<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36426" type="text/javascript"></script>

ยัยบ๊องสุดป่วนกับนายมาดกวนสุดขีด อัพแล้วจ้า... ผู้เขียน: little mole ชมแล้ว: 24,074 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 22 April 2008, 6:01 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 14 May 2008, 7:04 pm อยู่ในส่วน: v Blog, เยาวชน, vนิยาย, วิชาการ.คอม

 

 

บนผืนทรายสีขาวสะอาดตาดูตัดกับสีเขียวของต้นไม้ใหญ่ได้อย่างลงตัว

ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เราสองคนต่างอาศัยร่มเงาอยู่ในเวลานี้

ฉันปล่อยใจให้เป็นอิสระพร้อมกับปล่อยให้มันโลดแล่นไปกับจินตนาการแสนหวานอยู่บนชิงช้าสีขาวclassicที่ผูกไว้กับกิ่งไม้ใหญ่ด้วยเชือกเส้นหนาสีน้ำตาล มันคงจะแข็งแรงพอที่จะรับน้ำหนักของผู้คนได้

ขณะที่อีตาเชนนั่น นอนหลับตาอ้าปากค้างอยู่บนผืนทราย ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการเล่นเกมส์มาเมื่อครู่

“เฮ้ย นั่นนายจะทำอะไร”

“ถอดเสื้อ ...ไม่เห็นหรอ...ตาบอดรึไง”                   อีตาบ้านั่นย้อนฉัน

เค้าเป็นบ้าอะไรของเค้านะ ตะกี้ยังพูดดีๆกับฉันอยู่ไม่กี่นาที ตอนนี้มาย้อนฉันอีกละ ช่วยตอบคำถามให้มันดีๆตามที่ฉันสงสัยหน่อยไม่ได้หรอไงยะ

“เห็น...ไม่ได้ตาบอดย่ะ แค่อยากรู้ว่า ถอดไปเพื่ออะไร”

“อยากถอด จะทำไม...รึอิจฉา อยากถอดด้วยกันมั๊ยล่ะ”

“โถ่โว๊ย...อีตาบ้า ถามแค่นี้ ฉันโดนตอกกลับมาเป็นชุดเลย ไม่พูดด้วยแล้ว เชอะ...งอนแล้ว ง้อด้วยล่ะ”

“หึหึ ...คิดว่าทำแบบนี้จะได้ผลหรอไงฟระ...ทำเป็นงอน ทำปากจู๋ยังกะรูตูด...น่ารักตายล่ะ เฮอะ”

หน๊อยยยยย  อีตาบ้า บังอาจมาว่าปากของฉันยังกะรูตูด ...มีนายคนเดียวเท่านั้นแหล่ะ ที่เห็นมันดูน่าเกลียด

แต่คนอื่น ยังว่าการทำปากจู๋ของฉันน่ารักเลยง่า

“--_--^”

ฉันนิ่งเงียบ ...คร้านจะต่อล้อต่อเถียงกับอีตาบ้านั่นแล้ว ตอบคำถามดีๆให้ฉันหายข้องใจหน่อยก็ไม่ได้

ฮึ่ย ไม่อยากร้งอยากรู้มันแล้ว จะถอดอะไร จะถอดส่วนไหนก็เชิญตามสบายเถอะย่ะ

“น่าน ทำเป็นเงียบ...งอนนานจัง”

จะบ้าหรอ ฉันเพิ่งงอนนายไปยังไม่ถึง 2 นาทีเลยด้วยซ้ำไป

“อ่ะ อ่ะ ง้อก็ง้อฟะ   แล้วจะให้ฉันง้อยังไงล่ะ เธอถึงจะพอใจ”

“/\-/\”                     ฉันไม่ตอบ หากแต่คลี่ยิ้มกลับไป

“เอ๋อ รู้แล้ว วิธีนี้ต้องได้ผลชัวร์”             อีตาเชนยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยพร้อมกับรีบเด้งตัวลุกขึ้นจากผืนทรายที่นอนอยู่ ทำให้ทรายติดเต็มแผ่นหลังอีตานั่นไปหมด

อีตานั่นเดินตรงมาหาฉันที่นั่งบนชิงช้าไม่ไกลกันนัก

“อะ ฉันให้เธอเตะตูดฉันหนึ่งที”            อีตานั่นหันหลังมาทางฉันพร้อมตั้งท่าที่จะรับการลงโทษจากฉันแต่โดยดี

“ฮ่าๆๆๆ ถอยหลังมาใกล้ๆฉันสิ ขาฉันไม่ถึง”

ฉันหัวเราะชอบใจกับวิธีการลงทัณฑ์ที่อีตาบ้านี่คิดขึ้นมาให้ฉัน  อีตาเชนยอมถอยหลังกลับมาจนอยู่ในระยะประชิดกับที่ฉันนั่งบนชิงช้าพอดิบพอดี

“พอยัง”

“อืม ดูดิ๊ ทรายเต็มหลังเลย ไม่รู้จักปัดออกซะบ้าง”

ฉันใช้มือปัดทรายที่ติดอยู่เต็มแผ่นหลังของอีตานั่น

ทันใดนั้น อีตาบ้านั่นหันกลับมาพร้อมกับคว้ามือฉันเอาไว้

อีตาเชนกุมมือฉันเอาไว้แน่น ฉันแหงนมองตาอีตานั่นที่อยู่ในระดับที่สูงกว่าฉันด้วยความสงสัย ปนตื่นเต้น

ตอนนี้ใจฉันมันเต้นรัวอีกแล้ว   ให้ตายสิ บรรยากาศก็เป็นใจ  ประวิติศาสตร์จะซ้ำรอยเหมือนคืนเมื่อวานอีกรึเปล่านะ  สองเราจ้องมองสบประสานสายตากันอย่างไม่กระพริบ

 

                                         ----------------- ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก----------------------------------

อีตาเชนสุดหล่อค่อยๆโน้มลำตัวที่สูงกว่าฉันลดต่ำลงมา ต่ำลงมา   ค่อยๆใช้มือจับปลายคางฉันเอาไว้นิดนึง

ก่อนจะใช้นิ้วมือแตะที่ริมฝีปากของฉันแล้วก็ค่อยๆปาดไปทางอีกด้านอย่างแผ่วเบา  แล้วโน้มลำตัวและให้ปากอยู่ในระดับใบหูของฉัน ใบหน้าใสๆเริ่มเอนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ไม่รอช้า...ฉันหลับตา(โดยอัตโนมัต)

“อะไรติดปากเธอน่ะ ฉันเอาออกให้แล้วนะ”        อีตานั่นกระซิบข้างหู

หมดอารมณ์  เซ็งจอร์จ...

อีตานี่มาทำให้ใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะแล้วก็ผละออกไปหน้าตาเฉยได้ยังไงกัน

ฮึ่ย!

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ยังไม่หายงอนฉันอีกหรอ “    ก็เออสิ...เรื่องแรกน่ะไม่เท่าไหร่ แต่กรณีตะกี้เนี่ยสิ

นายทำแสบเอามากๆเลยรู้มั๊ยอีตาบ้า

อารมณ์ค้างโว๊ย หงุดหงิดโว๊ย...

ด้วยความเซ็งในอารมณ์สุดขีด ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไร  อีตานั่นก็กระตุกแขนฉันอย่างแรงให้ลงไปนั่งข้างๆตัวเองที่บนพื้นทราย    แล้วอีตาเชนบ้านั่นก็ล้มตัวลงนอน โดยที่มีตักของฉันเป็นที่รองหัวอย่างดีในตอนนี้

“นี่นาย ยกหัวออกไปเดี๋ยวนี้นะ”

ฉันพูดอย่างหัวเสีย...แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆตอบรับ

อีตานั่นหลับไปซะแล้ว  ...หลับง่ายจัง

ฉันนั่งก้มมองดูอีตาเชนนั่นที่นอนหลับปุ๋ย โดยที่มีหัวนอนหนุนอยู่บนตักของฉัน คนอะไร ขนาดนอนยังน่ารักซะขนาดนี้ เฮ้อ... ฉันแอบยิ้มอยู่คนเดียวด้วยความรู้สึกที่ชื่นชม   นี่ฉันหายโกรธอีตานั่นที่บังอาจทำฉันอารมณ์ค้างแล้วหรอยังไงกันนะ   อืม คงจะหายแล้วแหละมั้ง

                          ------------------------------------------------------------------------------

“ฮ้าววว นี่กี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย”            อีตาเชนนั่นหาวพร้อมถามฉันที่นั่งเหม่อลอยไปไหนต่อไหนก็ไม่รู้

อีตาเชนใช้นิ้วมาจิ้มที่แก้มฉัน จึกๆเพื่อเรียกสติฉันให้กลับมา

“กี่โมง”                    อีตานั่นถามฉันอีกทีด้วยคำพูดที่ห้วนๆ

“นายตื่นแล้วหรอ   อีก 2 ชั่วโมงจะถึง 6 โมงเย็น”              ตอบได้ตรงคำถามจัง

“งั้นไปเล่นน้ำกัน 6 โมงค่อยกลับ”

อีตานั่นไม่พูดพร่ำทำเพลง ก็เด้งร่างของตัวเองขึ้นมาพร้อมกับใช้กำลังของตัวเองลากฉันให้ไปเล่นน้ำทะเลด้วยกัน

(ใช้กำลังตลอดง่ะ  มันยุติธรรมดีจัง)

แต่พอเวลาผ่านไปฉันชักเริ่มจะสนุกกับการเล่นน้ำทะเลซะแล้ว  เพราะเรามีเกมส์สนุกๆอย่างเกมส์ไล่จับ ที่ต่างคนต่างผลัดกันวิ่งหนีและวิ่งไล่ตาม ตอนนี้ฉันเป็นฝ่ายที่ต้องวิ่งหนี ขณะที่ฉันกำลังวิ่งหนีอีตานั่นอย่างกระเสีอกกระสนท่ามกลางกระแสน้ำที่เชี่ยวแรงพอควร ทำให้ยากต่อการเร่งฝีเท้าให้ไว

อีตานั่นวิ่งใกล้เข้ามาแล้ว  และกำลังจะยื่นมือมาแตะที่ฉัน ไม่น๊า  ฉันเร่งฝีเท้าอย่างไม่คิดชีวิต

ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก --------------------------

อีตาเชนสะดุดกับอะไรเข้าให้  ทำให้ร่างใหญ่ๆล้มทับร่างอันบอบบางอย่างฉัน  และแล้วริมฝีปากก็ประกบกันอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

----------------------------------------------------------  อุ๊บ    -----------------------------------------------------------

ต่างคนต่างตกใจในความบังเอิญ...มองตากันปริบๆ ขณะที่ปากของเขาก็ยังคงประทับคาปากฉันอยู่อย่างนั้น

อีตาเชนเพ่งมองฉันด้วยแววตาที่หนักแน่น...แล้วหลับตา  

----------------------- ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ --------------------

ปากที่ยังคงประกบกันอยู่ ก็มีลิ้นหนานุ่มค่อยๆชอนไชเข้าไปพัวพันข้างในปากของฉันอย่างนุ่มนวลและแผ่วเบาขณะที่อุ้งมือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของฉันอย่างทะนุถนอม  สัมผัสมันนุ่มนวล หนักหน่วงและเนิ่นช้าในเวลาเดียวกัน  มันเป็นความรู้สึกที่ต่างกันกับผู้หญิงด้วยกันอย่างสิ้นเชิง

เราค่อยๆถอนริมฝีปากออกจากกัน

เวลาของการจุมพิตที่แสนจะยาวนานทำเอาฉันแทบลืมหายใจไปเลยทีเดียว  ฉันตายไปรึยังเนี่ย

ไม่นี่ ยังไม่ตาย ฉันรู้ตัวอีกที ก็รู้สึกอ่อนระทวย ตัวสั่นจนพูดอะไรไม่ออก

“ฉะ ฉันขอโทษ”                     อีตาเชนขอโทษฉันที่รู้ตัวว่าเผลอทำอะไรลงไป

“ไม่เป็นไร ลืมมันไปซะ  เรากลับบ้านกันเถอะ”                   

ฉันไม่ได้โกรธโทษอีตาเชนนั่นหรอก ส่วนหนึ่งที่ควรจะผิดก็คือตัวฉันเองที่ไม่ยอมห้ามใจตัวเอง

อีตาเชนนั่นเผยยิ้มออกมาอย่างโล่งใจที่รู้ว่าฉันไม่ถือโทษโกรธใคร

“เธอรู้อะไรมั๊ยยัยบ๊อง ...ว่าฉันแอบใส่อะไรลงไปตอนจูบเธอ”

“หือ”

“ใส่หัวใจลงไปไง...เธอรู้สึกบ้างไหมล่ะ”

อีตานั่นหันมายิ้มให้ฉันก่อนจะจูงมือฉันเดินไปที่รถเพื่อเดินทางกลับบ้าน ขณะที่ท้องฟ้าเริ่มมืดเข้าไปทุกที

ระหว่างที่นายเชนขับรถพาฉันกลับบ้าน ฉันก็นอนหลับด้วยความเหนื่อยล้าตลอดการเดินทาง

 

 

 

 

 

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน