<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36426" type="text/javascript"></script>

ยัยบ๊องสุดป่วนกับนายมาดกวนสุดขีด อัพแล้วจ้า... ผู้เขียน: little mole ชมแล้ว: 24,087 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 22 April 2008, 6:01 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 14 May 2008, 7:04 pm อยู่ในส่วน: v Blog, เยาวชน, vนิยาย, วิชาการ.คอม

บ่ายวันหนึ่งหลังจากที่กลับจากทะเล...ทุกคนก็ต่างง่วนอยู่กับการเก็บสัมภาระเข้าที่เดิมของตนเอง

 

ส่วนฉันน่ะหรอ...ไม่จำเป็น เพราะฉันไม่ได้เอาอะไรไปเลยซักนิดเดียว  ว่าแต่ตตอนนี้ ฉันรู้สึกหิวข้าวชะมัดเลยอ่ะ

“นมเล็กจ๋า วันนี้มีอาไรให้พลอยทานบ้างค๊า”  ฉันถามแม่บ้านคนเก่าคนแก่ของที่บ้าน

“ยังไม่ได้กินข้าวเลย”

“ทำอะไรให้พลอยทานบ้างค๊ะ”

“ออกไปข้างนอกมาจ่ะ”

“วันเน้ นมมเล็กทำอาหารอะไรให้พวกเราทานค๊า”   ฉันตะโกนข้างหูนมเล็ก ทันทีที่ฉันนึกขึ้นได้ว่านมเล็กมีปัญหาเรื่องการได้ยิน

“เยอะแยะเลยค่ะ อาหารเหนือค่ะ หนูพลอยอยากทานอะไรดีล่ะคะ”

“แล้วที่ว่าเยอะแยะน่ะ มีอะไรบ้างล่ะจ๊ะ นมจ๋า”

“นมจำได้ว่า ทุกครั้งที่แม่หนูพลอยกลับมา จะต้องให้นมทำอาหารเหนือให้ทุกครั้ง นมจำได้”

 

เฮ้อ!   แต่ก็มิได้นำพา...   -_-'           เพราะนมเล็กก็ยังคงตอบไม่ตรงคำถามอยู่ดีอ่ะ

ค่ะ ความจำดีมากค่ะนมขา ...แต่ปัญหาเรื่องการได้ยิน นมควรไปทำการรักษาอย่างเร่งด่วนเลยนะ  นับวันยิ่งไปกันใหญ่แล้ว...

เอาเถอะ...ฉันเหนื่อยที่จะถามคำถามเดิมๆกับป้านมแกแล้วล่ะ ...

“พลอย ตะวันยื้มรถหน่อยน๊า จะไปหาลูกแก้ว”

“แล้วทะไมไม่เอารถตะเองไปล่ะยะ”

“ก็ไอ้เชนขับรถตะวันออกไปส่งป้าณาเช็คร่างกายที่โรงพยาบาลน่ะสิ”

“ถึงว่าล่ะ...นึกว่าอีตานั่นหายไปไหน”   

“ว่าอะไรนะ พลอย”

“ปะ ปล่าวนี่”

“งั้นไปก่อนนะ จุ๊บๆ”

เออ ไปเถอะ ...จะไปหาลูกเห็บ ลูกแก้ว ที่ไหนก็เอา...คิดถึงกันเหลือเกินนะยะ  ห่างกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง...ไปหากันอีกละ …ดูฉันนี่สิ ไม่เห็นจะต้องติดพี่เชอรี่ซะขนาดนั้นเลย

จริงสิ พูดถึงพี่เชอรี่  โทรหาที่ร๊ากส์ดีกว่า

-“ยัยพลอย” –

-“พี่เชอรี่จ๋า”-

-“หายไปไหนมาหลายวัน พี่โทรหาก็ไม่ยอมรับสาย”-

-“พลอยไปต่างจังหวัดกับคนที่บ้าน พลอยลืมพกโทรศัพท์ไปด้วยน่ะ พลอยขอโท้ดน๊า กิ้วๆๆๆ”-

-“อืม”-

-“ยังโกรธพลอยอยู่มั๊ยเนี่ย ก็พลอยขอโทษแล้วไง น๊า”-

---------------------------------------แป้นนนนนน--------------------------------

 

-“เสียงอะไรน่ะพลอย  หนวกหู”-

-“อ่ะ เอ่อ เสียงแตรรถจ่ะ”-

-“อ่ะ พลอยๆ แค่นี้ก่อนนะ”-

ยังไม่ทันได้ร่ำลา พี่เชอร์รี่  สายก็ตัดไปซะแล้ว

----------------------------แป๊นนนนนนนนนนนนนนนน---------------------------

 

ว่าแต่ใครบังอาจมากดแตรที่หน้าบ้านฟะ หนวกหูชะมัด

หน๊อยยย อีตาเชนบ้า...

แล้วฉันก็เดินไปเปิดประตูรั้วหน้าบ้าน

“ขอบใจจ๊ะ”   แม่นายเชนโผล่หน้าออกมาจากข้างในรถที่กระจกค่อยๆเลื่อนลง ทำให้เห็นใบหน้าที่ไม่ค่อยสดใสนักของแม่นายเชน   คิดแล้วก็เห็นใจท่านชะมัด

--------------------------------------------

“ยัยบ๊อง เล่นเกมส์ด้วยกันมั๊ย”    เด็กเคนนั่นวิ่งลงจากรถพร้อมกับอุปกรณ์เกมส์playกล่องใหญ่แล้วอีกมือหนึ่งก็ถือกล่องที่มีตราเต้าหู้ทอดแกว่งไปแกว่งมา

 

“เฮ้ย...น่ะ น่ะ เต้าหู้ทอด ถือดีๆสิเจ้าเด็กบ้า เดี๊ยะจาหกกานพอดี”   นั่นคือคำทักทายของฉัน

“ไม่ต้องห่วงหรอก ยัยบ๊อง กล่องเต้าหู้ทอดสำหรับเธออยู่ที่ฉันนี่”    อีตาเชนบ้าลงจากรถแล้วเดินมาที่ฉัน

“จริงหรอ นายซื้อเต้าหู้ทอดมาให้ฉันตามคำสัญญาแล้ว เย่ๆๆๆๆๆๆๆ”

“อืม ฉันจะซื้อให้เธอทุกวัน ฉันจำได้”

“ฮิฮิ ขอบใจน๊า”   ฉันรีบคว้ากล่องเต้าหู้ทอดจากมือนายเชนมา

 

ขณะที่นายเชนค่อยๆประคองแม่ของตัวเองให้เข้าไปข้างในบ้าน

 

ส่วนฉันก็จัดการแกะกล่องเต้าหู้ทอดเสร็จพอดี…แล้วฉันก็เปิดฝากล่องออกมา

“เฮ้ย...ทะ ทะ ไมมีแค่ชิ้นเดียว” 

“แล้วไง”   นายเชนหันมาบอก

“ทำไมเหลือแค่ชิ้นเดียวอ๊ะ”

“ไม่ได้เหลือ ฉันตั้งใจซื้อมาให้เธอแค่ชิ้นเดียว”

“นายทำอย่างงี้กับฉานได้งายห๊า”

“ก็ฉันทำตามสัญญาแล้วไง...ว่าจะซื้อมาให้เธอทุกวัน...แต่วันละชิ้น   โอเคมั๊ย”

“อีตาคนบ้า ฉานโกรธแล้วน๊าเนี่ย”

“จะโกรธฉันทำไม ในเมื่อฉันไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อยนี่นา”

“นายกำลังจะยั่วฉันใช่ม๊ายยยย”

“ป่าว ซักหน่อย อีกอย่างเธอก็ไม่ควรจะโกรธฉัน เพราะวันก่อนที่ฉันสัญญา เธอก็ไม่ได้ทำการตกลงว่าจะเอาเต้าหู้ทอดกี่ชิ้นนี่นา ฉะนั้น เธอไม่มีสิทธิ์มาโกรธฉันนะ”

...เออ มันก็จริงของมัน...ฉันประมาทไปเอง...ฉันก้มหน้ารับชะตากรรมพร้อมกับหยิบเต้าหู้ทอดที่อยู่ในกล่องเพียงชิ้นเดียวเข้าปาก        ---------ง่ำๆๆๆๆๆ-----------

 

 

  

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน