังทำให้ทั้งวาคิมและหญิงสาวที่เลือกเสื้ออยู่เหลียวขวับแทบจะพร้อมกัน แพรวามองร่างสูงตระหง่านของเขาที่ยืนอยู่หน้าร้านเครื่องประดับพร้อมหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินรี่เข้าหา แล้วเธอก็ต้องหน้าร้อนวูบเมื่อมือขาวๆคู่นั้นโน้มต้นคอของเขาลงไปจูบทันควัน

หญิงสาวยืนอึ้งไปเป็นครู่กับสิ่งที่เห็น ยิ่งผู้หญิงคนนั้นดึงมือเขาเดินหายไปเธอก็แทบทำอะไรไม่ถูก หัวใจที่เต้นแรงขึ้น รวมทั้งความรู้สึกหลากหลายเริ่มประดังเข้ามาจนแพรวาต้องสูดหายใจลึกหลายครั้ง ร่างบางที่ยืนนิ่งหันขวับกลับมาก่อนจะพบว่าพนักงานในร้านเสื้อพากันจ้องเธออยู่เหมือนสงสัย ความฉิวกระมังทำให้หญิงสาวเอ่ยเสียงห้วนออกไป

 

“ชั้นไม่เลือกแล้ว เอาไซต์แอลทุกตัว สีฟ้ายี่สิบห้าสีชมพูยี่สิบห้า”

 

เสียงพนักงานรับคำก่อนวิ่งไปจัดเสื้อให้ทันใจเหมือนกัน หลังจากนั้นแพรวาก็นั่งรอด้วยความกระวนกระวายก่อนตะแคงหูฟังพนักงานหญิงสามคนซุบซิบกันไปด้วย

 

“คุณคิมกะคุณแนนจะรีเทิร์นหรือเปล่านะ”

“นั่นสิ ต๊ายถ้าเป็นจริงสงสัยจะดังไปทั้งจังหวัด”

“แต่ชั้นไม่ชอบคุณแนน”

“เพราะแกหลงรักคุณคิมนะสิเลยเกลียดเค้า”

“หรือแกไม่หลง เชอะพูดออกมาได้ใครก็ชอบคุณคิมทั้งนั้นแหละ”

“ยกเว้นชั้นยะ ชั้นชอบคุณเพชร”

“ส่วนชั้นเพิ่งอกหักเพราะชั้นชอบคุณภพ แต่เมื่อวานเค้าพาแฟนมาแล้ว”

 

แพรวหูผึ่งเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายนั่น นี่หมายความว่าไอ้ไร่เจ้าเสน่ห์นั่นเป็นขวัญใจสาวๆในจังหวัดนี้หรือยังไง แล้วเมื่อวานนายไตรภพนั่นออกมากับน้องสาวเธอนี่นา    

หญิงสาวอยากจะถามใจจะขาดว่าพวกเธอรู้ได้อย่างไรว่าสองคนนั้นเป็นแฟนกัน แต่ไม่รู้ผีสางหรือนางฟ้ากันแน่ที่ทำให้สาวๆนั่นเอ่ยออกมาเหมือนรู้ใจ

 

“ทำไมแกถึงว่าอกหัก แกรู้ได้ยังไงว่าเค้าเป็นแฟนคุณภพ”

“โอ้ยไม่รู้ก็โง่  คุณภพทำตาหวานซะขนาดนั้น ทีกับสาวอื่นไม่เห็นแลเชอะ ยายนั่นก็ทำเล่นตัวจับนิดจับหน่อยก็สะบัด แต่สิ่งที่ทำให้ชั้นเฮิร์ทก็คือ...ทำไมคุณภพต้อง..ต้องแอบหอมยายนั่นด้วย...”

“เบาๆหน่อยหล่อนเดี๋ยวผู้หญิงคนนั้นก็ได้ยินหรอก เธอมากับคุณคิมนะ”

 

หญิงสาวแทบจะเต้นผางๆเมื่อได้ยินคำวิจารณ์น้องสาวตัวเองเต็มสองหู ก่อนจะคิดด้วยความโมโหอยู่ในใจคนเดียว ...ยายแพรนะยายแพรมาที่นี่แค่สองวันก็ดันไปทำอะไรประเจิดประเจ้อให้คนเอาไปเมาส์กันทั่ว รอเธอกลับไปก่อนเถอะจะซักฟอกให้น่าดู หนอยอีตาภพนั่นก็เหมือนกัน เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายมาดนิ่งๆแบบนั้นจะทำอะไรห่ามๆได้ขนาดนี้ ถึงขั้นหอมกันกลางห้างในต่างจังหวัดมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้ว

ร่างบางที่เดินพล่านรออยู่ในร้านทำให้ชายหนุ่มที่เพิ่งเดินอมยิ้มกลับมาต้องเอ่ยทักเสียงนุ่มนวลกว่าปกติ

 

“ขอโทษทีที่ให้รอ พอดีผมมีธุระนิดหน่อยนี่เรียบร้อยแล้วใช่มั้ย”

“เรียบร้อยค่ะ ธุระของคุณเสร็จแล้วหรือคะ”

ดวงตากลมโตที่เปล่งแสงวาบๆนั่นทำให้วาคิมต้องมองเธออย่างตั้งใจอีกครั้ง

“ไม่พอใจใครหรือเปล่า”

“บางคนค่ะ เรากลับกันเลยดีมั้ยคะ”

“ไม่อยากซื้ออะไรอีกแล้วรึไง คุณอยากดูเสื้อผ้ามั้ย”

“ไม่ละค่ะ”

“ถ้าไม่ซื้อก็กลับ เดี๋ยวเราค่อยแวะข้างทางซื้อขนมฝากพวกนั้นอีกที รอผมแป๊บนะคุณ

ผมไปจ่ายเงินก่อน”

 .................................................................................................................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน