 |
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36269" type="text/javascript"></script> |
 |
โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง
รักรววของความรักระหว่าวสองคนที่ไม่เหมือนกันกัน อีกคนไม่ใช่มนุษย์ และมีภาระกิจต้องปกป้องโลกของตัวเอง เพื่อไม่ให้ตกไปอยู่กับพวกเลือดสีม่วง ถ้าอยากรู้ต้องเข้ามาติดตามน่ะค่ะ ว่าความรักกับภารกิจมันจะจบลงด้วยดีหรือป่าว
post ครั้งแรก: Tue 15 April 2008, 1:24 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 4 June 2008, 1:55 am
|
ผมนั่งมองหน้าที่ไร้การตอบโต้ต่างๆนานๆ ที่เธอเคยทำกับผม ตอนนี้เธอนอนไม่ได้สติมาสามวันแล้ว แล้วผมก้อนั่งเฝ้าเธอแบบนี้ตั้งแต่ที่ผมรู้สึกตัว มันคงเป็นเพราะว่าเธอไม่เคยใช้พลังแล้วอยู่ๆเธอกลับใช้พลังนั้น มันเลยทำให้เธอนอนหมดสติอยู่อย่างนี้มาสามวันครั้งแล้ว ผมกลัวว่าเธอจะนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราจังเลย เมื่อไหร่เธอจะฟื้นขึ้นมาสักทีน่ะ รอยแผลที่ได้ทำการรักษาอย่างดีที่ไม่ได้พันแผลเอาไว้ตอนนี้ก้อเริ่มจางลงบ้างแล้ว จะเหลือที่แผลใฟญ่ๆเท่านั้น
ผมนั่งรอให้เธอตื่นขึ้นมาพูดกับผมอยู่อย่างนี้มาสองวันแล้วน่ะ ทำไมเธอถึงยังไม่ฟื้นขึ้นมาอีกน่ะ ผมยืนหันหน้าออกไปทางหน้าต่างของห้อง มองไปเรื่อยๆโดยไม่มีจุดหมาย แต่ก้อไม่ได้ทำให้ผมดีขึ้นเลย
"ฉันหิวน้ำ"ผมหันไปตามเสียงเรียกของเธอ ก้อเห็นว่าเป็นเธอนั่งทำตาปลิมๆอยู่แล้ว ใช่เธอจิงๆด้วยเธอรู้สึกตัวแล้ว เธอฟื้นแล้ว ผมเดินเข้าไปหาเธอเพื่อจะดึงเธอมากอดอย่างใจคิด แต่ก้อทำไม่ได้ ผมเลยได้แต่หยิบน้ำส่งให้เธอเท่านั้น
"ขอบใจน่ะ"เธอจะรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงเธอแค่ไหน เธอจะรู้ไหมว่าผมมานั่งเฝ้าเธออยู่อย่างนี้มาสองวันแล้ว
"เจ้าเป็นยังไงบ้าง ข้านึกว่าเจ้าจะไม่ฟื้นขึ้นมาซะอีกน่ะ"ผมอยากเข้าไปกอดเธอจัง แต่ผมก้อไม่กล้า ได้แต่นั่งมองเธออยู่ตรงนี้
"ฉันหลับไปนานหรือป่าว"เธอไม่ได้ตอบผม แต่กลับถามผมต่อ
"สามวัน"แล้วผมก้อนั่งเธอมาสองวันแล้วด้วย
"แล้วเหลืออีกกี่วันที่จะถึงวันทำพิธีน่ะ"ทำไมเธอจต้องพูดเรื่องนี้ด้วยน่ะ มันเหมือนกับว่าเธอพูดประชดผมยังงั้นล่ะ แต่ผมว่ามันไม่ใช่ เธอห่วงโลกของผมขนาดนี้เลยเหรอ ทังที่ตัวเองยังไม่หายดีเลยด้วยซ้ำ ผมไม่รู้จะตอบยังไงดี ไม่นานเนวินกับเพื่อนของเธอก้อเดินเข้ามา
"แกฟื้นแล้วเหรอ แกยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม แกหิวอะไรไหม ฉันทำให้กินน่ะ ฉันดีใจมากเลยรู้ไหม"เธอวิ่งเข้าไปกอดเพื่อนเมื่อเห็นว่ายัยซุ่มซ่ามนั่งอยู่กับผม เธอคงเป็นห่วงเพื่อนมากสิน่ะ ถึงกับร้องไห้ออกมาอย่างนี้
"นี้เลิกร้องไห้ได้แล้ววน่ะ ตรงลงจะให้ตอบอันไหนก่อนล่ะ เล่นถามฉันจนไม่รุ้จะตอบยังไงแล้วอ่ะ"ผมก้อว่างั้นล่ะ ลุกชิ้นเธอเล่นถามแทบไม่หายใจแน่ะ
"ฉันอยากรู้ว่าแกดีขึ้นหรือยัง ยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม"เธอคลาสยอ้อมกอดออกแล้วถามต่อ แล้วจับยัยซุ่มซ่ามหันซ้ายที ขวาที่
"นี้แกจะฆ่าฉันหรือไง ฉันเจ็บแผลอยู่น่ะ"เธอบเพื่อนพรางทำหน้าว่าเจ็บจิงๆ
"ฉันขอโทษ"
"ฉันเลิกร้องไห้ได้แล้ว ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว"ผมก้อว่าเหมือนกันกับเธอนั้นล่ะ น่ะ ถ้ายังไม่หายคงจะไม่ล้อคนอื่นแบบนี้หรอกน่ะ
"แกเป็นอะไรมากไหม แล้วพวกนายด้วยล่ะ"เธอถ้าเพื่อนเธอแล้วหหันมาถามผมสองคน
"พวกข้าไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ"เนวินตอบ ผมไม่เป็นอะไรแล้วตอนนี้ แผลที่เป็นอยู่ก้อเริ่มจางลงแล้ว พวกเรานั่งคุยกันได้ไม่นานเนวินมันก้อถามเธอขึ้น
"เจ้าให้พลังนั้นเป็นเหรอทำไมพวกข้าไม่รู้ล่ะ"ผมก้ออยากรู้เหมือนกันล่ะ น่ะ ทำไมคนอย่างเธอถึงใช้พลังจากสร้อยเส้นนนั้นได้ ทั้งที่เธอไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับการใช้มันเลย
"ฉันก้อไม่รู้เหมือนกันน่ะ อยู่ดีๆร่างกายของฉันมันก้อขยับเอง ฉันควบคุมมันไม่ได้เลยอ่ะ มันเหมือนไม่ใช่ตัวฉันเลยล่ะ ตอนที่สู้กับพวกนั้นอ่ะ"เธอเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอให้พวกเราฟัง มันจะเป็นไปได้ไหมว่าสร้อยเส้นนั้นมันบังคับเธอทำ
"แล้วเจ้าจำได้ไหมว่าพูดอะไรออกมาบ้าง"เนวินถามเธอต่อ แต่ดูหน้าเธอ เธอคงจะไม่รู้เรื่องจิงๆอ่ะน่ะ
"ฉันไม่รู้ ฉันจำไม่อะไรไม่ได้ สร้อยเส้นนี้มันทำเองหมดเลย ฉันทำอะไรไมใด้เลยน่ะ"ผมคิดว่าสร้อยเส้นนี้มันคงจะเลือกเจ้าของมาดูแลมันต่อจากแม่ของผมแล้วสิน่ะ แค่ตอนนี้เธอยังควยคุมมันไม่ได้เท่านนั้นเอง แต่ที่ผมสงสัยว่าทำไมสร้อยเส้นนี้ถึงได้เลือกเฉพาะผูหญิงเท่านั้นที่จะมาดูแลมันเอง แม่ของผมก้อก้อเป็นหนึงในคนที่สร้อยเลือก
"ข้าว่าสร้อยเส้นนี้มันคงจะเลือกเจ้าแล้วล่ะ สร้อยเส้นนี้จะต้องมีผู้มาคอยดูแล ตอนนี้เจ้ายังควยคุมมันไม่ได้ เจ้าคงต้องเจ็บตัวเพราะมันบ่อยจนกว่าเจ้าจะควบคุมมันได้ ข้าก้อไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไงให้ควบคุมมันได้"ผมบอกกับเธอ ผมรู้ว่าเนวินมันคงคิดอะไรออกแล้วล่ะ ดูท่ามันตื่นเต้นยังไงก้อไม่รู้
"มีท่านกาเลคนเดียวที่รู้เรื่องนี้ ข้าว่าเราไปหาท่านกาเลช่วยดีกว่าน่ะ "ผมก้อว่าอย่างนั้นล่ะ ปู่ของผมท่านรู้เรื่องต่างๆดีหมดอยู่แล้ว
"แล้วจะไปวันไหน"เธอถามต่อ ขึ้นมาทันที เธอคงคิดถืงเพื่อนเธอสิน่ะ อยู่ๆก้อมีเรื่องขึ้นมาทันที ผมหันไปมองหน้าเนวินเพื่อยืนยันเพื่อความมั้นใจ ผมไม่ได้ใจร้ายน่ะ นี้คื่อความต้องการของเพื่อนผมเอง
"วันนี้ ตอนนี้ด้วย"เนวินไม่รอให้ผมพูดมันชิ้งพูดตัดผมก่อน
ผมไม่อยากทำให้เพื่อนเธอเสียใจหรอกน่ะ นี้คือความต้องการของเนวินเอง ผมคงทำอะไรไม่ได้ อีกอย่างเรื่องนี้มันไม่ปลอยภัยกับเธอทั้งสองคนด้วย ผมบอกบอเธอใช่สร้อยช่วยรักษาอาการบาทเจ็บของเธอ แต่เธอดันมารักษาให้ผม แล้วเธอต้องทนเจ็บอย่างนั้นเหรอ ทำไมเฮไม่คิดจะห่วงตัวเองบ้างน่ะ ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย บาทแผลพวกนี้เดียวมันก้อหาย
"ลูกกวาด ฉันจะคิดถึงแกน่ะ แกรีบกลับมาล่ะ รู้ไหม แล้วบ้านหลังนี้ฉันจะให้คนมาดูแลให้"เพื่อนเธอเดินเข้ามากอดเธอร้องไห้ ผมก้อไม่ได้อยากทำอย่างนี้หรอกน่ะ ผมไม่อยากเห็นเลยขอตัวเดินนำไปก่อน
"ดูแลตัวเองดีๆน่ะ แล้วฉันจะกลับมา"เธอพูดแค่นั้นแล้วเดินมาผมมา
"ข้าจะคิดถึงเจ้าน่ะ ข้าจะไม่ลืมเจ้า ข้าสัญญา"
"ฉันก้อจะไม่ลืมนายเหมือนกัน ฉันจะรักนายอยู่อย่างนี้ตลอดไป ฉันสัญญา"
"เจ้าอย่ารอข้าเลยน่ะ ข้าไม่อยากเห็นเจ้าเจ็บ ข้าไม่รู้ว่าข้าจะมีโอกาศกลับมาที่นี้อีกหรือป่าว เจ้าเก็บข้าไว้ในใจก้อพอ แล้วข้าจะอยู่กับเจ้าตลอดไป"
"นายต้องกลับมาหาฉันสิ ฉันจะรอนายอยู่ที่นี้ นายสัญญาสิ ว่านายจะกลับมา เนวินนายพูดสิ ว่านายจะกลับมา ฮือๆๆ"
"ข้ารักเจ้าน่ะ ลูกชิ้น ข้าสัญญาว่าข้าจะกลับมา"
"ดูแลตัวเองให้ดีๆน่ะ แล้วข้าจะกลับมา"
ตอนนี้ผมกำลังรอเนวินอยู่ ไม่นานผมก้อเห็นเนวินเดินมาหน้าตาเศร้า ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้หรอกน่ะ ผมกางปีกที่มีสีดำของผมออกมา แล้วเนวินก้อกางปีกที่มีสีขาวสวยออกมาเหมือนกัน ดูยัยซุ่มว่ามจะตกใจที่เห็นน่ะ เธอคงไม่ได้สังเกตุสิน่ะ
"นะ นาย จะบิน ปะ ไปเหรอ"เธอหันหน้ามาทามผมขาดๆหาย
".................."
"แล้วววทามมมมมายยยยนายมีปีหสีดำ แล้วเนวินถึงเป็นสีขาว นายไม่ได้เป็นเทวดาเหมื่อนเนวินเหรอ"แล้วเธอจะรู้ได้ไงล่ะว่าผมมีเลือดมนุษยือยู่ด้วย เลยทำให้ผมเป็นแบบนี้
"ข้ามีเลือดมนุษย์อยู่ในตัวด้วย ข้าก้อเลยออกมาเป็นแบบนี้ ก้ออย่างที่เจ้าเห็นนั้นล่ะ ถ้าเจ้าไม่ยอมรับในตัวข้า หรือกลัวข้า ข้าก้อจะไม่มีแรง"ผมพูดให้เธอฟัง ปล้วพาเธอบินขึ้นสู้ท้องฟ้ามุ่งหน้าไปยังโลกของผมทันที
ตอนนี้พวกเรากำลังจะถึงสวรรค์แล้ว ที่ผมห่วงอยู่ตอนนี้คือ พวกเราจะต้องผ่านป่าของพวกเลือดสีม่วงนั้นก่อนที่จะเข้าเขตเมื่อของผม ป่าตรงนั้นมันเป็นป่าแบ่งเขตแดนอยู่สามเผ่า คือ พวกเลือดสีม่าง เลือดสีฟ้า และก้อสีแดงอย่างพวกผม
ตอนนี้พวกเราทั้งสามเข้ามาอยู่ในป่านั้นแล้ว ดูมันเงียบผิดปกติยังไงก้อไม่รู้ มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ เลย ผมหันไปหาเนวินแล้วพยักหน้าให้เป้นว่าให้อยู่ใกล้ๆยัยซุ่มซ่ามเข้าไว้ แล้วไม่นานพวกเลือดสีม่วงมันก้อโผล่หัวของมาที่ล่ะตน
"ข้าจะถ่วงเวลามันไว้ เจ้าพาเธอเข้าไปในดินแดนของเราทันที"ผมร้องบอกกับเนวิน
"ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้านายไม่ไปด้วย"ทำไมเธอถึงได้ดื้ออย่างนี้น่ะ
"ส่งตัวเธอมาให้ข้าซะแล้วข้าจะไม่ทำอะไรพวกเจ้า"พวกเลือดสีม่วงพูดขึ้น
"ยังไงข้าก้อไม่ส่งตัวเธอให้เจ้าหรอกน่ะ เจ้าอย่ามาขวางทางข้าเลย"
"หึหึ วันนี้ข้าจะมาล้างแค้นกับเจ้าโดมอน เจ้ามำกับข้าไว้เจ็บมาก ข้าจะมาเอาชีวิตเจ้า"ผมกับเจ้าเนมอสเคยสู้กันมาก่อน และตอนนั้นผมก้อเป็นคนชนะ เจ้านั้นเป็นลุกชายของซาเร และก้อเป็นพี่ของญาวี้
"ท่านห้ามทำอะไนโดมอนน่ะ ถ้าท่านทำเขาท่านต้องข้ามข้าไปก่อน"ญาวี่เข้ามาขวางไว้
"เจ้าอย่ามาขวางข้า เจ้าเลิกรักมันได้แล้วเจ้า มันไม่ได้รักเจ้า มันรักผู้หญิงคนนั้น เจ้าเห็นไหม"ผมดูง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ เนมอสมันถึงรู้ว่าผมรักเธอ
ผมนานผมกับพวกเลือกสีม่วงก้อเริ่มสู่กัน ผมพยายามกันพวกนั้นไม่ให้เข้าใกล้เธอได้ ผมบอกให้เนวินพาเธอเข้าเขตของพวกเราไป แต่ก้อโดนพวกของเนมอสขวางเอาไว้ ผมสู้อยู่กับเนมอสอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วตอนนี้ร่างกายผมก้อไม่ค่อยแขงแรงสักเท่าไหร่ด้วย เลือดเริ่มไหลออกจากมุมปากของผม ผมลุ้มไปนอนอยู่กับพื้นทันที ที่โดนพลังของเนมอส
ผมหันไปหาเธอแต่ตอนนี้กลับไม่อยู่กับเนวินแล้ว พวกนั้นจับตัวเธอไปแล้ว ทำไมผมถึงช่วยเธอไม่ได้ล่ะ แล้วผมก้อโดนพลังของเนมอสเข้าที่ท้อง ก่อนที่ผมจะหมดสติไป ผมเห็นเหมือนว่าท่านปู่มาช่วยเราสองคนไว้ แล้วผมก้อหมดสติไป
เย้ เย้ ๆๆๆ มาอัพแล้ว ช่วยเม้มให้หน่อยสิ ไม่เห็นมีใครเม้อมาหลายวันแล้วอ่ะ ไม่ใช่สิ หลายอาทิตย์แล้วอ่ะ น้อยใจจังเลย อ่ะ เนี้ยอุตส่าห์มาอัพให้อ่านอ่ะ แต่ไม่มีคนเม้มให้ คนแคระชื่นใจสักคนเลยอ่ะ
แค่หน้าแรกก้ออยากอ่านแร้วอ่ะ
อัพอีกนะ สู้ๆๆ
คนเเคระอีก เเละ อารายจะเเต่งดีนักหนา หา
รีบอัพดิ
อัพอีกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ต้นเรื่องก้อน่าหนุกละ เด๋วมาอ่าน
เเบบว่าเราเป็นพวกพูดขวานผ่าซากอะนะถ้าเราพูดเเรงไปขอโทดนะคนเเคระ
ง่า กะลังหนุกเรยอ่ะค่า
คนแคระ รีบมาอัพอีกนะ
รอยุ แระจะมาเม้นให้บ่อยๆ
มาอัพอีกนะ
โอ้วว หนุกมากมายเรยอ่ะ
หนุกดีๆๆๆ ขอรับ
อิอิ ฝากนิยายกระผมด้วย
เขียนเป็นเรื่องแรกเลย
สู้ๆนะ
สนุกดีนะค่ะสู้ๆๆๆๆๆๆค่ะ
เป็นกำลังใจให้มาอัฟเร็วนะค่ะจะคอยติดตามอยู่เสมอสู้ๆๆค่ะ
มาเม้นให้อย่าลืมมาเม้นให้กันบ้างนะค่ะ
อย่าลืมมาเม้นให้กันนะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
บุ๋ยบ่ายคร่า
ชอบปีดำอ่ะ ดูเท่ห์ดี...
จะตามอ่านนะครับ แต่ตอนนี้มะไหวแล้ว ตาลายยยย...
มึน
มันก็หนุกดีนะแต่ว่า
คำผิดก็เยอะเหมือนกัน
ห็เลยมึนๆ
แต่ก็ดี พล็อตเรื่อง ก็ OK
แล้วก็น่าจะมีภาต่อ เช่น หาของวิเศษไปช่วยปู่ของโดมอน
ในดินแดนเลือดสีต่างๆ
หรือ
จะทำเหมือนหนังสือของแจ่มใส
เรื่องนึง เรื่องนี้ เป็นเรื่องราวความรักของ ดินแดนเลือด
สีแดง เล่มหน้าก็เป็นเรื่องราวความรักของดินแดนสีต่างๆ
อะไรงี้นะ จะเป็งกำลังใจให้นะจะ จะไปดูหนัง ต่อเรื่อง
ยัยแม่มด... ช่อง 7 ตอน 09.00 หน่ะ
ถ้าอยากคุยกับเรา ก็ส่งเมลล์มาได้นะที่
petch_konnarak_konnarak@hotmail.com
นะจะบาย
Hi หวาดเดย์คร๊า.......
สู้....นะค่ะเป็นกำลังห้ายคร๊าสู้เค้าหนุกม๊าก.....
มาเม้นให้นะค่ะอย่าลืมไปเม้นให้กันบ้างนะค่ะ
มาอัฟเร็ว...นะค่ะจะคอยติดตามสู้..คร๊า
ปุ่ยบุยบาย
ยัยแม่มด
คนแคระ
(คนแคระ)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 720 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 38 ปี
แบ่งปันความรู้ 21 ครั้ง
ได้รับดาว 124 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
บทความอื่น
บทความแนะนำ
Blog แนะนำ
Hot Links
คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการเล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์
ขอบคุณผู้สนับสนุน
Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
 สสวท. |
 มูลนิธิ พสวท. |
 พสวท. |