<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36426" type="text/javascript"></script>

ยัยบ๊องสุดป่วนกับนายมาดกวนสุดขีด อัพแล้วจ้า... ผู้เขียน: little mole ชมแล้ว: 24,088 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 22 April 2008, 6:01 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 14 May 2008, 7:04 pm อยู่ในส่วน: v Blog, เยาวชน, vนิยาย, วิชาการ.คอม

 

 

เช้านี้...บรรยากาศที่ชายทะเลช่างสดชื่นอะรัยยังงี้

 

ฉันชูแขนสองข้างพร้อมกับประสานกันเอาไว้แล้วสูดอากาศที่แสนจะบริสุทธิ์เข้าไปซะเต็มปอด...ขณะเดียวกันก็หย่อนตูดงอนๆนั่งลงตรงหาดทรายที่ขาวสะอาด...แล้วมองไปยังบริเวณรอบๆชายหาดเพื่อชื่นชมความสวยงามของมัน...

 

แต่แล้ว...ฉันก็ได้ยินเสียงๆหนึ่งมาแต่ไกล

 

                                “โอ๊ย...อย่าเดินแรงสิคะเชน...เดี๋ยวขาลูกแก้วจะกระทบกระเทือนเอาได้”

 

 

 เอ้อ...อยู่นี่เองยัยลูกแก้ว     ที่เห็นตื่นแต่เช้า...ที่แท้ก็มาอี๋อ๋อกับนายเชนบ้าบอนี่เอง   แต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจซักนิด  ฉันเบี่ยงเบนความสนใจแล้วหันไปมองทางอื่น  

 

                ----------------------------- ตุ๊บบบบบบบบ -------------------      แล้วตัวอะไรมาหล่นที่ข้างตัวฉันอีกล่ะเนี่ย

                                               

                                  “โอ๊ยยยยยยยย  เชนโยนลูกแก้วลงกับพื้นทำไมค๊า ลูกแก้วเจ็บนะ”

                                  “โอ๊ะ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมขอโทษ”

                                  “ไม่เป็นไรค่ะ อุ้มลูกแก้วอีกทีก็ยังได้”

                                   “อ่ะ เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกลูกแก้ว”

                                    “หมายความว่าไงค๊า ตะวันจะทิ้งให้ลูกแก้วนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งๆที่เจ็บขาไม่ได้นะค๊า”

ยัยคุณหนูนั่นส่งเสียงแจ๊ดๆแว๊ดๆ อยู่ข้างๆฉัน   ไม่เห็นหัวกันมั่งหรอไงห๊า น่าลำคาญชะมัดเลย

                                     “งั้นเดี๋ยว ผมไปเรียกเจ้าตะวันมาอุ้มแล้วกัน”

 

นายเชนพูดจบก็รีบติดเกียร์มะหมาวิ่งแจ้นไปทางบ้านพักที่อยู่ไม่ไกลนักจากที่ฉันนั่งอยู่

       

                                      “ดะ เดี๋ยวสิคะเชน ไม่ต้องก็ได้ค่ะ รอลูกแก้วก่อน”

ยัยคุณหนูลูกแก้วนั่นวิ่งตามไป

 

                                         “เฮ้ย    เธอ  เธอเจ็บขาอยู่ไม่ใช่หรอฟะ”   ฉันตะโกน

 

เสียงตะโกนของฉันทำให้ทั้งนายเชนและยัยลูกแก้วนั่นชะงัก...ต่างคนต่างหยุดวิ่ง แล้วนายเชนก็ตระหนักได้ถึงความโง่เง่าเต่าตุ่นของตัวเอง ที่รู้ว่าหลงกลผู้หญิงน่าตาใสซื่ออย่างยัยลูกแก้วซะแร้ว ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้าเจงๆ

 

                                          “เฮ้ ทุกคน...ตื่นแต่เช้าเชียวนะ” เจ้าตะวันโบกไม้โบกมืออยู่ที่ระเบียงพร้อมกับค่อยๆประคับประคองแม่นายเชน ป้าณา(ฉันเพิ่งรู้จักชื่อเมื่อคืนก่อนนี้เอง) แล้วเดินตรงมายังที่ที่พวกเราอยู่ในระยะไม่ไกลกันนัก

 

นายเชนรีบเดินไปเปลี่ยนมือจากนายตะวันแล้วค่อยๆพะยูงป้าณาแล้วเดินมาทีฉัน

 

ยัยลูกแก้วหลังจากที่สีหน้าไม่สู้ดีนักที่ถูกจับได้ว่าแกล้งสำออย ก็รีบวิ่งรี่ไปออเซาะเจ้าตะวันทันที

 

                                                           “ตื่นสายจังเลยนะคะ ตะวันขา” 

                                              “ตื่นเช้าจังเลยนะจ๊ะ ที่รักจ๋า”

 

แหวะ เลี่ยน อยากอ้วกๆๆๆ    โว๊ยยยยยยย....................

 

                                                “ว่าไงจ๊ะ หนูพลอย”

                                                               “คะ - ค๊ะ” ฉันขานรับอย่างติดขัดนิดๆ

                                                 “หนูเป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ...เรื่องการเรียน   เห็นแม่หนูบอกว่าหนูพลอยน่ะเอ็นทรานเข้าคณะบริหารได้แล้วใช่ไหมจ๊ะ”

                                                                 “ออ ฉะ ใช่ ค่ะ คุณป้า”

                                                                 “ฮึฮึ เรียกแม่สิจ๊ะ   คนกันเอง”

                                                                 “เอ่อ ...ขะคือ ว่า หนู.....หนู....”  

                                                                   “อย่าเกรงใจเลยจ๊ะ....ตาเชนเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟังแล้วล่ะ...เห็นทีว่าตาลูกคนนี้จะเป็นเอามาก   พูดถึงหนูพลอยให้แม่ฟังอยู่ได้ทุกวัน คงจะปลื้มแฟนคนนี้มากเลยสินะเจ้าลูกชายคนนี้”

 

                                                  “ห๊า...คะ คุณป้าหมายความว่าอะไรนะคะ”

                                                                 “ก็หมาย คะ วาม   อ่ะ แค่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”   

 

 แม่นายเชน ไอไม่ยอมหยุด   ท่าทางจะไม่ดีเอาซะเลยจริงๆ   ทั้งนายเชนและเจ้าตะวันรีบวิ่งมาประคองให้คุณป้านั่งลงกับพื้น 

                                               “อย่าอายไปเลยจ้า คนกันเอง แม่รู้หมดแล้วล่ะลูก”   แม่นายเชนพยายามพูดต่อ

                                               “คือหนะ หนู ไม่.....”   ฉันยังพูดไม่ทันจบ  นายเชนรีบเอามือมาปิดปากฉันไว้

                        

                                 “เอ่อ พลอยเค้าเป็นคนขี้อายน่ะฮะ แม่ อย่าไปถือสายัยบ๊องนี่เลยฮะแม่” นายเชนรีบพูดตัดหน้าฉัน

                                  “จ้า   แม่เข้าใจ   คบกันใหม่ๆก็อย่างนี้แหล่ะนะ   อีกหน่อยก็เคยชินกันไปเอง”

 

ฉันหันหน้าไปมองอีตานั่นด้วยความตกใจอย่างแรง  คิ้วเริ่มผูกกันเป็นโบว์   ก็ตอนนี้ฉันงี้ งง เอา มากๆเลยน่ะสิ

 

ส่วนเจ้าตะวันกับยัยลูกแก้วน่ะหรอ  อย่าไปพูดถึงเลย  ............. หน้างี้ งง จนคิ้วผูกเป็นเชือกรองเท้าซะยิ่งกว่าฉันเสียอีก แน่ะ                                            

                                           

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน