วิชาการ.คอม - โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง (ตอนที่ 6)

โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง

รักรววของความรักระหว่าวสองคนที่ไม่เหมือนกันกัน อีกคนไม่ใช่มนุษย์ และมีภาระกิจต้องปกป้องโลกของตัวเอง เพื่อไม่ให้ตกไปอยู่กับพวกเลือดสีม่วง ถ้าอยากรู้ต้องเข้ามาติดตามน่ะค่ะ ว่าความรักกับภารกิจมันจะจบลงด้วยดีหรือป่าว

ผู้เขียน: คนแคระ ชมแล้ว: 13,328 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 15 April 2008, 1:24 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 9:06 am

อยู่ในส่วน: นิยายแฟนตาซี, นิยายรัก, vนิยาย

สารบัญ

หน้าที่ 7 - ตอนที่ 6

หลังจากที่เรื่องบ้าๆนั้นเกิดขึ้นกับฉันวันนั้น นี้มันก้ออาทิตย์หนึงเข้าไปแล้ว ฉันฉันยังไม่เห็นว่าพวกเลือดสีม่วงอะไรนั้นมันจะมาอีกอย่างที่นายเนวินพูดไว้เลยอ่ะ นายนั้นหลอกฉันหรือไงน่ะ

ตอนนี้นายสองคนนั้นย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านฉัน โดยอ้างว่ากลัวฉันเป็นอะไรไป ฉันจะทำยังไงได้อ่ะ ห้ามก้อไม่ฟัง ฉันเลยบอกกับป้าว่ามีเพื่อนมาอยู่ด้วยสองคนน่ะสิ

วันนี้เป็นวันหยุดของฉัน ฉันล่ะชอบวันนี้ที่สุดเลยอ่ะน่ะ ไม่ต้องไปเรียน ไม่ต้องทำอะไร นอนอยู่บ้านเฉยๆ ฉันเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไป พอออกมาฉันก้อต้องเจอเข้ากับนายเทวดานั้นนั่งอยู่ในห้องของฉันแล้ว

"นายเข้ามาได้ยังไง เข้ามาทำไม เผื่อเข้ามาเจอฉันโป้อยู่จะทำยังไง"เล่นมาไม่รู้ตัวแบบนี้ ฉันต้องระวังตัวอีกสิน่ะ

"ข้าเดินเข้ามา"รู้แล้วว่าเดินเข้ามาน่ะ จะมาดูฉันป้หรือไง ไอ้เทวดาบ้า

"ข้าไม่อยากดูของเจ้าหรอกน่ะ ข้าขึ้นมาดูว่าเจ้าตื่นหรือยัง"ทำไมนายชอบอ่านใจฉันจังอ่ะ ฉันจะพยายามไม่คิดต่อหน้านาย ฉันหันไปมองหน้านายนั้นก้อเห็นว่านายนั้นยิ้มๆอยู่ จะยิ้มอะไรว่ะ

"งั้นนายก้อออกไปสิ ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า"ไม่ออกก้อลองดูดิ แม่จะจับปล้ำซะเลย เอ้ย ฉันคิดไรว่ะ นายนั้นจะรู้ป่าวอ่ะ ฉันว่าไม่ทันแล้วล่ะ นายนั้นยิ้มซะขนาดนั้นอ่ะ นายก้อไปจากห้องของฉัน ก่อนไปนายนั้นหันหน้ามาพูดกับฉันอกน่ะ

"ไปแล้วกลัวโดนปล้ำ"นายบ้า ฉันแค่คิดเฉยๆน่ะ ไม่ได้จะทำจิงสักหน่อยอ่ะ ฉันจะกล้ามองหน้านายนั้นอีกป่าวอ่ะ นายบ้าเอ้ย

ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินลงมาข้างล่าง ฉันหันไปมองหน้านายนั้นก้อเห็นนายนั้นยิ้มๆ นายนั้นจะเล่าให้เพื่อนฉันฟังไม่น่ะ ถ้าพวกนั้นรู้ฉันอายตายเลยอ่ะ

"หวัดดีลูกอม"นายเววินทักเมื่อเห็นฉันเดินลงมา นายนี้เหมือนมนุษย์เข้าไปทุกทีแล้วอ่ะ ปกติไม่เคยจะทักฉันเลยน่ะ ฉันยิ้มให้นายเนวินแล้วหันไปมองหน้านายเทวดานั้น นายนั้นหก้อหันมายิ้มให้ฉัน

"ดีเพื่อน"ยัยลูกชิ้นทักฉันขึ้น ยัยนี้มาได้ไงอ่ะ หรือว่านายเนวินไปรับมันมาอีกแล้ว ฉันว่านายเนวินต้องชอบเพื่อนฉันแน่เลยอ่ะ ถ้ายัยนั้นรู้แล้วจะรับได้หรือป่าวน่ะ รักคนที่ไม่ใช่มนุษย์อ่ะ

"แกมาทำไมบ้านฉันว่ะ"ฉันเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆเพื่อนฉันทันที เรื่องอะไรจะไปนั่งกันนายเทวดานั้นอ่ะ

"อือ เนวินไปรับมาน่ะ"ฉันว่าแล้ว นายนั้นต้องชอบแกแน่ๆอ่ะ แล้วฉันก้อเห้นนายนั้นชอบไปหาแกบ่อยๆด้วยอ่ะ

"นี้โดมอนนายไม่คิดจะพูดอะไรบ้างเหรอ"ยัยลูกชิ้นถามนายนั้น ฉันว่าอย่าพูดน่ะดีแล้ว เดียวฉันซวยอ่ะ

"มีคนไม่อยากให้ข้าพูดน่ะ"อ้าว กรรม จะหันมามองฉันทำไมอ่ะ ฉันป่าวน่ะ แค่คิดเฉยๆอ่ะ

"พวกนายกินข้าวยังอ่ะ"ฉันถามขึ้นเพื่อเปลี่ยนเรื่องคุย

"ข้ากินมาจากบ้านของลูกชิ้นแล้ว"โอ้ นายชั่งกล้าน่ะ เดียวนี้ก้าวหน้าน่ะเนี้ยเพื่อนฉัน

"แล้วนายล่ะ"ฉันหันไปถามนายเทวดานั้น ก้อวันนี้ป้าฉันไม่อยู่บ้านน่ะสิ บอกว่าจะไปบ้านเพื่อนสักวันอ่ะน่ะ ฉันเลยต้องหกินเองอ่ะ

"ยัง"พูดด้วยก้อไม่หันมามองหน้าน่ะ หยิ่งนักหรือไง เดียวปัดจับจูบเลยนิ ฉันหันไปมองหน้านายนั้น แต่ทำไมนายนั้นชอบยิ้มให้ฉันจังอ่ะ มันมีอะไรหนักหนาว่ะ ก้อแค่บอกว่าจะจูบแค่นี้เองอ่ะ หะ ฉันพูดจูบเหรอ โอ้ยฉันจะบ้าตาย

"เจ้าไม่ได้พูด แค่คิด"นายยังจะมาแย่ฉันอีกน่ะ อย่าให้ถึงทีฉันบ้างก้อแล้วกัน แต่ตอนนี้อยู่ไม่ได้แล้ว สองคนนั้นมันมองหน้าฉันใหญ่แล้วอ่ะ

"ฉันจะออกไปกินข้าวน่ะ พวกแกสองคนจะอยู่ที่บ้านก้อได้"ฉันพูดกับเพื่อน ก้อตอนนี้มันจะบ่ายโมงแล้วอ่ะ ก้อฉันนอนยาวไปหน่อยอ่ะ เลยไม่ได้กินข้าวอ่ะน่ะ

"นายจะไปกินข้าวป่าวอ่ะ"ฉันหันหนามไปถามนายนั้นเมื่อไม่เห็นว่านายนั้นเดิมตามฉันมา

"เจ้าไม่ได้ชวนข้านิ"เอ้า นายนี้เวลาโง่ก้อโง่ซะน่ะ ไม่กินก้ออดซะ นายเทวดาติ้งต๊องเอ้ย ฉันเดินออกจากบ้านมาพร้อมกับนายเทวดาเพื่อจะไปกินข้าว ฉันว่าคงบ่ายสองโมงล่ะมั้งฉันถึงจะได้กินอะ ก้อที่นี้คนมันเยอะอ่ะ

"เจ้าว่าข้าเหรอ"เอ้าจะถึงร้านแล้วอ่ะ นายพึ่งมาถามฉันน่ะ ฉันจำไม่ได้ด้วยว่าฉันว่านายอ่ะไรบ้างอ่ะ

"ป๊าว"ใครจะไปยอมรับอ่ะ น่ะ ไอ้ที่ว่าน่ะ มันเยอะอ่ะน่ะ

"ก้อเจ้าว่าข้าติ๊งต๊อง"รู้แล้วว่าพูดอ่ะ นายจะมาพูดอีกทำไมอ่ะ เดียวก้ออดใจไม่ไหวจับจูบขึ้นมาจิงๆหรอก

"เจ้าชอบข้าเหรอ"โอ้ แม่เจ้า นายนั้นคิดได้ไงอ่ะ

"ฉันเนี้ยน่ะชอบนายอ่ะ ตายอีกสิบชาติก้อยังเหมือนเดิมอ่ะ"ฉันไม่ได้ชอบนายนั้นหรอกน่ะ ถึงนายนั้นจะดูหล่อก้อเถอะ

"ข้าก้อนึกว่าเจ้าชอบข้า เห็นบอกว่าจะจูบข้าสองครั้งแล้วอ่ะ"ยังจะมาพูดเรื่องนี้อีกน่ะ

"ฉันก้อแค่คิดเล่นๆไปงั้นอ่ะ"ฉันเดินออกจากร้านอาหารเมื่อกินเสร็จ ตอนนี้มันคงจะบ่ายสามโมงแล้วสิน่ะ แต่ฉันไม่อยากกลับบ้านเยอ่ะ ก่อนที่จะเข้าไปในซอยบ้านฉันมันจะไม่สวนให้เดินอยู่ฉันว่าฉันไปดินเล่นดีกว่า เดียวค่อยกลับล่ะกัน ฉันเดินเล่นอยู่ในสวนกับนายนั้นจยได้เวลากลับบ้าน นี้มันก้อคงจะทุมล่ะมั้ง ฉันเดินตามหลังนายเทวดานั้นไปแต่จู่นายนั้นก้อหยุดเดินทำให้ฉันเดินชนนายนั้นน่ะสิ

"โอ้ยเจ็บก้นเลยอ่ะ นายจะหยุดทำไม"ฉันถามนายนั้น ดูสิ ก้นฉันอ่ะ

"เจ้านี้ซุ่มซ่ามจิงๆเลยน่ะ"ยังจะมาว่าฉันอีกอ่ะ ดุซะ

"ก้อนายหยุดไม่บอกฉันเองอ่ะ"ผิดที่นายคนเดียวนั้นล่ะ

"เจ้ามองดูนั้นซะก่อนที่จะมาว่าข้าน่ะ"ฉันมองตามที่นายนั้นบอกก้อเจอเข้ากับชายชุดดำคนเดิมลอยอยู่บนอากาศ มันมาอีกแล้วอ่ะ ฉันไมอยากเจ็บทำอ่ะ พวกมันจะมาทำห่าอ่ะไรว่ะ

"นี้เหรอเจ้าของสร้อยน่ะ หึหึ"อ้าว นายนี้ขำอะไรว่ะ แค่ฉันเป็นเจ้าของสร้อยอ่ะ

"เจ้ามาที่นี้ทำไม"นายเทวดาถามนายนั้นไป นายจะถามมันทำไม ฉันยังรู้เลยอ่ะ

"หึหึ เจ้าส่งตัวเธอมาให้ข้าซะ"เอ้ามาขอกันง่ายๆอย่างนี้เลยเหรอ มันง่ายไปมั้ง แต่ว่านายก้อหล่อน่ะ ยอมไปด้วยอ่ะ

"ข้าใฟ้เจ้าไม่ได้หรอกน่ะ เธอจะต้องไปกับพวกข้า"ฉันเคยบอกพวกนายแล้วไงว่าฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันจะไม่ไปกับใครทั้งนั้น

"เตรียวตัวตายซะ"พอนายคนนั้นพูดขึ้นแสงสีแดงก้อออกมาจากตัวของนายนั้นแล้วตามมาด้วยลูกไฟกลมๆวิ่งมาที่ฉันกับนายเทวดา ฉันกระเด็นออกจากตรงนั้นโดยที่นายเทวดานั้นพลักฉันออกมา ฉันลุกขึ้นได้พยายามมองหานายเทวดานั้น ฉันเห็นนายนั้นพูดอะไรไม่รู้แต่อยู่ๆแสงสีฟ้าแล้วก้อมีปีกสีดำออกมาจากร่างของนายเทวดานั้น แต่ทำไมนายนั้นมีปีกสีดำน่ะ ประติฉันเคยเห็นสัขาวนิ

นายเทวดาบินขึ้นไปตู่สู้กับชายคนนั้น แต่ทำไมนายเทวดาถึงมีเลือดออกมาเยอะขนาดนั้นน่ะ ฉันดูสองคนนั้นต่อสู้กันไม่นานฉันก้อโดนใครไม่รู้มาจับที่ตัวฉัน ก้อตอนนี้มันมืดแล้วอ่ะ

"ยัยซุมซ่ามเจ้าจับข้าไว้แน่นๆน่ะ "ที่แท้ก้อนายเทดานี้เอง แต่ทำไมนายพูดอย่างกับว่ากลัวฉันตกอย่างนั้นอ่ะ ฉันก้มลงไปมองก้อเห็นว่าตอนนี้นายนั้นพาฉันเหาะอยู่น่ะสิ ฉันจับนายนั้นแน่ขึ้นกว่าเดิม กลัวตกอ่ะน่ะ ฉันว่าฉันไม่ได้แค่จับแล้วล่ะ ฉันกอดนายนั้นเลยอ่ะ

"ทนอีกนิดน่ะ ไอ้พวกนั้นมันจะตามไม่ทันแล้ว ข้าจะเหาะเร็วขึ้นอีกน่ะ"นายจะทำอะไรก้อทำเหอะ ตอนนี้ฉันจะทนไม่ไหวแล้วน่ะ ไม่ใช่ว่าฉันกลัวความสูวหรอกน่ะ แต่นี้มันสูงมาก มากเท่ามากที่สุดอ่ะ ไม่ให้กลัวได่ยังไงอ่ะ

"อือ"ฉันตอบนายนั้นพรางหลับตาไปด้วย

"ข้าจะพาเจ้าลงน่ะ จับข้าดีไล่"ไม่จับแล้วกอดเลยอ่ะ

ไม่นานฉันก้อมายืนอยู่ที่ไหนก้อไม่รู้อะ ฉันไม่เคยเห็นที่แบบนี้หรอกน่ะ (จะเห็นได้ไงอ่ะ ก้อฉัยหลับตาอยู่อ่ะ) ฉันลืมตาขึ้นตอนที่นายนั้นบอก แต่ที่นี้มันสูงอีกแล้ว จะแปลกก้อตรงที่ว่านี้มันอยู่บนตึกใจกลางเมื่องนิ ฉันไม่เคยขึ้นมาที่นี้หรอกน่ะ ที่นี้ตอนกลางคืนมันสวยมากเลยล่ะ แสงไฟจากบ้านเรือน ตามถนนหนทาง ตามตึกเล็กตึกน้อย มันดูสวยมากเลยอ่ะ

"เจ้าเป็นอะไรหรือป่าว"นายทวดาถามฉัน

"ไม่เป็นไรมากหรอก แค่ถลอกนิดหน่อยน่ะ แล้วนายเป็นอะไรมากไหม"ฉันถามเขา ก้อนายนั้นต่สู้นิ

"เจ้ามานั่งลงข้างๆข้า ข้าจะรักษาแผลให้"ฉันทำตามที่เขาบอก นายนั้นจับตรงที่แผลถลอกของฉันแล้วพูดอะไรก้อไม่รู้พอนายนั้นเอามีออกแผลฉันก้อหายไปเลยอ่ะ

"แค่กๆๆ"นายนั้นเป็นอะไรอ่ะ เขามีเลือกออดมาจากปากด้วยอ่ะ

"นายเป็นอะไรอ่ะ เรากลับบ้านกันน่ะ"ฉันกลัวว่านายนั้นจะเป็นอะไรไป ก่อนที่จะกลับบ้าน

พวกมันคงกลับไปกันหมดแล้วล่ะ เจ้ามายืนอยู่กับข้าแล้วหลับตา"ฉันทำตามที่นายนั้นบอก ไม่นานฉันก้อได้ยินนายนั้นบอกฉันลืมตา พอฉันลืมตาขึ้นมาก้อเจอกับนายนั้นลงไปนอนอยู่กับพื้นแล้วอ่ะ เขาเป็นอะไรไปอ่ะ ฉันจะทำยังไงดีน่ะ ฉันลากนายนั้นขึค้นมานอนบนเตียงฉัน แล้วเช็ดตัวนายนั้น

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 6)

หน้าถัดไป (หน้า 8) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 12 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 15 เม.ย. 2551 (15:30)

แค่หน้าแรกก้ออยากอ่านแร้วอ่ะ

อัพอีกนะ สู้ๆๆ

Bacchus