<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36426" type="text/javascript"></script>

ยัยบ๊องสุดป่วนกับนายมาดกวนสุดขีด อัพแล้วจ้า... ผู้เขียน: little mole ชมแล้ว: 24,082 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 22 April 2008, 6:01 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 14 May 2008, 7:04 pm อยู่ในส่วน: v Blog, เยาวชน, vนิยาย, วิชาการ.คอม

 

 

 --------- จิ๊บๆๆๆๆ ---------------

เสียงร้องของเจ้านกน้อยดังพอที่จะทำให้ฉันถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมา

ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาทีละนิดเพื่อปรับม่านตาให้เข้ากับแสงสว่างจ้าที่กำลังส่องกระทบตาฉันอยู่ในตอนนี้

“ฮ้าวววว!”

นี่เช้าแล้วหรอเนี่ย...ฉันแหงนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างที่มีแสงของอาทิตย์ส่องผ่านเข้ามาในห้องนอนของฉัน

...ฉันรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งจากเตียง มองซ้าย มองขวา

“ตื่นได้ก็ดี”                              เจ้าตะวันที่นั่งอยู่ข้างๆพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“หือ!”

“คราวหน้าคราวหลังก็อย่าหนีไปไหนคนเดียวอีกล่ะ ทำเอาคนอื่นเป็นห่วงกันแทบแย่”  เจ้าตะวันพูดพลางใช้นิ้วจิ้มไปที่กระบาลของฉัน        (สรุปว่าฉันเป็นพี่หรือเป็นน้องล่ะเนี่ย)

“ออ เรื่องนี้นี่เอง...พลอยขอโทษ”

“จะขอโทษตะวันทำไม ไปขอโทษไอ้เชนโน่น “

“ขอโทษอีตานั่นอย่างงั้นหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ...หลังจากที่แอนนนาโทรมาที่บ้านบอกว่าพลอยหายไปไหนก็ไม่รู้ ไอ้เชนมันเลยรีบอาสาตามหาไปทั่ว”

“ก็อยากอาสาเองทำไมล่ะ พลอยไมได้ขอให้ตามนี่”        ฉันพูดออกแนวหยอกล้อน้องชายที่เอาแต่ปั้นหน้าซีเรียส

“แล้งน้ำใจที่สุด...คนเขาเป็นห่วง แล้วยังไม่สำนึกอีก”

เอาเข้าไป...ทำไมต้องทำหน้าเครียดอย่างนั้นด้วยนะ  ก็อีแค่คำพูดขอโทษ ถ้าไม่พอใจนักล่ะก็  จะเดินไปกราบแทบเท้าขอโทษเดี๋ยวนี้แหล่ะ เชอะ ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้

ฉันรีบลุกจากเตียง เดินมุ่งหน้าตรงไปยังห้องของอีตาเชนนั่นที่อยู่ตรงข้ามห้องฉัน

“จะไปไหน”             เจ้าตะวันตอกกลับมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

“ก็จะให้พลอยไปขอโทษอีตานั่นไม่ใช่หรอไง”

“มันป่วย อยู่ที่โรงพยาบาล”

เป็นเอามากถึงกับเข้าโรงพยาบาลอย่างนั้นหรอ  เพราะฉันแท้ๆที่ทำให้นายต้องเป็นแบบนี้สินะ  ฉันขอโทษ ฉันจะรีบไปหานายเดี๋ยวนี้แหละนะ

ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วรีบขับรถไปที่โรงพยาบาลทันที

พอถึงจุดหมาย ฉันก็รีบก้มหน้าก้มตาเดินไปที่ห้องตามคำแนะนำของพยาบาลทันที

                         -------------------------------- ตุ๊บ -----------------------------------------------

ฉันเดินชนใครคนหนึ่งเข้าอย่างจัง ทำให้อีกฝ่ายถึงกับถึงกับล้มลงไปอย่างไม่เป็นท่า

 “ขอโทษค่ะ ขอโทษ”              ฉันรีบขอโทษขอโพยพร้อมกับรีบยื่นมือเพื่อจะดึงอีกฝ่ายขึ้นมาโดยไม่ทันได้มองหน้าอีกฝ่าย

“พลอย!”                                 ฉันเงยมามองคนที่เรียกฉันซึ่งก็เป็นคนๆเดียวกันกับที่ล้มลงไปเมื่อครู่

“  พี่เชอร์รี่”                              ฉันพูดขึ้น เมื่อเห็นคนที่ฉันเดินชนแล้วล้มลงไป ก็คือพี่เชอรร์รี่

พี่เชอร์รี่อยู่ในชุดคลุมท้องที่ดูอ้วนขึ้นมาขนัดตา

ฉันยืนอึ้งมองไปยังฝ่ายตรงข้าม อ้าปากค้างด้วยความตกใจ

พี่เชอร์เริ่มร้องไห้...น้ำตาเริ่มไหลพราก

“พลอย พี่มีเรื่องจะอธิบาย”

“พลอยเข้าใจค่ะ พี่เชอร์ไม่ต้องอธิบายอะไรอีกแล้ว พลอยไปก่อนนะคะ   พลอยขอให้พี่เชอร์โชคดี”

ขณะที่ฉันเดินเลี่ยงจากพี่เชอร์มา ก็สวนทางกับผู้ชายคนที่ฉันเจอที่ห้างกับพี่เชอร์วันก่อน            

ฉันหันกลับมามองอีกครั้งก็เห็นสองคนนั้นหายลับเข้าไปในห้องตรวจครรภ์ทันที 

คงไม่ต้องสงสัยอีกแล้วล่ะ และฉันก็เห็นความจริงทุกอย่างแล้ว...

แต่แปลกจัง ทำไมฉันไม่ร้องไห้เสียใจกับมันเลยสักนิดเดียว

ฉันเข้มแข็งแล้วอย่างนั้นหรอ...ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันต้องยกความดีทั้งหมดให้กับอีตาเชนนั่น ที่ตามหาฉัน         ที่คอยอยู่เป็นเพื่อนกันไม่ให้ฉันเหงา และเป็นคนคนเดียวที่ทำให้ฉันยิ้มได้ในวันที่ฉันร้องไห้

จนในที่สุดฉันก็สามารถขจัดความเสียใจออกไปจากใจได้ภายในระยะเวลาไม่กี่วัน

หรืออาจเป็นเพราะหัวใจที่บอบช้ำได้รับการเยียวยาจากใครบางคนกันแน่นะ ...

เวลานี้ฉันรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบเป็นสีชมพูไปหมด ฉันเพี้ยนไปแล้วใช่ไหมเนี่ย  ฉันยิ้มให้กับตัวเองขณะเดินตรงไปยังห้องที่อีตาเชนนั่นพักรักษาตัวอยู่

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน