<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36218" type="text/javascript"></script> |
|
ไฟรักกลางใจ
แพรวา..หญิงสาวตัวคนเดียวที่จับพลัดจับพลูมาอยู่ท่ามกลางดงชายหนุ่มห่ามๆนับสิบ..หนึ่งในนั้นคือ..พี่เบิ้มของทุกคน
ผู้ชายดิบเถื่อนที่พร้อมจะตบใครก็ได้ในรัศมีมือเอื้อมถึง และไม่เว้นแม้แต่เธอ (ฝันไปเถอะว่าชีจะยอม)...(อัพตอนที่ 23...OK)
post ครั้งแรก: Fri 11 April 2008, 1:04 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 8:42 pm
อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด
|
แค่รถจิ๊ปที่เธอนั่งหลังขดหลังแข็งมาเกือบสามชั่วโมงเลี้ยวเข้ามาบริเวณลานกว้างหน้าบ้านไม้ปีก หญิงสาวก็ต้องทำใจแทบไม่ทัน...กลุ่มหนุ่มๆทั้งโขยงที่ยืนเรียงรายเป็นแถวยื่นคอขึ้นดูและพอเห็นว่าเป็นเธอเสียงเฮก็ลั่นขึ้นมาจนแพรวามองด้วยสายตาขุ่นเขียว
เธอแทบไม่ทันลงด้วยซ้ำมือแข็งๆไม่รู้กี่คู่ก็ยื่นมาเป็นระวิงพลางร้องเสียงขรม
ผมอุ้มดีกว่าคุณแพร ไม่ต้องปีนลงมาหรอก เดี๋ยวหกล้มจะลำบากเสียเปล่า
กูเองมึงไม่ต้องแย่งไอ้เวช ถอยไป๊
เดี๋ยวกูขนของเอง กระเป๋าอยู่ไหนครับคุณแพร
ไม่ต้องงงง...ชั้นลงเองได้ ถอยไปห่างๆ
หญิงสาวร้องเสียงหลงพลางปัดมือไม้ที่วุ่นวายอยู่ใกล้ๆตัว ก่อนหยุดกึกเมื่อเสียงห้าวๆดังแทรกขึ้นมาจากตัวบ้าน
พวกมึงไม่ต้องเสือก เค้ามีมือมีตีน...ถ้าลงไม่ได้ก็ปล่อยให้นอนอยู่บนรถนั่นแหละ
แพรวายืนนิ่งอยู่บนรถก่อนมองไปที่กลุ่มหนุ่มซึ่งเงียบไปทันทีเหมือนกัน หญิงสาวชักไม่พอใจขึ้นมาที่เขาเอ่ยด้วยเสียงหยาบคายเสียขนาดนั้น ก่อนจะยิ้มกริ่มให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าและเอ่ยเสียงหวานเจี๊ยบ
ช่วยอุ้มลงหน่อยสิ ชั้นกลัวหกล้มขึ้นมาแล้วหละ
ทันทีเลยครับคุณแพร
วิชาญรับคำก่อนคว้าเอวหญิงสาวหมับก่อนยกร่างบางนั้นลงมายืนกับพื้นและเหมือนไม่หนำใจ หน้าทะเล้นๆนั้นหันไปยักคิ้วให้ลูกพี่ที่ยืนตาขวางอยู่ที่หน้าบ้านเสียอีกหนึ่งที
แพรวาเดินเหมือนเจ้าหญิงเพราะมีหนุ่มมะรุมมะตุ้มรอบๆตัวพลางตรงเข้าไปหาเจ้าของไร่ร่างยักษ์
จะให้ชั้นพักที่ไหนละคะคุณ
ผมบอกแล้วว่าผมชื่ออะไร...หัดจำใส่หัวไว้มั่ง ...นายเพชรให้เด็กจัดห้องไว้ให้คุณแล้วเอากุญแจห้องไปได้เลย ...อ้อ..อาหารเย็นหกโมงตรง หลังจากนั้นเราต้องตกลงกันบางเรื่องเพื่อให้เข้าใจตรงกัน
รับทราบค่ะ มีอะไรสั่งอีกหรือเปล่าค่ะคุณ...วาคิม
ผมยังไม่พูดตอนนี้ เอาของๆคุณไปเก็บได้...ส่วนพวกมึงจะอยู่เสนอหน้าที่นี่หรือจะไปทำอะไรก็ตามใจ เขากราดสายตาไปตามใบหน้าหนุ่มๆเหล่านั้นก่อนย่ำเท้าปึงๆกลับเข้าบ้านไป
หญิงสาวเข้าห้องมาได้ก็เริ่มจัดเรียงเสื้อผ้าเก็บไว้ในตู้ไม้ใบใหญ่ก่อนจะจัดการของใช้ส่วนตัวให้เข้าที่เข้าทาง เวลายังเหลือเกือบสองชั่วโมงกว่าจะถึงอาหารเย็นทำให้เธอว่างพอจะสำรวจห้องหับกว้างขวางนั่น
เธอไม่แปลกใจจนนิดเดียวว่าทำไมที่นี่ทุกสิ่งทุกอย่างมันจึงได้ใหญ่โตไปกว่าปกติเกือบทั้งหมด ก็เจ้าของบ้านออกตัวโตเสียขนาดนั้น พอนึกถึงเขาขึ้นมาแพรวาก็อดแปลกใจไม่ได้....ทำไมเขาเป็นคนไทยแท้ๆแต่ร่างกายถึงได้สูงใหญ่เสียขนาดนั้นไซด์นั่นมันน่าจะเป็นฝรั่งชัดๆเพราะเท่าที่ดูแล้วความสูงของเขาน่าจะมากกว่าหกฟุต ไหล่นั้นกว้างจนน่าจะบังเธอได้มิดแต่รูปร่างเขานี่สิ..มันเหมาะกับการเป็นชาวไร่เป็นบ้าด้วยร่างสูงนั้นเพรียวแน่นด้วยกล้ามเนื้อไปทั้งตัวจนดูกร้านแกร่งแปลกๆแต่โดยรวมแล้วเขานับว่าเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างน่าอิจฉาสำหรับผู้ชายด้วยกันได้ทีเดียว สิ่งที่กวนตาของเธอมากที่สุดน่าจะเป็นไอ้หนวดเครารกๆนั่น ปกติเธอแทบไม่เห็นคนไทยแท้ๆมีหนวดมากมายได้ขนาดเขาสักคน... แพรวาคิดไปเรื่อยก่อนสงสัยตัวเองว่า ทำไมเธอเห็นเขาแค่สองครั้งแต่จำได้แม่นยำเสียขนาดนี้
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวต้องหยุดความคิดลงพลางเดินไปหยิบมากดรับ
ถึงไร่เรียบร้อยแล้วใช่มั๊ยคุณไหม
เรียบร้อยค่ะ ไหมกำลังจัดของอยู่คุณวุฒิมีอะไรสั่งเพิ่มเติมหรือค่ะ
เปล่าหรอกไหม ผมโทรมาเช็คดูว่าสุขสบายดีหรือเปล่า...อ้อพรุ่งนี้คงเริ่มทำงานเลยสินะ
คงอย่างนั้นค่ะ...คุณวุฒิคะไหมไม่ทันเตรียมข้อมูลอะไรมาเลยคุณวุฒิพอจะช่วยส่งเมลมาให้ไหมได้หรือเปล่า ไหมอยากได้เรื่องเจ้าของไร่นั้นนะคะ
หลิวเค้าเตรียมให้แล้วนี่ อยู่ในคอมของคุณนั่นแหละชื่อไฟล์ว่า ไร่ใจดีนั่นไงลองเปิดดูนะเผื่อจะได้ใช้บ้าง
แพรวายิ้มออกมาได้ก่อนจะเอ่ยขอบคุณ หลังจากคุยกันอีกไม่นานหญิงสาวก็วางสายและเริ่มค้นอุปกรณ์ทำงานออกมา
เมื่อเปิดคอมครั้งแรกหญิงสาวก็อดหัวเราะไม่ได้เพราะปรากฏตัวหนังสือโตๆเต็มหน้าจอทันที....โชคดีนะคะพี่ไหม หลิวเอาใจช่วยน้า...กลับมาพร้อมร่างกายครบเหมือนเดิมนะคะ รักค่ะจุ๊ฟ จุ๊ฟ.....
ยายหลิวเอ้ย เธอมันทะลึ่งแต่ก็ขอบใจละนะที่อุตส่าห์เตรียมไว้ให้เธอบ่นทั้งรอยยิ้ม
หญิงสาวหาไฟล์ข้อมูลจนพบก็กดเข้าไปและพบด้านในที่แตกออกเป็นสองไฟล์ย่อย
ไร่ใจดีและไร่กฤติกา....แพรวาสะดุดใจกับชื่อไร่ที่ไพเราะนั่นจนคลิ๊กเข้าไปก่อนและเริ่มอ่านข้อมูลด้านในอีกครั้ง ข้อมูลที่ได้มีเพียงคร่าวๆคือจำนวนพื้นที่ไร่ตลอดจนที่ตั้งและประวัติของชายกลางคนผู้เป็นเจ้าของ อ้อรวมทั้งลูกสาวอีกสองและลูกชายหนึ่ง คิ้วเรียวขมวดนิดๆเมื่อเพ่งมองรูปหญิงสาวทั้งสองคนนั่น ...กฤติกา และ ณัฏธิกานต์
อ้อชื่อไร่มาจากชื่อลูกสาวนี่เอง แต่จะว่าไปสองคนนี่ก็สวยดีแฮะ หน้าไม่เหมือนชาวบ้านสักนิด แล้วนี่.....
แพรวาสะดุดกึกก่อนใจหายเมื่อไล่สายตาลงต่ำไปตามตัวหนังสือ....มรณะ ...นี่หมายความว่าหญิงสาวที่ชื่อ กฤติกานี่ตายแล้วอย่างนั้นหรือ น่าจะใช่เพราะตัวหนังสือเขียนไว้อย่างนั้น
เธอนั่งนิ่งไปชั่วครู่ก่อนลมเย็นจะพัดวูบเข้ามาทางหน้าต่างจนขนลุกเกรียว
หญิงสาวหน้าซีดเผือดเมื่อลางสังหรณ์บางอย่างบอกว่า เรื่องราวความขัดแย้งทั้งหมดที่ได้รู้อาจจะมาจากผู้หญิงคนนี้ .....แพรวาปิดไฟล์นั้นทันทีเพราะเริ่มกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุดวงตาอ่อนเศร้าของหญิงสาวคนนั้นยังติดตาเธอไม่หายแม้จะปิดภาพนั้นลงไปแล้วก็ตาม มือบางลูบหน้าตัวเองสองสามครั้งเหมือนพยายามลบภาพนั้นก่อนจะเริ่มเปิดไฟล์ที่อยู่คู่กัน.....
ร่างเล็กชะโงกเข้าไปใกล้คอมยิ่งขึ้นเมื่อเห็นภาพชายหนุ่มสองคนและมีชื่อติดไว้ว่าเป็นเจ้าของไร่ ...หญิงสาวคิดด้วยความงุนงง นี่หมายความว่าอย่างไร หุ้นส่วนกันอย่างนั้นหรือ ...ในเมื่อคนละนามสกุลแท้ๆ เท่าที่เธอเห็นรูปกริชเพชรเหมือนจะเด็กกว่านี้หลายปีเพราะใบหน้าของเขาดูเป็นเด็กหนุ่มที่ร่าเริงไม่น้อย ผิดกับตอนนี้ลิบลับที่เขาดูแข็งกร้าวและเยือกเย็น ส่วนคนข้างๆนี่.....ดวงตาเธอเบิกกว้างก่อนอุทานออกมา
นี่...คุณวาคิมเรอะ....เป็นไปได้ยังไงเนี่ย...คนละคนหรือเปล่า
รูปนั้นเหมือนจะถ่ายยามเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำเพราะใบหน้าขาวคมคล้ายมองอะไรบางอย่างอยู่ ใบหน้าที่เอียงนิดๆนั่นทำให้เธอเห็นรูปหน้าเขาชัดเจนทีเดียวเพราะรูปนี้เขาไม่มีหนวดและเคราให้เห็น นอกจากไรเขียวๆเท่านั้น สันจมูกเห็นได้ก่อนเพื่อนเพราะโด่งเรียวเสียขนาดนั้น ใบหน้าเขาดูกร้าวและหยิ่งซึ่งรับกับลูกตาดำขลับที่ชำเลืองมองไปด้านข้างด้วยท่าทางคล้ายมองใครสักคน ปากเขาสวยเพราะมันโค้งดุจคันธนูก็ไม่ปาน นี่ถ้ายิ้มเสียหน่อยเขาน่าจะดูดีขึ้นอีกสักสิบเท่ากระมัง
หญิงสาวไล่ดูรายละเอียดทั้งหมดก่อนปิดคอมและเริ่มคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอีกรอบ
เป็นไปได้หรือเปล่าว่า นายหมีนี่ไปชอบกับลูกสาวไร่โน้นจนเกิดเป็นเรื่องขึ้นมาและขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ...จนเธอตาย....แพรวาหยุดกึกก่อนด่าตัวเองเบาๆทันควัน
คิดอะไรเหมือนหนังเลยนะยายไหม...เราถ้าจะบ้าถึงคิดอะไรซะขนาดนี้ ...แต่ก็ไม่แน่นาอาจจะเป็นไปได้เหมือนกันวุ้ย...ปวดหัวเป็นบ้า...ค่อยคิดละกันตอนนี้มันตื้อไปหมดแล้วแพรวาลุกขึ้นเมื่อเริ่มมึนขึ้นมาจริงๆก่อนจะตัดสินใจลงไปด้านล่างเพื่อเดินดูอะไรเล่นๆหวังจะได้เห็นอะไรใหม่ๆบ้าง
หญิงสาวออกมาจากตัวบ้านได้ก็เดินตรงไปตามทางซึ่งเกิดจากรอยล้อรถจนกลายเป็นถนนเส้นเล็ก ...เธอเห็นเรือนขนาดย่อมซึ่งมีควันขโมงและได้ยินเสียงออกมาจากที่แห่งนั้นจึงเลียบๆเคียงๆเข้าไป ภาพที่เห็นคือห้องโถงโล่งยาวและมีอุปกรณ์การทำครัวทั้งแขวนทั้งห้อยไว้เต็มไปหมด เสียงทำอาหารดังสนั่นนั่นดังมาจากชายหนุ่มร่างสูงที่อยู่ในชุดทำงานสีดำและมีผ้ากันเปื้อนสีขาวสวมทับยืนอยู่หน้ากระทะใบใหญ่และกำลังทำงานขะมักเขม้น
ให้ชั้นช่วยมั๊ยค่ะคุณ
ร่างนั้นสะดุ้งโหยงก่อนถอยหลังขวับพลางแกว่งตะหลิวไปมาทั้งหน้าตาดุดัน
เธอเป็นใคร...เข้ามาในไร่นี้ได้ยังไง ออกไปให้พ้นครัวผมนะ
ชะ..ชั้นมาทำงานที่นี่คะ ชั้นชื่อแพรวา ชั้นทำกับข้าวเป็นนะให้ชั้นช่วยคุณเถอะ
ออกไปเลยไป๊ยายทอมบอย..คนอย่างเธอจะมาทำอะไรได้
เขาตะคอกเสียงดังสนั่นจนแพรวาหน้าถอดสี ไอ้หมอนี่ดูๆไปแล้วก็หน้าตาจัดว่าดีหรอกขาวสะอาดสะอ้านและท่าทางเก็กเป็นบ้าแต่ปากหมาเป็นที่สุด เธอชักสงสัยว่าที่นี่มันจะเกิดโรคติดต่อหรือถ่ายทอดมาจากหัวหน้าก๊กพวกนี้หรืออย่างไร ผู้ชายที่นี่ถึงได้ปากจัดกันทุกคน
ไม่ช่วยก็ได้...ที่นี่มีพ่อครัวคนเดียวหรือค่ะ เธอถามเสียงเบาเหมือนยอมฟังเขาง่ายๆ
ใช่ ที่นี่ผมทำอาหารอร่อยที่สุด เขาตอบด้วยท่าทางภาคภูมก่อนรอยยิ้มบางๆบนใบหน้านั้นหายไปทันทีเมื่อเธอเอ่ยออกมา
คุณแน่ใจหรือค่ะว่าอร่อยที่สุดนะ พวกนี้อาจจะทนกินโดยไม่บอกคุณก็ได้ เพราะถ้าบอกไปแล้วก็ต้องโดนมาทำแทนละสิ
แพรวาเผ่นออกมาจากที่นั่นแทบไม่ทันเมื่อตะหลิวที่อยู่ในมือใหญ่ๆนั้นลอยละลิ่วตรงเข้าหาเธอทันที หญิงสาวรอดมาได้อย่างหวุดหวิดพร้อมเสียงด่าโขมงตามหลัง ....ร่างเล็กๆหนีออกมายืนหอบเสียไกลก่อนจะอดหัวเราะไม่ได้กับพ่อครัวอารมณ์ร้ายคนนั้น เสียงหัวเราะของเธอคงดังพอควรเพราะเรียกวิชาญที่เดินตุหรัดตุเหร่อยู่แถวนั้นหันมาหาได้
ขำอะไรคุณแพร...หรือโดนตะหลิวคุณภพมา เมื่อกี้ผมได้ยินเสียงด่าซะดังลั่น
สงสัยจะใช่จ๊ะ...พ่อครัวอะไรขี้โมโหเป็นบ้ายังงี้กับข้าวออกมาไม่ขมปี๋หรือไง
โอ้ย อย่าพูดไปนะคุณแพร ..คุณภพนะทำอาหารอร่อยที่ซู้ด
พูดจริงน่ะ เธอถามเพราะสงสัยว่าหนุ่มคนนี้จะอำเอาอีก
จริงสิครับ คุณภพน่ะเค้าเป็นเชฟใหญ่เชียวนะ เรียนจบมาจากเมืองนอกโน่นถ้าไม่มาอยู่กับพี่เบิ้มป่านนี้ไปอยู่โรงแรมใหญ่ๆแล้วมั๊ง
แพรวาแทบไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน สรุปว่าที่นี่ไม่ได้มีเฉพาะพวกเถื่อนๆสินะ คนที่มีการศึกษาสูงก็มีเหมือนกันนะนี่ อย่างน้อยก็นายพ่อครัวจอมโหดหนึ่งละ เมื่อสงสัยหญิงสาวจึงตัดสินใจเลียบเคียงถามออกไป
ชาญเธอพอจะเล่าเรื่องของเพื่อนๆที่นี่ให้ฟังได้มั๊ย ชั้นอยากรู้จักทุกคนน่ะไหนๆชั้นก็ต้องอยู่กับพวกเธออีกนาน เราน่าจะทำความรู้จักกันมากกว่านี้นะ
เล่าได้สิคุณ งั้นเราเดินเล่นไปด้วยดีมั้ยครับคุณจะได้เห็นอะไรใกล้ๆแถวนี้ด้วย เผื่อเดินเลยไปถึงบ้านของผม เขาเอ่ยเสียงรื่นเริงก่อนจะออกเดินนำไปก่อน
แพรวามองคนข้างๆก่อนอดถามขึ้นมาไม่ได้เมื่อเห็นรอยเล็บของตัวเองบนใบหน้านั่น
แผลใกล้หายรึยัง ชั้นขอโทษนะที่เราเข้าใจกันผิดน่ะ
เรื่องขี้ผงครับคุณแพร ผมเคยเจอมาเยอะกว่านี้ไม่รู้กี่เท่า รอยเท่าแมวข่วนแค่นี้ไม่ระคายผิวผมด้วยซ้ำ เขาตอบเสียงใสจนเธออดยิ้มด้วยไม่ได้
ผมเล่าให้ฟังเลยละกัน ที่นี่มีคนอยู่สี่สิบห้าคน เป็นผู้ชายทั้งหมด
สี่สิบห้าเชียวรึ ทำไมชั้นเห็นแค่สักยี่สิบได้
ก็ทำงานกันมังครับ ทำแล้วก็กลับบ้านไม่ได้ออกมาที่เรือนใหญ่ พวกที่คุณเห็นน่ะก็เป็นคนที่พี่เบิ้มเรียกให้มากินข้าวเช้าด้วยกันทุกวันที่บ้านไม้ปีก ส่วนตอนเย็นก็บ้านใคร
บ้านมัน...เรือนใหญ่นั่นมีอยู่สามคนคือพี่เบิ้ม คุณเพชรแล้วก็คุณภพ ตอนนี้ก็กลายเป็นสี่เพราะมีคุณแพรอีกคน
คุณภพพ่อครัวใช่มั๊ย ทำไมเค้าอยู่ที่เรือนใหญ่หละ แล้วก็คุณเพชรอีกคน ตกลงสองคนนี่เป็นอะไรกับคุณวาคิมละจ๊ะ
คุณภพน่ะเป็นญาติห่างๆกับพี่เบิ้ม ส่วนคุณเพชร...เป็นรุ่นน้อง
รุ่นน้องเหรอ ..รุ่นน้องจากที่ไหนแล้วเค้าไม่มีบ้านหรืออย่างไรถึงมาอยู่ที่นี่
ผมพูดไม่ได้หรอกครับเรื่องคุณเพชรเนี่ย พี่เบิ้มบอกว่าถ้าพูดมากเจ็บเขาตอบทั้งหัวเราะแต่แพรวากลับหัวเราะไม่ออก เธอเริ่มประติดประต่อกับสิ่งที่ได้รู้มาก็ยิ่งไม่เข้าใจ
ในเมื่อกริชเพชรไม่ใช่ญาติทำไมจึงเป็นเจ้าของไร่ร่วมกับเขาไปได้
ชาญ คุณวาคิมนี่เค้าเป็นคนที่นี่ตั้งแต่เกิดหรือเปล่า
เปล่าครับคุณแพร บ้านพี่เบิ้มอยู่กรุงเทพโน่น แต่เท่าที่ผมแอบได้ยินมาเค้าเกิดที่อังกฤษนะครับอยู่ที่นั่นกี่ปีก็ไม่รู้แล้วก็ย้ายกลับมากับแม่ใหญ่ ผมหมายถึงคุณแม่ของพี่เบิ้มนะครับท่านมีบริษัทใหญ่ที่กรุงเทพ ตอนนี้น้องชายพี่เบิ้มเป็นคนดูแลอยู่ ผมรู้เท่านี้ละครับคุณแพร ถ้าอยากรู้มากกว่านี้ต้องไปถามพี่เบิ้มเอง
ใครจะกล้าถามหละ เดี๋ยวโดนด่ากระจายหญิงสาวตอบอุบอิบก่อนคิดอะไรเงียบๆ
ถ้าวาคิมเป็นเหมือนที่หนุ่มข้างๆพูดให้ฟังจริง แสดงว่าเค้าก็ไม่ใช่เล่นเพราะดูจากฐานะแล้วถือว่ารวยมากคนหนึ่ง แต่ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ทั้งๆที่น่าจะดูแลหรือทำงานที่กรุงเทพด้วยซ้ำ ในเมื่อเธอให้คำตอบไม่ได้สักอย่างสิ่งที่ทำได้ก็คือเก็บข้อมูลไว้เท่านั้น
เสียงเรียกจากคนด้านข้างทำให้หญิงสาวต้องหันไปมองอีกครั้ง
คุณแพรครับ เย็นวันนี้ถ้าคุณไม่อยากมีเรื่องกับคุณภพอีกรอบ..ผมบอกไว้เลยนะว่าอย่าไปยุ่งกับอาหารการกินของเค้า คุณภพเธอจะขนอะไรมาก็อย่าไปช่วย คุณมีหน้าที่กินก็กินไปอย่างเดียว ไม่งั้นเดี๋ยวเป็นเรื่องอีก
เค้าหวงงานของตัวเองขนาดนั้นเชียว
แน่นอนครับ ประมาณว่าครัวข้าใครอย่าแตะชายหนุ่มตอบทั้งหัวเราะคึกคึก
เค้าทำอย่างอื่นเป็นอีกหรือเปล่าเนี่ยนอกจากทำอาหารชั้นว่าแปลกๆยังไงไม่รู้เห็นผู้ชายสวมผ้ากันเปื้อนมันพิกลอยู่ ถ้าใส่ชุดเชฟอยู่ในโรงแรมก็ไปอย่าง
อย่าไปดูถูกฝีมือคุณภพเชียวนะครับนั่น นอกจากควงตะหลิวได้เร็วแล้ว ยิงปืนแม่นยังกับจับวาง ฝีมือพอๆกับพี่เบิ้มนั่นแหละคุณแพรเสียงรื่นเริงที่บอกมาทำให้แพรวาคอย่น
สงสัยชั้นต้องห่างๆไว้คงจะดี..อ้อชาญชั้นไม่ได้ชื่อเล่นว่าแพรนะจ๊ะ นั่นนะชื่อน้องสาวชั้นเอง ชั้นชื่อแพรวาก็จริงแต่ชื่อเล่นว่าไหมน่ะ
อ้าวไหงงั้นละครับ นี่ตกลงผมก็เรียกคุณผิดมาตลอด มิน่าเวลาเรียกทีคุณดูงงๆชอบกล
ชั้นก็งงจริงๆนั่นแหละ ยายแพรน่ะเค้าชื่อจริงว่าแพรพลอย ชื่อเล่นก็เลยเรียกว่าแพรส่วนชั้นชื่อแพรวามันมาจากผ้าไหมแพรวาน่ะ
งั้นผมเรียกคุณว่าคุณไหมนะครับ...แต่ตอนนี้เรากลับกันดีกว่าใกล้หกโมงแล้วเดี๋ยวพี่เบิ้มรอคุณแย่ ชายหนุ่มเอ่ยชวนพลางเดินกลับมาส่งหญิงสาวถึงหน้าบ้านก่อนจะเดินหายไปในความสลัวของยามเย็น
............................................................................................................................................................
อิอิ ดั้ยข่าวว่าเจ๊มีสำนักพิมพ์สนจัยงานเขียนของเจ๊หรอจ๊ะ ก้อสมควรอยู่อ่ะนะ ก้อฝีมือของเจ๊ขั้นเทพ แสดงว่าเจ๊ดังหยายยแล้วนะ ก้อขอแสดงความยินดีด้วยแล้วกัย
ถามหน่อยเหอะเจ๊ว่าตัวร้ายมันเปงเกย์หรอ หงัยมันถึงขยะแขยงนางเอกของเราล่ะ พระเอกก้อโหดเหลือเกินนนน แถมตอนนี้อาการหื่นก้อเริ่มเด่นชัดชะแล้ว
ป.ล เอาจัยช่วยตลอด (อยากอ่ายตอนต่อปัย ดวงจัยจะขาด)
ขอบคุณเจ๊ที่คอยถ่างตาแต่งนิยายดีๆๆหั้ยอ่าย
ขอบคุณพ่อกับแม่เจ๊ที่หั้ยกำเนิดเจ๊มากับเรา
ขอบคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์
สุดท้ายไม่มีอะรัยแล้วล่ะ สวัสดีเด้อค่ะ B_vT-T

อย่าไปคิดมากเกี่ยวกับ ค.ห.ที่74 มันเพื่อนนู๋เองอย่าไปถือสามันเลย แต่ก็จิงเป็น
เกย์ป่าว สงสัยเหมื่อนกัน อย่าลืมอัพอีกนะ
จาก ทะเลทราย (คิดจะเขียนแต่ยังคิดไม่จบตอนเลย)
เจ๊ ทะเลทรายเองนะ ไอ้ B_vT-T มันกำลังจะเริ่มแต่งนิยายอยู่ชื่อเรื่องตลกมาก (ถึงแม้ว่าจะช่วยมันบ้างก็เหอะ) เจ๊พักผ่อนบ้างนะอัพเยอะๆหน่อยนะเป็นห่วง ว่างๆเจ๊ลองเจียดเวลาไปอ่านเรื่องของมันบ้างนะ เรื่องอาถรรพ์รัก โถสวมทองคำ (อุตสาห์บอกให้มันตั้งชื่อเรื่องดีกว่านี้) ทะเลทรายไปนะมันเห็นเดี่ยวโดนสวด (มันบอกให้พิมพ์เนื้อเรื่องของไอ้โถให้มัน) จาก ทะเลทราย

เข้ามาอ่านอย่างเร็วเลยเจ๊!!..กำลังหานิยายอ่านอยู่พอดีเล้ย..เจ๊อัพทันเวลา55++...เรื่องเริ่มมีเงื่อนงำมากขึ้นแล้ววว..ที่คาใจคือ..ใครทำดาวท้อง!!..พยายามยามเดาเองแต่ยังคิดไม่ออก..งั้นต้องตามต่อไป..อิอิ..ขยันทั้งงานนอกงานในแบบนี้..รักษาสุขภาพด้วยนะคะเจ๊..
ไปแล้วคร้า..สู้ๆ^^
แวบมาอ่านยามดึก
=v= ชอบคำพูดนายชาญจริงๆ ถูกใจๆๆ
เจ้ขา..คืนนี้นอนหลับฝันดีนะจ๊ะ ^O^
ช่วงนี้เจ๊คงงานเยอะน่าดู...
ยังไงก็รักษาสุขภาพด้วยนะจ๊ะ...อย่าหักโหมมาก(เปงห่วง)
ไม่ได้มาอ่านหลายวัน (จะลงแดงอยู่แล้ว) ...
เลยอ่าน 3 ตอนรวดเลย...
หนุกมากๆๆๆๆ เลยเจ๊...อยากรู้จังว่าใครฆ่าดาว
แล้วก็ชอบพี่เบิ้มจัง...น่ารักดี อิอิ
หุหุ ขอบคุณคะเจ๊ที่เลื่อนเวลามาให้เป็นเวลากลางวัน
คือว่าบาร์บี้ไม่มีอินเตอร์เน็ตหนะ มีแต่โน๊ตบุ๊ค
มันก็เลยต้องมาอ่านที่ทำงาน เรื่องมันก็เป็นเยื้ยงนี้แล
แต่ไม่เป็นไรน่ะ เวลาไหนบาร์บี้ก็มาอ่านได้ อิอิ
ขอบคุณ ขอบใจ ขอบพระทัย แต้งกิ้ววว เจ๊มากๆนะคะที่เข้าปัยเม้นหั้ย
หวัดดีค่ะ เพิ่งมาอ่านอะคะ
แต่ว่าติดงอมแงมเลย
หนุกมากๆเลยค่ะ
ไงก้อจะติดตามอ่านไปเรื่อยๆเลยน๊า
ขอบคุณมากๆเลยจ้าสำหรับ ทุกคอมเม้นท์
เมื่อวานไม่ได้อัพจ๊ะเพราะติดธุระจริงๆไม่ได้อยู่บ้านเลยกลับมาก็ดึกแล้ว
ทำไปทำไมปรากฎว่านายหมีชักยังไง โอ้ยชั่งมันเหอะนะยังเหลืออีกตั้งสองคู่อ่า...ตอนนนี้เจ๊เองก็ชักงงๆว่าจะเอายังไงกับอีกสองหนุ่มดี
ผีก็จะเข้ามายุ่งอีกแล้ว...หุหุ
เจ้สบายดีนะคะ ห่างหายไปนานแต่ก็ติดตามและเป็นกำลังใจให้ตลอดนะคะ
สู้ ๆ ๆ เพื่อน้อง ๆ และเด็กตาดำดำดำดำดำนะ
ที่ตั้งตารอนิยายของเจ้ตลอดเวลา
อัพ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ .......สู้ ๆ ๆ ๆ
หนูก็อยากรู้เหมือนกันว่าพี่หมีจาจัดการกะนางเอกยังไง??
หมั่นไส้คนปากแข็งจิ้งจริงงงงงง


Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
![]() สสวท. |
![]() มูลนิธิ พสวท. |
![]() พสวท. |