<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36373" type="text/javascript"></script>

===>Special lover เสกรักใสใส่หัวใจยัยนางฟ้า<=== ผู้เขียน: NAROTO ชมแล้ว: 6,225 ครั้ง post ครั้งแรก: Sat 19 April 2008, 8:56 pm ปรับปรุงล่าสุด: Mon 2 June 2008, 10:41 am อยู่ในส่วน: นิยายสำหรับเด็ก, นิยายแฟนตาซี, นิยายรัก, vนิยาย, บันเทิง

 

บทนำจ้า

 

 

“นี่หมายความว่ายังไง พีช มิเลซ”

เสียงจอมโหดของยัยอลิซร้องโหวกเหวกกรอกหู ยัยนั่นชูกระดาษสรุปผลปลายปียื่นมาแปะที่หน้าผากฉัน

ฉันหยิบแผ่นกระดาษยับๆแผ่นนั้นมาดู

                “ไม่เห็นจะสนเลย มันก็แค่ผลสรุปคะแนนเน่าๆ มันไม่มีผลกับฉันเท่าไหร่หรอก -___-;;”

                “ไม่มีผลกับผีแกดิ่ นี่แกสอบตกนะยะ ยังมาทำหน้าระรื่นอยู่นี่แหละ-O-”

                T^T นี่หน้าตาฉันยังอมทุกข์ไม่พอหรือไงฟะถึงได้เทศนาอยู่แบบเนี้ย

                “แกมัวเอาหัวไปมุดดินอยู่ที่ไหนยัยพีช อย่าบอกนะว่าช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาแกไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้โลกมนุษย์เลย”

                “ไม่รู้ล่ะ”

                “- -^ แล้วสมองหล่อนรู้อะไรบ้างเนี่ย”

                “ฉันอยากกินไอศครีมอ่า^___^”

                “=O=”

                “ไม่ได้เหรอ ก็มันหิวนี่นา”

                โอย ท้องฉันมันร้องจ๊อกๆจะแย่อยู่แล้วนะ ยิ่งเห็นไอ้กระดาษผลบ้าๆนั่นมันยิ่งทำให้ฉันเครียดจนหิวมากขึ้น 

                โว้ย>O<อยากกดึงกระดาษบ้านั่นมากระทืบๆให้ขาดแหลกไปเลย โมโหวุ้ย        มันก็แค่กระดาษแผ่นเล็กๆแผ่นหนึ่งเท่านั้น ทำไมมันช่างบังอาจทำให้พีชคนสวยโกธรพิโรธได้ปานนี้ สำแดงเดชได้มากนักนะเจ้ากระดาษบ้า…

                “หิวจนตาลายเลยเหรอ ถึงได้ทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกระดาษแหนะยัยพีช”

                “ เออดิ่ หิวจนกินกระดาษผลสอบคะแนนศูนย์ได้ทั้งหมดเลยล่ะ แง่มๆๆ”

                ฉันขยำแผ่นกระดาษนั้นอย่างปูยี้ปูยำด้วยความแค้น เอ๊ย โมโหร้าย

                เจี๊ยกกกก! ฉันเป็นนางฟ้าผู้แสนดี จะมีความเคียดแค้นไม่ด้ายยยย ^O^

                 “แต่ฉันว่า แกควรไปหาหมอมาตรวจวิญญาณแกแล้วว่ะ-O-”

                “ทำไมล่ะ ฉันยังปกติดีนี่ เธอก็เห็นไม่ใช่เหรอ นี่ๆดูดิฉันยังวิ่งอ้อมพาราไดซ์ได้ในเวลาพริบตาเดียวเลย”

                ฉันออกตัววิ่งด้วยสัญชาติทยานความบ้าบิ่นของตนเอง และวิ่งกลับมาพร้อมหอบแฮกๆ

-__-แฮ่กๆเหนื่อยเหมือนกันแฮะ สวรรค์มีเนื้อที่น้อยๆซะที่ไหนกันล่ะ ดีนะที่ยังไม่วิ่งไปเจอท่านยมเข้า ไม่งั้นซวยสนิทเลยล่ะคุณเอ๊ย

                อลิซหันมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ จู่ๆยัยนั่นก็ยื่นมือมาทาบที่อกซ้ายของฉันO_o;;

                “ยัยโรคจิต แต๊ะอั๋งฉันเหรอฟะ”

                ฉันผลักมันออกจากรวดเร็ว อลิซกระพริบตาปริบๆน้อมรับคำด่า แล้วหัวเราะฮึๆ

                -___-^ วิปริตจริงยัยนี่

                “มีเสียงตึกตักที่หน้าอกแกด้วยว่ะพีช ฉันคิดถูกแล้วที่จะพาแกไปตรวจวิญญาณและจูนสมองสักหน่อย”

                “จูนทำไมง่ะ”

                “-O- ฉันไม่ได้โรคจิตเฟ้ย นั่นมันนิสัยส่วนตัวของแกไม่ใช่เหรอ อย่าเอามาโบ้ยใส่คนอื่นเซ่”

                =____=^^ ตกลงฉันต่างหากเหรอที่โรคจิตง่ะ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะเนี่ย

                “แล้วแกก็บอกว่าแกหิวด้วย…”

                “ใช่ แล้วไงอีกล่ะ”

                “แกจะบ้าเหรอ ร้อยวันพันปีเพิ่งมาบอกว่าหิว ถ้าแกหิวแกก็ไม่ใช่ร่างที่อิ่มทิพย์แล้วโว้ย… สงสัยบารมีแกจะเสื่อมเร็วกว่าฉันเยอะเลย ”

                “งั้นนี่ก็หมายความว่าอายุไขการเป็นนางฟ้าของฉันกำลังจะโม๊ดไปใช่ม้ายยยยTOT”

                “ถูกต้อง แกก็ฉลาดเหมือนกันแฮะ ฉันมองแกผิดไปจริงๆ”

                ไม่ช่วยปลอบใจยังมาซ้ำเติมเราอีก มันเป็นนางฟ้าประเภทไหนกันเนี่ย…

                “ทำไมนะ ทำมายยย -^-“

                “ลองนึกดูดีๆนะพีช แกไปพรากลูกเมียชาวบ้านไว้แต่ชาติก่อนหรือเปล่า”

                “-___- ;; เรื่องนั้น… ฉันนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก แต่ฉันคิดว่าการสอบตกบ่อยๆนี่แหละทำให้ฉันมีอายุไขสั้นลง เธอว่างั้นมั้ยอลิซ”

                อลิซทำตาโตพร้อมผงกตามทันควัน

ฉันถอนหายใจก่อนจะเสมองไปทางอื่นเพื่อหาที่พักสายตา เพราะสีผมยัยอลิซจัดจ้านเกินไป-___-;;

แต่ก็ดันหันไปเจอดวงหน้ากลมของยัยเพื่อนอีกคน หลังจากที่มันเห็นฉันกับอลิซยืนคุยกันอยู่ตรงนี้ ยัยน้ำตาลก็รีบบินมาทางนี้

 

                หวึ่งงงง~(เอฟเฟ็คเสียงปีกยัยน้ำตาลร่อนลง)

 

                “มีอะไรกันเหรอพวกเธอ ท่าทางจะมีเรื่องสนุกๆให้ทำใช่มั้ย หน้าตาพีชถึงได้ยิ้มแย้มชื่นบานขนาดนี้^___^”

                น้ำตาลยิ้มทักทายแล้วเอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบที่เกิดขึ้นบนหน้าตาฉัน

                เอ่อ TT____TT;; หน้าฉันยังอมทุกข์ไม่พออีกเหรอเนี่ย

               

                หลังจากอลิซได้เล่าความยาวสาวความยืดให้น้ำตาลฟังแล้ว ทั้งสองคนนั่นก็ร่วมมือร่วมใจกึ่งลากกึ่งจูงฉันไปตรวจเสียโดยดี ตอนแรกฉันก็ใช้ความสามารถตีนตุ๊กแกกอดเสาไว้แน่น ด้วยสปิริตแรงกล้า

แต่ทว่าสปิริตของฉันแรงไม่พอเลยไปแพ้ความบ้าพลังของสองคนนั่นซะได้  มือฉันเป็นรอยเลยอ่ะ-___-;;

.

 

.

 

 

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน