 |
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36478" type="text/javascript"></script> |
 |
รักใสๆ ของยัยเซ่อซ่าส์
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมรักเธอเข้าให้แล้ว ไม่ใช่แค่ถูกชะตากับเธอเฉย ๆ แต่ดูเธอสิ เธอกลับไม่คิดเหมือนอย่างที่ผมคิด ทั้ง ๆ ที่ผมเป็นถึงหนุ่มฮอต สาว ๆ ที่ไหนก็อยากจะคบกับผมทั้งนั้น ถ้าอยากรู้ว่าผมจะทำยังไงต่อไป เพียงแค่คุณคลิ๊กเข้ามาอ่าน คุณก็จะพบกับความน่ารัก โ
post ครั้งแรก: Fri 25 April 2008, 3:03 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sun 6 July 2008, 5:27 pm
อยู่ในส่วน: นิยายรัก
|
ตอนที่ 10
ความคิดเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน
อู้ย! เท้าฉันจะแข็งอยู่แล้ว พวกเราต้องนั่งพักกันยกใหญ่เลย เฮ้อ...ค่อยยังชั่วขึ้นเยอะ ฉันเหลือบไปมองนายพัตน์ เอ...ทำไมถึงทำหน้าเจ็บปวดขนาดนั้นอ่ะ ฉันจึงมองไปที่เท้าของเขา เห็นเขากำลังนวดเท้าตัวเองอยู่
"นายเป็นตะคิวใช่มะ"
"อืม" เหอ เหอ เป็นแบบนี้เพราะเขาให้ฉันขึ้นไปเหยียบเท้าของเขา (ตั้งนาน) แท้ ๆ ถึงฉันจะให้เขาเอาเท้าของเขามาวางบนเท้าฉันได้หลังจากนั้นก็เถอะ
"ฉันช่วยนวดให้นะ" พูดแล้วก็ค่อย ๆ ขยับตัวไปใกล้ ๆ เท้าข้างซ้ายของเขา แบบว่าสำนึกอ่ะ เริ่มบีบลงไปที่เท้าเขาเบา ๆ และค่อย ๆ เพิ่มแรงขึ้น เรื่อย ๆ ในตอนหลัง ส่วนเขาก็นวดเท้าอีกข้างนึงไป
"ค่อยยังชั่วแล้วล่ะ ขอบคุณนะ" เขายิ้มให้ฉัน ซึ่งเป็นยิ้มที่ดูดีกว่าทุก ๆ ครั้ง อ๊าก! อย่างนี้นี่เองเพราะเขายิ้มแบบนี้ จึงทำให้สาว ๆ คลิ้ม หลงใหล กันตรึม สั่งให้ทำอะไรก็ทำตาม
"นายอย่ายิ้มแบบนั้นสิ" ไอ้บ้าฉันก็เขินเป็นนะ อย่ามาทำให้ฉันหวั่นไหวเซ่.... จำไว้ ต้องจำเอาไว้ไอ้หมอนี่นิสัยไม่ดี อย่าไปหลงเคลิ้มกะอิแค่หน้าหล่อ ๆ สิ
"ทำไมล่ะ" ยังมีหน้ามาถามอีก
"ห้ามถาม โอเค๊" ฉันรีบเงยหน้าขึ้นมาส่งตาเขียวปั๊ดไปให้ เขาจะได้เลิกถามซะที
"เธอเขินฉันเหรอ" อ๊าก! ไอ้บ้านี่ฉันบอกว่าห้ามถามไงเล่า พูดไม่รู้เรื่องรึไงนะ รู้สึกว่าหน้าของฉันจะร้อนอีกแล้วล่ะ ฉันรีบปล่อยมือจากการนวดเท้าเขา และรีบซ่อนหน้าแดง ๆ นั้นไว้ โดยการหันหน้าไปอีกทาง เอ๊ะ! เหมือนฉันจะได้ยินเสียงหัวเราะของเขาด้วยล่ะ ม้ายม้าง สงสัยจะหูฝาด
เมื่อพักจนหายปวด หายเมื่อยกันแล้ว พวกเราก็เดินทางกันต่อ ฉันเดินจนเหงื่อไหลลงมาที่ข้างแก้ม อยู่ ๆ ก็มีผ้าเช็ดหน้าจากไหนก็ไม่รู้มาซับเหงื่อให้ฉัน ฉันสดุ้งนิดนึงและหันไปหาแหล่งที่มาของผ้าเช็ดหน้าผืนสีเทาอ่อน ๆ นั้นว่ามาจากไหน
ฉันก็อดที่จะเกิดอาการอึ้ง ทึ้งไม่ได้ (ก็เอ๋อน่ะแหละ) ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นบัดดี้ของฉัน นายพัตน์นั่นเอง
"อะ เออ ขอบคุณนะ" ฉันพูดตะกุกตะกัก อ้า! ใจฉันเต้นแรงอีกแล้วอ่า
"เธอนี่เป็นคนขี้ร้อนเนอะ และก็ชอบใจร้อนด้วยทำให้ทนกับอะไรนาน ๆ ได้ยาก" ถูต้องแล้วคร๊าบบบบ แต่ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็มีเสียงประสานกันดังแทรกขึ้นมา
"อ๊าย" เดาได้ไม่ยากว่าเสียงใคร คงจะไม่ใช่เจ้าแฝดแต๋วแตกหรอก นั่นก็คือเสียงของยัยกิ๊ฟฟารีนกับยัยนุ่นนั่นเอง เสียงคุณเธอมักจะมาก่อนตัวเสมอเลย
"พัตน์จะไปเช็ดหน้าให้มันทำไม นุ่นไม่ยอมนะ" ยัยนุ่นเริ่มเกิดอาการงี่เง่าใส่พัตน์ และนางร้ายก็มักจะมีกองสนับสนุนอยู่เรื่อย
"ใช่ค่ะ นี่เห็นมั้ยคะ ว่านุ่นเขาก็เหงื่อออกเหมือนกัน เช็ดเหงื่อให้นุ่นเขาบ้างสิคะ" ยัยกิ๊ฟฟารีน หนอย เชียร์กันออกนอกหน้าเชียวนะยะ
"ก็ยัยนี่เป็นคู่บัดดี้ของฉัน ส่วนเธอนุ่น ถ้าเหงื่อเธอออกก็ให้กิ๊ฟเช็ดให้สิ" นายพัตน์ตอยกลับไปด้วยท่าทางเฉย ๆ ว้าว! แต่ฉันกลับรู้สึกสะใจเล็ก ๆ ค่ะ และนายพัตน์ก็พาฉันเดินออกไป โดยไม่สนใจยัยชะนีที่ตอนนี้กำลังหวีดสยองอีกแล้ว เดินไปได้อีกสักพักเราก็ถึงฐานที่ 3
สิ่งที่ฉันเห็น ทำให้ใจของฉันเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ อีกแล้ว (คราวนี้เธอเขินอะไรอีกล่ะ :ผู้แต่ง) ใครว่าฉันเขินเล้า อาการที่ฉันเป็นอยู่นี้ เป็นเพราะว่าตะลึงกะสิ่งที่อยู่ข้างหน้างตังหากล่ะ สิ่งที่อยู่ข้างหน้านี้มีลักษณะเป็นบ่อขนาดกว้างขวางมาก และลึกมาก ๆ อีกเช่นกัน ตรงกลางมีแท่งปูนกว้างขนาด 2 คนอื่นได้ตั้งเด่นพ้นจากผิวน้ำสัก 2 เมตรเห็นจะได้ (รึมากกว่านั้น) หลาย ๆ อันคลาย ๆ กับแผนภูมิแท่งเลยอ่ะ เพียงแต่ว่ามันสูงเท่า ๆ กัน แถมยังตั้งเป็นสลับฟันปลาอีกซะด้วย อย่าบอกนะว่าจะต้องเดินข้ามเจ้านี่ไปฝั่งนู้นน่ะ โอ้ว! ฉันจะเป็นลม ทำไมมันโหดอย่างงี้
และครูประจำฐานก็อธิบายว่าให้พวกเราข้ามไปฝั่งนู้น โดนการใช้เสาปูนที่ตั้งสลับฟันปลาช่วยในการข้าม น๊านนนนนนนนน ฉันเดาถูกจริง ๆ แต่ครูบอกต่ออีกว่าถ้าข้ามไปฝั่งนู้นเสร็จแล้ว ก็ต้องข้ามกลับมาฝั่งนี้อีกด้วย โอ้ว! แค่ข้ามไปยังยากจะตายยังไม่รุเลยด้วยซ้ำว่าจะผ่านรึเปล่า แล้วยังจะให้ข้ามกลับมาอีกเรอะ ตายแน่ ตายแน่ฉัน
นายพัตน์เดินเข้าไปตบบ่ายัยกิฟฟรีนเบา ๆ และพูดกับมันด้วยเสียงเรียบ ๆ
"คราวนี้ใช้ความแข็งแรง กำลังจากร่างกายที่มีมีตั้งแต่เกิดของเธอใช้ให้เป็นประโยชน์นะกิ๊ฟ" ช่าย ฉันเห็นด้วยกะนายพัตน์ เพราะยัยกะเทยควายกิ๊ฟนี่ ชอบใช้กำลังไปในทางที่ไม่ดี จำพวกตบตีกันอย่างเงี่ย คือสิ่งที่ยัยกิ๊ฟฟารีนชอบ พูดเสร็จนายพัตน์ก็ก้าวข้ามไปบนเสาปูนได้อย่างง่ายดาย แขนข้างที่ถูกมัดติดกันของเขากับฉันถูกลากตามแรงดึงของตัวเขาเอง ตัวฉันโน้มไปข้างหน้านิดนึง เพราะฉันขืนเอาไว้สุดชีวิตขาฉันไม่ยอมก้าวเท้าตามเขาไป ฮือ ฮือ ก็ฉันเสียวนี่
"นายพัตน์ ฉันกลัว" นายพัตน์เมื่อได้ยินเสียงฉันพูดอย่างนี้ ก็หันมาดู เมื่อเห็นหน้าซีด ๆ ของฉัน นายพัตน์ก็เริ่มปลอบใจฉัน
"เธอค่อย ๆ ก้าวเท้าออกมาทางนี้ ให้เท้าเธออยู่ข้าง ๆ เท้าฉัน และค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาหาฉัน อย่ามองข้างล่าง เข้าใจมั้ย" ฉันเริ่มมองหน้าเขาด้วยความไม่แน่ใจอีกครั้ง พูดน่ะมันง่าย แต่ทำนี่สิที่ยากมาก ๆ เลย
"เธอเชื่อใจฉันนะ ฉันไม่ปล่อยให้เธอตกลงไปหรอก" แน่นอนถ้าฉันตกนายก็ต้องตกเหมือนกัน แต่ถึงจะตกคนเดียวรึว่าตก 2 คนฉ๊านก็ไม่อาวววทั้งน๊านนน
ฉันพยักหน้าให้นายพัตน์ ประมาณว่าฉันเชื่อเขา และค่อย ๆ ทำตามที่เขาบอก ฉันมองไปที่เท้าของตัวเองให้ก้าวเข้าไปหาเท้าของเขา และอยู่ ๆ นายพัตน์ก็ออกแรงดึงฉันด้วยมือข้างที่ถูกมัด ตัวของฉันค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปหานายพัตน์ ฉันหลับตาปี๋สุดชีวิต นายพัตน์ใช้มือข้างที่ว่างประคองตัวฉันให้อยู่ในจุดเดียวกันกับที่เขายืน
"เห็นมั้ยว่าฉันไม่ปล่อยให้เธอตกลงไปหรอก และมันก็ไม่ยากอย่างที่คิดด้วย"
"อืม" ฉันค่อย ๆ ลืมตา เมื่อเห็นว่าตัวเองไม่เป็นอะไรและตอบเขาไป ฉันเริ่มมั่นใจขึ้น เขาพาฉันก้าวต่อไปเรื่อย ๆ มีบ้างเหมือนกันที่ฉันก้าวเท้ามายืนอยู่บนเสาปูนทั้ง 2 ข้างแล้วแต่หมิ่นแหม จนฉันเกือบหงายหลังล่วงลงไป แต่มือของนายพัตน์ก็ดึงรั้งฉันเอาไว้ได้ ฉันตกใจขาสั่น ตาเริ่มแดง นายพัตน์เห็นว่าฉันทำท่าเหมือนจะร้องไห้ เขาก็เอามือมาลูบหัว ลูบไหล่ฉัน แต่เขาไม่ได้ทำไปเพราะอยากฉวยโอกาส ฉันรับรู้ได้ถึงสัมผัสนั้น มันอ่อนโยน จนเผลอฉันคิดว่านี่ไม่เหมือนเขาคนเดิมเลย
"ฉันบอกแล้วไงว่ายังไงฉันก็ไม่ปล่อยเธอ" ฉันพยักหน้ารับแบบใจมานิดนึง ฉันถึงยิ้มออกมาได้อีกครั้ง
ในที่สุดเราก็ก้าวพ้นไปยังอีกฝั่งนึงได้ คู่ที่ตามมาก็คือคู่ของเจ้าแฝด ต้นกับตั้น ส่วนคู่สุดท้าย ถึงคู่นี้จะมาด้วยความยากลำบากพร้อมกับเสียงวี๊ดว้าย แต่ก็ข้ามมาจนถึงฝั่งอย่างปลอดภัยทั้งคู่ ก็ยอมรับนะว่าคู่นี้ก็เก่งดีเหมือนกัน
ทีนี้ก็ถึงเวลาต้องก้าวเดินกลับไปยังจุดเดิมที่เรามา ซึ่งครูก็ยืนให้กำลังใจอยู่บนฝั่ง โดยยังดีนิดนึงตรงที่ฐานนี้ไม่มีการจับเวลาเหมือนฐานก่อน ๆ พวกเราจึงไม่เกร็งมากกว่าที่เป็นอยู่นี้ และเราทุกคนก็กลับขึ้นฝั่งได้อย่างปลอดภัย
ฉันรู้สึกว่านายพัตน์ก็เป็นคนดีเหมือนกันนะ เอาเป็นว่าฉันจะลองเปลี่ยนความคิดเดิม ๆ ดูแล้วกัน แต่นะแต่ ถ้าเขาเริ่มกวนประสาทฉันอีกล่ะก็ ฉันก็จะไม่ญาติดีกับเขาอีก คอยดู
___________________________________________________
มาอัพให้แล้วน้า ต้องขอโทษด้วยที่ผิดพลาดทางเทคนิคในหน้าที่ 8 อ่ะ คือพิมพ์แล้ว แต่เปลี่ยนช่วงขึ้นต้นใหม่ โดยขึ้นหน้าใหม่เลยแต่ไม่ได้ลบของเก่าออก คงจะทำให้ทุกคนออกจะงง ๆ ไวท์ช็อกโกเลตขอโทษษษษษ
อย่าแพ้เค้านะ นะ นะ
เพราะฉันเชียร์อยู่ อยู่ อยู่
ไม่เชื่อก็ลองดู ดู ดู ซิจ้ะ
555+++
เป็นกำลังใจให้นะครับ อับเดทบ่อย ๆ นะครับ
มาเม้นให้จ้า หนุกมากเลย
รีบๆอัพน้าแล้วจะมาอ่านจ้า
บับบาย
หนุกมากเรย แร้วมาอัพอีกนะ
หนุกง่ะ
เขียนได้แจ่มแจ๋วมากๆเลย
มาอัพอีกนะ
ดีๆ
ไม่ค่อยมีเวลาอ่านนะ
แต่ตอนแรกก็สนุกแล้ว
เป็นกำลังใจให้นะ
หวัดดีค้าบ
ไปเม้นให้มั้งนะ
ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง
มาเม้นแล้วนะ
อัพต่อเยอะๆนะ
เย่ๆๆๆ^0^
เนื้อเรื่องน่าติดตามจังเลย
เดี่ยวขอตัวไปอ่านต่อก่อน
น่าอ่านดีนะคะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ
ฝากนิยายเราด้วยนะ
อะไรเหรอ ลูกน้ำไหนอ่า??? งงเลย
สนุกดีนะค่ะสู้ๆๆๆๆๆๆค่ะ
เป็นกำลังใจให้มาอัฟเร็วนะค่ะจะคอยติดตามอยู่เสมอสู้ๆๆค่ะ
มาเม้นให้อย่าลืมมาเม้นให้กันบ้างนะค่ะ
อย่าลืมมาเม้นให้กันนะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
บุ๋ยบ่ายคร่า
มาเม้นหั้ยคร้าบบ
อยากให้นางเอกภาคคนเดียว
แล้วก้พระเอกมีบ้างเล็กน้อยอ่ะน่ะ
อ่านแล้วงง โดยรวมๆก้ดีแล้วค่ะ
สู้ๆจ้า
สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
นะจะตอดตามตลอดไปเยยยย
สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
มิส.....................มิส
หนุกมากมาย ชอบๆๆๆๆ
อัพไวไวนะคะ
^^
Hi หวาดเดย์คร๊า.......
สู้....นะค่ะเป็นกำลังห้ายคร๊าสู้เค้าหนุกม๊าก.....
มาเม้นให้นะค่ะอย่าลืมไปเม้นให้กันบ้างนะค่ะ
มาอัฟเร็ว...นะค่ะจะคอยติดตามสู้..คร๊า
ปุ่ยบุยบาย
ยัยแม่มด
auiizzz
(สาธิดา จุฑษรัตนไพบูลย์)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 401 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 2 เดือน
แบ่งปันความรู้ 9 ครั้ง
ได้รับดาว 49 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
บทความอื่น
บทความแนะนำ
Blog แนะนำ
Hot Links
คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการเล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์
ขอบคุณผู้สนับสนุน
Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
 สสวท. |
 มูลนิธิ พสวท. |
 พสวท. |