<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36426" type="text/javascript"></script>

ยัยบ๊องสุดป่วนกับนายมาดกวนสุดขีด อัพแล้วจ้า... ผู้เขียน: little mole ชมแล้ว: 24,180 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 22 April 2008, 6:01 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 14 May 2008, 7:04 pm อยู่ในส่วน: v Blog, เยาวชน, vนิยาย, วิชาการ.คอม

 

 

สถานที่ที่คุณลุงขับรถแท็กซี่ทิ้งฉันไว้ข้างทาง  ทั้งสองข้างฝั่งของถนนเป็นชายทะเลที่ฉันเคยมา

ฉันเดินลากเท้าเปล่าไปกับทรายนุ่มๆ แล้วยืนนิ่งเหม่อมองไปยังข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ ปราศจากเสียงใดๆนอกจากเสียงลมทะเลที่ซัดคลื่นเข้าหาฝั่งเป็นเป็นระยะๆ

ฉันทิ้งตัวลงนอนบนหาดทรายสีนวลที่กระทบกับแสงจันทร์ในค่ำคืนนี้ 

ฉันอยู่ตัวคนเดียว ท่ามกลางหาดทรายที่เงียบสงัด ปราศจากผู้คน ต่อให้มีอันตรายใดๆ ฉันก็ไม่คิดกลัว

เพราะฉันต้องการเพียงสิ่งเดียวคือ การได้อยู่กับตัวเอง อยู่เพื่อทบทวนเรื่องราวเก่าๆ

                                                                                        อยู่เพื่อลืมความปวดร้าวให้จางหาย

                                                                                        อยู่เพื่อสร้างกำลังและใจกาย

                                                                                        อยู่ เพื่อวันสุดท้าย ที่ฉันจะมีเธอ

ฉันนอนหลับตานิ่ง ปล่อยน้ำตาให้รินไหลเท่าที่ใจอยากให้เป็น

ยิ่งคิด ฉันก็ยิ่งฟุ้งซ่าน

 

“เมื่อไหร่นะ เมื่อไหร่ ฉันจะยอมรับความจริงได้ซักที เมื่อไหร่ๆๆๆๆ ฮืออๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

ฉันตะโกนสุดเสียง พร้อมกับปล่อยโฮ ร่ำร้องคร่ำครวญขึ้นมาอีกครั้ง

 

ฉันไม่อายใคร เพราะไม่มีใครในตอนนี้ ฉันขอปลดปล่อยความทุกข์ที่ฉันมี เพื่อวันพรุ่งนี้ความเสียใจจะได้น้อยลง

นี่เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วนะ ฉันยังไม่อยากคิดจะหาทางกลับบ้าน เพราะถึงหาทางกลับตอนนี้ก็กลับไม่ได้อยู่ดี   ฉันขอนอนอยู่ที่นี่อีกซักพัก...

 

“พี่เชอร์รี่ ตอนที่พลอยคิดถึงพี่ แต่พี่กลับหนีไปมีใครคนอื่น อย่างนี้ มันยุติธรรมกับพลอยแล้วหรอคะ” ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ

 

ฉันยังคงนอนหลับตาร้องไห้ น้ำตาที่มีก็ไหลพรากออกมาไม่ยอมหยุด

ขณะเดียวกัน ฉันสัมผัสได้ถึงมืออุ่นๆที่ปาดน้ำตาที่แก้มฉัน

ฉันลืมขึ้นมาด้วยความรู้สึกอ่อนล้า โดยปราศจากความกลัวใดๆทิ้งสิ้น

 

“อีตาเชนบ้า”           ฉันร้องเสียงหลงถึงชื่อผู้ชายที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆฉัน

 

ฉันโผเข้ากอดนายคนนั้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาอีกครั้ง คราวนี้เห็นจะร้องไห้หนักกว่าเดิม ฉันกอดรัดนายเชนไว้แน่น  ส่วนนายเชนก็กอดฉันแน่นเพื่อปลอบประโลมฉันเช่นกัน

ในที่สุดฉันก็สามารถระงับอารมณ์ที่มีและหยุดร้องไห้ได้ในที่สุด  แต่ก็ยังมีเสียงสะอึกอยู่เป็นระยะไป ฉันผละตัวเองออกจากร่างอุ่นๆของนายเชน

 

“ไม่กอดแล้วหรอ”                  คำแรกที่นายนั่นทักทายฉัน

 

ฉันเงียบ เพราะสะอึก เลยไม่อยากพูด   อีกอย่างฉันไม่มีกระจิตกระใจมาต่อล้อต่อเถียงกับนายนะ   

 

“กลับบ้านได้แล้ว ยัยขี้แย”

“T.,T”               ฉันหันไปมองหน้านายนั่นพร้อมกับส่ายหัว ดิ๊กๆ

“เฮ๊อะ ยัยนี่ ดื้อจริง”

“--_--“

“อืม ไม่กลับก็ไม่กลับ ให้เวลาอีก ชั่วโมงเดียวพอนา”

 

แล้วอีตาเชนนั่นก็ยอมนั่งเป็นเพื่อนฉัน โดยไม่ได้พูดถึงหรือตอกย้ำกับเรื่องราวเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับฉันเลยซักนิดเดียว  หากแต่อีตานั่นกลับสรรหาคำพูดมากมายมาเล่าเพื่อไม่ทำให้บรรยากาศมันดูเศร้าและเงียบลง

ฉันนั่งมองอีตานั่นไป  ก็อดขำอยู่ไม่ได้ ฉันเลยคลี่ยิ้มที่มุมปากนิดๆ

 

“ฮั่นแน่  ยัยบ๊อง ยิ้มได้แล้วโว๊ยยยยยยย วู๊ๆๆๆๆๆ” /\o/\               อีตาเชนนั่นตะโกนสุดเสียงด้วยความดีใจที่เห็นฉันยิ้มได้    

“ต้องเข้มแข็งนะรู้มั๊ย ยัยบ๊อง”               อีตานั่นพูดปลอบใจพลางเอามือมาลูบหัวฉันป้อยๆ

 

เวลานี้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาแล้วล่ะ อีตานั่นมักจะทำให้ฉันหัวเราะหรือยิ้มได้ทุกครั้งเวลาฉันเศร้าหรือโกรธ              ฉันแอบมองอีตานั่น แววตาอีตานั่นช่างสดใสอะไรอย่างนี้  ฉันไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำไปว่าอีตาเชนบ้านั่นจะรู้สึกตัวว่าถูกฉันมองอยู่  จนฉันรู้สึกตัวอีกทีก็เห็นสายตาคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉันเช่นกัน

 

อีตาเชนค่อยๆโน้มใบหน้า ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา   นายนั่นจะทำอะไร ทำไมใจฉันเต้นแรงอย่างนี้นะ

“นายจะทำอะ  อุ๊บ!”               ไม่ทันซะแร้ว

อีตาเชนโอบรัดรอบเอวฉันแน่นจนแทบกระดิกตัวไม่ได้  ขณะที่ริมฝีปากอุ่นๆก็ยังคงทาบประกบกับริมฝีปากของฉันอย่างแนบแน่น   ฉันสัมผัสได้ถึงอะไรซักอย่างที่ชุ่มๆ ลื่นและสากนิดๆดันเข้าไปในปากของฉัน  สัมผัสของมันอบอุ่นและซาบซ่าอย่างบอกไม่ถูก

ฉันนั่งหลับตาปี๋  ลำตัวไร้การเคลื่อนไหวแต่อย่างใด

จนเวลาผ่านไป   (เท่าไหร่ไม่รู้)

และแล้ววินาทีของความรู้สึกวาบหวามก็ผ่านพ้นไป เมื่ออีกฝ่ายยอมผละมือของตัวเองที่กอดรัดฉันไว้แน่นแล้วค่อยๆถอนริมฝีปากอุ่นๆของตนออกไปพร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองอย่างพอใจ /\/\

ส่วนฉันยังคงค้างอยู่ในท่าเดิม ไม่ไหวติงใดๆทั้งสิน  

 

 

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน