 |
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36478" type="text/javascript"></script> |
 |
รักใสๆ ของยัยเซ่อซ่าส์
ผมสงสารเธอจริง ๆ นะ ทำไมแฟนคลับของผมถึงทำกับคนที่ผมรักแบบนี้ ไม่น่าเชื่อ ต่อไปนี้ผมคงต้องเฝ้าตามติดเธอเสียแล้ว แต่จะว่าไปก็ดีเหมือนกันนะ จะได้มีเวลาหวีดเยอะๆ ผมหมายถึงสวีทอ่ะนะ ไม่ใช่หวีดสยอง บรื๊ยยยย
ตอนที่ 22 โดนแกล้ง (อีกจนได้) 1
post ครั้งแรก: Fri 25 April 2008, 3:03 pm ปรับปรุงล่าสุด: Mon 21 July 2008, 4:10 pm
อยู่ในส่วน: นิยายรัก
|
ตอนที่ 9
อ๊าย! ฉันจะละลายแล้วน้า
โอ๊ย! วันนี้ฉันหมดพลังงานไปเยอะเลย ต้องเดินเข้าป่าเพื่อหาฐานที่ครูกำหนด ต้องปฏิบัติภาระกิจให้สำเร็จ แถมเพิ่งจะรู้อีกด้วยว่าเราทุกคนจะต้องช่วยกันปฏิบัติภาระกิจด้วย เพื่อที่จะได้บรรลุจุดประสงค์ของค่ายนี้ หากไม่ช่วยเหลือซึ่งกันและกันแล้วล่ะก็ผลของมันก็จะเป็นเหมือนแบบที่กลุ่มของพวกฉันโดน ฮือ ฮือ (T^T) ไม่รู้ว่ากลุ่มอื่นจะเป็นแบบกลุ่มของฉันรึเปล่าน้า แบบว่าตอนนี้ฉันเหนื่อยมาก ๆ
ชักจะคิดถึงยัยองอินทร์ซะแล้วสิ ฉันน่าจะจับได้คู่กัยองอินทร์นะ ไม่น่าจะกลายมาเป็นนายโรคจิตนี่เล๊ย ฉันเลยไม่มีเพื่อนที่จะคุยด้วยเลยอ่า ก็ฉันน่ะเป็นคู่กัดกับนายพัฒน์ จึงต้องตัดความเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันกับมันออกไป ส่วนยัยนุ่นกะยัยกิ๊ฟฟารีนน่ะเรอะก็ต้องตัดมันออกไปด้วยได้เลย โดยไม่ต้องมาคิดมาก เจ้าแฝดx2 นี่ก็เป็นเพื่อนกับนายพัฒน์นั่น อย่างงี้สิฉันถึงคิดถึงโองอีนนนนนน
"นี่ทุกคนฉันขอพักเหนื่อยก่อนได้มั้ย" ฉันบอกกับทุกคน ก็เหนื่อยอ่ะจะก้าวขาไม่ออกอยู่แล้วน้า เห็นใจกันบ้างสิ ฉันเป็นผู้หญิงบอบบางนะอย่าลืมมมมมมม
"ใช่ ฉันกับยัยกิ๊ฟก็เหนื่อยเหมือนกัน" โอ้ว! เป็นครั้งแรกค๊า ที่ยัยนุ่นสนับสนุนความคิดเห็นของฉ๊านนนน
"อืม ก้ดีเหมือนกัน" นายพัฒน์ก็เหนื่อยเหมือนกันล่ะซี่ เพียงแต่ไม่กล้าแง้มปากพูด กลัวเสียฟอร์มแหง ๆ เลยต้องให้ฉันที่มีความอดทนน้อยต้องปริปากพูดออกมาก่อน
"ยังดีนะที่เราอยู่ในป่า" ต้นพูดขึ้น
"อากาศเลยไม่ร้อนมาก" และตามด้วยตั้น
"ไม่งั้นเรา" ต้น
"ต้องคลั้งตาย" ตั้น
"แน่ๆ" ต้น
"ยิ่งเหนื่อย ๆ" ตั้น
"อยู่ด้วย" ต้น
"ช่าย" ตั้น
ดูไอ้แฝดมันพูดซิค่ะ สลับกันพูดคนละท่อนอยู่ได้ กลัวเขาไม่รู้รึไงว่าเป็นฝาแฝดกันน่ะ เฮอะ (-_-;)
"เอาล่ะ หายเหนื่อยกันรึยัง ไปกันได้แล้วมันยังเหลืออีกหลายด่านที่เราจะต้องทำภารกิจนะ" นายพัฒน์นั่นแหละที่เป็นคนพูด จะว่าปนายก้เหมะที่จะเป็นหัวหน้ากลุ่มเหมือนกันนะ เอ๊ย! แล้วจะไปชมมันทำไหว่าเรานี่
และแล้วเราก็เดินทางต่อแม้ว่าจะยังไม่หายเหนื่อยดีเท่าไหร่ แต่เราจะมาเสียเวลาอยู่ตรงนี้ไม่ได้ จำต่อเดินกันต่อไป
"ทาม มาย น้าทามมาย ครูต้องให้เรามาทำกิจกรรมที่ค่านทหารด้วยนะ ทำไมไม่ให้พวกเราทำกิจกรรมที่หอประชุมที่เขาใหญ่น้า จะไสบาย มีแอร์เย็นช่ำ ไม่ต้องมาสมบุสมบันจนเสียสวยขนาดนี้" ยัยกิ๊ฟฟารีนบ่น ๆ ซึ่งมันก็ตรงกับที่ใจของฉันคิดเปี๊ยบเลย แต่แกก็น่าจะทนได้นะยัยกิ๊ฟฟารีน เพราะแกมันดูถึกออก 55555555555555+
ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าจะต้องมาเล่นฐานที่นี่ นึกว่าจะได้ทำกิจกรรมอย่างสุขสบาย ฉันถึงได้ดีใจนักหนา แต่พอเจอแบบนี้รู้สึกว่าตัวเอง คิดผิดจริงๆ ที่อุตส่าห์ดีใจ
"แต่ก็ยังดีนะ ที่เรายังได้พักที่ห้องพักสบาย ๆ ไม่ต้องไปนอนแบบเอาผ้าใบปูในห้องสี่เหลี่ยมยาว ๆ ที่ไม่มีอะไรเลย หรือไม่ ก้ต้องนอนเต๊นท์ ถ้าอย่างงั้นก็คงจะบ่นไม่ออกแน่ ๆ " อ้าว นายแฝดไม่ผลัดกันพูดคนละท่อนแล้วเรอะ
แต่ก็จริงอย่างที่ไอ้แฝดว่านั่นแหละ ก้อยังถือว่าเราโชคดีอยู่บ้าง นายพัตน์พยายามเพ่งมองแผนที่ในมือเหมือนจะจ้องให้มันทะลุ และบรรลุ ยังไงอย่างงั้นเลย ก็นะอย่างที่เคยบอกเอาไว้ ใครก้อไม่รู้เขียนแผนที่ มันดูยากมากกกกกกก~กก
แต่ถึงยังไงก็ตาม นายพัตน์ก็พาพวกเรามาถึงฐานที่ 2 จนได้ ฐานนี้ให้ทำอะไรหว่าไม่เห้นมีอะไรเลย นอกกระบะทรายอย่างเดียวเอง ชักงงแฮะ
ครูก็อธิบายให้เราฟังว่าให้พวกเรายืนอยู่บนนั้นให้ได้ 5 นาที แต่อืม... ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันยากตรงไหนล่ะ แค่ให้ยืนบนกระบะทรายเฉย ๆ เนี่ยนะ
เมื่ออธิบายเสร็จครูก็ให้พวกเราไปยืนอยู่หน้ากระบะทราย และครูก็จะนับ 1-3 แล้วจึงให้พวกเราขึ้นไปยืนบนนั้น
เราก็ทำตามที่ครูสั่ง แต่เมื่อพวกเราไปหยุดยืนอยู่ที่หน้ากระบะความเป็นจริงก็ปรากฎ (อีกแล้ว)
สิ่งที่เราเห็นก็คือกระบะทรายก็จริงอยู่ แต่มันดันมีน้ำแข็งด้วยนี่สิ โอ้! คิดหนักเลยฉัน ขนาดของน้ำแข็งต่ำกว่าขอบกระบะนิดหน่อย น้ำแข้งมือถูกนำมาวางเรียงกันจนเต็มไปหมด และเราก็ต้องไปยืนอยู่บนนั้นได้ได้ 5 นาที ว้าย ! ครูจะโหดร้ายไปมั้ยค่ะ ครูขา
ยังไม่ทันที่เราจะคิดออกว่าควรจะทำอย่างไร ครูก็เริ่มนับ แลเตรียมตัวจับเวลาซะแล้วสิ เอาวะเป็นไงเป็นกัน ชู 2 นิ้วเหมือนลิโพสู้ตายสินัชชา เมื่อนับถึง 3 พวกเราทุกคนก็ขึ้นไปยืนบนน้ำแข็ง ฉันเริ่มยืนขาเดียวก่อน เมื่อทนไม่ไหวก็ค่อยเปลี่ยนขา ทุกคนก็ทำอย่างฉัน ทำอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ ก็ชักจะทนไม่ไหวซะแล้ว เปลี่ยนขาบ่อย ๆ ก็พาลจะทำให้ลื่นล้มซะอย่างงั้น ทำไงดี๊ฉานจะโทนไม่หวายแล้ววววววว ก็อย่างที่บอกความอดทนของฉันมันมีน้อย
นายพัตน์หันมามองหน้าฉัน และเหลือบตาลงมองเท้าฉัน เท้าของฉันแดงมากกกก ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าเท้าฉันมันเหมือนมีเข็มมาทิ่ม ๆ หลายร้อยเล่มเลยอ่า (T^T)
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่านายพัตน์คิดยังไง สงสารฉันหรือว่าระอาฉันกันแน่ เขาถึงได้พูดในสิ่งที่ฉันเองก็คาดไม่ถึง
"เธอหันหน้ามาหาฉัน และก้าวเท้าขึ้นมาเหยียบเท้าฉันก็ได้นะ ฉันไม่ว่าเธอหรอก" โอ้! แม่เจ้าฉันหูฝาดไม่รึเปล่าคะ คุณผู้อ่าน ฉันซึ่งไม่แน่ใจในคำพูดของนายนี่นัก ก็หันไปมองหน้านายพัตน์ด้วยความไม่แน่ใจ นายพัตน์ก็พยักหน้าให้ฉันเป็นเชิงอนุญาต ฉันลังเลอยู่นิดนึง เอาวะทิ้งความหยิ่งที่มันจะไม่สามารถพาฉันรอดไปได้นั้นไปไกล ๆ เพราะตอนนี้ฉันชักจะทนไม่ไหวแล้วจริงงงงงง
ฉันกัยนายพัตน์ยกแขนข้างที่ถุกมัดขึ้น เพื่อที่ฉันจะได้หันหน้าเข้าหาเขาได้สะดวก ก็อย่างที่อีกนั่นแหละว่าครูมัดมือแน่นมากจนบิดข้อมือได้ยากกก และฉันก้ขึ้นไปเหยีบเท้าของเขาทั้ง 2 ข้างเลย นายนี่ก็ไม่ปริปากบ่นฉันซักคำ จริง ๆ แล้วนายก็เป็นคนดีเหมือนกันน้า อย่างงี้เรื่องที่คิดว่าเราจะต้องเป็นศัตรูกันตลอดกาลคงจะต้องยกเลิกซะแล้ว
ว่าแต่ว่านะมายืนใกล้กันขนาดนี้ก็ชักจะเขิน ๆ เหมือนกันแฮะ โอ๊ย! ฉันจะละลายอยู่แล้ว และรู้สึกถึงอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นบนหน้าของแน หน้าฉันคงจะแดงมากกก แน่ ๆ ฉันจึงเบี่ยงหน้าหลบไปมองทางอื่นแทนการมองอกของเขา (ฉันสูงแค่อกเขาน่ะ)
ฉันยืนได้ครูเดียวพอให้ค่อยยังชั่วก็รีบลงทันที เขาคงจะเจ็บเท้าแย่แล้ว เจ็บทั้งที่น้ำแข็งกัด แล้วยังต้องมาเจ็บกับการที่ถูกฉันเหยียบเท้าอีก ฉันลงจากเท้าเขา เขามองหน้าฉันประมารว่าทำไมลงเร็วจัง ฉันจึงยิ้มให้เขา
"ขอบคุณนะ นายเอาเท้าของนายมาวางบนเท้าของฉันก็ได้ เท้าทั้งสองข้างของนายคงจะชาแล้ว แต่แค่วางไว้เฉย ๆ นะห้ามเหยียบ"พอฉันพูดจบนายนั่นก็ยิ้มให้ฉัน ฉันเพิ่งเคยเห็นนะเนี่ย เวลานายยิ้มแบบจริงใจนายก็ดูหล่อขึ่นตั้งเยอะ แต่ทำไมเมื่อก่อนชอบยิ้มเหยียด ๆ น้า
นายพัตน์ก็ทำตามที่ฉันบอกแต่โดยดี ทุกคนเห้นเราทำแบบนี้ก็เริ่มเกิดการลอกเรียนแบบ เมื่อครบ 5 นาที ครูก็บอกว่าพวกเราทุกคนผ่าน เย้! ผ่านวะทีเท้าชาไปหมดแล้ว ครูยังชมพวกเราทุกคนอีกว่าช่วยเหลือซึ่งกังและกันดี ขอให้ทุกคนทำเหมือนที่ช่วยกันปฏิบัติภาระกิจอย่างนี้ในวันข้างหน้าด้วย เพราะเราทุกคนไม่สามารถที่จะอยู่คนเดียวได้ บางอย่างเราก็ต้องการให้คนอื่นช่วยเหมือนกัน
แหม ไม่ค่อยอยากจะบอกเลยว่า เพราะฐานที่แล้วเราโดนทำโทษจากการที่ไม่ช่วยกัน ฐานนี้ก็เลยสามัคคีกันดีตังหาก แต่ท่านายพัตน์สงบปากสงบคำไม่กวนประสาทฉันอย่างนี้ไปตลอดก็ดีน่ะสิ โลกของฉันจะได้มีความสุขซะที
___________________________________________
จบไปอีกหนึ่งตอน ยังไงก็ช่วยกันเม้นเยอะ ๆ น้า
อย่าแพ้เค้านะ นะ นะ
เพราะฉันเชียร์อยู่ อยู่ อยู่
ไม่เชื่อก็ลองดู ดู ดู ซิจ้ะ
555+++
เป็นกำลังใจให้นะครับ อับเดทบ่อย ๆ นะครับ
มาเม้นให้จ้า หนุกมากเลย
รีบๆอัพน้าแล้วจะมาอ่านจ้า
บับบาย
หนุกมากเรย แร้วมาอัพอีกนะ
หนุกง่ะ
เขียนได้แจ่มแจ๋วมากๆเลย
มาอัพอีกนะ
ดีๆ
ไม่ค่อยมีเวลาอ่านนะ
แต่ตอนแรกก็สนุกแล้ว
เป็นกำลังใจให้นะ
หวัดดีค้าบ
ไปเม้นให้มั้งนะ
ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง
มาเม้นแล้วนะ
อัพต่อเยอะๆนะ
เย่ๆๆๆ^0^
เนื้อเรื่องน่าติดตามจังเลย
เดี่ยวขอตัวไปอ่านต่อก่อน
น่าอ่านดีนะคะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ
ฝากนิยายเราด้วยนะ
อะไรเหรอ ลูกน้ำไหนอ่า??? งงเลย
สนุกดีนะค่ะสู้ๆๆๆๆๆๆค่ะ
เป็นกำลังใจให้มาอัฟเร็วนะค่ะจะคอยติดตามอยู่เสมอสู้ๆๆค่ะ
มาเม้นให้อย่าลืมมาเม้นให้กันบ้างนะค่ะ
อย่าลืมมาเม้นให้กันนะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
บุ๋ยบ่ายคร่า
มาเม้นหั้ยคร้าบบ
อยากให้นางเอกภาคคนเดียว
แล้วก้พระเอกมีบ้างเล็กน้อยอ่ะน่ะ
อ่านแล้วงง โดยรวมๆก้ดีแล้วค่ะ
สู้ๆจ้า
สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
นะจะตอดตามตลอดไปเยยยย
สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
มิส.....................มิส
หนุกมากมาย ชอบๆๆๆๆ
อัพไวไวนะคะ
^^
Hi หวาดเดย์คร๊า.......
สู้....นะค่ะเป็นกำลังห้ายคร๊าสู้เค้าหนุกม๊าก.....
มาเม้นให้นะค่ะอย่าลืมไปเม้นให้กันบ้างนะค่ะ
มาอัฟเร็ว...นะค่ะจะคอยติดตามสู้..คร๊า
ปุ่ยบุยบาย
ยัยแม่มด
auiizzz
(สาธิดา จุฑษรัตนไพบูลย์)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 465 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 2 เดือน
แบ่งปันความรู้ 9 ครั้ง
ได้รับดาว 49 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
บทความอื่น
บทความแนะนำ
Blog แนะนำ
Hot Links
คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการเล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์
ขอบคุณผู้สนับสนุน
Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
 สสวท. |
 มูลนิธิ พสวท. |
 พสวท. |