วิชาการ.คอม - โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง (ตอนที่ 4)

โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง

รักรววของความรักระหว่าวสองคนที่ไม่เหมือนกันกัน อีกคนไม่ใช่มนุษย์ และมีภาระกิจต้องปกป้องโลกของตัวเอง เพื่อไม่ให้ตกไปอยู่กับพวกเลือดสีม่วง ถ้าอยากรู้ต้องเข้ามาติดตามน่ะค่ะ ว่าความรักกับภารกิจมันจะจบลงด้วยดีหรือป่าว

ผู้เขียน: คนแคระ ชมแล้ว: 13,313 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 15 April 2008, 1:24 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 9:06 am

อยู่ในส่วน: นิยายแฟนตาซี, นิยายรัก, vนิยาย

สารบัญ

หน้าที่ 5 - ตอนที่ 4

ตอนนี้ผมกำลังไปหาเธอคนนั้น คนที่ผมตามหาผมเจอเธอแล้ว เหลือแต่ทำให้เธอไปกับพวกเรา ผมไม่แน่ใจหรอกน่ะว่าเธอจะไปด้วยหรือป่าว ดูเธอไม่ค่อยชอบผมสักเท่าไหรด้วยอ่ะน่ะ

"นายเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง แล้วเข้ามาทำไม ออกไปน่ะ"เธอไล่ผมออกจากห้องเมื่อเธอเดินออกมาเจอผมกับเพื่อนนั่งอยู่

"ข้าก้อมาหาเจ้า มีเรื่องจะคุยด้วย"ผมบอกความต้องการออกไป

"แล้วพวกนายเข้ามาได้ยังไง"เธอถามผมต่อ เธอคงไม่ได้ยินเสียงผมเดินเข้ามาสอน่ะ ก้อผมเหาะเข้ามานิ

"พวกข้าก้อเข้ามาทางหน้าต่างไง"เนวินตอบแล้วเดินมานั่งข้างๆผม

"แล้วพวกนายต้องการอะไร"ผมว่าผมบอกเธอไปแล้วน่ะ

"ข้าบอกเจ้าไปแล้ว ว่ามีเรื่องจะคุยด้วย ก่อนที่จะคุยข้าว่าเจ้าไปใส่เสื้อก่อนน่ะ"ผมพูดบอกเธออีกที และตอนนี้เธออยู่อยู่ในชุดผ้าเช็ดตัวผืนเดียวน่ะสิ เธอเดินไปแต่งตัวเสร็จก้อเดินออกมายังที่ผมสองคนนั่งอยู่

"ว่ามา นายต้องการอะไร แล้วมีไรจะคุยกะฉัน"เธอนั่งลงอีกที่ตรงกับผมสองคน แล้วเริ่มถามทันที

"เจ้าเห็นสร้อยที่พวกข้าใส่อยู่เหรอ"ผมถามเธอทันที

"ฉันคงตาฝาดไปเองล่ะมั้ง"เธอพูด แต่เธอยังบอกเลยว่เห็นตอนที่อยู่โรงเรียนอ่ะ หรือเธอจะโกรธผมน่ะ ที่หักหน้าเธอตอนเย็นนั้น

"ข้าถามเจ้าจิงๆเรื่องนี้สำคํญมาก"เนวินพูดขึ้นอีกคน

"ก้อเห็นน่ะสินายสองคนใส่อยู่นั้นอ่ะ แล้วนายถามฉันทำไม"เธอตอบแล้วถามผมสองคนต่อ

"ถ้าจะบ้าน่ะ ก้อห้อยอยู่ที่คออ่ะ ถ้าไม่เห็นก้อจะว่ายังไงแล้วน่ะ"เธอคิดในใจ ผมได้ยินน่ะ

"เจ้าว่าข้าบ้าเหรอ๐"ผมถามเธอทันทีที่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

"ป๊าว"ยังจะมาพูดอีกน่ะ

"แล้วเจ้ามีรูปผู้หญิงถือดอกไม้หรือป่าว"เนวินพูดขึ้นขัดก่อนที่ผมจะกัดหัวยัยนั้น เนวินมันึคงรู้ล่ะมั้ง

"แล้วมันเกี่ยวอ่ะไรกับพวกนายด้วย ฉันจะมีหรือไม่มีมันก้อเรื่องของฉัน"ทำไมเธอถึงได้เรื่องมากขนาดนี้น่ะ เธอเป็นผู้หญิงยังไงกันแน่น่ะ บ้างทีก้อไม่พูด บ้างทีก้อกวน แล้วบทจะพูด พูดซะ

"แล้วตกลงว่ามีหรือไม่มีฮะ"ผมตะคอกเธอ ดูเธอจะกลัวๆน่ะ ก้อผมทนไม่ไหยแล้วอ่ะ ผมจะไม่ถูกับคนแบบนี้ด้วย

"มี"เธอตอบ ดีเหมือนกันจะได้พูดกันง่ายๆหน่อย

"พวกข้าขอดูได้ไหม๐"เนวินถามขึ้น ผมก้ออยากเห็นเหมือนกันอ่ะน่ะ ผมไม่เคยเห็นสักทีหรอกน่ะ ที่เห็นก้อเป็นเพียงแค่รูปเฉยๆ

"นายต้องเล่าเรื่องสร้อยให้ฉันฟัง แล้วมันสำคัญแค่ไหน"เธอพูดขึ้น ทำไมเธอต้องเรื่องมากอย่างนี้น่ะ ผมทนไม่ไหวแล้วน่ะ

"จะให้ดูไม่ให้ดู เจ้าทำไมเรื่องมากนักน่ะฮะ"ผมว่าเธอไปอีกที แต่ทำไมผมรู้สึกว่าผมเหนื่อยอย่างนี้น่ะเหนื่องทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ผลเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นกับผม

"เนวินช่วยเอายัยนี้ออกไปห่างๆข้าหน่อย ข้าไม่ไหวแล้ว"พอเธอออกจากผมไป ผมก้อรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย แต่ก้อไม่มากหนัก ก้อผมอยู่ไกลเธอไม่ได้น่ะสิ ถ้าเธอไม่ยอมรับในตัวผม ถ้าเธอเกลียจผมกลัวผมแบบนี้

"เพื่อนนายเป็นอะไรอ่ะ"เธอถามเนวิน

"เจ้าทำตามที่ข้าบอกน่ะ"เนวินบอกเธอ

"เจ้าอย่าคิดกลัวโดมอน พยายามคิดว่าโดมอนไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้น่ะ แล้วข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง"เธอทำตามที่เนวินมันบอก ผมค่อยรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

"เจ้ารู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับสร้อยบ้าง"เนวินถามขึ้น

"ฉันก้อไม่รู้อะไรมากหรอกน่ะ มีหน้าคนหนึงเอามาให้ฉันแล้วก้อบอกว่ามันสำคํยต่องโลกนี้มาก แล้วก้อบอกว่ามันมีพลังมากมายมหาสาร แล้วมันจะมีสามเส้นที่คล้ายกัน แล้วก้อบอกว่าจะมีคนมาตามหาสร้อยเส้นนี้"เธอเล่าให้เราสองคนฟัง

"แล้วผู้หญิงคนนั้นไปไหน"ผมถามเธอต่อ ก้อนั้นท่านแม่ของผมอ่ะน่ะ

"พอพูดจบร่างกายของหน้าคนนั้นก้อสรายไป ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้หรอกน่ะ "เธอจะเคยเห็นได้ไงอ่ะ เรื่องนี้มันจะมาเกิดขึ้นที่นี้ได้นยังไง

"ทำไมนายต้องเศร้าด้วยอ่ะ เรื่องนี้มันเกี่ยวกับนายเหรอ "เธอคิด เธอสงสารผมเหรอ

"เจ้าไม่ต้องสงสารข้าหรอกน่ะข้าจะเล่าให้ฟัง"ผมพูดขึ้น จนเธอสะดุ้ง ก้อผมพูดขึ้นเฉยๆอ่ะน่ะ

"นายอ่านความคิดฉันออกหรือไง"เธฮถามผม เธอยังไม่รู้นิ ฉันทำได้มากกว่าที่เจ้าคิดอีกน่ะ

"พวกข้าทำอะไรได้หลายๆอย่างที่เจ้าไม่รู้อีกน่ะ"เนวินพูดขึ้น ก้อผมเป็นเทวดาอ่น่ะ

"ฉันอยากรู้เรื่องสร้อยพวกนี้อ่ะ มันสำคัญยังไงอ่ะ"เธฮถามต่อ

"สร้อยสามเส้นนี้อยู่บนสวรรค์ ตอนนั้นพวกขอเลือดสีม่วงมันจะมาแย่งสร้อยที่พ่อกับแม่ของข้านำไปประกอบพิธีจากพ่อกับแม่ของข้า ท่านเลยลมมายังโลกมนุษย์เพื่อรักษาสร้อย ข้าก้อไม่รนู้หรอกน่ะ ว่าท่านสองคนแยกกันยังไง แต่ที่พ่อของข้ามีคือาร้อยสองเส้นที่กำลังเอากลับไปยังสวรรค์ อีกเส้นอยู่กับแม่ของข้า ก้อคือเส้นที่อยู่กับเจ้า เส้นนี้มันมีพลังอำนาจทำร้ายร้างทุกอย่างได้ พวกของเลือดสีม่วงเลยตามล่าแม่ของข้า ต่อจากนั้นพวกนั้นก้อหาแม่ของข้าไม่เจอ"ผมเล่าให้เธอฟัง

"หลังจากเรื่องต่างๆเงียบลงไม่นาน ตอนนี้พวกของเลือดสีม่วงมันกำลังจะมาแย่งสวรรค์อีกครั้ง ท่านปูของข้าเลยส่งข้ามาหาสร้อยเส้นนี้แล้วนำกลับไปเพื่อนช่วย แต่ " ผมเว้นแต่ไว้ ผมยังไม่อยากบอกเธอตอนนี้เลย แต่ยังไงผมก้อต้องบอกเธออยู่ดีอ่ะน่ะ

"แต่อะไรอ่ะ ต่อสิ"เธอพูดขึ้น ผมจะทำยังไงดีน่ะ

"แต่ ที่ว่าคือ เจ้าของสร้อยเส้นนั้นจะต้องไปกลับพวกข้าสองคนด้วย"เนวินเป็นคนพูด มันคงรู้ว่าผมไม่อยากพูดสิน่ะ

"........"

"เจ้าจะช่วยพวกข้าได้ไหม"เนวินถามเธอต่อ แต่ดูเธอไม่อยากช่วยเลยอน่ะ ดูเธอกลัว ลังเรใจ เธอไม่ยอมรับผมอีกแล้ว ผมเรื่มจะไม่มีแรงอีกแล้ว เธอกลัวอะไรน่ะ เธอ ทำไมต้องไม่ยอมรับในตัวของพวกเราน่ะ

"โดมอนเจ้าเป็นอะไร"เนวินเข้ามาจับตัวผมที่นอนอยู่กับพื้น

"ถ้าเจ้าไม่ช่วยพวกข้า เจ้าก้ออย่ารังเกลียจหรือกลัวพวกข้าเลยน่ะ โดมอนมันจะเป็นแบบนี้ก้อต่อเมื่อพวกเจ้าไม่ยอมรับพวกข้าน่ะ "ผมจะไม่ไหยแล้วน่ะ

"เอ่อ เอ่ ฉัน"

"เจ้าทำตามที่ข้าบอกครั่งก่อนน่ะ แล้วโดมอนมันจะดีขึ้น "ผมได้ยินเนวินพูด แล้วผมก้อไม่รับรู้อะไรอีกเลย เธอคงกลัวพวกผมมากสิน่ะ พลังขอผมถึงต้านความกลัวนี้ไม่ไหวเลย

ขอโทษน่ะค่ะที่มาอัพช้าไปหน่อย คนแคระไม่ค่อยมีเวลาเลยอ่ะค่ะ ช่วยกันติดต่ามหน่อยน่ะค่ะ เรื่องนี้ไม่สนุกเหรอค่ะ ทำไมไม่ค่อยมีคนเข้ามาอ่านเลยอ่ะ เฮ้ย คนแคระ ไม่มีกำลังใจอ่ะ

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 4)

หน้าถัดไป (หน้า 6) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 12 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 15 เม.ย. 2551 (15:30)

แค่หน้าแรกก้ออยากอ่านแร้วอ่ะ

อัพอีกนะ สู้ๆๆ

Bacchus