<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36426" type="text/javascript"></script>

ยัยบ๊องสุดป่วนกับนายมาดกวนสุดขีด อัพแล้วจ้า... ผู้เขียน: little mole ชมแล้ว: 24,077 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 22 April 2008, 6:01 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 14 May 2008, 7:04 pm อยู่ในส่วน: v Blog, เยาวชน, vนิยาย, วิชาการ.คอม

 

 

วันนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย หลังจากที่เมื่อวานเท้าเจ้ากรรมที่เจ็บอยู่ทำเอาฉันต้องนั่งจมเหง็กอยู่กับที่โดยขยับไปไหนไม่ได้เลย ทำให้วันทั้งวันเป็นวันที่น่าเบื่อเสียยิ่งกระไร

แต่วันนี้ฉันพร้อมลุยได้ทุกสถานการณ์  ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา คิดถึงพี่เชอร์รี่ ตั้งใจจะไปหาพี่เชอร์รี่ซักหน่อย

----------------------------------------------- ยินดีต้อนรับเข้าสู่บริการรับฝากหมายเลขโทรกละ---------------------------

ฉันกดวางสายทันทีที่ป้านั่นยังพูดไมทันจบ

เฮ้อ พี่เชอร์รี่ปิดมือถือ กะว่าจะให้พาไปเดินตากแอร์ที่ห้างซักหน่อย  พูดถึงพี่เชอรร์รี่...ตั้งแต่ปิดเทอมฉันกับพี่เชอร์รี่ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนด้วยกันเลยอ่ะ   พี่เขาอาจจะยุ่งกับเรื่องเรียนอยู่ล่ะมั้งเลยไม่มีเวลาโทรหาหรือแม้กระทั่งจะชวนไปเที่ยวด้วยกันเหมือนเคย  ตอนนี้พี่เขาเรียนวิศวะกำลังขึ้นปี 3 และอาจเร่งทำโปรเจ็คให้เสร็จทันก่อนเปิดเทอมนี้ก้ได้

“ยัยบ๊อง ไปเดินห้างกัน”         เสียงของใครคนหนึ่งดังมาจากด้านหลังของฉัน

“ไปทำไม...ฉันไม่อยากไป”     โดยเฉพาะกับนาย

“ต้องไป”

“นี่นายมีสิทธิ์อะไรมาบังคับฉันเนี่ย”

“ไม่มี”

“อือ ก็รู้ตัวนี่”

“แต่เธอต้องไปกับฉัน”

“แต่ฉันบอกว่า...”                    ฉันยังพูดไม่ทันจบ

“แล้วถ้าแม่วานให้ลูกช่วยไปแทนแม่ล่ะ”           เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลังฉันเช่นกัน

ฉันหันไปมองเห็นแม่ของฉันที่กำลังเดินประคองแม่นายเชนให้มานั่งโซฟาตัวใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของฉัน

 “เอาเถอะ หนูพลอยจ๊ะ ช่วยไปส่งตาเชนเค้ารับของแทนแม่หน่อยแล้วกันนะจ๊ะ”            คราวนี้แม่ของนายเชนพูดขึ้นบ้าง

“แต่ว่าพลอย...”                      ฉันอยากจะบอกเหลือเกินว่าตอนนี้ฉันไม่อยากไปไหนทั้งนั้น  อีกอย่างใจฉันตอนนี้จดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ รอว่าเมื่อไหร่ พี่เชอร์รี่จะติดต่อกลับมาหาฉันซักที  แต่ฉันก็ไม่อาจบอกใครได้ โดยเฉพาะต่อหน้าแม่นายเชนแล้ว ฉันยิ่งต้องระวังคำพูดให้มากเพราะกลัวจะหลุดปากบอกความจริงทั้งหมดออกไป

“ป่ะ ไปกัน”              อีตาเชนนั่นเดินเข้ามาพร้อมกับจูงแขนฉันไปที่รถ...นายนั่นยัดฉันเข้าไปแล้วก็ปิดประตู

 

 

“ยัยบ๊อง เป็นอะไรรึเปล่า ดูท่าทางไม่ดีเอาซะเลย”

“เซ็ง เบื่อเข้าใจ๊”

“ไม่เข้าใจ”              

“นายกะลังจะทำให้ฉันคลั่งนะ จะบอกให้”

“จะเบื่อจะเซ็งไปทำไมก๊าน มาเที่ยวห้างก็ทำตัวให้มันหนุกหนานหน่อยเด๊”      พออีตานั่นพูดจบก็หยุดเดินเอาซะดื้อๆ ทำเอาฉันที่เดินตามมาติดๆถึงกับชนแผ่นหลังของอีตานั่นเข้าอย่างจัง       อีตาเชนดึงแขนฉันเลี้ยวเข้าไปทางซ้ายมือแล้วก็หยุดอยู่ตรงที่หน้าเค้าเตอร์ของร้าน Jewelry   พร้อมกับยื่นบัตรอะไรซักอย่างให้กับพนักงาน

 

“นี่ค่ะ ของที่คุณสั่งไว้”            พนักงานสาวคนหนึ่งยื่นกล่องเล็กๆกล่องหนึ่งให้

“ขอบคุณค๊าบ”

“ยินดีค่ะ...โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ”

 

แล้วเราสองคนก็กำลังเดินมุ่งหน้าไปที่ลานจอดรถ...

“พี่เชอร์รี่”                                ฉันร้องสุดเสียงด้วยความดีใจพร้อมกับวิ่งตามพี่เชอร์รี่กับเพื่อนชายที่คาดว่าน่าจะมาทำธุระด้วยกัน   ส่วนตาเชนบ้าก็วิ่งตามฉันไปติดๆทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ยะ ยัยพลอย”       พี่เชอร์รี่ที่รักของฉันทักทายด้วยสีหน้าท่าทางที่ตกใจ ยังกะเห็นผี

“พี่เชอร์รี่ มาทำธุระหรอคะ แล้วทำไมถึงปิดมือถือล่ะคะ พลอยติดต่อไม่ได้เลย รู้มั๊ยว่าพลอยคิดถึงพี่เชอร์รี่จะแย่อยู่แล้ว”

“อ่ะ เอ่อแบตคงหมดน่ะพลอย...แล้วนี่มากับใครหรอ  แฟนคนใหม่ล่ะสิท่า”

“โถ่พี่เชอร์อ่ะ พูดอาไรอย่างนั้น พลอยจะไปกล้ามีแฟนใหม่ได้ไงกัน ก็ในเมื่อมีพี่เชอร์อยู่ทั้งคน...  เขาเป็นเพื่อนน้องชายพลอยเอง ...”

“อ้อ หรอ อืมก็ดี งั้นพี่ไปก่อนนะ”                           

“ดะ เดี๋ยวพี่เชอร์รี่...ร”

ฉันรีบวิ่งตามพี่เชอร์รี่ไป แต่ก็ถูกอีตาบ้าเชนดึงเอาไว้

“กลับบ้าน”

“นายกลับไปก่อน ฉันจะไปตามพี่เชอร์รี่ ”

“กลับบ้าน ยัยดี้”

“เฮ้ย อีตาคนบ้า ฉันเป็นดี้แล้วผิดตรงไหนยะ”

“ผิด...”                                     ว่าแล้วอีตานั่นก็ยังคงลากฉันไปยังที่ลานจอดรถอยู่ดี

“ปล่อยฉานนนนโว๊ย”

ฉันโวยวายก็แล้ว ดิ้นจนสุดแรงเพื่อให้หลุดจากอีตานั่นก็แล้ว แต่ก็ไม่เป็นผล จนในที่สุดอีตานั่นก็จับฉันยัดใส่ข้างในรถจนสำเร็จ  แถมขู่ฉันอีกแน่ะว่า

“ถ้าขืนเธอเปิดประตูรถล่ะก้อ...ฉันจะปล้ำเธอคารถนี่แหล่ะ”

พอฉันสงบสติอารมณ์ได้ ฉันก็โทรหาพี่เชอร์รี่อีกที ...แต่ก็ยังปิดมือถืออยู่ดี  ช่วงนี้พี่เชอร์รี่เป็นอะไรไปนะ ...วันนี้ก็เหมือนกัน พี่เขาดูท่าทางแปลกๆยังไงไม่รู้  แล้วพี่เชอร์ที่รักของฉันจะงอนฉันไหมนะ    คงไม่งอนหรอก ฉันเชื่ออย่างนั้น  แต่ทำไมพี่เขาต้องรีบเดินหลบหน้า ไม่ยอมพูดจา ไม่ยอมโทรหา ไม่พาไปเที่ยว แล้วที่สำคัญทำไมพี่เชอร์รี่ถึงไม่หึงฉันเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาล่ะ...คำถามเหล่านี้ วนไปเวียนมาอยู่ในหัวของฉัน จนกระทั่งถึงบ้าน

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน