หลังจากที่พวกเราเดินจนทั่วห้างสรรพสินค้า

“หิวกันรึยัง ป่ะ ไปหาไรทานกัน”   นายเชนพูด

“งั้นนายกับหลานชายไปนั่งโต๊ะรอฉันก่อนเลยนะ   ฉันขอไปทำธุระอีกแป๊บนึง”

ได้โอกาสล่ะที่ฉันต้องรีบกลับไปซื้อ(ยกทรง)คัพA ของฉันซักที

“ฉันก็จะไปธุระเหมือนกัน เธอทานเข้ารอฉันอยู่ที่นี่ก่อนนะ”

“ฉันขอไปก่อน”

“ฉันไปก่อน   ฝากหลานฉันด้วยนะ”   ยังพูดไม่ทันจบนายเชนนั่นรีบชิ่งเดินจ้ำอ้าวไปซะก่อนแล้ว

โดยที่ฉันแทบตั้งตัวไม่ทัน

“ยัยบ๊อง หิวข้าว อยากกินข้าว”   เจ้าเด็กเคนนั่นพูด

“อืม จะกินไรล่ะ”

“กินข้าว”

“อืม ข้าวกับอะไรล่ะ”

“ข้าวเฉยๆ”

“ข้าวสวยเปล่าๆ ไม่มีกับเนี่ยนะ”    ฉันถามเพื่อความมั่นใจ

“งืมๆๆๆ หิวข้าวเฉยๆ จะกินข้าว”

เด็กอะไรแปลก พิลึกกึกกือซะจริง   เอาวะ ข้าวเฉยๆก็เฉยๆ

“พี่คะ...ข้าวสวยเปล่าๆจานนึงค่ะ”   ฉันสั่งพี่พนักงานขายอาหาร   แล้วสักครู่พี่เขาก็ยื่นจานพร้อมกับข้าวเปล่าๆหนึ่งจาน

“ข้าวเปล่าๆไม่มีกับแบบนี้ใช่มะ” ฉันถามเพื่อความแน่ใจอีกที

“ของคุงค๊าบ”    เจ้าเด็กเคนนั่นไม่พูดพร่ำทำเพลงก็รีบคว้าจานที่มีเพียงข้าวเปล่าๆไปนั่งที่เก้าอี้แล้วจัดการกินข้าวสวยจานนั้นอย่างเอร็ดอร่อย(ตรงไหนฟะ)

ฉันจัดการซื้อน้ำดื่มมาให้เจ้าเด็กนั่นแล้วนั่งมองดูเด็กนั่นที่กำลังทานข้าวเปล่าๆอย่างมีความสุข ฉันนั่งยิ้มให้กับนิสัยประหลาดๆที่ไม่เคยเจอที่ไหนมาก่อน จะว่าไปเจ้าเด็กนั่นคงจะน่ารักน่าดูถ้าไม่ทะลึ่งเหมือนกับนายเชน

“จะต่ออีกจานมั๊ย” ฉันถามพร้อมกับยิ้มอย่างเอ็นดูขณะที่ถามเจ้าเด็กเคนหลังจากทานข้าวเปล่าซะจนเกลี้ยงจาน

“ไม่ค๊าบ”

“เคนอายุกี่ปีแล้วเนี่ย” ฉันถาม

“หกขวบค๊าบ”

“แปลกดีจังเนาะ...แล้วทานแต่ข้าวเปล่ามาได้กี่ปีแล้วเนี่ย”

“10 ปี”   เจ้าเด็กเคนตอบออกมาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยและมั่นใจสุดๆ

เพิ่งเกิดมาได้ 6 ปี แต่ทานข้าวเปล่าๆมาแล้วเป็นเวลา 10 ปี แล้ว ...เฮ้อ เด็กน๊อเด็ก เรื่องอย่างอื่นนี่ฉลาดเชียว แต่เรื่องตัวเลขเห็นทีต้องปรับปรุงนะเจ้าเด็กน้อย

หลังจากคำตอบที่ได้รับจากเจ้าเด็กเคนนั่น ทำเอาฉันอึ้ง จนพูดอะไรไม่ออก...ฉันเลยไม่พูดอะไรอีกเลย ขณะที่เด็กนั่นยังคงก้มหน้าก้มตาเล่นเกมส์กด โดยหารู้ไม่ว่าทำตอบที่ตอบมาตะกี้ ทำเอาฉันแทบจะหงายหลัง

“เอ้า ทานข้าวอิ่มกันรึยัง” นายเชนพูดพร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างๆฉัน แล้วก็วางถุงกระดาษถุงใหม่ที่คาดว่าน่าจะเพิ่งไปซื้อมาตะกี้ไว้บนโต๊ะทานข้าว

“อืม หลานชายของนายน่ะทานเรียบร้อยล่ะ แล้วนายล่ะไม่ทานหน่อยหรอ”

“ออ ไม่เป็นไร กลับกันเลยดีกว่า”

“ต้องเป็นไรสิ เพราะฉัน...เอ่อ ฉัน”      ฉันจะไปซื้อยกทรงโว๊ย

“ฉันอะไร...” นายเชนถาม

“เอ่อ ฉันลืมซื้อ ของ”

“งั้นก็ไปด้วยกันเลยสิ  จะเสียเวลากลับมาที่นี่อีกทำไมกัน ใช่ไหม”

ให้ตายสิ อีตาเชนไม่ยอมให้ฉันคลาดสายตาเลยหรอไงกัน   แล้วฉันจะทำยังไงกับเรื่องชุดชั้นในของฉานดีล่ะเนี่ย

อยากจะบ้าตายยยยยยยยยยย      เอาไงเอากัน ไม่ซ้งไม่ซื้อมันแล้ว ไปตายเอาดาบหน้าเอาละกัน ฉันตัดสินใจเดินผ่านแผนกชุดชั้นในแล้วตรงไปยังลานจอดรถ โดยมีนายเชนและเด็กเคนนั่นเดินตามมาติดๆ

“อ้าวไม่ซื้อของแล้วหรอไง   ยัยบ๊อง”

“ไม่ล่ะ กลับบ้านเถอะ”

“อืม ก็ดี ขึ้นรถ”

ตลอดทางที่มาถึงบ้านพักฉันก็ไม่ปริปากพูดอีกตามเคยเพราะมัวแต่ครุ่นคิดว่าจะเอายังไงต่อกับเครื่องในของตัวเองในคืนนี้ดี

“เอ้า จะลงหรือไม่ลง ถึงแล้ว”    นายเชนพูดอย่างอารมณ์ดีพร้อมเปิดประตู แล้วยื่นกล่องของขวัญกล่องหนึ่งให้ฉัน

“อะไรน่ะ เอาอะไรมาให้ฉัน”

“รับไป   ถือว่าเป็นของขวัญสำหรับฉัน ที่แทนคำขอบคุณที่เธอช่วยเป็นแฟนฉัน   อ้อ!อีกอย่างฉันคิดว่าของขวัญชิ้นนี้มันน่าจะทำให้เธอคิดถึงฉันขึ้นมาได้บ้างบางเวลาน่ะ”

“นายให้ฉันหรอ อืมขอบคุณนะ”

ฉันรีบขึ้นห้องพัก...รีบเปิดกล่องของขวัญที่นายเชนให้ด้วยความตื่นเต้น...ฉันพูดกับตัวเองพลางแกะกระดาษห่อของขวัญด้วยความบรรจง

“จะเป็นอะไรน๊า…หรือว่าอีตาบ้านั่นจะแอบเอาตัวประหลาดใส่ลงไปในนั้น เพื่อแกล้งเรา”

และในที่สุดฉันก็แกะได้สำเร็จ   ฉันหยิบของขวัญชิ้นนั้นออกมา

เฮ้ย นั่นมันยกทรงคัพ A   อย่างที่ฉันต้องการนี่!