<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36218" type="text/javascript"></script>

ไฟรักกลางใจ แพรวา..หญิงสาวตัวคนเดียวที่จับพลัดจับพลูมาอยู่ท่ามกลางดงชายหนุ่มห่ามๆนับสิบ..หนึ่งในนั้นคือ..พี่เบิ้มของทุกคน ผู้ชายดิบเถื่อนที่พร้อมจะตบใครก็ได้ในรัศมีมือเอื้อมถึง และไม่เว้นแม้แต่เธอ (ฝันไปเถอะว่าชีจะยอม)...(อัพตอนที่ 23...OK) ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 31,832 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 11 April 2008, 1:04 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 8:42 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด แก้ไขงานเขียน

แพรวาเดินซึมเข้าสำนักงานในชุดของเมื่อวาน แค่เธอโผล่เข้าไปทุกคนก็หยุดชะงักกันไปหมด หญิงสาวยังไม่ทันนั่งด้วยซ้ำเสียงเรียกก็ดังขึ้น

“พี่ไหม หัวหน้าเรียกแนะ”

“เดี๋ยวนี้เลยเหรอหลิว”

“ค่ะพี่ ...ว่าแต่ทำไมเอ่อ..เดี๋ยวค่อยคุยก็แล้วกันนะพี่ไปหาหัวหน้าก่อนเถอะ”

นิภารัตน์มองชุดที่หญิงสาวสวมอยู่ก่อนทำหน้าสงสัยและเดินเลี่ยงไปทั้งเหลียวหน้าเหลียวหลัง

        แพรวาเคาะประตูสองสามครั้งก่อนจะเปิดและเดินเข้าไปนั่งที่หน้าโต๊ะทำงานของเจ้านายหนุ่มใหญ่ที่จ้องเธอตาไม่กระพริบ ก่อนกระแอมกระไอแล้วเอ่ยขึ้น

 

“คุณไหม กลับบ้านไปเก็บเสื้อผ้าแล้วไปทำงานของคุณให้เสร็จๆซะ”

“อะไรนะคะคุณวุฒิ...ทำไมต้องเก็บเสื้อผ้าด้วย ไหมไม่รับงานนี้หรอกถึงแม้จะได้ค่าคอมเพิ่มก็เถอะ คุณส่งคนอื่นไปแทนเถอะนะคะ”

“คนอื่นเค้าติดงานกันหมดนี่ อีกอย่างคุณก็รู้ว่าตัวเองน่ะมีฝีมือในการทำงานแบบนี้

ทำไมถึงท้อง่ายๆยังงี้ละไหม”

“หัวหน้าคะ ไหมสู้ไม่ไหวหรอกค่ะ มันยากเกินไปอีกอย่างไหมทนคนพวกนั้นไม่ได้

หัวหน้าไม่เคยเห็นนี่คะว่าพวกนั้นน่ากลัวจะตาย แค่ไหมเห็นแค่วันเดียวไหมก็จะเป็นลมไม่รู้กี่รอบ ส่งผู้ชายไปน่าจะเหมาะกว่านะคะ”

“คุณไหม....ถือว่าผมขอร้องหละเอ้า คุณไปเถอะแล้วต้องไปวันนี้ด้วย ไม่อย่างนั้นเค้าจะจ้างบริษัทอื่นคุณรู้หรือเปล่า”

“คุณวุฒิค่ะ ...เราเอ่อ...ปล่อยงานนี้ได้หรือเปล่า” หญิงสาวถามไปแล้วก็ใจแป้วเมื่อเห็นคนเป็นหัวหน้ามองมาตาขุ่น

“คุณไหม คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมาน่ะ  คุณรู้มั้ยว่าคุณวาคิมเค้าจ้างเรามากี่ครั้งแล้ว รายได้ของเรามาจากเค้าไม่รู้เท่าไหร่ เค้าเป็นลูกค้าขาประจำนะคุณไหม ไม่ใช่

ขาจรที่จ้างครั้งเดียวแล้วก็หายไป  รู้อย่างนี้คุณจะปล่อยลูกค้าดีๆแบบนี้ให้หลุดมือไปรึ

คุณอาจจะยอมเพราะไม่ได้ดูแลลูกน้องในสำนักงานเป็นสิบ แต่ผมยอมไม่ได้”

 

แพรวาถึงกับหน้าเซียวเมื่อได้ยินคำพูดห้วนๆของหัวหน้าหนุ่ม เธอรู้ว่าเขาไม่พอใจแน่แต่จะให้เธอรับกลับไปทำงานนั่นมันก็กระไรอยู่ งานนี้อาจจะหินจนเธอต้องอยู่ยาวและถูกผูกติดกับไอ้ห่ามพวกนั้นเธอทำใจไม่ได้แน่ๆ

 

“หัวหน้าคะ ไหมลองคิดดูแล้วมันก็จริงเหมือนที่หัวหน้าพูดทุกอย่าง แต่ว่างานนี้มันไม่ได้ง่ายเหมือนทุกครั้ง มันอาจใช้เวลานานเพราะมีปัญหาระหว่างเจ้าของที่ทั้งคู่  ถ้าไหมไปทำจริงไหมมิต้องอยู่โยงหรือคะ ไหมว่าน่าจะให้ผู้ชายไปน่าจะดีกว่า”

 

“คุณไหม ผมบอกคุณตรงๆก็ได้ว่า ก่อนที่คุณจะมาถึงคุณเพชรโทรมาหาผมแล้ว เค้าบอกว่าถ้าบริษัทจะส่งคนไปทำงานที่นั่นขอให้เป็นคุณไหมคนเดียว คนอื่นเค้าไม่เอา ถ้าเราส่งคนอื่นไปเค้าจะจ้างบริษัทอื่น”

 

“ทำไมต้องเป็นไหมด้วยหละ คนอื่นก็มีตั้งเยอะแยะ แล้วงานก่อนหน้านี้คนอื่นก็เคยทำ

นี่คะ ไม่เห็นจำเป็นเลย”เธอเถียงเสียงรัวก่อนเริ่มทะแม่งขึ้นมา

 

“เมื่อก่อนอาจจะใช่ เอางี้นะคุณไหมเมื่อวานคุณไปทำอะไรมา เพราะเท่าที่รู้คุณเพชรบอกว่าคนงานที่นั่นพูดกันเป็นเสียงเดียวว่าต้องการคุณ”

“ไอ้พวกบ้านั่นนะ...เอ่อขอโทษคะคุณวุฒิ” หญิงสาวร้องเสียงดังก่อนหน้าแหยเมื่อเห็นเจ้านายมองมาตาดุ

“เค้าอาจจะชอบคุณก็ได้นะคุณไหม...ยังงี้งานของคุณก็น่าจะง่ายไม่ใช่เรอะในเมื่อมีคนชอบคุณตั้งเยอะเค้าน่าจะอำนวยความสะดวกให้ละน่า”

 

“หัวหน้าขา  ใครบอกว่าเค้าชอบไหม พวกนั้นนะจะเอาไหมไปแกล้งนะสิ คุณรู้มั๊ยคะแค่คืนเดียวไหมก็ได้ศัตรูเป็นโขยง ตั้งแต่หัวหน้ายันลูกน้อง...คนที่นั่นนะปากยังกับกรรไกร

ทั้งด่าทั้งเตะกันเป็นว่าเล่น ไหมหัวใจจะวายไม่รู้กี่รอบขืนไหมไปจริงๆคงได้ฝังศพกันที่นั่น” หญิงสาวโอดครวญทั้งหน้ามุ่ย แต่คนเป็นเจ้านายกลับไม่สงสารสักนิด

 

“ไปเถอะน่าอย่าเรื่องมากเลย เอางี้นะไหมนอกจากผมจะให้ค่าคอมเพิ่มแล้ว ผมจะให้วันหยุดพักร้อนคุณเพิ่มด้วย ตกลงนะไปเก็บเสื้อผ้าได้เลยเดี๋ยวคนของไร่ใจดีจะมารับที่หน้าสำนักงาน”ชายหนุ่มเอ่ยคล้ายปลอบโยนแต่หญิงสาวแค่ได้ยินชื่อไร่ก็ใจแป้ว

“ไร่ใจดี...ไร่กวนใจละไม่ว่า คุณวุฒิคะไหมไม่อยากอยู่ที่นั่น ถ้ามันนานเป็นเดือนไหมจะทำยังไง”

“เป็นเดือนก็ได้ผมไม่ว่า”เขาตอบทั้งยิ้มกริ่มจนหญิงสาวชะโงกเข้าไปถามเสียงแผ่วเมื่อเห็นตาพราวระยิบของเจ้านายหนุ่ม

“หัวหน้าคะ ค่านายหน้าครั้งนี้เยอะมากหรือไง”

“ผมบอกก็ได้ เกือบล้านนะคุณไหม”เขากระซิบตอบเสียงเบา

“ล้านเลยเหรอค่ะ” หญิงสาวตาโตเท่าไข่ห่านก่อนคำนวณตัวเลขอยู่ในใจ ครู่เดียวเธอก็ยิ้มแฉ่งออกมา

“ก็ได้ค่ะหัวหน้า ไหมไปก็ได้ แต่อย่าลืมที่สัญญาไว้นะคะเพิ่มอีกห้าเปอร์เซ็นต์พร้อมวันหยุดพักร้อน”

“ครับคุณแพรวาจอมงก” วุฒิชัยเอ่ยยิ้มๆก่อนหัวเราะออกมาเมื่อเห็นหญิงสาวเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้าจนต้องบ่นคนเดียวเบาๆ

“นึกแล้ว...แม่คนจอมงก ...อะไรที่ว่ายากเธอก็ทำได้หมดแหละขอให้เงินถึงเท่านั้นยายไหมเอ้ย”

 

 

แพรวาเดินลิ่วออกมาจากสำนักงานพร้อมรอยยิ้มก่อนจะหุบฉับเมื่อเห็นหนุ่มร่างสูงหน้าทะเล้นยืนรออยู่ข้างรถจี๊บ เธอยังไม่ทันตั้งหลักดี อะไรสักอย่างก็ลอยวูบเข้าหา...หญิงสาวคว้าหมับก่อนมองสิ่งที่อยู่ในมือ...ฝักของต้นชัยพฤกษ์ที่มีขนาดยาวเหมาะมืออันหนึ่งคือสิ่งที่เธอกำไว้แน่น

       วิชาญร้องเสียงดังก่อนกระโดดเข้าหาพร้อมฟาดฝักดำๆลงมาจนเธอต้องยกมือแล้วเอาไอ้สิ่งที่อยู่ในมือกันไว้ หลังจากนั้นก็กลายเป็นว่าเธอต้องยืนดวลดาบฝักชัยพฤกษ์กับนายนั่นไปแล้ว

       แพรวาทั้งโมโหทั้งขำ เธอยืนฟาดไม่ยั้งจนฝักนั่นกระจุยกระจายพร้อมอุทานเอะอะไปด้วย

 

“ไอ้บ้า..นี่นายเป็นอะไร..อยากสู้ใช่มั้ยมานี่เล้ย” หญิงสาวโยนสิ่งที่อยู่ในมือทิ้งเพราะสั้นกุดจากแรงฟาดหลังจากนั้นเธอก็ถลาเข้าหาฝักใหม่ที่ตกเรี่ยราดอยู่แถวนั้นก่อนฟาดไปตามลำตัวฝ่ายตรงข้ามไม่ยั้งจนชายหนุ่มห้ามเสียงรัวพลางโดดหลบหยองแหยง

 

“คุ้นหยุดก่อน...ไปกันได้แล้วเดี๋ยวเค้าได้จับเราส่งโรงพยาบาลบ้ากันมั่ง”

 

หญิงสาวยืนหอบแฮกๆก่อนเหลียวกลับไปทางสำนักงานเมื่ออีกฝ่ายบุ้ยใบ้ให้ดู แพรวายิ้มแหยๆก่อนปีนขึ้นไปบนรถเมื่อหันกลับไปเห็นเพื่อนในที่ทำงานออกมายืนมองกันสลอนรวมทั้งเจ้านายหนุ่มของเธอด้วย

 

“เพราะนายนั่นแหละทำให้ชั้นเป็นแบบนี้ ออกรถเดี๋ยวนี้นะชั้นอายคนจะแย่แล้ว”

“ใครให้คุณบ้าจี้ทำไม” วิชาญเอ่ยทั้งหัวเราะกั๊กๆเมื่อเห็นหญิงสาวเอ่ยโกรธๆ

“ชั้นป้องกันตัวนี่..นายนั่นแหละเล่นเป็นเด็ก” เธอตอบพาลๆก่อนหันไปโบกมือให้คนที่ยืนสลอนอยู่ด้านหลังและส่งจนลับสายตา

วุฒชัยหัวเราะเบาๆเมื่อออกมาเห็นภาพเมื่อครู่ เขารู้แล้วว่าทำไมพวกนั้นถึงระบุตัวคนทำงานมา หญิงสาวคนนั้นนอกจากจะทำงานเก่งแล้วยังเข้ากับคนได้แทบทุกวัย อาจเพราะเธอมีเสน่ห์ที่ไม่เคยรู้ตัวมาก่อนก็ได้ ...งานนี้เขาคิดว่าน่าจะสำเร็จลงได้ด้วยดีเหมือนเคย ชายหนุ่มคิดด้วยความเบิกบานโดยไม่รู้เลยว่า หญิงสาวที่เพิ่งลับตาเขาไปนั้นจะเดินทางจากไปเพื่อพบกับสิ่งดีๆและสิ่งเลวร้ายที่สุดในชีวิตของเธอ

    

 

เสียงบ่นเบาๆของคนเป็นแม่ทำให้หญิงสาวซึ่งกำลังเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวต้องหยุดชะงักลงก่อนถอนใจเบาๆและเอ่ยพร้อมใบหน้ายิ้มแย้มเพื่อปกปิดความห่วงใยของตนเองเพื่อไม่ให้ทั้งพ่อและแม่รู้

 

“แม่ขา..หนูอาจจะไปไม่นานหรอกค่ะ หนูจะส่งข่าวมาเรื่อยๆน้า แม่อย่าห่วงหนูเลย

อีกอย่างงานนี้ถ้าสำเร็จหนูได้เงินเยอะเลยนะแม่...ถ้าได้มาคราวนี้หนูคิดจะปรับปรุงบ้านใหม่เสียที นี่มันก็เริ่มโทรมแล้วนะคะ”

“ไม่ต้องทำหรอกลูก บ้านเราก็ไม่ได้เก่าเท่าไหร่นี่ ห้องหับก็พออยู่แม่ว่าหนูเบาๆงานบ้างก็ดีวันๆตะลอนไปนั่นไปนี่ไม่หยุดที่เรามีอยู่ก็พอใช้นะลูก เงินบำนาญของพ่อก็มีนี่นะ”

“แม่ขาเก็บไว้ก่อนนะดีแล้ว ตอนนี้หนูมีแรงทำได้อยู่ถึงจะเหนื่อยหน่อยพอพักมันก็หายนี่นา..เผื่อไว้วันหน้าก็ไม่เสียหายไม่ใช่หรือค่ะพ่อกับแม่สอนหนูเองน้า”

 

หญิงสาวเอ่ยเสียงนุ่มนวลพลางคลานเข้าไปกอดมารดาไว้แน่นทั้งรู้สึกใจหายไม่น้อย แปลกเหลือเกินที่เธอไปครั้งนี้มันไม่เหมือนกับที่แล้วๆมา ..แต่ไหนแต่ไรเธอก็ไปได้ทั้งไม่ได้รู้สึกอาลัยอาวรณ์เหมือนคราวนี้...หัวใจที่สั่นไหวเป็นบางคราวเหมือนจะเตือนให้รู้ถึงอะไรบางอย่างที่รออยู่ข้างหน้าทำให้หญิงสาวเอ่ยสะท้อนใจไม่ได้

         เธออาจจะคิดมากไปเอง สาเหตุก็น่าจะมาจากสถานที่ซึ่งกำลังจะไปนั่นมันช่างน่าหวาดหวั่นและดุจมีอะไรหรือใครบางคนรอคอย....แพรวาสูดลมหายใจลึกเพื่อให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่มนวล

 

“แม่ขา หนูคงต้องไปแล้วละคะเค้าจะรอนานเกินไป แม่ดูแลตัวเองด้วยนะคะแล้วก็บอกพ่อด้วยว่าอย่าทำงานหนักอย่าลืมบอกลายายแพรแทนหนูด้วยนะคะ”

“ไปบอกพ่อเองสิลูก ยืนคุยกับพ่อหนุ่มนั่นอยู่หน้าบ้านแนะส่วนน้องสาวหนูน่ะเย็นๆโน่นแหละถึงจะกลับ ” มารดาเธอบอกเบาๆก่อนจะเดินไปหยิบกล่องกระดาษมายื่นให้

“อะไรคะแม่ เสบียงหรือไงคะ”

“จ๊ะ แม่ทำเตรียมเอาไว้น่ะ พอดีคุณวุฒิชัยโทรมาบอกแม่เมื่อสายๆ เค้าบอกว่าหนูอาจจะไปทำงานข้างนอกเป็นอาทิตย์แม่เลยเตรียมน้ำพริกเผาบ้าง ของทานเล่นบ้างไว้ให้เผื่ออยากทานขึ้นมาจะได้หยิบจับสะดวกนะลูก ไม่ต้องไปหาซื้อเค้า”

“ขอบคุณค่ะแม่ หนูไปนะคะไปส่งหนูหน่อยนะ”

 

แพรวาเดินโอบเอวมารดาออกมาจนถึงหน้าบ้านก็เห็นวิชาญกำลังขุดดินขมีขมัน เสียงพ่อเธอหัวเราะชอบใจก่อนชี้นั่นชี้นี่ให้ดูด้วยท่าทางปลาบปลื้ม

 

“พ่อหนุ่มนี่เก่งนะลูก ทำงานเร็วเป็นไฟเลย อยู่ที่ไหนนะเราน่ะ”

“ไร่ใจดีครับลุง ผมอยู่ที่นั่นทำงานหนักกว่านี้เยอะ แค่นี้ขี้ผง” เขาตอบทั้งขุดดินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนใช้สันจอบกระแทกก้อนดินจนละเอียดพลางเกลี่ยให้เรียบร้อย

“เจ้านายใจดีเหมือนชื่อรึเปล่าพ่อหนุ่ม”

“ใจดี๊ใจดีครับ” เขาตอบทั้งหันหน้ามายักคิ้วให้หญิงสาวก่อนหัวเราะร่วน

“ยังงั้นพ่อก็เบาใจหน่อย ฝากดูแลหนูไหมด้วยนะคุณ เค้าค่อนข้างขี้โรคไม่ค่อยแข็งแรงกับใครเค้าหรอก พ่อกับแม่ต้องดูแลเป็นประจำ”

 

วิชาญหันมามองหญิงสาวก่อนยิ้มเหมือนแยกเขี้ยวพลางทำตาปะหลับปะเหลือกเมื่อได้ยินชายสูงวัยพูดฝากฝัง...เหอะ ไม่แข็งแรงเหรอยายนี่..น่าเชื่อตายหละ แต่ปากกลับรับคำไปเสียดิบดีได้ยังไงก็ไม่รู้

 

“ผมจะทั้งดูทั้งแลเลยครับลุง อย่าห่วงเล้ย คนของเรามีตั้งเยอะรับรองลูกสาวลุงเหมือนไข่ในหินเด๊ะๆ....สงสัยผมคงต้องไปละครับต้องเดินทางอีกไกลผมลาเลยนะครับ”

“โชคดีนะคุณ...ไหม.ระวังเนื้อระวังตัวนะลูกอย่าลืมโทรมาหาทุกวันนะพ่อกับแม่จะรอ”

 

แพรวากราบที่หน้าอกบิดาและมารดาอีกครั้งก่อนจะตัดใจเดินจากมา...รถจี๊ปคันใหญ่ลับสายตาไปแล้วคุณมานพจึงหันมาหาภรรยาก่อนเอ่ยปลอบเสียงนุ่มเมื่อเห็นใบหน้านั้นเศร้าซึมกว่าทุกคราว

 

“เป็นอะไรหรือคุณ ยายไหมเค้าก็ไปแบบนี้บ่อยๆทำไมครั้งนี้ทำหน้าเศร้าเสียขนาดนั้น”

“ไม่รู้สิคะ ชั้นรู้สึกไม่ดีเลยมันไม่เหมือนทุกคราว คล้ายกับว่าลูกจะ...” ท้ายเสียงนั้นหายไปพลางหันมาหาสามีและถามเบาๆ

“คุณรู้สึกมั๊ยค่ะว่ายายไหม ไปครั้งนี้จะต้องมีอะไรเปลี่ยนไป”

“อย่าคิดมากเลยคุณ ลูกเราโตแล้วนะอายุก็ไม่ใช่น้อยๆทำงานมาก็หลายปีเค้ารู้หรอกว่าจะทำอย่างไรน่ะ” เขาเอ่ยตอบเสียงเบาทั้งที่ความจริงแล้วตัวเองก็รู้สึกไม่ต่างกับภรรยาแม้แต่น้อย แต่ถ้าจะพูดไปก็กลัวอีกฝ่ายห่วงใยหนักขึ้นดังนั้นจึงปลอบไปตามเรื่อง

“ชั้นก็ขอให้เป็นอย่างนั้นค่ะ..”

เสียงตอบกลับมาทั้งแผ่วเบาสั่นเครือด้วยความเศร้าซึมก่อนที่ทั้งคู่จะกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้งและเฝ้าภาวนาให้ลูกสาวกลับมาด้วยความปลอดภัยและเหมือนทุกคราว

 ....................................................................................................................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน