<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36269" type="text/javascript"></script>

โอ้ม่ายย ฉันรัก นายเทวดาติ๊งต๊อง รักรววของความรักระหว่าวสองคนที่ไม่เหมือนกันกัน อีกคนไม่ใช่มนุษย์ และมีภาระกิจต้องปกป้องโลกของตัวเอง เพื่อไม่ให้ตกไปอยู่กับพวกเลือดสีม่วง ถ้าอยากรู้ต้องเข้ามาติดตามน่ะค่ะ ว่าความรักกับภารกิจมันจะจบลงด้วยดีหรือป่าว ผู้เขียน: คนแคระ ชมแล้ว: 13,285 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 15 April 2008, 1:24 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 9:06 am อยู่ในส่วน: นิยายแฟนตาซี, นิยายรัก, vนิยาย

 

  (โดมอน)

         ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เมื่อวานผมว่าผมเจ็บหนักน่ะ แต่ทำไมผมถึงได้หายจากการบาทเจ็บหนักมากขนาดนั้นได้ยังไงน่ะ แล้วยังจะรู้สึกว่าตัวเองแข็งแรงขึ้นกว่าเดิมอีกน่ะ  ผมเดินออกจากห้องเพื่อจะออกไปหาเนวิน ผมทเดินลงมาได้ผมก้อเห็นว่ามันกำลังดู๋ดี๋ จู๋จี๋อนู่กับเพื่อนของยัยซุ่มซ่ามแล้ว อย่าบอกน่ะว่าสองคนนี้ตกลงปรงใจกันแล้วน่ะ

"เจ้าออกมาทำไม ยังไม่หายดีไม่ใช่เหรอ"พอมันเห็นผมก้อถามขึ้นทันที ดีน่ะที่ยังเห็นอยู่อ่ะ

"เจ้ารักผู้หญิงคนนี้เหรอ"ผมถามไปโดยที่ไม่สนใจที่จะตอบคำถามของมันหรอกน่ะ แล้วอีกอย่างผมก้อไม่ได้ถามออกไปตรงๆหรอกน่ะ ผมใช้จิตถามเอา พวกเราสามารถส่งจิตถึงกันได้

"ใช่ แล้วเธอก้อรู้เรื่องทุกอย่างที่เกี่ยวกับเราสองคนแล้ว"ผมใช้จิตถามมัน แต่มันสิตอบผมออกมาตรงๆเลยอ่ะ ผมก้อไม่ได้ห้ามมันหรอกน่ะ เรื่องอย่างนี้มันห้ามกันไม่ได้ ผมก้อไม่ได้อยากให้มันรักกับมนุษย์ด้วยล่ะ เรามาทีนี้เพื่อทำภาระกิจ หากวันนั้นมาถึงแล้วสองคนนี้มันจะเป็นยังไง

"ทำไมข้าถึงหายเร็วอย่างนี้ล่ะ"ผมถามเพราะว่าถ้าเนวินมันช่วยผมน่ะ อาการผมคงยังต้องนอนจมอยู่แน่ๆ

"ยัยลูกกวาดช่วยเจ้าไว้"ยัยนั้นน่ะเหรอ จะช่วยยังไงน่ะต้องเป็นสร้อยเส้นนั้นแน่ๆ

  สร้อยเส้นนั้นสามารถรักษาอะไรก้อได้ ถือได้ว่าสร้อย้ส้นนั้นมีพลังอำนาจมากที่สุดในสามเส้นนี้เลยก้อว่าได้ ยัยนั้นคงจะใช้สร้อยสิน่ะ

     ผมเดินเข้ามาในห้องนอนของยัยซุ่มซ่ามอีกครั้ง ก้อเห็นว่าเธอนอนยังไม่ตื่นเลย เธอคงหมดแรงไปกับการช่วยผมสิน่ะ แล้วยิ่งเป็นครั้งแรกด้วย ผมนั่งมองหน้าที่ตอนเธอหลับดูเธอหน่ารักมกเลยล่ะ แต่เวลาที่เธอตื่นขึ้นมาสิ ผมนั่งมองหน้าเธออยู่นาน รู้สึกว่าเธอกำลังจะตื่นน่ะ ผมรีบลุกเดินหนี้ไปยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง ผมก่อไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมต้องคิดแบบนี้ ทำไมผมต้องทำตัวเหมือนกับว่ากลัวเธอรู้ความลับของผมยังหงั้นแหล่ะ ทั้งที่ผมก้อไม่ได้มีความรับอะไรเลย  ผมยืนมองออกไปข้างนอกได้ไม่นานผมก้อลุกออกจาหเตียงทันที

"ทำไมนายไม่นอนพักล่ะ นายหายดีแล้วหรือไง"ตืนขึ้นมาได้เธอก้อถามผมทันที เธอเห็นห่วงผมหรือไงน่ะ

"ข้าหายแล้ว"ผมตอบเธอไป ผมไม่ได้โกหกน่ะ จิงๆแล้วผมว่าผมแข็งแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำ ผมเห็นเธอกำลังลุกออกจากที่นอนเพื่อนที่จะเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่เธอกับสะดุดกับผ้าห่มที่มันห้อยลงมา ล้มหัวชนเข้ากับขอบเตียง ผมรีบวิ่งเข้าไปดูเธอทันที

"เจ้าเป็นอะไหม"ผมถามเธอเมื่อดึงเธอให้ลุกขึ้นยืนได้แล้ว ผมมองดูหน้าผากที่มันชนเมื่อกี้นี้ ผมแทบปล่อยก๊ากออกมาเลยล่ะ ดูตอนนี้สิ หน้าผากเธอแดงแล้วพร้อมด้วยกับกำลังจะปูดขึ้นมาน่ะสิ คนอะไรซุ่มซ่ามได้ทุกวันจิงๆ

นายจะหัวเราะฉัน ฉันก้อไม่ว่าหรอกน่ะ"เธอพูดใส่ผม จะให้หัวเราะยังไงอ่ะ ก้อกลัวเธองอนผมอ่ะน่ะ ผมได้แต่ยิ้มให้เธอเท่านั้น

"เจ้านี้มันซุ่มซ่ามได้ทุกวันเลยน่ะ"ผมว่าเธอพร้อมกับมองดูที่หน้าผากเธอ เธอทำเปิ้นๆแบบนี้ให้ผมเห็นแทบทุกวันเลยก้อว่าได้

"ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ"เอ่อ ใช่ ผมลืมไปว่าจับเธออยู่ พอรู้สึกตัวได้ผมก้อรีบปล่อยตัวเธอทันที

    ผมปล่อยเธอแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น ก่อนที่ผมจะเดินออกมาผมก้อเห็นว่าเธอเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว ผมเดินลงมาข้างล่างก้อยังเห็นสองคนนั้นนั่งจีบกันอยู่ที่เดิม

"ยัยลูกอมตื่นยัง"เพื่อนเธอถามผมเมื่อเห็นว่าผมเดินลงมา แล้วก้อเดินลงมาคนเดียวด้วย

"อาบน้ำอยู่"ผมตอบเธอไปแล้วเดินไปนั่งดูทีวีอยู่ข้างๆเนวิน

"วันนี้มีรายงานมาว่า ได้มีร่องรอยการต่อสู้เกิดขึ้นในระแวก ... ตำรวจคิดว่าเป็นการตู้สู้ เรื่องของการขัดแย่งทางธุรกิจ"ผมฟังข่าวยังไม่จบก้อหันไปถามเนวินมันทันที แน่ล่ะ รอยนั้นเป็นผมกับได้มีขวาของพวกเลือดสีม่วงนั้นเอง

"ก่อนที่ข้าจะกลับมาที่นี้มีอะไรผิดปกติหรือป่าว พวกนั้นมาที่นี้ไหม "ผมหันหน้าไปถามเพื่อนทันที

"ข้าสังเกตูเห็นว่าเหมือนมีพวกมันสักสองตัวได้"ผมว่าแล้วไม่มีผิด ยังไงพวกมันก้อต้องคิดว่าผมจะกลับมาที่บ้านอีกสิน่ะ  พอพวกเราคุยได้ไม่นานยัยซุ่มซ่ามก้อเดินลงมา

"วันนี้ป้าแจ่มบอกว่าจะกลับต่างจังหวัดน่ะ ป้าแจ่มบอกว่าให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนแกที่นี้น่ะ"เพื่อนของเธอพูดขึ้น ผมรู้สึกว่าป้าเธอจะไม่ได้กลับมาอีกแล้วน่ะสิ ผมลองจับสัมผัสดูมันก้อจิงๆด้วย ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ล่ะ เธอจะเป็นยังไงน่ะ ผมไม่อยากจะคิดเลย เธอต้องอยู่ทีบ้านหลังนี้คนเดียวแน่ๆ

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันยังมีนายสองคนนี้อยู่เป็นเพื่อน "เธอตอบกับเพื่อนเธอไป

"เจ้าคงต้องอยู่ที่บ้านนี้ต่อคนเดียวแล้วล่ะ"เนวินพูดขึ้น ผมยังไม่อยากบอกเรื่องนี้กับเธอเลย ผมอยากให้เธอรู้จากทางบ้านที่ป้าของเธอกลับไป แต่เนวินมันพูดขึ้นก่อน เนวินมันก้อคงรู้เหมือมผมนี้ล่ะน่ะ การที่ผมสองคนได้มาอยู่หรือผูกพันธ์กับผู้ใด เลยทำให้พวกเรารู้เรื่องเกี่ยวกับคนนั้น แต่กลับเธอยัยซุ่มซ่าม เราสองคนไม่อาจรู้เรื่องอะไรได้เลย แล้วก้ออีกอย่างถ้าเป็นคนรักอีกอย่างที่เราจะไม่รู้อะไรเลย

"นายหมายความว่ายังไง "เธอถามเนวินทันที

"ป้าของเจ้ารถค้วม"ผมเป็นคนบอกเธอ ผมสงสารเธอน่ะ มีแต่เรื่องๆร้ายๆเกิดขึ้นกับเธอ พอรู้เท่านั้นล่ะ เธออึ่งพูดอะไรไม่ออกเลยล่ะ

"ไม่จิงใช่ไหม พวกนายสองคนโกหกฉันใช่ไหม"เธอยืนเขย่าแขนผมอยู่ข้างๆ

"มันเป็นไปแล้ว เจ้ายอมรับซะเถอะน่ะ เรื่องอย่างนี้เราห้ามมันไมได้หรอกน่ะ"เนวินพูดขึ้นต่อ ตอนนี้เธอลงๆปนั่งกองอยู่กับพื้นแล้ว เธฮนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น

"แกบอกฉันสิว่าสองคนนั้นโกหกฉันน่ะ แกบอกฉันสิ ลูกชิ้น"เธอหันไปเขย่าเพื่อนของเธอต่อ ผมเห็นเธอแบบนี้ผมสงสารเธอจัง

"แกยอมรับความจิงเถอะน่ะลูกอม ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอกน่ะ"เพื่อนเธอกอดเธฮปลอบใจ

"ใช่สิ นายสองคนช่วยป้าฉันสิ นายเป็นถึงเทวดาไม่ใช่เหรอ"เธอลุกขึ้นมาหาผมอีกครั้ง ผมจะทำยังไงดีน่ะ ในเมื่อเรื่องต่างๆมันไม่ได้เกิดขึ้นมาจากผม ไม่ใช่ผมเป็นคนกำหนดเอง

"ข้าช่วยเจ้าไม่ได้หรอกน่ะ เรื่องนี้มันเป็นชะตากรรมของแต่ล่ะคน ข้าทำอะไรไม่ได้หรอก" มันเป็นชะตาของแต่ล่ะคน ขนาดผมเองผมยังไม่รู้ว่าผมจะเป้นยังไงเลย

"ทำไม นายเป็นเทวดาไม่ใช่เหรอ ไอ้เทวดาบ้า ไอ้เทวดาจอมปลอม ถ้านายเป๋นเทวดาจิงนายต้องช่วยป้าฉันได้สิ "เธอร้องไห้พร้อมทั้งทุบลงที่ตัวผม ไม่ไม่ได้ว่าเธอหรอกน่ะ และตอนนี้ร่างกายผมมันก้อเริ่มไม่มีแรงอีกแล้ว เป็นเพราะว่าเธอด่าผมล่ะมั้ง แต่ผมก้อยังทนให้เธอทุบผมอยู่อย่างนั้น ผมตับสินใจดึงเธอเข้ามากอดไว้ ผมไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ผมอยากปลอบเธอ อย่าเป็รคนที่เธอไว้ใจไม่อยากให้เธอว่าผมแบบเมื่อกี้เลย

"ทำไมกัน ฉันสูญเสียมานี้มันยังไม่พอเหรอ ทำไมฉันจะต้องมาสูญเสียคนมี่ฉันรักไปอีกคน ฉันไม่เหลือใครอีกแล้ว ฉันจะอยู่ยังไง ฉันต้องอยู่คนเดียวใช่ไหม"ผมยังกอดเธอไว้อยู่อย่างนั้น ผมปล่อยให้เธอร้องไห้ ให้เธอพูดมันออกมา เพื่อเธอจะดีขึ้นมาบ้าง

"เจ้าก้อเหลือข้าสองคนไง แล้วก้อเพื่อนเจ้าอีก พวกเราจะอยู่ข้างๆเธอ"ผมพูดปลอบใจเธอ ผมจะอยู่ข้างๆเธอ ผมไม่อยากเห็นเธอร้องไห้อีกแล้ว เธอเสียอะไรไปจนหมดแล้ว

ช่วยกันเข้ามาอ่านหน่อยน่ะค่ะ รู้สึกว่าเรื่องนี้จะมีคนอ่านน้อยมากๆเลยอ่ะ ไม่สนุกกันหรือไงค่ะ ถ้าไม่สนุกก้อบอกได้น่ะค่ะ

 

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน