วิชาการ.คอม - โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง (ตอนที่ 3)

โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง

รักรววของความรักระหว่าวสองคนที่ไม่เหมือนกันกัน อีกคนไม่ใช่มนุษย์ และมีภาระกิจต้องปกป้องโลกของตัวเอง เพื่อไม่ให้ตกไปอยู่กับพวกเลือดสีม่วง ถ้าอยากรู้ต้องเข้ามาติดตามน่ะค่ะ ว่าความรักกับภารกิจมันจะจบลงด้วยดีหรือป่าว

ผู้เขียน: คนแคระ ชมแล้ว: 13,310 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 15 April 2008, 1:24 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 9:06 am

อยู่ในส่วน: นิยายแฟนตาซี, นิยายรัก, vนิยาย

สารบัญ

หน้าที่ 4 - ตอนที่ 3

หลังจากที่ฉันแยกกับยัยลูกชิ้นแล้ว ฉันก้อเข้าบ้านขึ้นไปอาบน้ำเข้าแล้วทำการบ้านแล้วก้อเข้านอนทันที แต่ฉันนอนไม่หลับสิ ฉันเห็นสร้อยที่นายสองคนนั้นใสอยู่อ่ะ มันเหมือนของฉันเลยล่ะ แกอย่างมันมีรูปผู้หญิงถือดอกไม้เหมือนกันเลยอ่ะ นายสองคนนั้นต้องรู้เรื่องเกี่ยวกับสร้อยแน่ๆเลยอ่ะ แล้วฉันก้ออยากรู้เรื่องสร้อยเส้นนี้เหมือนกัน ก้อตอนที่ฉันได้มาจากผู้หญิงคนนั้นน่ะ เขาไม่ได้บอกอะไรมากมันต้องมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับฉันแน่ๆเลย ฉันนอนคิดเรื่องนี้จนหลับไป พอตื่นขึ้นมาอีกทีตอนที่ป้าแจ่มมาปลุกฉัน

"คุณหนูค่ะ ตื่นหรือยังค่ะ"ฉันได้ยินเสียงป้าแจ่มเรียกอยู่หน้าห้องฉัน

"ค่ะ"ฉันตอบป้า พรางเดินไปเข้าห้องน่ำ ฉันเดินลงมาจากข้างบนก้อเจอกับป้าแจ่มนั่งรอฉันอยู่แล้ว

"มีไรให้หนูกินข้างค่ะป้า"ฉันเดินเข้ามาถามป้าที่นั่งรอฉันอยู่แล้ว

"คุณหนรีบกินเถอะค่ะเดียวสายน่ะค่ะ"ฉันทำตามที่ป้าแจ่มบอก แล้วเดินออกจากบ้านมาทันที ฉันเดินไปโรงเรียนกับยัยลูกชิ้น พอมาถึงก้อได้ยินเสียงคนกริ้ดก๊าดกันดังรั้นเลยอ่ะ ไมรู้ว่าโรงเรียนนี้มันมีคนหล่ออะไรขนาดนั้นเลยหรือไงน่ะถึงได้ร้องกันทุกวี่วันอ่ะ

"วันนี้ใครมาอีกว่ะ พวกผู้หญิงพวกนี้ถึงได้ร้องหาผั๋วอ่ะ"ฉันพูดขึ้นกับยัยลูกชิ้น

"เดียวฉันไปดูก่อนน่ะ"ฉันรู้หรอกว่าแกก้ออยากรู้เหมือนกับพวกนั้นอ่ะน่ะ ทำเป็นมาบอกว่าไปดูก่อนน่ะ ฉันไม่อยากได้ยินเลยเดินมารอยัยลูกชิ้นที่โต๊ะเดิมที่เรานั่งประจำ ไม่นานเพื่อนฉันมันก้อเดินตามมา

"นายโดมอนกะนายเนวินน่ะ"ยัยลูกชิ้นบอกฉัน แล้วสองคนนั้นไปยืนให้เขากริ้ดกันทำไมน่ะ ก้อตอนแรกนึกว่าไม่ชอบเห็นมานั่งที่เงียบๆอ่ะ

"แล้วนายพวกนั้นไปทำอะไรตรงนั้นอ่ะ"ฉันถามยัยลูกชิ้นต่อ ไหนๆก้อถามแล้วอ่ะน่ะ

"ไม่รู้ว่า ไม่ได้ถามมาว่ะ"ไม่เป็นไรฉันก้อไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นหรอกน่ะ

"ฉันว่าขึ้นเรียนดีกว่าว่ะ"ฉันกับเพื่อนเดินขึ้นมาเรียนตาปกติ แต่ฉันยังไม่เห็นนายสองคนนั้นขึ้นมาเรียนเลยอ่ะ

หลังจากที่เรียนตามปกติ ตอนนี้ฉันกับยัยลูกชิ้นก้อมานั่งที่เดิมของ ในตอนเย็นหลังเลิกเรียนแล้ว แต่ก้อเห็นสองคนนั้นมานั่งอยู่ก่อนอีกแล้ว และวันนี้ฉันก้อคิดว่าจะถามเรื่องสร้อยกับนายสองคนนั้นด้วย สร้อยที่เธอได้มามันไม่ใช่ของเธอหรอกน่ะ อยู่ๆก้อมีคนเอามาให้เธอ

ย้อนกลับไป 5 เดื่อนที่ แล้ว

"หนูช่วยหน้าหน่อยน่ะ"ผู้หญิงคนหนึงเดินเข้ามาหาฉันด้วยสภาพเลือดเต็มตัวไปหมด ฉันไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรหรอกน่ะ

"ค่ะ เดียวหนูพาหน้าไปโรงบาลน่ะค่ะ"ฉันพูดกับหน้าคนนั้น

"ไม่ต้องหรอกหนูเดียวร่างของหน้าก้อหายไปเอง"ฉันก้อไม่รู้น่ะว่าทำไมเขาถึงพูดจากแปลกๆแบบนี้ แต่ฉัก้อไม่ได้พูดอะไรต่อ

"........."

"หนูช่วยดูแลสร้อยเส้นนี้แทนหน้าหน่อยน่ะ"เขายืนเส้นเส้นนั้นมาให้ฉันแล้วร่างของเขาก้อล้มล้งทันที

"หนูคงรับไว้ไม่ได้หรอกน่ะค่ะ "ก้อสร้อยเส้นนี้มันคงมีราคาแพงมากเลยอ่ะ สร้อยเส้นนี้มีจี้เป็นรูปดาว ขนาดไม่ใหญ่มากเกินไป

"สร้อยเส้นนี้มันสำคัญมาก มันสำคัญต่อโลก หน้าอยากให้หนูช่าวดีและสร้อยเส้นนี้แทนหน้าหน่อยน่ะ หน้าแน่ใจว่าอีกไม่นานจะมีคนมาตามหามันเอง"หน้าคนนั้นพูดกับฉัน

".............."

"สร้อยเส้นนี้มีพลังอำนาจมาก หนูจงรักษามันให้ดี ต่อไปนี้สร้อยเส้นนี้มันจะดูแลหนูมันจะคุ้มครองหนู สักวันหนูจะใช้มันได้เอง"ฉันแค่ฟังเฉยๆอ่ะน่ะ ฉันไม่เข้าใจที่เขาพูดเลยอ่ะ แล้วมันจะจิงอย่างที่เขาพูดหรือป่าวก่อไม่รู้ พอพูดจบร่างกายของผู้หญิงคนนั้นก้อหายไปจากมือที่ฉันประคองเขาอยู่ทันที ฉันไม่อยากจะเชื่อหรอกน่ะ แต่มันก้อเป็นไปแล้ว

หลังจากเรื่องนี้เกิดขึ้นกับฉันได้ประมาณหนึ่งเดือน ฉันก้อไม่เจอคนที่ว่าจะมาตามหาสร้อยเลย ฉันอยากรู้ว่าสร้อยเส้นนี้มันเป็นมายังไง วันนั้นฉันเข้าไปในห้องสมุทแห่งชาติมันจะมีเรื่องรวมต่างๆ มันมีทั่งตำนานต่างๆด้วยน่ะ ฉันเข้าไปหาตำนานของสร้อยเส้นนี้ มันก้อมีอยู่จิง หน้าคนนั้นบอกว่าสร้อยเส้นนี้ชื่อ สร้อยแห่งแสงสว่าง ฉันนั่งอ่านตำนานของสร้อยส้นนี้แต่มันก้อบอกไม่มาก มันเป็นเพียงตำนานย่อๆเท่านั้น

กลับมา ณ ปัจจุบัน

"ยัยลูกอม"

"ยัยลูกอม อ่ม อ้ม อ๊ม อ๋ม"

"หะ อะไรน่ะ"ฉันรู้สึกตัวเมื่อยัยลูกชิ้นเรียกฉัน

"แกจะไปนั่งไหมว่ะ เหม่ออยู่ได้"ฉันเดินเข้าไปพร้อมกับยัยลูกชิ้นทันที

"พวกนายมานั่งที่ของพวกเราอีกแล้วน่ะวันนี้น่ะ"ฉันถามเมื่อเดินเข้าไปถึง ไม่ใช่หวงหรอกน่ะ แต่จิงๆก้อนิดหนึงอ่ะ

"พวกข้าขอใจจะนั่ง เจ้าเป็นเจ้าของที่นี้หรือไง"นายโดมอนตอบฉัน นายนี้ชักเก่งน่ะ มาทีหลังยังจะมาเก่งอีน่ะ

"พวกข้าไม่รู้จะนั่งที่ไหน แล้วอีกอย่างที่นี้มันเงียบดีน่ะ นั่งด้วยกันก้อได้"ยัยลูกชิ้นนั่งลงตั้งแต่ที่นายเนวินพูดยังไม่จบแล้วอ่ะน่ะ เพื่อนฉันมันก้อเป็นแบบนี้อ่ะน่ะ ฉันนั่งลงแล้วมองไปยังสร้อยที่คอนายสองคนนั้น

"เจ้ามองพวกข้าทำไม"นายโดมอนถามขึ้น เขาคงเห็นว่าฉันมองสิน่ะ ฉันรีบหันหน้ากลับมาทันที

"ไม่มีไรหรอก แค่จะถามว่าเมื่อเช้าไปยืนให้พวกชนีร้องหาผัวทำไม ก้อเห็นบอกว่าชอบที่เงียบๆนั่งไงล่ะ"ที่จิงจะถามเรื่องสร้อยอ่ะน่ะ แต่ก้อไม่กล้าจะถามตอนนี้อ่ะน่ะ

"พวกข้าก้อไม่ชอบหรอกน่ะ มันจำเป็นต้องทำจิงๆ"นายเนวินพูดขึ้น เรื่องอะรน่ะที่จะเป็น

"แล้วพวกนายไปยืนทำไมอ่ะ"ยัยลูกชิ้นถามขึ้นบ้าง

"เจ้าไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่าเรื่องนี้มันสำคัญต่อโลกนี้น่ะ"นายเนวิพูดขึ้น นายนี้พูดจาแปลกอีกแล้วอ่ะ ผู้เหมือนกับผู้หญิงคนนั้นเลยอ่ะ หรือว่านายสองคนนี้จะเป็นผู้ที่มาตาหาสร้อยน่ะ

"นี้ฉันถามนายอย่างได้ป่ะ"ฉันถามนายเนวินขึ้น

"ว่ามาสิ"

"พวกนายได้สร้อยเส้นนั้นมาจากไหนเหรอ มันมีรูปเหมือนของฉันเลยอ่ะ"ฉันถามนายนันไป แต่ทำไมเขาไม่เห็นพูดไรเลยอ่ะ

"นี้ยัยลูกอม แกเป็นไรป่าวว่ะ เมื่อกี้ฉันก้อเห็นแกยืนเหม่อ แล้วนี้อ่ะไร สร้อยที่ไหน แกยังสบายดีอยู้หรือป่าวน่ะ"ยัยลูกชิ้นถามฉันแล้วเอามือมาอุงหน้าผากฉัน

"ฉันไม่ได้เป็นอะไร ฉันเห็นจิงๆน่ะ ถ้าแกไม่เชื่อฉันจะให้ดูก้อได้"ฉันกำลังจะยื่นมือไปจัดก้อต้องหยุดเมื่อนายโดมอนนั้นพูดขึ้น

"สร้อยอะไร ข้าว่าเจ้าตาฝาดไปเองล่ะมั้ง"ทำไมนายต้องโกหกด้วยนะ ทั้งที่ฉันเห็นอยู่อ่ะ

"ก้อได้ ฉันจะถือว่าฉันไม่เห็นอ่ะไรก้อได้"ฉันพูดจบก้อเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ทำไมนายนั้นต้องโกหกด้วยน่ะ

"ยัยลูกอมรอฉันด้วยสิ"ยัยลูกชิ้นร้องตามหลังฉันมา ฉันไม่อยากคุยกะใครแล้วล่ะ ฉันเดินกลับบ้านพร้อมกับยัยลูกอม ฉันเดินไปด้วยคิดเรื่องสร้อยไปได้ นายนั้นไม่น่าโกหกเลยอ่ะ ฉันอยากรู้เรื่องสร้อยจิงๆน่ะ ฉันจะต้องรู้ให้ได้ฉันไม่ยอมอยู่แค่นี้หรอกน่ะ ในเมื่อฉันเจอมันแล้ว

ในที่สุดก้อเจอแล้ว ตอนต่อไปจะเป็นยังไง ช่วยกันติดตามด้วยน่ะค่ะ

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 3)

หน้าถัดไป (หน้า 5) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 12 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 15 เม.ย. 2551 (15:30)

แค่หน้าแรกก้ออยากอ่านแร้วอ่ะ

อัพอีกนะ สู้ๆๆ

Bacchus