<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36426" type="text/javascript"></script>

ยัยบ๊องสุดป่วนกับนายมาดกวนสุดขีด อัพแล้วจ้า... ผู้เขียน: little mole ชมแล้ว: 24,177 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 22 April 2008, 6:01 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 14 May 2008, 7:04 pm อยู่ในส่วน: v Blog, เยาวชน, vนิยาย, วิชาการ.คอม

 

 

  หลังจากที่ทุกคนทานอาหารเช้าจนอิ่มแปล้แล้ว แม่นายเชนงีบหลับด้วยฤทธิ์ยาตามเคย ส่วนฉันกับแม่ก็ช่วยกันจัดการเก็บจานเตรียมตัวที่จะยกไปล้างในห้องครัว                                    

 

                     “แม่คร๊าบ...ผมขอยืมตัวลูกสาวแม่ซักครู่นะค๊าบ”    ว่าแล้วอีตาบ้าเชนก็คว้าหมับเอาที่แขนฉันแล้วบีบซะเต็มแรง กะว่าจะไม่ให้ฉันสะบัดแขนได้เลยว่างั้น

 

                             “ปล่อย ฉันจะช่วยแม่ล้างจานโว๊ย”   ฉันพูดด้วยความโมโห ขณะที่พยายามสะบัดแขนออกแต่ก็กระดิกไม่ได้เลยจริงๆ

                             “ตามสบายเถอะจ่ะ เดี๋ยวทางนี้แม่จะให้เจ้าตะวันกับหนูลูกแก้วเป็นคนล้างจานช่วยแม่เอง” แม่พูดแล้วยิ้มเปรยๆ พร้อมกับหันหน้าไปทางเจ้าตะวันกับยัยลูกแก้วนั่นที่กำลังจู๋จี๋ดู๋ดี๋อยู่ข้างๆเจ้าเด็กเคนที่เมามันอยู่กับการเล่นเกมส์กดอย่างไม่สนใจใคร   ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งโหยง พร้อมกับทำสีหน้าเซ็งในอารมณ์ไปตามๆกัน

 

ส่วนฉันน่ะหรอ ก็จะอะไรซะอีก นอกจากถูกกระชากลากถูมาซะไกลบ้านพักซะขนาดนั้น ทั้งที่พยายามดิ้นรนทุกวิถีทางเพื่อนให้หลุดจากเงื้อมมืออีตาบ้าเชนนั่น แต่ก็ไม่ได้ซักที

 

                     “ปล่อยฉ้านนน อีตาคนบ้า”       ฉันตะโกน   แล้วนายเชนบ้านั่นก็ปล่อยฉันเอาซะดื้อๆ

ไรฟะ งง นะเนี่ย คิดจะปล่อยก็ปล่อย

                      

                      “นี่ นายกล้าดียังไงถึงกล้าทำแบบนี้เนี่ย”   ฉันเอะอะโวยวาย       

                 “เรื่องอะไร”

                       “ก็เรื่องที่นายทำกับฉันน่ะสิ”

                       “ก็ทำตั้งหลายเรื่อง...กรุณาเจาะจงด้วยนะค๊าบ ผมจะได้อธิบายถูกไง ฮ่าๆๆ” นายนั่นทำท่าทางยั่วยวน

                       “ก็เรื่องที่นาย บังอาจมาอ้างว่าฉันเป็นแฟนต่อหน้าใครๆยังไงล่ะยะ”

                       “อ้อ เรื่องนี้นี่เอง”      นายเชนบ้าทำหน้ายียวน 

                       “ก็ เออ น่ะสิฟะ...ฉันโกรธนะเฟ้ย อยู่ดีๆก็มากล่าวอ้างว่าฉันเป็นแฟน ทั้งที่ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงช่วยนายเลยอ่ะ”

                       “ออ เรื่องนี้ผมอธิบายได้”       มันจาไม้ไหนอีกเนี่ย   พูดว่าผม อยู่ได้ ...ไม่ชินหูเลย เอาอย่างเดิมเถอะ ขอร้อง

                       “อือ พูดมา”

                       “ก็จำเป็นจริงๆอ่ะ แล้วอีกอย่างก็พูดกับแม่ไว้แล้วว่าเธอเป็นแฟนฉันแล้วนี่นา กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ”

                        “แต่ทำไมนายไม่รอฉันให้คำตอบที่แน่นอนก่อนล่ะยะ เดี๋ยวคนอื่นเข้าใจผิดกันพอดี”

                        “ก็มันไม่ทันแล้วนี่...น่านะ ที่ร๊ากส์จ๋า   มาเป็นแฟนกันเถอะนะ   น๊าๆๆๆค๊าบ   คิดซะว่าทำเพื่อแม่ผม ทำเพื่อคนที่มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานให้นอนตายตาหลับเถอะนะ   แค่สามเดือนเอง”

                         “โถ่ โว๊ย อย่าเอาเรื่อง ตายๆ มาพูดให้ฉันได้ยินได้มะ ฉันกลัว ฉันไม่ชอบการจากลา”

                     “ก็มันจริงนี่นา แล้วอีกอย่างมันก็เป็นความจริงเป็นสัจธรรมชีวิตที่ใครก็เลี่ยงไม่ได้อยู่แล้วอ่ะ หรือเธอไม่อยากตาย อยากเป็นยายแก่หนังเหี่ยวที่ไม่มีลูกหลานคนไหนสนใจ”

                     “โถ่ โว๊ย วันนี้พูดมากจริงเลยอีตานี่”

                     “ไม่รู้แหละ ต้องเคลียร์ให้ได้...งั้นเอาเป็นว่า ถ้าเธอตกลง...รับรองว่าเธอจะได้กินเต้าหู้ทอดทู๊กวันตลอดสามเดือนเลยเอ๊า

 

เฮ้ย เต้าหู้ทอดทุกวันหรอ...ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่มั๊ยเนี่ย

 

                          “อืม...งั้นตกลง แต่มีข้อแม้”

                           “อะไรล่ะ”

                          “ต้องไปบอกแฟนฉันให้เข้าใจก่อน”

                          “ไม่ได้”

                          “งั้นก็ไม่ทำละ”

                           “ก็เอาซี่...ถ้าเธอจะยอมอดกินเต้าหู้ทอดไปตลอดชีวิต  ฉันจะไปทำให้ร้านเต้าหู้ทอดบ้านั่นเจ๊งเลยคอยดู”

                            “เฮ้ย อย่าทำแบบนั้นนะ...เออๆๆๆ รับปากก็ได้ ตกลงตามนั้น”

 

ฉันยอมตอบตกลงด้วยสีหน้าที่กังวลนิดๆ แต่นายนั่นกลับยิ้มออกมาด้วยความดีใจ 

 

 

 

 

   

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน