วิชาการ.คอม - โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง (ตอนที่ 10)

โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง

รักรววของความรักระหว่าวสองคนที่ไม่เหมือนกันกัน อีกคนไม่ใช่มนุษย์ และมีภาระกิจต้องปกป้องโลกของตัวเอง เพื่อไม่ให้ตกไปอยู่กับพวกเลือดสีม่วง ถ้าอยากรู้ต้องเข้ามาติดตามน่ะค่ะ ว่าความรักกับภารกิจมันจะจบลงด้วยดีหรือป่าว

ผู้เขียน: คนแคระ ชมแล้ว: 13,293 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 15 April 2008, 1:24 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 9:06 am

อยู่ในส่วน: นิยายแฟนตาซี, นิยายรัก, vนิยาย

สารบัญ

หน้าที่ 11 - ตอนที่ 10

ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เมื่อคืนฉันนั่งคุยอยู่กับนายเทวดานิ แล้วนิฉันขึ้นมานอนที่นี้ได้ยังไงกันน่ะ คงจะเป็นนายนั้นล่ะมั้งที่พาฉันขึ้นมาน่ะ ฉันหยุดคิดแล้วเดินเข้าห้องน้ำทันที พออาบน้ำเสร็จฉันก้อลงมายังข้างล่างก้อเห็นสามคนนั้นนั่งรออยู่ก่อนแล้ว วันนี้ฉันต้องไปเรียนสิน่ะ หลังจากหยุดมาสองวันเต็มๆ

"ยัยซุ่มซ่ามระวัง"นายบอกฉันช้าไปหน่อยมั้ง ฉันเดินชนเข้ากับประตูบ้านเข้าเต็มๆน่ะสิ ก้อตอนที่นายเนวินเดินออกไปฉันก้อนึกว่านั้นจะจับไว้ให้ฉันเดินออกไปก่อนซะอีกแล้วค่อยปิด แต่นี้นายนั้นพอเปิดออกได้ก้อเดินโดยที่ปล่อยประตูมาโดนหัวฉันพอดีอ่ะ เจ็บก้อเจ็บอ่ะ ฉันหันไปมองหน้านายเนวินพร้อมกับส่งสารตาไปมองอย่างเอาเรื่องนายนั้น

"ฮาฮาๆ เจ้านี้ยังซุ่มซ่ามเหมือนเดิมน่ะ" ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีกน่ะ ไม่คิดจะช่วยบ้างหรือไงน่ะ แล้วก้อเป็นเพราะนายนั้นล่ะ รู้ไว้ซะด้วย ฉันลุกขึ้นมาแล้วลุบหัวตรงหน้าผากตัวเองปล่อยๆ มันจะปุดไหมอ่ะ

"ก้อเพราะนายนั้นล่ะที่ทำฉัน ถ้านายไม่ปล่อยมันมาโดนฉัน ก้อไม่เป็นแบบนี้หรอก"ดูสิยังเจ็บไม่หายเลยอ่ะ

"ข้าก้อนึกว่าเจ้าจะจับมันไว้ซะอีก"เอ้า นายก้อคิดฉันก้อคิด ดี มันก้อเลยเป็นฉันที่รับกรรมเต็มๆเลย หึ ฉันโกรธนายแล้วน่ะนายเทวดาบ้า

"ไปเลยนายรีบเดินหนีเลยน่ะ ก่อนที่ฉันจะจับนายมาหักคอซะ"พอรู้ว่าฉันไล่มันก้อรีบวิ่งไปหาแฟนมันที่ยืนรออยู่ตรงโน่น ฉันยอมรับเพื่อนฉันคนนี้จิงๆเลยล่ะ จะมีสักกี่คนบ้างหน่าที่ยอมรับในตัวของพวกนี้ได้ เรื่องความรักนี้มันห้ามกันไม่ได้จิงๆสิน่ะ

