วิชาการ.คอม - โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง (ตอนที่ 9)

โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง

รักรววของความรักระหว่าวสองคนที่ไม่เหมือนกันกัน อีกคนไม่ใช่มนุษย์ และมีภาระกิจต้องปกป้องโลกของตัวเอง เพื่อไม่ให้ตกไปอยู่กับพวกเลือดสีม่วง ถ้าอยากรู้ต้องเข้ามาติดตามน่ะค่ะ ว่าความรักกับภารกิจมันจะจบลงด้วยดีหรือป่าว

ผู้เขียน: คนแคระ ชมแล้ว: 13,322 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 15 April 2008, 1:24 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 9:06 am

อยู่ในส่วน: นิยายแฟนตาซี, นิยายรัก, vนิยาย

สารบัญ

หน้าที่ 10 - ตอนที่ 9

นี้ก้อผ่านมาสองอาทิตย์แล้ว ตั้งแต่ที่ป้าแจ่มจากฉันไป ฉันอยู่บ้านกับสองคนนั้น บางวันยัยวูกชิ้นก้อมานอนด้วย พวกนั้นบอกว่าไม่อยากเห็นฉันเศร้า

วันนี้เป็นวันหยุดยัยลูกชิ้นมาหาฉันที่บ้านเหนือนทุกครั้ง ฉันว่ายัยลูกชิ้นคงไม่ได้อยากมาหาฉันสักเท่าไหร่หรอกน่ะ คนที่ยัยนั้นอยากมาหาคงเป็นนายเนวินต่างหาก

ตอนนี้ฉันทำใจเรื่องป้าได้แล้วล่ะ วันนั้นฉันฝันว่าป้ากับพ่อแม่ของฉันมาหา ป้าบอกว่าให้ฉันเลิกเสียใจได้แล้ว แล้วก้อหายไปเลย เหลือก้อแต่พ่อกับแม่ ฉันไม่รู้ว่าท่านจะมาทำไมน่ะ ท่านคงไม่อยากเห็นฉันเป็นแบบนี่ล่ะมั้ง ท่านสองคนมาบอกฉันว่าเลิกเสียใจได้แล้ว เรื่องนี้มันเป็นไปตามกรรมของแต่ล่ะคน แล้วท่านยังบอกเรื่องสร้อยกับฉันอีก ท่านอยากให้ฉันช่วยนายสองคนนั้น ฉันก้อไม่รู้ว่าแม่ไปรู้จักกับนายสองคนนั้นได้ยังไงน่ะ

ฉันเดินลงมาข้างล่างพร้อมกับคิดว่าจะช่วยสองคนนั้นหรือป่าว ฉันคิดว่าฉันหน้าจะไปช่วยเขาสองคนน่ะ ฉันเดินลงมาก้อเห็นสามคนนั้นนั่งอยู่หน้าทีวีแล้ว

"ลงมาแล้วเหรอ กำลังจะให้โดมอนไปตามพอดีอ่ะ"อะไรว่ะคนสวยลงมาช้าไม่หน้าเป็นนไรเลยอ่ะ ที่ก้อบ้านฉันแท้ๆ ฉันหันไปมองหน้านายเทวดานี้ทีไรทำไมใจฉันมันชอบเต้นแรงอยู่บ่อยๆน่ะ

"นี้พวกนายจะกลับไปโลกของนายตอนไหน"ฉันเดินเข้าไปนั่งข้างๆยัยลูกชิ้นแล้วถาม

"ข้ารอเจ้า ถ้าเจ้าไม่ยอมไปกลับพวกข้า พวกข้าก้อจะรอจนกว่าเจ้าจะยอมไปกับพวกข้า"นายเนวินตอบฉัน ฉันมันสำคัญมากขนาดมีแต่คนต้องการตัวเลยหรือไงน่ะ

"แล้ววววว ถ้าฉันไปกับพวกนายล่ะ"ฉันถามขึ้น พอหันไปดูหน้าต่างคนก้อต่างคำถาม ฉันไม่อยากทำอย่างนี้กับเพื่อนหรอกน่ะ

"แกคิดดีแล้วเหรอว่ะ"ยัยลูกชิ้นถามขึ้นทันทีที่ฉันพูดจบ ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

"ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันไม่เหลืออะไรแล้วนิ จะเสี่ยงอีกสักครั้งเพื่อคนอื่น มันคงไม่เป็นไรมั้ง"ฉันไม่อยากให้นายสองคนนี้ต้องมารอฉันอีกแล้ว ฉันก้อไม่ใช่ว่าอยากไปหรอกน่ะ

"อีกสามอาทิตย์ก้อจะถึงวันพระจันเต็มดวง พวกเราค่อยเดินทางอาทิตย์ข้างข้างหน้า"เนวินพูดขึ้น ฉันเข้าใจความรู้สึกของนายดีน่ะ ที่นายต้องจากคนที่รักไปน่ะ

"เจ้คิดดีแล้วเหรอ"อยู่ๆไอ้เทวดานี้ก้อถามฉันขึ้น ทำไมนายต้องถามฉันแบบนี้ด้วยน่ะ นายรู้ไหมนายทำให้ฉันคิดมากอ่ะ

"ฉันตัดสินใจแล้ว"ฉันตัดสินใจแล้วอ่ะน่ะ ฉันไม่อยากเป็นคนที่พูดแล้วปล่อยทิ้งไปอย่างนั้นหรอกน่ะ

"มันเท่ากับว่าเจ้าเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่นั้นเลยน่ะ เจ้าอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี้อีกก้อเป็นได้"ฉันรู้แล้ว ก้อฉันพูดไปแล้วนิ แล้วอีกอย่างพ่อกับแม่ฉันก้ออยากให้ช่วยนายด้วยอ่ะ

"ฉันเสียมามากแล้วล่ะ แค่เสียชีวิตอีกก้อไม่เห็นเป็นไรนิ"ฉันตอบนายโดมอนไป ฉันไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว

"นั้นมันชีวิตของเจ้าน่ะ เจ้าไม่รักมันบ้างหรือไง เจ้าคิดได้แค่นีเหรอ"ทำไมนายต้องตะคอกฉันด้วยอ่ะ ฉันไม่ได้ต้องการที่จะช่วยพวกนายมากเท่าไหร่หรอกน่ะ

"นายจะให้ฉันทำยังไงหะ ในเมื่อพ่อกับแม่ของฉันมาบอกฉันให้ไปกับพวกนายน่ะ นายนึกว่าฉันอยากไปนักหรือไง"ฉันตะโกนใส่เขาคืน

"ข้าเป็นห่วงเจ้า"อะไรน่ะ เขาบอกเป็นห่วงฉันงั้นเหรอ โอ้ย เต้นแรงขึ้นอีกแล้ว เขาคิดยังไงกับฉันน่ะ แต่ฉันสิ คิดว่าชอบเขาแน่ๆเลยอ่ะ

"..............."

"นี้มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ข้าเป็นห่วงเจ้าจิงๆ"รู้แล้วว่าเป็นห่วง ทำไมต้องพูดซ้ำอีกอ่ะ คนยิ่งหวั้นไหวง่ายอยู่อ่ะ นายไม่กลัวฉันกระโดดไปจูบนายหรือไง

"..................."

"ข้าขอโทษ"เขาป็นอะไรของเขาน่ะ อยู่ดีๆก้อเดินหนีไปเฉยเลยอ่ะ

วันนี้ยัยลูกชิ้นมันบอกว่าจะมาค้างที่บ้านฉันจนกว่าพวกฉันจะออกเดินทาง ฉันเดินออกมาหลังบ้านที่เป็นสวนดอกไม้ ฉันเดินมานั่งคิดเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นกับฉัน ฉันนั่งอยู่ได้ไม่นานนายโดมอนก้อเดินมานั่งลงข้างๆฉัน

"เจ้ารู้ไหมว่าทำไมวันนี้ท้องฟ้าถึงสว่าง"จะไปรู้ได้ไงอ่ะ ฉันไม่ใช่เทวดาอ่ะ

"..............."

"คงจะเป็นญาวี่น่ะ ยัยแสบนั้นคงรู้ว่าเจ้าจะไปช่วยมั้ง วันนี้ท้องฟ้าถึงสว่างมาก"นายบอกฉัน แล้วฉันรู้ด้วยไหมล่ะ ทำไมฉันจะต้องหงุดหงิดจังน่ะ ทำไมนายจะต้องมาพูดเรื่องคนอื่นให้ฉันฟังด้วยน่ะ

"เธอเป็นแฟนนายเหรอ"ทำไมฉันจะต้องถามเรื่องนี้ด้วยน่ะ

"เธอเป็นน้องสาวของเนวินน่ะ"ไม่ตอบคงใช่สิน่ะ ทำไมฉันจะต้องมาชอบไอ้เทวดานี้ด้วยน่ะ

"............"

"ญาวี่ไช่แฟนข้าหรอก ข้ามีคนที่ข้ารักแล้ว"มันก้อไม่ได้ต่างอ่ะไรเลยกับคำตอบ สู้ฉันไม่รู้อย่างเดิมดีกว่า

"แล้วนายมาที่นี้นานๆ นายไม่คิดถึงเขาเหรอ"ทำไมฉันจะต้องถามเพื่อให้ตัวเองเจ็บด้วยน่ะ ฉันมันคงบ้าไปแล้วสิน่ะ รู้ว่าตัวเองเจ็บแต่ก้อยังดันถามออกไป

"ไม่รู้สิ ข้าว่าความรักของข้ากับผู้หญิงคนนั้นมันคงไปไม่ได้หรอก มันต่างกันมากเลยล่ะ"งั้นระหว่างฉันกับนายมันก้อเป็นไปไม่ได้เหมือนกันน่ะสิน่ะ

"เจ้าร้องไห้ทำไม เจ้าสรงสารข้าเหรอ"ฉันร้องไห้เหรอ ฉันไม่รู้ตัวเลยว่ามันไหลลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันรีบเช็ดมันออกทันทีที่รู้

"คงงั้นมั้ง"ฉันตอบไปเพื่อไม่ให้เขารู้ว่าฉันคิดยังไงกับเขา

ฉันนั่งคุยกับเขานานเท่าไหร่ไม่รู้ฉันรู้แต่ว่าตอนนี้ฉันง่วงนอนแล้วอ่ะน่ะ ฉันนั่งฟังเขาพูดจนฉันไม่รู้เรื่องอ่ะไรเลย ฉันหลับไปได้ยังไงก้อไม่รู้ทั้งมี่ตรงนั้นเป็นพื่นหญ้าแท้ๆ

ขอโทษน่ะค่ะ ที่ให้รอนานอ่ะ ไม่ว่ากันน่ะค่ะ

เดียวจะมาอัพบ่อยๆน่ะค่ะ

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 9)

หน้าถัดไป (หน้า 11) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 12 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 15 เม.ย. 2551 (15:30)

แค่หน้าแรกก้ออยากอ่านแร้วอ่ะ

อัพอีกนะ สู้ๆๆ

Bacchus