วิชาการ.คอม - โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง (ตอนที่ 7)

โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง

รักรววของความรักระหว่าวสองคนที่ไม่เหมือนกันกัน อีกคนไม่ใช่มนุษย์ และมีภาระกิจต้องปกป้องโลกของตัวเอง เพื่อไม่ให้ตกไปอยู่กับพวกเลือดสีม่วง ถ้าอยากรู้ต้องเข้ามาติดตามน่ะค่ะ ว่าความรักกับภารกิจมันจะจบลงด้วยดีหรือป่าว

ผู้เขียน: คนแคระ ชมแล้ว: 13,331 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 15 April 2008, 1:24 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 9:06 am

อยู่ในส่วน: นิยายแฟนตาซี, นิยายรัก, vนิยาย

สารบัญ

หน้าที่ 8 - ตอนที่ 7

หลังจากที่ฉันเช็ดตัวให้นายเทวดานั้น ฉันก้อนั่งดูนายนั้นอยู่เฉยๆ ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี ฉันจะต้องทำยังไงดีน่ะ ใช่สิ ฉันยังมีนายเนวินอีกคนนิ ฉันรีบวิ่งลงมาข้างล้างเพื่อนมาหานายเนวินนั้นทันที ฉันลงมาก้อเห็นสองคนนั้นนั่งอยู่ด้วยกันแล้ว ฉันวิ่งเข้าไปหานายเนวินหน้าตั้ง

"เนวิน นายไปช่วยโดมอนเร็ว นายนั้นสลบไปแล้วตอนนี้"พอฉันพูดจบเนวินก้อรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องทันที ฉันรู้ว่าแกมองฉันทำไมน่ะ เดียวฉันเล่าให้แกฟังน่ะลูกชิ้น ฉันรีบวิ่งตามเนวินมายังห้องของฉันที่เขานอนอยู่ทันที

"ทำไมโดมอนถึงอยู่ในสภาพนี้ได้"เนวินที่เข้าไปดูโดมอนแล้วหันมาถามฉัน

"โดมอนชวยฉันน่ะ พอนายนั้นพาฉันมาถึงบ้านนายนั้นก้อหมดสติไป"ฉันตอบเนวินออกไป แต่ดูหน้านายเนวินทำไมเหมือนกับคิดมากเรื่องอะไรอยู่

"เดียวก่อนน่ะ แกกลับมาตอนไหนว่ะ ทำไมฉันไม่เห็นแกอ่ะ"ยัยลูกชิ้นที่ไม่เข้าใจถามขึ้น

"ไว้ข้าเล่าให้ฟังน่ะ"เนวินบอกกับเพื่อนฉัน ยัยนั้นถึงได้เงียบลงไปอีกครั้ง

"นายช่วยโดมอนได้ไหม"ฉันหันไปถามเมื่อเห็นเขานั่งคิดอะไรอยู่ ดูหน้าของเขาไม่ค่อยดีเลยน่ะ

"เจ้าอยากให้โดมอนมันหายใช่ไหม"นายถามได้ ก้อใช่น่ะสิ แต่เขาจะถามแบบนี้กับฉันทำไมน่ะ

"ฉันจะต้องทำยังไง"ฉันถามเขาทันที ที่ฉันตอบเขาไป

"เจ้าทำตามที่ข้าบอกน่ะ สร้อยของเจ้ามันสามารถรักษาโรคอะไรก้อได้"แล้วฉันจะต้องทำยังไงล่ะ ฉันไม่รู้เรื่องนี้เลยน่ะ

แล้วตอนนี้สร้อยฉันมันก้อถอดไม่ออกด้วยอ่ะ

"สร้อยฉันมันถอดไม่ออกน่ะ แล้วทำไมจะต้องเป็นฉัน นายเป็นคนทำไม่ได้เหรอ"ฉันถามหาเหตุผลทันที ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยเขาเหรอน่ะ เวลาที่ฉันอยู่ใกล้เขาที่ไร มันชอบตื่นเต้นทำอะไรไม่ถูกไปหมดอ่ะ ฉันก้อไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร

"ผู้ที่จะใช้สร้อยเส้นนี้ได้ต้องเป็นคนดูแลสร้อยเส้นนี้เท่านั้น แล้วสร้อยก้ออยู่ที่เจ้า หันหลังมาข้าจะถอดสร้อยให้"ฉันนั่งคิด แล้วทำตามที่เขาบอก ฉันให้นายเนวินถอดสร้อยให้ ไม่นานสร้อยเส้นนั้นมันก้อมาอยู่ในมือของฉันแล้ว

"เจ้าทำตามที่ข้าบอกน่ะ"

"อือ"

"เจ้าเอาสร้อยไปวางไว้ที่หน้าอกของโดมอน แล้วเอามือทาบลงกับสร้อยบนหน้าอก"ฉันทำตามที่เนวินบอก ที่ใจก้อสั้น มือก้อสั้น ทำไมมันเป็นแบบนี้ก้อไม่รู้น่ะ แล้วแรงมันก้อเหมือนกันอ่อนลงทุกที ฉันเป็นอ่ะไรกันน่ะ

"อือ"

"เจ้าหลับตาแล้วอธิฐานของให้สร้อยนี้ช่วยรักษาโดมอน เจ้าจะต้องไม่เขลวน่ะ เจ้าจงตั้งหมั้นกับสิ่งที่ทำในตอนนี้"ฉันพยายาน่ะ ฉันจะต้องทำให้ได้ ฉันหลับตาอธิฐานตามที่เนวินบอก พอฉันลืมตาขึ้นมาฉันก้อพบกับว่าที่มือฉันมีแสงสีขาวออกมาด้วย

"ฉัน งง ไปหมดแล้วน่ะ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันเนี้ย ทำไมมันเป็นแบบนี้"ฉันได้ยินเสียงของเพื่อนฉันก่อนที่ฉันจะหมดสติไป

(เนวิน)

"เนวินเพื่อนฉันเป็นอะไรน่ะ"เธอถามผม ดูเธอตกใจมากเลยน่ะ ผมคงต้องบอกเรื่องทุกอย่างกับเธอสิน่ะ ผมลบความจำเธอไม่ได้ หลังจากที่ผมใช้เวชให้ยัยซุ่มซ่ามขึ้นไปนอนข้างๆโดมอน ผมก้อเดินกลับมาหาเธอที่เดิมที่ยืนอยู่ ดูเธอจะตกใจกับสิ่งที่ผมทำมากน่ะ ผมไม่ได้อยากปิดบังเธอหรอกน่ะ

"ออกมาคุยกับข้าหน่อย"ผมเดินนำเธอออกจากห้องของยัยซุ่มซ่ามออกมายังข้างนอกห้อง

"นายจะบอกฉันได้ยัง ว่านายเป็นใคร ทำไมเรื่องบ้าๆพวกนั้นมันเกิดขึ้นกับเพื่อนฉัน แล้วก้อนายสองคน "พอออกมาได้เธอก้อถามผมโดยที่ไม่รอให้ผมพูกก่อนเลย

"ถ้าเจ้ารู้ว่าข้าเป็นใครเจ้ากลัวข้าไหม เจ้าจะยังมีความรู้สึกดีต่อข้าอีกเหรอ เธอเจ้ารู้ว่าข้าเป็นอ่ะไร" ผมลกัวว่าเธอจะไม่ยอมรับในตัวผมน่ะสิ ใช่แล้วล่ะ เธอบอกว่าเธอชอบผม วันนั้นผมไปบอกความรู้สึกกับเธอก้อก้อบอกว่าเธอชอบผมเหมือนกัน ผมกลัวว่าผมจะไม่ได้บอกเธอก่อนที่มันจะเกิดเรื่องต่างๆมากมายขึ้นก่อน ผมเลยตัดสินใจบอกเธอไป

"ทำไม นายเป็นตัวอ่ะไร นายไม่ใช่คนหรือไง นายบอกฉันสิ"เธอพูดใส่ผม แต่ดูมันไม่เหมือนพูดเลยน่ะ มันเหมือนเธอตะโกนใสผมด้วยซ้ำ

"......................" ผมไม่กล้า ผมกลัวเธอจะไม่ยอมรับในตัวผมถ้าผมบอกเธอไป

"ทำไมล่ะ นายไม่รักฉันแล้วหรือไง นายถึงได้ปิดบังฉัน"ผมเริ่มเห็นน้ำตาเมล็ดเล็กๆเริ่มไหลลงมาตรงหน้าเธอ ผมเดินเข้าไปโอบกอดเธอ เช็ดน้ำตาให้เธอ

"ถ้าข้าบอกว่าข้าไม่ใช่มนุษย์ล่ะ เจ้าจะยังรักข้าไหม เจ้าจะยอมรับในตัวข้าได้ไหม"ผมบอกกับเธอดูเธออึ้งๆไป ผมถอยห่างออกจากเธอออกมาเมื่อเห็นว่าเธอตกใจกับสิ่งที่ผมบอก ผมกลัวเหลือเกิน กลัวใจเธอเหลือเกิน

".................." ต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมา

"เจ้ารู้แล้วเจ้าจะยังรักข้าอีกไหม"ผมถามเธอเพื่อทำร้ายความเงียบนั้น ผมอยากรู้ และไม่อยากรู้คำตอบของเธอ ที่ถามไปก้อเพียงว่าอยากให้เธอพูดอะไรออกมาบ้าง ผมเตรียมใจไว้แล้วล่ะ สักวันผมจะต้องจากเธอไปอยู่ดี

"นายไม่ใช่มนุษย์แล้วไงล่ะ ยังไงนายก้อเป็นคนที่ฉันรักเหมือนเดิม นายจะเป็นตัวอ่ะไรฉันก้อไม่สน ฉันรักนายที่นายเป็นนาย นายรู้แล้วใช่ไหม แล้วนายล่ะ นายยังรักฉันอยู่ใช่ไหม"ผมดึงเธอเข้ามากอดทันที เธอไม่ได้รังเกียจผม เธอยอมรับให้ตัวตนของผมได้

"ข้าก้อรักเจ้า แต่"ผมหยุดพูดเพียงแค่นั้น ผมไม่อยากให้เธอเป็นอะไร พวกนั้นมันจะต้องทำร้ายล้างทุกอย่างที่ขวางถางมัน ผมไม่อยากให้เธอมายุ่งกับเรื่องนี้เลย

"แต่อะไร ทำไมนายต้องมีแต่ด้วย"เธอถามผมทันที ที่ผมพูดจบ

"ข้ากลัวว่าเจ้าจะได้รับอันตลาย ข้ามาที่นี้เพื่อมาตามหาเจ้าของสร้อย แล้วตอนนี้ข้าก้อรู้แล้ว นั้นก้อคือเพื่อนของเจ้า ข้าเลยไม่อยากให้เจ้ามาเสี่ยงกับเรื่องนี้ พวกเลือดสีม่วงมันไม่ปล่อยไว้แน่ถ้าใครขวางทางมัน แต่อีกในแง่หนึงมันจะไม่ทำร้ายมนุษย์จนถึงตาย เพราะถ้ามันทำอะไรขนาดนั้นร่างของมันก้อจะอยู่ได้ไม่นานเหมือนกัน"

"ฉันจะไม่เข้ามายุ่งเรื่องพวกนี้มากน่ะ ฉันขอแค่มาหาเพื่อนฉันกับนายได้หรือป่าวล่ะ"เธอถามผมต่อ

"ได้สิ เจ้าทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรก้อพอ"ผมบอกกับเธอพร้อมกับกอดเธอแน่นขึ้นอีก วันนี้ถึงผมจะเสียใจเรื่องเพื่อน แต่ผมก้อรู้สึกดี ที่มีคนที่ผมรักอยู่ข้างๆ

"ฉันจะกลับแล้ว มันดึงแล้ว"เธอพูดขึ้นระหว่างที่เรานั่งเล่นอยู่ห้องข้างล้างของบ้าน

"อือ ข้าไปส่ง"ผมเดินออกมาข้างนอกบ้านผมจะไปส่งเธอด้วยการบินไปนี้แหล่ะ ก้อเธอรู้เรื่องหมดแล้วนิ

"นี้นายทำอะไรน่ะ ทำไมนายมีปีกด้วยอ่ะ ฉันว่าเราไปรถแท็กซี้ดีกว่าน่ะ"เธอพูดขึ้นเมื่อเห็นผมกางปีกออกมา ปีกผมจะเป็นสีดำสนิท

"จะไปทำไม เปลื่องตังค์ป่าวๆ ข้าพาเจ้าบินไปดีกว่า ไม่ต้องเสียตังค์ แถวปลอดภัยอีกด้วย"ผมพูดกับเธอ ดูเธอทำหน้าเหมือนกันว่าเธอลำบากใจมากเลยล่ะตอนนี้ ผมไม่รอให้เธอพูดอะไรอีก ผมรีบคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้แล้วบินขึ้นท้องฟ้าทันที พอรู้ว่าตังเองไม่ได้อยู่ที่พื้นดินเท่านั้นล่ะ เธอเล่นกอดผมแน่เลยอ่ะ ดูเธอจะกลัวน่ะ

"นี้ไม่ต้องกลัวหรอก ข้าไม่ปล่อยเข้าตกลงไปหรอกหน่า"ผมบอกกับเธอ แต่ก้อเหมือนเดิมเธอยังกอดผมอยู่ ยิ่งแน่นเข้าไปกว่าเดิม

"..............."

"นี้มีไรจะให้ดู มองลงไปข้างล่างสิ อดดูไม่รู้ด้วยน่ะ"ผมพูดกับเธออีกครั้ง ผมก้อเห็นเธอก้อลงไปมองข้างล่างตามที่ผมบอก

"โห สวยจังอ่ะ ฉันไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อนเลยอ่ะ วันหลังนายพาฉันมาดูอีกน่ะ"ดูเธอจะลืมว่าเธอกลัวอยู่น่ะ

เฮ้ย วันนี้ผมมีความสูขจัง มันคงมีน้อยมาเลยน่ะที่ยอมรับเรื่องแบบนี้กันได้ ผมว่ามันคงจะไม่มีเลยก้อว่าได้ แต่กลับเธอทำไมเธอถึงรับตัวตนที่แท้จิงของผมได้น่ะ หลังจากที่ไปส่งเธอกลับมาผมก้อเข้านอนทันที

ขอโทษน่ะค่ะ ที่มาอัพช้าอ่ะ ไม่ว่ากันน่ะค่ะ

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 7)

หน้าถัดไป (หน้า 9) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 12 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 15 เม.ย. 2551 (15:30)

แค่หน้าแรกก้ออยากอ่านแร้วอ่ะ

อัพอีกนะ สู้ๆๆ

Bacchus