พวกเราเดินมาถึงโรงเรียน แล้วก้อเป็นอีกวันที่พวกผู้หญิงพวกนี้กริ้ดดกร้าดกับรู้ร่างหน้าตาของนายสองคนนี้ ถ้าพวกเธอรู้ว่าสองคนนี้ไม่ใช่มนุษย์พวกหล่อยยังจะชอบอยู่ไหมน่ะ ฉันเบื่อที่จะฟังเลยเดินแยกออกไปพร้อมกับยัยลูกลชิ้น จะอะไรกันหนักกันหนา ก้อแค่ผู้ชายหน้าตาดีสองคนเท่านั้นเอง

"กริ้ดดดดดด พี่โดมอนกับพี่เนวินหล่อจังเลยค่ะ"

"น่ารักจังเลยน่ะค่ะ พี่แฟนยังค่ะเนี้ยะ"ขนาดฉันกับเพื่อนเดินแล้วแท้ๆยังไม่วายได้ยินเสียงของพวกนั้นตามมาอีกน่ะ

"นี้ยัยลูกชิ้น แกไม่กลัวยัยพวกนั้นคาบแฟนแกไปกินเหรอว่ะ"ฉันถามยัยลูกชิ้นเมื่อเดินมานั่งที่ของพวกเรา

"เฉยๆว่ะ"อะไรจะขนาดนั้น แกจะพูดออกมาบ้างก้อได้น่ะ ฉันไม่ว่าแกหรอกเพื่อนเอ่ย ฉันนั่งคุยกับยัยลูกชิ้นจนถึงเวลาเข้าห้องเรียน ฉันเข้ามาในห้องแล้วยังไม่เห็นสองคนนั้นเข้ามาเลยอ่ะ เขาไปไหนของเขาน่ะ ทำไมไม่มาเรียนน่ะ หรือว่าจะออกจากพวกชะนีนั้นไม่ได้อ่ะ แต่มันก้อไม่น่าใช่นิ ฉันนั่งคิดถึงสองคนนี้ได้ไม่นานนายสอิงคนนี้ด้อเดินเข้ามานั่งที่ นายเนวินนั่งข้างๆยัยลูกชิ้น ส่วนนายโดมอนนั่งข้างๆฉัน ตอนแรกฉันก้อนั่งกับยัยลูกชิ้นอ่ะน่ะ นายเนวินนั้นล่ะ บอกว่าจะนั่งกับแฟนมันอ่ะ จะให้ฉันทำยังไงได้ล่ะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่เห็นใจสองคนนี้หรอกน่ะ ก้อพราะอย่างนี้ล่ะ ฉันถึงให้มันนั่งกันสองคนอ่ะ

เย้ในที่สุดฉันก้อเรียนเสร็จจนได้ กว่าจะเสร็จได้ก้อเล่นเอาฉันหลับไปหลายงีบเลยอ่ะ ก้อฉันเรียนไม่รู้เรื่องอ่ะ ฉันก้อเลยหามุมสบายให้กับตัวเองไงล่ะ โดนที่มีนายเนวินนั่งอยู่ข้างหน้า เป็นตัวบังที่ดีเลยล่ะ ก้อนายนั้นน่ะตัวเท่าควายน้อยน่ารักตัวหนึงอ่ะน่ะ แล้วก้อมีนายเทวดาหน้าหล่อนั่งอยู่ข้างๆเพื่อนเป็นที่หลบของฉันได้ดีเลยล่ะ

พวกเราเดินกลับบ้านพร้อมๆกัน นี้เป็นช่วงอาทิตย์แรกที่เราเดินกลับบ้านพร้อมกันสี่คนอ่ะน่ะ ฉันล่ะอิจฉาสองคนนั้นจังเลยอ่ะ เดินไปด้วยหยอกหล้อกันไปด้วย ฉันเดินคิดอะไรไปเพลินๆโดยที่ไม่ได้มองดูข้างหน้าว่าเกิดอะรไรขึ้นเลย

"โอ้ยยยย ฉันเดินชนอะไรอีกเนี้ย"ฉันร้องโวยวายขึ้นเมื่อเดินชนเข้ากับใครก้อไม่รู้ ทำไมฉันต้องเกิดมาซุ่มซ่ามอย่างนี้น่ะ ฉันหันหน้าไปมองว่าฉันชนเข้ากับอะไรก้อรู้ทันทีว่าเป็นหลังของนายโดมอนนั้นเอง

"จะหยุดก้อไม่บอก แล้วนี้ทำไมไม่เดินต่อล่ะ "ฉันโวยวายขึ้นทันที ทำฉันเจ็บแล้วก้อไม่ขอโทษฉันอีกอ่ะ

".........."เอ้าไม่ตอบเหรอ นายนี้เป็นอ่ะไรว่ะ

ฉันหันไปมองตามที่นายสองคนนี้ทันที พอเท่านั้นล่ะ โอ้แม่เจ้า ทำไมน่ารักอย่างนี้อ่ะ แต่ทำไมเธอผู้นี้ถึงได้แต่ตัวแบบนี้น่ะ จะว่าได้เธอก้อน่ารักอยู่ดีอ่ะ ทำไมฉันไม่เกิดมามีหน้าตาน่ารักอย่างนี้บ้างน่ะ เฮ้ยยยย

"ญาวี่เจ้ามาที่นี้ทำไม"เอ้า เข้ารู้จักกันหรอกเหรอ ก้อแล้วทำไมพวกนายเล่นยืนจ่องกันนานขนาดนี้ด้วยล่ะ ผู้หญิงคนนี้ชื่อญาวี่เหรอ ชื่อยังหน่ารักเลยอะ

"ข้าคิดถึงเจ้า"โอ้ ไม่น่ะพอคำแรกก้อทำเอาหัวใจฉันเจ็บแปลบไปทั้งตัวเลยอ่ะ หรือเขาไม่ใช่แค่รู้จักกันเฉยๆอ่ะ หรือเขาจะมีอ่ะไรมากว่านี้ หรือเธอคนนี้จะเป็นคนที่นายเล่าให้ฉันฟังเมื่อคืนนี้ คนนี้ศิน่ะ ที่นายว่าเธอกับนายต่างมาก แต่ฉันไม่เห็นว่ามันจะต่างตรงไหนเลยนิ

"เจ้าคงไม่มีจุดประสงค์เพียงแค่นี้หรอกน่ะ"ทำไมเขาพูกกันอย่างกับว่าเขาเป็นสัตรูกันงั้นล่ะ

"นี้เหรอเจ้าของสร้อยน่ะ ช่างดูไม่เหมาะสมเลยจิงๆ"อ้าว อุตส่าชมว่าน่ารักไปอ่ะ เล่นมาพูดงี้ก้อสวยสิว่ะ รู้ไว้เลยว่าฉันน่ะสวยอยู่แล้ว

"เนวินเจ้าพาสองคนนี้กลับบ้านไปก่อน"ทำไมจะต้องกลับก่อนด้วยล่ะ หรือนายไม่อยากให้พวกเรารู้ว่านายกับเธอเป็นอะไรกัน่ะ

"ไม่เป็นไรหรอกวันนี้ข้ามาดี"มาดีงั้นเหรอ ก้อคงดีกับเธอและเขาสิน่ะ มาบอกว่าคิดถึง จะมีใครบ้างล่ะที่ไม่ดีใจก้อในเมื่อแฟนมาหาทั้งทีอ่ะ

"เจ้าต้องการอะไร"ทำไมนายไม่เข้าใจเธอหรือไงน่ะ ก้อในเมื่อเธอบอกกับนายว่าคิดถึงอ่ะ

"ที่ข้ามาวันนี้ ข้าก้อแค่จะมาบอกว่าท่านพ่อของข้าท่านจะมาจัดการเรื่องนร้เอง ข้าไม่อยากให้เจ้าเป็นอะไรไป ข้ากลัวเจ้าจะบาทเจ็บ"ทำไมฉันจะต้องมาฟังคนรักกันอย่างเขาเป้นห่วงเป็นใยกันด้วยน่ะ

"ทำไมข้าจะต้องเชื่อในสิ่งที่เจ้าบอก ข้ามาที่เพราะหน้าที่ของข้า ข้ามีหน้าที่ที่จะต้องพาเธอกับไปกับข้า"ฉันไม่อยากฟังเรื่องของสองคนนี้แล้วล่ะ ฉันเดินออกมาจากตรงที่พวกเขาคุยกันอยู่

ฉันดีใจที่เขาไม่เชื่อเธอคนนั้น แต่ฉันก้อต้องเสียใจกับคำที่เขาพูดว่าหน้าที่ นี้คงเป็นฉันใยเดียวสิน่ะที่คิดไปเอง ฉันจะมีความสำคัญอะไรกับเขามาก แค่ที่เขาทำไปเป็นเพียงหน้าที่เท่านั้น ฉันเดินมาถึงบ้านคนเดียวโดยที่สามคนนั้นไม่รู้ ทำไมฉันจะต้องมานอนร้องไห้เพราะเขาคนนั้นด้วยน่ะ ทำไมกัน การที่เรามีความรักให้กับใครคนหนึงแล้วเราไม่ได้รักนั้นตอบ มันต้องเจ็บขนาดนี้เลยเหนอ นี้ขนาดฉันยังไม่ได้บอกกับเขาเลยว่ารักเขา ฉันก้อต้องมาเจ็บอยู่อย่างนี้คนเดียว

"ก๊อกๆๆ ลูกอมแกอยู่ในนั้นหรือป่าว"นี้พวกนั้นกลับมากันแล้วเหรอ ฉันยังไอยากเจอหน้าใครเลยอ่ะตอนนี้

"มีไรเหรอ ขอฉันอยู่คนเดียวสักพักได้ไหม"ฉันร้องบอกยัยลูกชิ้นออกไป

"ฉันเข้าไปน่ะ"ทำไมแกถึงได้เป็นคนอย่างนี้น่ะ แกรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นอะไรอ่ะ

"..............."

"แกมีไรจะเล่าให้ฉันฟังหรือป่าว"เข้ามาได้ยัยเพื่อนตัวดีของฉันมันก้อเล่นถามฉันเลย ฉันจะตอบยังไงดีล่ะ

"ไม่นิ"ฉันบอกปัดๆออกไป ฉันว่ายังไงยัยลูกชิ้นมันก้อต้องหาอะไรมาพูดกับฉันแน่ๆ

"แกรักเขาใช่ไหม แกรักโดมอนใช่ป่าว"ทำไมล่ะ อาการของฉันมันดูง่ายขนาดนั้นเลยหรือไงน่ะ ทำไมเพือนฉันมันถึงรู้ล่ะ

"ฉันดูง่ายขนาดฉันหรือไง"ฉันถามออกไป ก้อฉันยังไม่อยากจะตอบเธอออกไปตอนนี้ อย่าพึงรีบร้อนมาเอาความจิงจากฉันเลยน่ะ ตอนนี้ฉันยีงไม่พร้อมเลย ฉันก้อไม่รู้ว่าฉันจะแบบรักเขาไปอีกนานแค่ไหนเหมือนกัน

มาแล้วค่า อย่าว่ากันเลยน่ะค่ะ ต่อไปนี้จะมาอัพบ่อยๆล่ะกันน่ะค่ะ

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 10)

หน้าถัดไป (หน้า 12) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 12 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 15 เม.ย. 2551 (15:30)

แค่หน้าแรกก้ออยากอ่านแร้วอ่ะ

อัพอีกนะ สู้ๆๆ

Bacchus