วิชาการ.คอม - โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง (ตอนที่ 5)

โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง

รักรววของความรักระหว่าวสองคนที่ไม่เหมือนกันกัน อีกคนไม่ใช่มนุษย์ และมีภาระกิจต้องปกป้องโลกของตัวเอง เพื่อไม่ให้ตกไปอยู่กับพวกเลือดสีม่วง ถ้าอยากรู้ต้องเข้ามาติดตามน่ะค่ะ ว่าความรักกับภารกิจมันจะจบลงด้วยดีหรือป่าว

ผู้เขียน: คนแคระ ชมแล้ว: 13,287 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 15 April 2008, 1:24 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 9:06 am

อยู่ในส่วน: นิยายแฟนตาซี, นิยายรัก, vนิยาย

สารบัญ

หน้าที่ 6 - ตอนที่ 5

"เจ้าจะทำยังไงต่อหรือ"เนวินถามผม ผมก้อไม่รุ้เหมือนกันน่ะ ตั้งแต่ที่เราสองคนกลับมาจากบ้านของเธอ อาการของผมก้อดีขึ้นเรื่อยๆ

"ข้าว่าเราให้เวลาเธอก่อน มันคงต้องใช้เวลาน่ะ ใครกันบ้างที่จะยอมมาเสียงชีวิตของตัวเอง"จะมีสักกี่คนกันบ้างน่ะ ที่จะยอมเอาชีวิตของตัวเองมาไว้กับความตายอย่างนี้

หลังจากที่เราสองคนคุยกันจบ ต่างคนก้อต่างแยกกันไปนอน

วันนี้ผมมาโรงเรียนตามปกติ เหมือนทุกวันและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะเดิมนั้น ผมไม่รู้จะไปนั่งที่ไหนดีอ่ะน่ะ

"พวกนายมานั่งที่ของพวกเราอีกแล้วน่ะ"เธอเดินเข้ามาได้ก้อใส่ผมกับเพื่อนทันที อะไรของเธอน่ะ

"พวกข้ามาก่อน"ก้อผมมาก่อนเธออ่ะ ที่นี้ก้อไม่ใช่ของเธฮด้วย

"นี้วันนี้ข้าสองคนอยากไปเที่ยวอ่ะ เจ้าสองคนช่วยพาไปได้ไหม ข้าไม่ค่อยรู้จักที่นี้อ่ะ"เนวินถามขึ้น ผมก้อไม่รู้เหมือนกันว่าเนวินมันจะทำอะไร ผมเห็นยัยซุ่มซ่ามจะพูดขึ้น แต่โดนเพื่อนของเธอขัดไว้ก่อน

"ไปสิ ที่ไหนเหรอ แล้วคิดยังไงมาชวนเราสองคนอ่ะ"เพื่อนของเธฮถามต่อ

"พวกข้าไม่มีเพื่อนนิ ก้อมีเจ้าสองคนนี้ล่ะ ที่รู้จักอ่ะ"มันก้อจิงอ่ะน่ะ

"ฉันไม่ไปน่ะ"ยัยซุ่มซ่ามพูดขึ้น

"ทำไม"ผมถามขึ้น เวลาที่ผมอยากทำให้เธอเชื่อใจ อยากทำให้เธอยอมรับในตัวผมทำไมเธอถึงไม่ยอมเปิดโอกาศให้ผมเลยน่ะ

"ไปเถอะน่ะยัยลูกอม เขาอุตส่าชวนเราน่ะ น่ะ น่ะ"เพื่อนเธอออ้อน ดูๆไปสองคนนี้ก้อน่ารักดีน่ะ เหมือนเด็กเลย คนหนึงก้อเป็นเด็กดื้อ อีกคนหนึ่งเป็นเด็กอ้อน

"อือ"เธอตอบเพื่อนออกไป นึกว่าจะไม่ไป เดียวได้เกิดการฆ่ากันอีกแน่

ตอนนี้เราสี่คนก้อมาเดินอยู่ที่ไหนก้อไม่รู้หรอก ผมไม่รู้หรอกน่ะ มันน่าจะเป็นห่างน่ะ เพราะผมเห็นคนเดินกันไปทั่วเลย คนเยอะมาก พวกเรามาหลังจากที่โรงเรียนเลิกแล้ว ผมเดินไปกับยัยซุ่มซ่าม เพื่อนผมมันก้อเดินไปกับเพื่อนของยัยซุ่มซ่ามน่ะสิ ผมว่าน่ะ เพื่อนยัยนี้ต้องชอบเพื่อนผมแน่ๆเลยอ่ะ ดูเธอมองเพื่อนผมสิ ถ้าเธอรู้ความจิงเธอยังจะรับเพื่อนผมได้หรือป่าวน่ะ

"วันนี้เธอใส่ร้อยมาเหรอ"ผมเดินไปกระซิบข้างๆหูเธอ ตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมกับยัยนี้จะสนิทกันมากกว่าเดิมแล้วน่ะ เธอไม่กลัวผมแล้วตอนนี้ ผมก้ออยากให้มันเป็นแบบนี้เหมือนกันล่ะ

"นายนี้มองเห็นได้ไงอ่ะ สร้อยมันอยู่ในเสื้อฉันน่ะ หรือนายนี้จะมองทะลุเสื้อผ้าได้อ่ะ"ดูสิครับเธอคิดได้ไงอ่ะ ก้อตอนนี้ผมกำลังอ่านความคิดเธอยู่อะน่ะ

"มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอก ที่ข้าเห็นน่ะตอนที่เจ้าก้มลงเก็บของน่ะ"ผมตอบเธอก่อนที่เธอจะว่าผมอีก

"นายนี้รู้ว่าเราคิดอะไรอยู่อีกอ่ะ รู้ได้ไงว่ะ"ทำไมเธอต้องคิดด้วยน่ะ เธอไม่ถามผมออกมาล่ะ คิดยังไงผมก้อรู้อยู่ดีอ่ะ

"ไม่มีไรหรอก ข้ารู้แล้วกัน "ก้อผมเป็นเทวดานิ ไม่รู้ได้ไงอ่ะ

"ฉันก้อลองใส่ดูเฉยๆ พอใส่แล้วมันถอดไม่ออกอ่ะ มันก้อเลยอยู่อย่างนี้อ่ะ"ตั้งแต่ที่เธอได้มันมาเธอคงคยใส่มันเลยสิน่ะ

"เจ้าจะไม่ช่วยพวกข้าจิงๆเหรอ"ผมถามเธอ ผมก้อไม่อยากเร่งเธอหรอกน่ะ แต่มันจำเป็นนิ

"ถ้านายจะพูดเรื่องนี้อีก นายก้ออย่ามาพูดกับฉันอีกเลยน่ะ ยังไงฉันก้อไม่ไปกับพวกนายหรอกน่ะ ฉันเป็นแค่มนุษย์ไม่ใช่เทวดาอย่างพวกนาย"เธอตอบผม ผมเข้าใจน่ะ มันอยากมากน่ะที่จะทำให้เขาไปกับเราได้ ผมพูดกับเธอตอนเดินกลับบ้าน พอเธอพูดจบเธอก้อเดินนำไปทันที

"หึหึ ข้ารอเวลานี้มานานแล้ว ในที่สุดมันก้อมาถึงสักที"ผมเห็นเธอหยุดเดิน แล้วก้อมีเสียงใครพูด ผมมองไปตามที่เธอมองก้อเห็นว่าเป็นพวกเลือดสีม่วง มันมาแล้วสิน่ะ ลืมบอกไปตอนนี้เนวินมันไปส่งเพื่อนของเธอที่บ้าน ผมเลยเดินกลับบ้านพร้อมเธอ

"นี้นาย เขาเป็นใครกันเหรอ"เธอเดินมาข้างๆผมแล้วถาม

"ข้าจะบอกให้น่ะ ข้าคือ เนมอส แห่งโลกกมืด"เนมอสเป็นลูกชายของเซอุส มีน้องสาวคนหนึ่ง

"เจ้ามาที่นี้ทำไม"ผมถามพวกมัน ผมรู้อยู่แล้วอ่ะน่ะ แต่ว่าใครเป็นคนไปบอกมันน่ะ แล้วพวกมันรู้ได้ยังไงกัน

"เจ้าไม่หน้าถามข้าเลยน่ะ ส่งตัวเธอมาให้ข้าซะ"เรื่องอะไรผมจะยอม ถ้าเธฮไปกับพวกมันเธอต้องตายแน่ๆ ยังไงผมก้อไม่ยอมหรอกน่ะ

"ไม่ ในเมื่อข้าเจอเธอก่อน เธอต้องเป็นของข้า"ในเมื่อผมเจอก่อนมีหรือผมจะยอม

"งั้นมันก้อต้องใช้กำลังกันหน่อยแล้ว"ไอ้เนมอสพูดขึ้นพร้อมกับปล่อยพลังออกมาใส่ผม

(ลูกอม)

ฉันหลบอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่ง ฉันเห็นสองคนนั้นต่อสู้กันอย่าเอาเป็นเอาตาย ทำไมเรื่องนี้มันถึงได้ยุ่งอยากอย่างนี้น่ะ สองคนนั้นปล่อยพลังใส่กันเป็นว่าเล่น ดูสภาพสองคนนั้นไม่ต่างกันมากเลย มีเลือดออกที่ปาก แล้วมีบาทแผลเต็มตัวทั้งสองคน ทำไมเขาจะต้องมาแย่งฉันด้วยน่ะ ฉันแอบดูได้ไม่นาน ก้อได้ยินเสียงของพวกนั้นคุยกัน

"ข้าจะกลับมาใหม่ ในไม่ช้านี้ เจ้าระวังไว้แล้วกัน"ชายชุดดำพูดจบก้อหายแวปไปทันที ทำไมเรื่องบ้าๆนี้ต้องเกิดขึ้นกับฉันด้วยน่ะ ฉันเดินเข้าไปหานายนั้นก้อเห็นว่านายนั้นบาทเจ็บมาก มีแผลตามตัวทั้งตัว มีเหลือไหลออกมาตรงมุมปาก

"เจ้าเป็นไรไหม"นายนั้นถามฉัน นายไมห่วงตัวเองหรือไงน่ะ

"ฉันไม่เป็ไรหรอก ว่าแต่นายอ่ะ"ฉันพูดกับเขา แล้วนายนั้นก้อหันไปดูตัวเองว่าเป้นยังไง

"ข้าไม่เป็นไรหรอก"ขนาดนี้น่ะ ไม่เป็นไร ถ้าเป็นคนธรรมดาน่ะตายไปนานแล้วอ่ะ

"ทำไมมันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับฉันอ่ะ"ฉันอยากรู้ทำไมน่ะ เรื่องบ้าๆมากมายแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับฉัน

"ไปถึงบ้านข้าจะเล่าให้ฟัง แต่ตอนนี้เจ้าจับข้าไว้ดีๆน่ะ ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน แล้วเจ้าก้อหลับตาด้วยน่ะ"ฉันทำตามเขาบอก ทันที ไม่นานนายนั้นก้อบอกให้ฉันลืมตาได้แล้ว พอฉันลืมตาขึ้นมาก้อเจอกับนายนั้นนอนกองอยู่กับพื้นไปแล้ว เขาเป็นอะไรน่ะ ทำไมฉันต้องห่วงนายขนาดนี้ด้วยน่ะ ฉันดึงร่างของเขามานอนบนเตียงของฉัน เช็ดตัวให้ ไม่นานฉันก้อได้ยินเสียงของนายเนวินเดินเข้าบ้านมา ฉันรีบวิ่งลงไปหานายนั้นทันที

"เนวิน รีบไปช่วยเพื่อนนายเร็ว"ฉันวิ่งลงไปดึงแขนนายนั้นขึ้นมายังห้องฉันทันที

"นี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมโดมอนถึงได้เป็นแบบนี้"นายนั้นพอเห็นสภาพเพือนเท่านั้นล่ะ

"ฉันก้อไม่รู้เหมือนกัน ตอนที่เราเดินมาน่ะ ฉันเห็นมีผู้ชายชุดดำคนหนึงมาต่อสู้แย่งตัวฉันน่ะ แล้วนายนี้ก้อช่วยฉันไว้"ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้เนวินฟัง

"พวกมันมากันแล้ว สิน่ะ"นายเนวินพูดเรื่องอะไรฉันไม่เข้าใจอ่ะ ใครมาที่ไหนอ่ะ

"ใครมาอ่ะ มาที่ไหน"ฉันถามต่อ เมื่อไม่เข้าใจที่เขาพูด

"พวกเลือดสีม่วง มันมากันแล้ว ต่อไปเจ้าจงระวังตัวให้มา พยายามอยู่ใกล้ข้าสองคนเป็นดีที่สุด ไม่งั้นเจ้าอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี้อีก"อะไรมันจะร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันต้องอยู่กับพวกนี้จิงๆเหรอ พอนายเนวินพูดจบก้อเดินออกจากห้องไปทันที ฉันไม่เข้าใจว่านายนั้นจะช่วยเพื่อนยังไงอ่ะ ไม่เห็นบอกอะไรเลยอ่ะ หรือมันจะหายไปเองยังงั้นเหรอ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามน่ะค่ะ ถึงมันจะไม่มากก้อเถอะน่ะ

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 5)

หน้าถัดไป (หน้า 7) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 12 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 15 เม.ย. 2551 (15:30)

แค่หน้าแรกก้ออยากอ่านแร้วอ่ะ

อัพอีกนะ สู้ๆๆ

Bacchus