<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36321" type="text/javascript"></script>

ชีวิตของเด็กม.ต้น ผู้เขียน: parn546 ชมแล้ว: 12,023 ครั้ง post ครั้งแรก: Thu 17 April 2008, 8:16 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 6 May 2008, 2:31 pm อยู่ในส่วน: พักผ่อนหย่อนใจ, บันเทิง, vนิยาย, นิยายรัก

 

วันต่อมา ผมเดินทางไปที่อพาตเม้นกับเพื่อนๆทั้งวง มันขอตามมาด้วยอ่า

เดะ เซ็งชิบ -_-^^

 

"นี่เหรออพาตเม้นทั้ง4ห้องที่วงGPMจามาอยู่เหรอ"นพพูดพร้อมมองไป

ที่อพาตเม้นเก่าๆหลังหนึ่งที่ดูเหมือนบ้านผีสิงยังไงยังงั้นแหละ

 

"เอ่อ...แฮ่ๆ....พี่มิคจะอยู่จริงๆเหรอ"เฟรมกล่าวพร้อมทำหน้ากังวลเล็ก

น้อย

 

"ทำไมหรือว่าแกกลัวผีกัน หา "ผมตะโกนใส่เฟรมด้วยความโมโห แม

ร่งผู้ชายไรว่ะ สำออยชิบ ผมเดินเข้าไปในอพาตเม้นกับโฟน2คน โดยที่

เฟรมกับนพจะตามมาทีหลัง

 

"เอ่อ....นี่ห้องไรว่ะ...ใช่ห้องสำหรับจะเช่าห้องรึเปล่าว่ะ"โฟนพูดพร้อม

มองไปรอบๆห้อง มันมียั่กใยเต็มไปหมด

"มึงไปถามผู้ชายคนนั้นดิว่าใช่ไหมว่ะ"ผมสั่งโฟน โฟนเดินไปถามแล้วก็

คุยไรบางอย่างแล้วก็ได้กุญแจมา4พวงแล้วเดินกลับมาหาผม

"อ๊ะ 3พวงเลือกห้องเองนะเว้ย กูไปล่ะ"โฟนพูดกับผม ผมหยิบกุญแจมา1

พวงอีก2พวงก็ส่งให้ไอ้นพกับไอ้เฟรมมัน

ห้องของเราทั้ง4อยู่ชั้น4 ดีนะที่อยู่ชั้น4ถ้าอยู่ชั้น10ชั้นสุดท้ายได้ขึ้นลิฟท์

เป็นชั่วโมงเลย นี่แค่ชั้น4ก็จะตายล่ะ แมร่งลิฟท์เสียป่าวว่ะ ช้าจริงว่ะ

"รายว่ะ ลิฟท์เสียป่าวว่ะเนี่ย ช้าชิ-หายเลยว่ะ(ขอโทดน้าที่ใช้คำ

หยาบ:ผู้แต่ง)"ผมบ่นอยู่ในลิฟท์อย่างใจร้อน แมร่งช้าชิบเป๋งเลยว่ะ

"เฮ้ๆ ใจเย็นๆดิเด๋วก็ถึง"โฟนพูด ใจเย็นไม่ไหวแล้วเฟ้ย! 

"ถ้ามันยังไม่ถึงสักทีนะ กูจะพังลิฟท์แมร่งออกไปนี่ล่ะ "เพื่อนๆผมมอง

ผมอย่างเหนื่อยใจ เออ มึงเหนื่อยใจก็เรื่องของมึงแต่กูใจร้อนเว้ย

 

~ติ้ง ฉัน4แล้วค่ะ~เสียงผู้หญิงกล่าวบอกว่าชั้น4ดังขึ้น

 

"เฮ้ยๆ ไอ้โฟน ท่าทางลิฟท์ยังกลัวพี่มิคเลย แล้วกูจะกลัวดีไหมว่ะ"ผมรู้

ว่าเฟรมมันแซวผมอย่างนี้บ่อยๆเมื่อผมได้ยินอย่างนั้นผมจะหันไปค้อนมัน

ทันทีแต่ผมเหนื่อยมาก ผมอยากพักจริงๆ

"เฮ้ย! ห้องใคร ห้องมันเฟ้ย!"นพพูดขึ้นเราก็เดินไปตามเลขห้องของผม

ห้องที่1ไกล้ประตูที่สุดห้องไอ้เฟรม ห้องที่2ผมเอง ซวยชิบผมต้องอยู่ไก

ล้มันเหรอเนี่ย ห้องที่3ห้องไอ้โฟน โชคดีหน่อยที่มันอยู่เพราะมันสงบปาก

สงบคำดี ห้องสุดท้ายก็ห้องไอ้นพ ดีล่ะ มันจะได้ไม่พูดมากกับกูนัก รำ

คาน ผมเข้าไปในห้อง โอ้โห้เฮะ ห้องแมร่งก็ดูดีแต่ทำไมภายนอกมันแย่

จังเลยว่ะ ผมเอาเสื้อผ้าเก็บเข้าตู้ และลงนอน เตียงนุ่มแฮะ เออ ดีว่ะ 

โอ๊ย! หิวเว้ย ไม่มีบริการมาเสริฟ์เหรอไงว่ะ เออลืมไปเราอยู่ห้องเช่านี่

หว่า?-*- ผมเดินลงมาข้างล่างเพียงคนเดียวมาที่เคาเตอร์

"ที่นี่มีร้านอาหารไหม"ผมถามผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่หมวกอยู่ท่าทางมัน

เหมือนโจรเลยว่ะ มันเงยหน้าขึ้นมา

"ไรว่ะ หาเองดิ ที่นี่ให้บริการตัวเอง มีป้ายก็ไปดูดิว่ะ"แมร่งอยากมีเรื่อง

เหรอไงว่ะ เห็นว่าตัวเล้กเลยไม่อยากทำนะเว้ย

"มึงก็บอกดีๆดิว่ะ!! กูเห็นว่ามึงเป็นคนที่นี่กูเลยถามไง!! กูก็พูดดีๆแล้วไง๋

มึงพูดงี้ว่ะ!! เป็นแค่คนบริการแล้วทำงี้กับลูกค้าเหรอว่ะ !!"ผมตะโกน

ใส่หน้ามัน มันหันหน้ามามองผมด้วยสายตาเฉยชา

"เดินตรงไปซ้ายแล้วเลี้ยวขวาและตรงไปจะเจอป้ายบอกเอง"เฮอะ คราว

นี้ถึงจะพูด ต้องให้ใช้อารม ผมเดินตามที่มันบอกก็เจอป้าย ผมเลยมาถึง

โรงอาหารได้ ผมเดินเข้าไปที่แลกคูปองและเดินไปสั่งที่ร้านอาหาร

"ขอเสต็ก1ที่"ผมสั่งและรอ ช้าจังเลยว่ะ

"เสร็จยัง"ผมถาม

"นี่ครับ"เออยังดีไอ้นี่มันบริการดี ไม่เหมือนไอ้นั่นแมร่งบริการไรมาด่าเฉยๆ

ชิ ไม่เคยมีใครมาด่าเลยด้วยซ้ำ

ผมกินเสร็จก็จะไปขึ้นห้องสวนทางกับนพพอดี

"เฮ้ย!มึงไปไหนมาว่ะ กูหิวข้าวไปกินเป็นเพื่อนหน่อยดิว่ะ ชวนไอ้เฟรม ไอ้

เฟรมมันเล่นเกมส์ ชวนไอ้โฟนมันดันหลับอีกแมร่งเซ็งเลยว่ะ มึงไปกับกู

ดิ"ไปดีไหมว่ะ ไม่ไปดีกว่า เซ็ง ขี้เกียจด้วย

"ไม่ว่ะ กูกินแล้ว กูจะไปผับหน่อย มึงจะไปไหมว่ะ?"ผมพูดกับมัน

"เออๆ กูไปด้วย รอแปปนะเว้ย กินข้าวก่อน"นพมันรีบวิ่งไปกินข้าวโดย

เร็ว กลัวจะไม่รอมันล่ะมั้ง

ผมเดินกลับห้องแล้วไปเปลี่ยนชุดปลอมตัวใส่แว่นดำเสื้อคลุม ผมรอไอ้

นพหน้าห้อง และผมก็ได้เจอคนคนหนึ่ง

"นี่ นาย เป็นลูกค้าของที่นี่ก็จริงแต่ทำไมจึงเอานิสัยทรามๆมาใส่กูแบบนี้

ว่ะ"อ๋อ ไอ้เด็กผู้ชายตรงเคาเตอร์นี่เอง

"ไรๆ ทรามไร ใครทรามกันแน่ว่ะ มึงแหละ เอานิสัยทรามๆมาใส่กู "ผม

พูด แล้วจ้องมองหน้าไอ้นี่ดีๆ เฮ้ย! ผู้หญิงนี่หว่า เฮ้ย! ผู้ชายดิ คงเป็น

ผู้ชายหน้าหวานล่ะมั้ง มีอย่างที่ไหนผู้หญิงมาแต่งเครื่องแบบทำงานชาย

ไม่เคยมีอยู่แล้ว

"มองไรกูอีก มึงคิดใช่ไหมว่ากูหญิง กูชายเว้ย "ท่าทางแบบนี้แก้ตัว

ป่าวว่ะ เฮ้ย! แต่หน้าตาน่ารักดีว่ะ เฮ้ย! หยุดคิด ไม่ได้เป็นเกย์เฟ้ย!!

"กูไม่ได้คิด "ผมตะโกนใส่มัน มันก็จ้องหน้าผม

"เฮ้! มิค มาแล้วเว้ย ไปกันเร็ว"ไอ้นพออกมาเรียกพอดี

"ไอ้เด็กน้อยนี่ใครว่ะ ไอ้มิค"มันถามผม

"ใครๆ ใครเด็กน้อยของมึง กูอายุ15แล้ว มึงเงียบเลยไป "มันตะโกรด่า

นพ นพขำใหญ่ เออๆ เด็กน้อยจริงๆว่ะ ผมอายุ17ปีต่างตั้ง2ปีก็ไม่ค่อย

เด็กแต่ถ้านพกับมันอ่าเดะ 23ต่อ15นี่ เด็กจริงๆว่ะ

"ไอ้มิก แมร่งเด็กจริงๆว่ะ กูอายุตั้ง23นี่แค่15เด็กชิบเลยว่ะ"นพยังขำไม่

หยุด มันเลยเดินหนีไปทำงานต่อ เฮอะ! เถียงไม่ออกละสิ

"เออๆ ไปได้ล่ะ"ผมเดินออกจากอพาตเม้นไปผับกับไอ้นพ2คน

 

.................................................................................................

อัพแล้วจ้า แล้วจะมาอัพต่อน้า

มาอ่านแล้วอย่าลืมมาเม้นให้กำลังใจด้วยน้า

บะบายจ้า:P

 

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน