<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36218" type="text/javascript"></script>

ไฟรักกลางใจ แพรวา..หญิงสาวตัวคนเดียวที่จับพลัดจับพลูมาอยู่ท่ามกลางดงชายหนุ่มห่ามๆนับสิบ..หนึ่งในนั้นคือ..พี่เบิ้มของทุกคน ผู้ชายดิบเถื่อนที่พร้อมจะตบใครก็ได้ในรัศมีมือเอื้อมถึง และไม่เว้นแม้แต่เธอ (ฝันไปเถอะว่าชีจะยอม)...(อัพตอนที่ 23...OK) ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 31,842 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 11 April 2008, 1:04 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 8:42 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด แก้ไขงานเขียน

หญิงสาวนั่งตัวลีบอยู่ที่โต๊ะอาหารด้านข้างของเธอคือกริชเพชร ส่วนพี่เบิ้มของพวกนั้นนั่งอ่านหนังสือเล่นในขณะที่รอหนุ่มร่างสูงเดินเข้าเดินออกเพื่อเรียงอาหารลงบนโต๊ะแพรวารู้สึกประดักประเดิดชอบกลที่มีผู้ชายมาเสริฟอาหารให้กินถึงที่ อยากจะลุกไปช่วยบ้างเพื่อผ่อนคลายความเกร็งและเครียดแต่เมื่อนึกถึงคำเตือนของวิชาญเธอก็ไม่กล้ากระดิกไปไหน

         ดวงตาคมปราบของคนที่ตักสปาเก็ตตี้ใส่จานทำให้แพรวาต้องก้มหน้าลงก่อนเอ่ยขอบคุณเสียงเบา เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยชายหนุ่มก็ถอดผ้ากันเปื้อนออกก่อนจะเดินมานั่งตรงข้ามเธอ

“วันนี้ทำอะไรทานนี่ภพ น่ากินจริง” วาคิมวางหนังสือพลางมองอาหารเบื้องหน้า

“อาหารอิตาเลี่ยนน่ะคิม ...วันนี้เราไปท้ายไร่มา เจอทั้งมะเขือเทศกับผักอีกเยอะแยะ

เลยเก็บๆมาทำนี่ให้กิน อาจไม่อยู่ท้องนะเลยทำอย่างอื่นเพิ่มด้วยมีคาร์โก้กับสเต็กอีกนิดหน่อย” ชายหนุ่มเอ่ยตอบก่อนจะมองหน้าหญิงสาวที่นั่งตรงข้ามนิ่งและถามเสียงเรียบ

“คุณรักษาหุ่นหรือเปล่า”

“มะ ไม่ค่ะ..”หญิงสาวตอบเสียงรัวเพราะตกใจที่อยู่ๆเขาหันมาถามเธอเข้าให้

“งั้นก็ทานได้สินะ ผมเห็นผู้หญิงส่วนใหญ่เจออาหารอิตาเลี่ยนโวยวายทุกคน บ่นแต่ว่าแคลอรี่สูง”

 “ถึงแคลอรี่สูงก็ยอมละคะงานนี้คุณทำอาหารน่าทานจังนะคะทั้งสวยและก็..อร่อยมาก”

 

แพรวาชมเสร็จก็ตักคาร์โก้ใส่ปากคำโต ท่าทางเอร็ดอร่อยของเธอดูจะทำให้คนทำพอใจไม่น้อยเนื่องด้วยใบหน้าคมนั่นก้มหน้าลงเพื่อซ่อนรอยพร่างในแววตาตัวเองเมื่อเห็นหญิงสาวเคี้ยวตุ้ยๆ

แพรวาไม่สนใจใครอีกต่อไป เธอแทบไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันเพราะมัวฉุกละหุกกับการเตรียมของเมื่อมาเจออาหารอร่อยจากเชฟฝีมือดีขนาดนี้หญิงสาวก็เลยตั้งหน้าตั้งตาทานอย่างเดียว เสียงห้าวๆที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวชะงักนิดหน่อยก่อนจะเริ่มทานอีกครั้งทั้งอดแอบฟังไม่ได้..

 

“ภพนายไปทำอะไรที่ท้ายไร่”

“ไปทำหน้าที่แทนนายละมั๊ง” ชายหนุ่มเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทแต่ท่าทางคล้ายกวนนิดๆ ด้วยสายตาที่มองคนตัวโตกว่าเหมือนเตรียมหาเรื่องเต็มที่

 

หญิงสาวเห็นสายตาที่มองกันของทั้งคู่ก็ชักหวาดๆจนต้องก้มหน้าลงพลางภาวนาอย่าให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นในระหว่างที่เธอนั่งอยู่ตรงนี้ แพรวามัวตกใจจนลืมมองคนด้านข้างไปสนิท  ถ้าเธอมองสักนิดก็จะเห็นดวงตาวาวโรจน์ของกริชเพชรได้ทันที

 

“ภพ เรื่องนั้นมันไม่เกี่ยวกับนายเลยนะนายจะมาแขวะเราทำไม นายจะไปทำอะไรก็เรื่องของนายเราเพียงแต่ถามธรรมดาๆเท่านั้น” วาคิมเอ่ยเสียงห้วนจัดทั้งวางช้อนทันที

“เราทำในสิ่งที่นายน่าจะทำมาตั้งนานแล้ว...ถึงนายจะคิดว่าเราเสือกก็ช่าง แต่ที่เราทำเพราะมันเป็นสามัญสำนึก วันนี้มันครบปีแล้วนะคิมที่คุณ...”

“ หยุดพูดเสียที นี่มันโต๊ะอาหารนะอีกอย่างคนอื่นก็นั่งอยู่ด้วย”

วาคิมเอ่ยแทรกเมื่อญาติหนุ่มทำท่ารวนไม่เลิก แต่อีกฝ่ายเหมือนพูดแล้วก็หยุดไม่ได้เพราะร่างสูงนั้นลุกขึ้นก่อนเอ่ยเสียงเย็นเยียบ

“เพราะอย่างนี้ไงคิม เราถึงต้องไป...ถ้ามัวแต่รอนาย วิญญาณเค้าคงไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเพราะมันคงเฝ้าวนเวียนอยู่ที่นายนั่นแหละ เมื่อไหร่นายจะไปหาเค้าเสียทีเราไม่เข้าใจเลยนะคิม นายทำอะไรตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา แค่ไปตรงนั้นมันจะทำให้นายตายรึไง”

“ไตรภพ ชั้นบอกให้หยุด” วาคิมเอ่ยเสียงดุดันพอๆกับสีหน้าที่เครียดขึ้ง

 

“ไม่โว้ย..วันนี้ยังไงเราก็จะพูด เราทนมาตั้งปีแล้วนะคิม ทนเห็นนายเป็นบ้าทำงานหามรุ่งหามค่ำเพราะคิดถึงเธอ ในเมื่อนายรักเธอทำไมนายถึงไม่ไปหาเธอที่หลุมนั่น แค่ไปให้เธอเห็นบ้างก็ดีแล้วไม่ใช่เรอะ...”เสียงพูดรัวของไตรภพหยุดชะงักหายไปกลางครันในขณะที่แพรวาร้องกรี๊ดเพราะตกใจ

 

      ร่างสูงของไตรภพหงายลงไปกับพื้นทั้งเก้าอี้เมื่อวาคิมประเคนกำปั้นเข้าหาด้วยความเร็ว และจากนั้นทั้งคู่ก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันชุลมุนจนแพรวาทำอะไรไม่ถูก ในขณะที่หญิงสาวลุกขึ้นยืนและทำท่าจะเรียกกริชเพชรเข้าไปช่วยห้ามคนด้านข้างกลับนิ่งไปจนหญิงสาวอุทานเสียงดังลั่น

“คุณวาคิม คุณภพ ...หยุดก่อนคุณเพชรแย่แล้วค่ะ”

“เพชร..เพชรเป็นอะไร” วาคิมปล่อยคอเสื้อญาติหนุ่มก่อนลุกพรวดขึ้นมาทันควัน ภาพที่เห็นทำให้วาคิมใจหายก่อนจะด่าไตรภพดังลั่น

“เพราะนายทีเดียวนายภพ...นายมันปากหมา ไม่รู้อะไรเสือกพูด ตามมานี่เร็วๆโว้ย”

วาคิมจับร่างชายหนุ่มที่นั่งคอพับคออ่อนขึ้นพาดไหล่ก่อนจะวิ่งเร็วๆหายไปในห้องด้านข้างพร้อมกับไตรภพที่วิ่งตามไปทันควันปล่อยให้หญิงสาวยืนตกตะลึงพึงเพริดอยู่ที่โต๊ะอาหารเพียงคนเดียว

 

 

วาคิมถอดเสื้อชายหนุ่มรุ่นน้องออกก่อนจะปล่อยให้ร่างสูงนั้นนอนนิ่งเงียบอยู่บนเตียงจึงหันมาหาญาติหนุ่มที่ยืนหน้าเผือดอยู่ด้านข้าง ...ร่างสูงใหญ่นั้นยืนเงียบอยู่เป็นครู่กว่าจะเรียกไตรภพเสียงเบา

 

“ภพ นายน่าจะต้องคุยอะไรกับเราหน่อยเสียแล้วกระมัง...ไปห้องเราดีมั๊ย”

ไตรภพเดินนำหน้าไปทันทีด้วยความสงสัย เขาไม่เข้าใจจนนิดเดียวว่าทำไมจู่ๆไอ้หมอนั่นถึงเป็นลมง่ายดายเหมือนผู้หญิงไปได้ มันน่าจะมีสาเหตุอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเรื่องตัวเองพูดแน่นอน  เมื่อเข้าไปในห้องและนั่งเรียบร้อยวาคิมมองใบหน้าที่แดงช้ำและริมฝีปากที่แตกนิดๆของอีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นมาเสียงนุ่มนวล

 

“ขอโทษนะที่เราทำกับนายแบบนี้ ความจริงไม่อยากทำเท่าไหร่หรอกเพียงแต่ไม่อยากให้นายพูดต่อหน้าเพชรเค้า”

“มันเกี่ยวอะไรกับนายเพชรด้วย  เรื่องที่เราพูดมันเป็นเรื่องระหว่างนายกับกฤติกา”

“เกี่ยวสิภพ นายไม่รู้อะไร..เรื่องนี้มันนานมาแล้วความจริงเราไม่อยากจะพูด เราอยากให้มันจบๆไปเสียที แต่นายก็พูดขึ้นมาจนได้...เราจะเล่าให้นายฟังนะภพแล้วก็หวังว่านายจะไม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก เรื่องกฤติกานั่นมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด เราไม่เคยรักเธอ ไม่เคยเลย.”

“นายพูดจริงรึคิมแล้วทำไมจดหมายนั่น...”

“จริง..เราไม่เคยรักใคร ไม่รักแม้แต่แม่กฤติกาอะไรนั่น หน้าของเธอเป็นยังไงเราจำไม่ได้ด้วยซ้ำ เธออาจจะรักเรานะภพ แต่มันเป็น...เรื่องน้ำเน่ากระมัง เธอรักเราแต่ดันลืมคนที่รักเธอไป”

“นายหมายความว่ายังไง”ชายหนุ่มถามน้ำเสียงงุนงง

“เพชรไง..เพชรคือคนที่รักเธอ เค้าหลงรักเธอมานานส่วนกฤติกา...กลับมาสนใจเราแทน

ประมาณสองหรือสามเดือนก่อนที่จะเกิดเรื่องนะภพ วันนั้นเราไม่อยู่บ้านส่วนยายกฤติกาก็เขียนจดหมายฝากมากับเด็กของไร่เค้า ให้เอามาให้เรา นัดให้เราไปหาที่บ้านเล็กท้ายไร่ เค้าเขียนมาว่ามีเรื่องจะพูดด้วย  ตอนนั้นเพชรมันโทรไปบอกเราและถามว่าจะทำอย่างไร ความที่เรายุ่งมากจนไม่มีเวลาคุยเราก็เลยบอกเพชรไปว่าแล้วแต่เค้า แต่ถ้าอยากไปก็ไปๆแล้วก็ฝากบอกเธอด้วยว่าเราไม่ต้องการให้เธอมายุ่งด้วย...ส่วนเค้าจะสารภาพรักกันยังไงก็แล้วแต่”

“นายหมายความว่าคนที่ไปหาคุณกฤติกาคือนายเพชรยังงั้นเรอะ”

“ใช่ เค้าไปหาเธอเพราะไอ้ชาญมันเห็นตอนนายเพชรขี่ม้าออกไปจากไร่...หลังจากนั้นเราก็ยังไม่รู้เรื่องเพราะกลับมาก็ลืมๆไปมารู้อีกทียายกฤติกาอะไรนี่ก็ตายแล้ว”

ไตรภพถึงกับหน้าเผือดเมื่อเพิ่งรู้เรื่องราวทั้งหมด เขาอ้ำอึ้งอยู่นานกว่าจะอุทานออกมา

“พระเจ้า...มิน่าเราพูดถึงเรื่องนี้นายเพชรถึงกับช็อค แล้วนายไม่รู้จริงๆเรอะว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้านหลังนั้นบ้าง”

“ไม่รู้เพราะเราไม่ได้สนใจเค้านี่ อีกอย่างเราไม่ชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้านเราไม่ได้ไปสุงสิงกับใครนายก็รู้”

“นายมันซวยเป็นบ้า คิม...เราจะบอกให้นะคิม คุณกฤติกาเธอกินยาฆ่าตัวตาย แต่ข่าวลับๆบอกว่าเธอท้องเสียด้วยตอนตายน่ะและที่สำคัญ เธอถือจดหมายฉบับนั้นไว้แน่น”

 

วาคิมแทบไม่เชื่อกันสิ่งที่ได้ยิน ชายหนุ่มถึงกับอึ้งไปนานกว่าจะเอ่ยเสียงแหบออกมาได้

“ภพ..เราเพิ่งรู้นะว่าทำไมคนไร่นั้นถึงได้เกลียดเราเสียขนาดนี้ เค้าคงคิดสินะว่าเราไปทำมิดีมิร้ายลูกสาวเค้าไว้”

“นายเชื่อมั๊ยว่านายเพชรคือพ่อของเด็กในท้องน่ะ”

“เราไม่รู้ มันอาจจะไม่ใช่ก็ได้นะภพ..นายเพชรอาจจะแค่ไปพบเธอแล้วกลับ เธออาจจะท้องกับคนอื่นหรือเปล่าเราไม่แน่ใจ”

“ทำไมนายไม่ถามนายเพชรมันหละคิม”

“ก็เราบอกแล้วว่าไม่เคยรู้เรื่องท้องอะไรนี่ เราไม่ได้สนใจ เพิ่งมารู้ก็จากนายเมื่อครู่นี้เองเราจะไปถามได้ยังไง อีกอย่างถ้าเค้าไม่ได้ทำจริงมันไม่ยิ่งทำให้เค้าเสียใจมากขึ้นรึ ถ้ารู้ว่าคนที่ตัวเองรักโดนข่มขืนจนท้องน่ะ”

 

ไตรภพถอนใจแผ่วยาวด้วยความเหนื่อยใจ เรื่องที่ปิดบังซ่อนเร้นมานานนับปีเขาเพิ่งรู้ความจริงในวันนี้ ไฟแค้นคุกรุ่นระหว่างสองไร่ที่เงียบจนผิดปกติเริ่มคุโชนขึ้นมาจนเขาเองสังเกตได้เมื่อไปท้ายไร่

       ภาพคนงานจำนวนมากที่ยืนเรียงรายหน้าบ้านน้อยหลังนั้นพร้อมพี่ชายของกฤติกาที่ยืนบงการซ่อมแซมด้วยใบหน้าเคร่งเครียดพร้อมคำมั่นสัญญาจะทวงความแค้นกลับคืนทำให้เขาร้อนใจจนระเบิดขึ้นมากลางวงอาหาร และนั่นมันกลายเป็นการเปิดเผยเรื่องราวที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน ชายหนุ่มขยับร่างชะโงกเข้าหาร่างสูงใหญ่นั่นก่อนจะเอ่ยเสียงแหบ

 

“คิม นายต้องระวังตัวแล้วนะ  วันนี้เราเห็นพวกมันทำอะไรกันบางอย่างที่ท้ายไร่

ไอ้อธิวัฒน์มันสัญญากับน้องสาวมันในหลุมว่าจะตามทวงคืนทุกอย่างให้กับเธอ ถ้าทุกคนที่ไร่นั้นเหมาว่านายเป็นสาเหตุเพราะไอ้จดหมายบ้าๆนั่น ไร่เราลุกเป็นไฟแน่”

“เราไม่ใช่คนผิดเราจะกลัวทำไมภพ อย่างมากก็ตายกันไปข้าง” วาคิมเอ่ยเสียงกร้าว

“มันก็ถูกที่นายไม่ได้ผิด แต่คนที่ไร่นั้นจะรู้เรอะ...อีกอย่างเราถามหน่อยเถอะคิมนายจะซื้อที่ของพวกมันทำไม นายคิดเรอะว่าพวกนั้นจะขายให้”

ไตรภพเอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่ต้องขนลุกเกรียวเมื่ออีกฝ่ายให้คำตอบที่คาดไม่ถึง

 

“เราจะบอกให้นะภพ สาเหตุที่เราจะซื้อเพราะเราอยากได้ที่ตรงหลุมศพแม่นั่น เราอยากเอาเธอขึ้นมาเผา เราสงสารเธอน่ะถึงแม้เราจะไม่ได้รักเธอก็เถอะ อย่างน้อยเธอก็รักเรา

ยิ่งเรารู้ว่าเธอท้องเราต้องซื้อที่ตรงนั้นแล้วเผาเธอให้ได้ แล้วเราจะเผาบ้านหลังนั้นให้หมด เราไม่อยากจะเก็บไว้...อาจจะจริงของนายที่ว่าวิญญาณของเธอคงไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด เธออาจจะวนเวียนอยู่แถวนั้นเพื่อรอใครบางคน แต่คงไม่ใช่เราแน่นอน....ส่วนจะขายรึเปล่าเราก็พอจะรู้อยู่บ้างว่าคงลำบากเราถึงจ้างบริษัทมาจัดการให้ยังไง บริษัทนี้เขาเก่ง ฉลาดเรื่องกายโยกย้ายทรัพย์สินและเจ้าของ”

 

“นายไม่กลัวเด็กนั่นจะทำพลาดเรอะคิม เราดูแล้วเธอต๊องๆยังไงไม่รู้...อายุก็ไม่มากไม่น่าจะหลอกล่อไอ้พวกนั้นได้สำเร็จ”  ไตรภพวิจารณ์ทั้งทำหน้าท้อแท้ขึ้นมา

“ได้สิน่าเชื่อมือเธอเถอะ..ยายนี่มันรอบจัด เราสืบประวัติกับนายวุฒิมาหมดแล้วแม่นี่มือวางอันดับหนึ่งของสำนักงานเชียวนะ เรื่องยากขนาดไหนขอให้เงินถึงเธอยอมทำทุกอย่าง”

“ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะคิม เราจะพยายามเชื่อนายว่ะ...แต่นายอย่าลืมเรื่องที่เราเตือนนะคิม บอกไอ้พวกนั้นด้วยระวังตัวกันไว้บ้าง อ้อแม่นั่นอีกคนยุ่งไม่เข้าเรื่องดีนัก วันนี้เกือบโดนตะหลิวเข้าหัวไปแล้วดันทะเร่อทะร่าเข้าไปที่ห้องครัวได้”เขาบอกทั้งหน้ามุ่ย

“ขอบใจ เดี๋ยวเราจะไปดูเพชรมันหน่อยนายไปพักเถอะ...วันนี้เลยอดทานของอร่อยเลยนะเรา”

“ช่างมันเถอะน่าคิมพรุ่งนี้จะทำให้ใหม่ แต่เราก็ว่าคุ้มนะคิมเราจะได้หายโกรธนายสักทีอึดอัดมาเป็นปี นายนี่มันบ้าชิบเป๋งปล่อยให้เราแอบแช่งอยู่ได้ มีอะไรไม่ยักบอก”

“ใครจะไปรู้ละวะ บ้าชิบผู้หญิงคนเดียวเล่นเอาคนที่เหลือเป็นร้อยเดือดร้อน นี่ขนาดไม่ได้รักยังเป็นเรื่องซะขนาดนี้ สงสัยถ้าเรามีแฟนสักคนคงได้ป่วนกันทั้งจังหวัด”

วาคิมเอ่ยด้วยความเซ็งจัดก่อนจะเดินออกจากห้องของตัวเองไปพร้อมกับคนด้านข้างที่มีท่าทางสบายอกสบายใจกว่าตอนเข้ามาถึงแม้ว่าบางส่วนจะยังอดคิดไม่ได้ว่าปัญหาที่เกิด

อาจจะต้องลุกลามไปบ้างก็ยังดีที่ผู้ชายที่ตนเองรักและนับถือคนนี้ไม่ได้ก่อ

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน