<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36426" type="text/javascript"></script>

ยัยบ๊องสุดป่วนกับนายมาดกวนสุดขีด อัพแล้วจ้า... ผู้เขียน: little mole ชมแล้ว: 24,073 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 22 April 2008, 6:01 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 14 May 2008, 7:04 pm อยู่ในส่วน: v Blog, เยาวชน, vนิยาย, วิชาการ.คอม

 

 

วันนี้เป็นอีกวันที่สุดแสนจะน่าเบื่อ

ฉันนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน  สายตาจ้องมองไปที่ใดที่หนึ่งอย่างไร้จุดหมาย

ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าฉันเป็นอะไรไป หรือฉันกำลังคิดถึง หรือฉันกำลังรอใครสักคนอยู่กันแน่นะ

ใช่ ฉันอาจจะรอพี่เชอร์รี่อยู่ก็ได้   แม้ภายนอกที่แสดงออกมาว่าไม่เป็นไร แต่ข้างในลึกๆแล้วฉันกลับเหงาและคิดถึงพี่เขาขึ้นมาจับใจ  เมื่อไหรที่เขาจะโทรหาฉัน เมื่อไหร่ที่เขาจะพาฉันไปเที่ยวและเมื่อไหร่เขาจะมาหาฉันซักที

ช่วงนี้จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่นัก เพราะเฝ้าแต่พะวงหาคนที่เรารักเพียงคนเดียว นับแต่วันที่พี่เชอร์รีบเดินหนีฉันที่ห้างวันนั้น  จนถึงวันนี้ฉันก็ยังติดต่อพี่เขาไม่ได้เลยสักที

ใจเจ้ากรรม ยิ่งคิด น้ำตายิ่งไหล...ฉันรีบปาดน้ำตาที่กำลังไหลเป็นทางเพื่อปกปิดความรู้สึกเสียใจไม่ให้ใครเห็น

 

เอาล่ะ เศร้าไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย   ฉันสูดหายใจลึกๆเข้าเต็มปอดแล้วค่อยๆถอนหายใจออกมาช้าๆ

 

ฉันยิ้มให้กับตัวเอง.../\-/\;   

“อย่าเศร้าไปเลย ยัยพลอย เศร้าไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา”     แล้วฉันก็พูดกับตัวฉันเอง

“อีกไม่นาน พี่เชอร์ก็จะโทรหาเราเองแหล่ะ ใช่ไหม มด”      ฉันถามความเห็นจากเจ้ามดดำตัวน้อยตัวนิดที่กำลังเดินต่อแถวยาวเป็นทางเพื่อท่องโลกกว้างไปในสนามหญ้าหน้าบ้านของฉัน พร้อมกับใช้กิ่งไม้เล็กๆแตะตูดเจ้ามดดำบางตัวเพื่อจะดันให้มันเร่งฝีเท้าให้ไวและไต่เดินทันเพื่อนตัวอื่นๆเขาบ้าง

 

“เร็วดี๊ รีบเดินเจ้ามดดำต้วมเตี้ยม”       ฉันพูดพร้อมกับเอากิ่งไม้เล็กๆทิ่มตูดเจ้ามดดำที่เดินเอียงซ้ายเอียงขวาไปมาเพื่อหลีกหนีกิ่งไม้น้อยๆของฉัน

“ฮ่าๆๆๆ...ยัยบ๊อง พูดกับมด”        ฉันหันไปมองต้นเสียง แล้วก็พบว่าเจ้าของเสียงตะกี้ก็คืออีตาเชนบ้านั่นเอง

“อีตาบ้า มาก็ไม่บอก”           <--_--;

“เหอะๆ ขืนฉันบอก ฉันก็อดรู้ความจริงน่ะสิ ว่า เธออาการหนักเป็นเอามากถึงขนาดพูดกับสัตว์อย่างมดดำเนี่ย”

 

ฮึ่ยๆๆๆ อีตาคนบ้า อย่ามายั่วฉันจะได้มั๊ย วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะต่อปากต่อคำกับใครหรอกนะ  --_--^^^

ขณะที่ฉันกำลังหัวเสียอยู่นั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังมาแต่ไกล

 

“เฮ้ย มานั่งทำมิวสิคอะไรตรงนี้น่ะ พลอย”           เสียงแหบเสน่ห์ของเจ้าตะวันดังขึ้นแล้วก็เดินเข้ามาสมทบกับอีตาเชนบ้าอยู่ข้างๆฉัน

“ใครว่าทำมิวสิค...พี่สาวแกกะลังนั่งเสวนากับมดดำตะหาก ฮ่าๆ”   อีตาเชนนั่นพูด

“ฮ่าๆๆ พูดเป็นเล่นน่ะ...ไม่มีใครบ้าพอที่จะมานั่งคุยกับมดหรอก   แกก็พูดเกินไปละไอ่เชน”           เจ้าตะวันพูด

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”                        อีตาเชนบ้าล้มตัวลงนอนหัวเราะกลิ้งเกลือกไปมาอยู่บนสนามหญ้า

“เอาเถอะๆๆๆ ตกลงว่าแกจะให้ข้าไปส่งเจ้าเคนเรียนดนตรีใช่ป่าว  แน่ใจนะว่าจะไม่ไปด้วยกัน”

“ไม่ล่ะ...แก จะแวะไปหาลูกแก้วแฟนนายด้วยไม่ใช่หรอ”

 

“ไปก่อนน๊ะ อยู่เฝ้าบ้านดีๆล่ะ”         เจ้าตะวันโผล่หน้าออกมาจากกระจกที่ค่อยๆเลื่อนลงมา แล้วก็ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว...

ส่วนฉันยังคงนั่งแช่ตูดงอนๆอยู่ที่เดิม

 

“เป็นอะไร ยัยบ๊อง ดูเศร้าจัง”                 อีตาเชนบ้าถามก่อนค่อยๆย่อตัวลงมานั่งข้างๆฉัน

“คิดถึงใครบางคน”

“หมายถึง ยัยทอมหน้าหล่อ ที่เราเจอที่ห้างวันก่อนน่ะหรอ”

“อืม”

“เธอคิดยังไง ถึงคบ กับ ทอม”

“มันก็เรื่องของฉัน นายไม่จำเป็นต้องรู้”

“แต่ฉันอยากรู้...”   

“--_--“

“เธอไม่คิดจะคบผู้ชายเลยหรอไง”

“ไม่เคยแม้แต่จะคิด”

“ทำไมล่ะ”

“ผู้ชาย เข้าใจยาก...เจ้าชู้ ไม่จริงใจ สู้ทอมก็ไม่ได้ ละเอียดอ่อน แถมจริงใจ ไม่ไก่กา”

“เธอไม่เคยคบผู้ชาย แล้วเอาอะไรมาตัดสินว่าผู้ชาย เข้าใจยาก...เจ้าชู้ ไม่จริงใจ”

“เดาเอาน่ะ”   --_--

“ยัยบ้าเอ้ย...อย่าเอาประสบการณ์ที่ไม่ดีของผู้ชายบางคนที่เธอเคยเห็น มาตัดสินผู้ชายทิ้งโลกดิ”  อีตานั่นพูดพลางใช้มือขยี้หัวฉันไปมา

 

แต่อีตานั่นก็พูดถูก...ฉันเคยเห็นตัวอย่างของแฟนเพื่อนบางคนแล้วทำให้รู้สึกแย่กับผู้ชายทุกคน แม้ฉันจะไม่เคยประสบพบเจอด้วยตัวเองก็เถอะ  แต่ฉันก็ไม่กล้าและไม่อยากคิดที่จะคบผู้ชายคนไหนเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่มีหนุ่มๆมากหน้าหลายตาที่ยินดีจะหยิบยื่นความรักและความหวังดีมาให้ฉัน แต่ฉันก็ตะเพิดเขากลับไปทุกราย ...ฉันไม่ได้หยิ่งนะ เพียงแค่ฉันไม่คิดอยากจะคบกับผู้ชายคนไหนเท่านั้นเอง

 

ขณะที่เราต่างคนต่างเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรเลยซักคำเดียว...แล้วอีตาบ้าเชนนี่จะมานั่งอยู่ข้างๆฉันทำไมกันนะ ...ไม่ยอมลุกไปไหนซักที...รีบไปไหนก็ไปป่ะ ฉันจะใช้เวลาที่มีอยู่นั่งนึกภาพความทรงจำดีๆของฉันกับพี่เชอร์

 

------------------------------------ พี่ฉาวคนฉวย ช่วยรับโทรสับหน่อย ค๊าบ  --------- พี่สาวคนฉัวะ

 

ฉันรีบกดปุ่มตอบรับโทรศัพท์มือถือของฉันทันที

“ ~พี่เชอร์รี่-”

“~เฮ้ย นี่ฉันเอง แอนนา~”

“~ยัยแอนนา~”                       ฉันพูดด้วยความผิดหวังนิดๆ…ฉันรีบรับเกินไปจนลืมดูเบอร์ว่าความจริงแล้วเป็นเบอร์โทรของเพื่อนสนิทฉันที่โทรมานั่นเอง

“~ยัยพลอย เป็นเอามากนะเนี่ย เพ้อไปใหญ่แล้ว~”

“~อืม~”    --_--  

“~แต่ฉันมีเรื่องจะบอกแกนะ...เรื่องที่แกให้ไปสืบเรื่องของยัยทอมเชอร์นั่นน่ะ~”

“~จริงหรอ แกได้ข่าวพี่เชอรร์รี่แล้วหรอ พี่เขาเป็นไงบ้าง ทำprojectหนักมากรึเปล่า คงจะเหนื่อมากเลยไม่ได้โทรหาฉันแน่นอนเลยล่ะยัยแอนนา แล้วตอนนี้พักอยู่ที่ไหน เพราะที่เดิมฉันไปหาแล้วพี่เขาย้ายออกไปแล้ว...~”

 

ฉันปล่อยคำถามออกไปเป็นชุดใหญ่ด้วยคาวมดีใจ...หวังจะให้เพื่อนตอบคำถามให้ครบทุกคำถาม

ส่วนอีตาเชนบ้านั่นน่ะหรอ ...เอียงหูมาใกล้ๆกับที่ฉันพูดด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่เสียใจ ฉันใช้ศอกเพชฌฆาตตอกกลับอีตานั่น จนต้องล้มลงไปกองกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า

 

“~อ่ะ เอ่อ กะ แก ต้องใจเย็นไว้ก่อนนะ ยัยพลอย~”

“~จะให้เย็นได้ยังไงกันเล่า...ข่าวคราวความคืบหน้าของสุดที่รักของฉันทั้งคน รีบบอกมาเลยนะ ยัยแอนนา~”

“~คะ คะ คือ ยัยทอมเชอร์ ท้อง~”

o_o  “~เอาจริงๆ อย่าเล่น ฉันไม่ขำด้วยเลยนะ~”                              ฉันพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากระงับความตกใจทั้งหมดไว้ได้

“~ฉันพูดจริงๆ ฉันจะหลอกแกทำไม   ใครๆเขาก็รู้ก็เห็นกันทั้งนั้น~”

 

            TT^TT               

 

                                สิ่งที่ฉันได้ฟังจากเพื่อนรัก ทำเอาฉันแทบอยากจะกรีดร้องเอาให้ได้  แม้อาจจะเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อก็ตาม   แต่ฉันก็มั่นใจในตัวเพื่อนคนนี้เสมอว่าต้องพูดความจริงกับฉันเสมอ

 

ตอนนี้ฉันยืนตัวแข็งทื่อ     ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น    น้ำตาที่พยายามสกัดกั้นไว้ไม่ให้ไหลออกมาเท่าไหร่  ตอนนี้มันยิ่งเริ่มไหลรินออกมามากเป็นเท่าตัว

 

“ – เฮ้ย ยัยพลอย ยัยพลอย ตอบฉันเดี๋ยวนี้นะ อย่าทำร้ายตัวเองเด็ดขาดนะ ยัยพลอย ตอบสิ ตอบฉันด้วย –“~ ------------------------------ตู๊ดๆ  ตู้ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ --------------------------------------

 

 

 

 

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน