วิชาการ.คอม - โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง (ตอนที่ 2)

โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง

รักรววของความรักระหว่าวสองคนที่ไม่เหมือนกันกัน อีกคนไม่ใช่มนุษย์ และมีภาระกิจต้องปกป้องโลกของตัวเอง เพื่อไม่ให้ตกไปอยู่กับพวกเลือดสีม่วง ถ้าอยากรู้ต้องเข้ามาติดตามน่ะค่ะ ว่าความรักกับภารกิจมันจะจบลงด้วยดีหรือป่าว

ผู้เขียน: คนแคระ ชมแล้ว: 13,288 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 15 April 2008, 1:24 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 9:06 am

อยู่ในส่วน: นิยายแฟนตาซี, นิยายรัก, vนิยาย

สารบัญ

หน้าที่ 3 - ตอนที่ 2

ตอนนี้ทั้งสองลงมาอยู่ยังโลกมนุษย์แล้ว เขาจะต้องทำหน้าที่ ที่ปู้ของเขาให้ทำสำเร็จให้ได้ เพื่อบ้านเมื่อขอเขา และเพื่อความสงบสุขจองโลกนี้ และตอนนี้ทั้งสองยืนอยู่หน้าโรงเรียนที่ตนเองต้องเข้ามาเรียนและทำภาระกิจไปด้วย

"ที่นี้เขาเรียกว่าโรงเรียนเหรอ ข้าไม่เห็นว่ามันจะเหมือนโรงเรียนที่เราเรียนเลย"เนวินพูดขึ้น ที่นี้เป็นตึกของแต่ล่ะตึก แต่ที่ ที่เขาอยู่ไม่มีตึกแบบนี้หรอกน่ะ จะมีก้อแต่ปราสาทเท่านั้น

"ท่านปู่บอกว่าข้ากับเจ้าต้องมาเรียน นี้ก้อคงจะเป็นโรงเรียนนั้นล่ะ"โดมอนพูดขึ้น เขาก้อไม่เคยเห็นมาก่อนเหมือนกันโลกแบบนี้ ที่นี้มันวุ่นวายแออัด ไม่เหมือนที่บ้านเขา บรรยากาศดี เงียบ แต่ก้อไม่ถึงกับเงียบมาก มันต่างกันมากเลยล่ะ

"นี้คือโรงเรียนที่ท่านสองคนต้องมาเรียนประจำ ท่านอุสเรบอกให้ข้าสองคนมาส่งท่านที่นี้"คนของปู่เขาที่ไว้ใจได้ที่สุดในตอนนี้พูดขึ้น

"ข้าว่าเราเข้าไปกันเถอะ"โดมอนพูดขึ้น เขาสองคนต้องปรับตัวใหม่อีกเยอะ

"ทำไมมันใหญ่กว่าที่โลกของพวกเราเลยว่ะ แล้วอย่างนี้เราจะหาผู้หญิงคนนั้นเจอไหมอ่ะ"เนวินพูดขึ้น เขาก้อคิดอย่างที่เพื่อนคิดเหมือนกัน ที่นี้ใหญ่มากเลย แล้วเมื่อไหร่เขาสองคนจะหาเธอเจอกันน่ะ ทั้งสองเดินเข้ามาได้ไม่นานก้อมีผู้หญิงอายุราม 35 ขึ้นเดินเข้ามาถาม

"เธอสองคนเป็นเด็กใหม่ใช่ไหม"อาจารย์ดินเข้ามาถาม

"ใช่"เนวินตอบ

"งั้นตามครูมา"ทั้งสองเดินตามอาจารย์ไปยังห้องที่ทั้งสองต้องเรียน

"นักเรียนวันนี้เราจะมีเพื่อนมาเพิ่มอีกสองคนน่ะ เธอสองคนแนะนำตัวแล้วเข้าไปนั่งที่ได้"อาจารย์บอกเสร็จก้อเดินไปนั่งที่ของตัวเองทันที

"ข้าชื่อ เนวิน" เนวินแน่ะนำตัวกับเพื่อนๆ

"ข้า โดมอน"พอแนะนำตัวเสร็จก้อตามมาด้วยเสียงของพวกผู้หญิงที่อยู่ในห้อง

"โดมอนกับเนวินหล่อจังเลยอ่ะ มีแฟนหรือยัง"

"มานั่งกับเราก้อได้นะ"ต่างคนต่างพูด ทำไมโลกมนุษย์มันถึงได้ต่างจากโลกของพวกเราจังเลยน่ะ(โดมอนขอรับบทน่ะ)

ผมไม่รู้จะไปนั่งตรงไหนดี ผมเห็นโต๊ะหลังของผู้หญิงสองคนที่ไม่ได้กริ้กก๊าดผมสองคนเลยเดินเข้าไปนั่งข้างหลังเธอสองคนนั้น

"นี้ยัยลูกอมแกว่าสองคนนั้นหล่อไหมว่ะ"ผมได้ยินผู้หญิงที่นั่งข้างๆผมถามเพื่อนที่นั่งข้างๆกัน

"ไม่รู้ดี เฉยๆ"เพื่อนของผู้หญิงที่ถามตอบ คงมีแต่เธอสิน่ะ ที่ไม่สนใจผมสองคน

"เรียนเสร็จแล้วเราไปนั่งที่เดิมน่ะ"ผมได้ยินเธอสองคนคุยกัน

"ทำไมพวกมนุษย์ชอบกริ้ดกันจังน่ะ"เนวินถามผมขึ้น ที่โลกของผมไม่มีหรอกอย่างนี้อ่ะ ทุกคนจะทำงานขอตัวเองไป แต่ที่ผมเรียนอยู่ที่นั้นมันจะเป็นผู้ชายรวนผมก้อไม่แน่ะใจเหมือนกันน่ะ

ไม่นานเสียงอะไรดังก้อไม่รู้ มันน่าจะเป็นเลิกเรียนสิน่ะ เพราะผมได้ยินเพื่อนที่อย่ในห้องพูดกันว่ากลับบ้าน บางคนก้อชวยกันไปเที่ยว ผมเดินออกจากห้องมาพร้อมกับเนวิน เราสองคนเดินมานั่งที่โต๊ะหนึง ที่นี้เงียบดีไม่ค่อยจะมีคนเดินผ่าน ผมสองคนนั่งได้ไม่นานก้อมีผู้หญิงสองคนเดินเข้ามาหาเราสองคน

"พวกนายมานั่งที่ของเราทำไม"ผมหันไปมองหน้าเธอก้อเป็นสองคนที่นั่งเรียนอยู่ข้างหน้าผมนั้นเอง นี้นี้คือที่ของพวกเธอสองคนทีพูดกันตอนนั้นสิน่ะ

"พวกข้าไม่รู้ ขอโทษด้วยล่ะกันน่ะ"เนวินพูดขึ้น ผมกับเพื่อนกำลังจะเดินออกไปผ้หญิงคนหนึงก้อพูดขึ้น

"นั่งด้วยกันก้อได้น่ะ พวกนายก้ออยู่ห้องกับพวกเรานิ"ผู้หญิงคนหนึงพูดขึ้น ผมสองคนเลยนั่งงลงที่เดิม

"พวกนายมีเพื่อนหรือยังล่ะ"เธอคนเดิมพูดขึ้น

"ไม่มี แล้วก้อไม่อยากมีด้วย"ผมพูดขึ้น ผมมาที่นี้เพื่อตามหาสร้อยแล้วก้อพาเธอกลับไปที่โลกของผมเท่านั้น ผมไม่อยากยุ่งกับพวมมนุษย์พวกนี้

"หยิ่ง"ผมได้ยินเพื่อนของเธอพูดขึ้น

"ก้อบอกแล้วไงว่าไมอยากมีเพิ่ม"ผมพูดขึ้น ผมไม่รู้หรอกน่ะที่เธอพูดมันคืออะไร แต่มันต้องไม่ดีต่อเราสองคนแน่ๆ

"ฉันว่าเรากลับกันดีกว่าน่ะลุกชิ้น"เพื่อนเธอชวนกลับบ้าน ผมก้อไม่อยากคุยกับเธอเหมือนกันอ่ะน่ะ ดูเธอไม่ค่อยเป็นมิตรกับผมสองคนสักเท่าไหร

"แกจะรีบกลับไปไหน"เพื่อนของเธอพูดขึ้น

"แกก้อได้ยินนิว่าเขาไม่อยากคุยกะเรา แล้วแกยังจะหน้าด้านอยู่คุยกะเขาอีกน่ะ"ไม่ใช่ไม่อยากคุยหรอกน่ะที่ทำแบบนี้ก้อไม่อยากให้ความลับแตกน่ะ

"ไม่ใช่อย่างนั้น พวกข้าไม่ได้รังเกลียจพวกเจ้าหรอกน่ะ จะคุยกันก่อนก้อได้"เนวินพูดขึ้น

"อือ เราชื่อลูกขึ้น ส่วนเพื่อนเราชื่อ ลูกอม"เธอแนะนำให้เราสองคนรู้จัก

"แล้วพวกนายสองคนมาจากไหนเหรอ ทำไมพูดจากแปลก"ยัยลูกอมถามขึ้น เธอคงจะไม่ชอบหน้าผมสิน่ะ ก้อเธอเล่นหันหน้าไปคุยกะเพื่อนผม

"ข้าสองคนมาจาก สว..."ผมรีบเอามีปิดปากเนวินก่อนที่มันจะพูดเรื่องของเราสองคนออกไป เรื่องนี้ถึงบอกไปก้อไม่มีใครเชื่อหรอกน่ะ

"ที่บ้านข้าสองคนเขาก้อพูดกันแบบนี้"ผมตอบแทน แล้วปล่อยมีออกจากปากเพื่อน

"นี้ลูกอม กับ ลูกชิ้นมันคืออะไรเหรอ"เนวินถามสองคนนั้นขึ้น นั้นสิ ผมก้ออยากรู้เหมือนกันน่ะ ทำไมชื่อพวกมนุษย์มันแปลกๆแบบนี้น่ะ

"โตยังกะควายแล้วไม่รู้จัก ท่าจะบ้าน่ะ"ยัยลูกอมนั้นคิดในใจ แต่ผมก้อรู้น่ะก้อผมอ่านความคิดของคนได้นิหน่า

"เธอว่าพวกเราบ้าเหรอที่ไม่รู้จัก"ผมถามเธอ แต่เธอก้อทำหน้าตาเรียบฉย

"ป่าว"เธอตอบผม

หลังจากที่คุยกับยัยสองคนนั้นเสร็จผมก้อเดินกลับบ้านพร้อมกับเพื่อน เราสองคนเดินไปเรื่อยๆ พร้อมกับหาสร้อยเส้นนั้นด้วย ผมไม่รู้ว่าจะเจอหรือป่าวน่ะ ที่นี้มันกล้างใหญ่มากเลยอ่ะ วันนี้ผมหยุดหาแน้แล้วเดินกลับบ้านไป

ติดตามด้วยน่ะค่ะ ติ ชม กันได้น่ะค่ะ

พรุ่งนี้คนแคระไม่ว่ามาอัพให้น่ะค่ะ เนื่องจากว่พรุ่งนี้เป็นวันเกิดคนแคระเองค่ะ

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 2)

หน้าถัดไป (หน้า 4) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 12 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 15 เม.ย. 2551 (15:30)

แค่หน้าแรกก้ออยากอ่านแร้วอ่ะ

อัพอีกนะ สู้ๆๆ

Bacchus