วิชาการ.คอม - M a t o r o a N (บทที่ 8 อุโมงค์แห่งความตายและลำนำแห่งประวัติศาสตร์)

M a t o r o a N

ในกาลก่อน เมื่อนานมาแล้วเหล่าภูตไม้ พรายน้ำ แม่มด และมนุษย์ อยู่ร่วมกันในดินแดนอันสงบสุข แต่ความสงบสุขไม่ยั่งยืนอย่างที่คิด ภูตพรายผู้เป็นนายแห่งป่าไม้และสายน้ำ โดนจอมมารเดเมอนาสครอบงำ สงครามระหว่างเผ่าพันธุ์จึงเกิดขึ้น

ผู้เขียน: tae_t15 ชมแล้ว: 27,071 ครั้ง

post ครั้งแรก: Sat 26 April 2008, 10:53 am ปรับปรุงล่าสุด: Sat 21 June 2008, 9:51 am

อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

สารบัญ

หน้า : 1 บทนำ
หน้า : 2 บทที่ 1 ปฐมบทแห่งการเดินทาง
หน้า : 3 บทที่ 2 อาคันตุกะผู้ไม่ได้รับเชิญ
หน้า : 4 บทที่ 3 ผู้ร่วมเดินทาง
หน้า : 5 บทที่ 4 จุดหมายแรกและปัญหา
หน้า : 6 บทที่ 5 เส้นทาง
หน้า : 7 บทที่ 6 บุรุษปริศนา
หน้า : 9 บทที่ 7 พีออส เมอริน
หน้า : 10 บทที่ 8 อุโมงค์แห่งความตายและลำนำแห่งประวัติศาสตร์
หน้า : 11 บทที่ 9 เผชิญหน้า
หน้า : 12 บทที่ 10 การต่อสู้ของผู้ใช้เวทย์
หน้า : 13 บทที่ 11 กุญแจ

หน้าที่ 10 - บทที่ 8 อุโมงค์แห่งความตายและลำนำแห่งประวัติศาสตร์

ในความมืดมีเพียงแสงสลัวๆ ที่เกิดจากเวทมนตร์ของเด็กหนุ่มผมดำสนิท พวกเขาทั้งสามคนเดินทางไปตามอุโมงค์ท่ามกลางความเงียบสงัด แม้แต่เสียงฝีเท้ายังเงียบกริบ อยู่ในอุโมงค์อากาศก็อึดอัดพออยู่แล้ว แต่ความเงียบนี่สิ อึดอัดยิ่งกว่า เรอาเริ่มบ่นในใจตามประสาคนปากอยู่ไม่สุข ไม่ได้พูดนานๆ แล้วมันคันปาก แต่จะทำไงได้ ก็ตั้งแต่รู้ว่าไอ้คนหน้าดุนี่เป็นถึงเจ้าชายแห่งฟอริน คาอัสมันก็รูดซิบปากซะเงียบกริบ ส่วนหมอนั้นก็ดูท่าจะลืมเอาปากมาด้วย ตั้งแต่เจอหน้ากันก็พูดไม่กี่ประโยค โว้ย อึดอัดจริง

เดินต่อกันไปได้ซักพัก เจ้าตัวยุ่งก็เริ่มออกอาการ สะกิดคนที่พูดง่ายกว่า จนเจ้าของดวงตาสีเขียวหันขวับมามอง

“ มีอะไรเรอา เห็นนายหลุกหลิกมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ” คาอัสพูดด้วยสีหน้ารำคาญ แต่ก็ยอมหันมาคุยด้วยแต่โดยดี เพราะเจ้าตัวเองก็ไม่ชอบความเงียบเท่าไรนัก “ฉันว่านะ ที่จริงขึ้นชื่อว่าเป็นอุโมงค์ และยิ่งไม่มีใครใช้มานานแล้วเนี่ย มันก็น่าจะสกปรก มีใยแมงมุมระโยงระยาง หรือไม่ก็เหม็นอับ แต่นี่ ...”

“อื้อ อย่าว่าแต่ใยแมงมุมเลย ไม่มีแม้แต่เศษฝุ่นด้วยซ้ำ” ว่าแล้วก็เริ่มพิสูจน์กลิ่น “ส่วนกลิ่นเหม็นอับก็ไม่มีแม้แต่น้อย หรือว่าที่นี่อาจจะไม่ได้เป็นเพียงแค่อุโมงค์ธรรมดา ต้องมีอะไร...”

“พวกนาย ช่วยเงียบๆ กันหน่อย ถ้าไม่รู้ก็อย่าเดามั่วๆ...” พีออสพูดยังไม่ทันจบก็โดนคนปากไวกว่าแย่งพูดซะอย่างงั้น

“ ต้องพิสูจน์ด้วยตัวเองสิ ถึงจะรู้” คาอัสทำแววตาเต้นระริกเหมือนเด็กๆ

แล้วดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยก็หันไปมองตามสายตาของคาอัส อะไรบางอย่างปรากฏแก่สายตา อะไรบางอย่างที่ดูคุ้นตาเหลือเกิน ความรู้สึกคุ้นเคยนี้ทำให้เรอาค่อยๆ เดินเข้าไปหาผนังของอุโมงค์อย่างช้าๆ ตัวอักษรเหล่านี้นี่มัน...

“นี่มันอะไรกันเนี่ย อักขระโบราณหรอ ให้ตายสิฉันหละนึกว่าจะได้รู้อะไรดีๆ ที่ไหนได้...”

เรอายกมือขึ้นเป็นเชิงเตือนให้เพื่อนเงียบลงก่อน อักขระโบราณงั้นรึ เราไม่เคยเรียนเลยนี่นา แต่ทำไม ทำไมถึง...

“เป็นอะไรไปเรอา ทำไมเงียบไปหล่ะ หรือว่านาย...” คาอัสจ้องเพื่อนของตนตาแทบถลน “นายอ่านออกใช่ไหม ??”

“ใช่ เอ่อ.. ฉันคิดว่าใช่อ่ะนะ ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยเจออักษรพวกนี้มาก่อน แต่ว่า...” เรอาทำสีหน้าไม่ค่อยมั่นใจ แล้วจู่ๆ ก็เงียบไป คนความอดทนน้อยก็เร่งขึ้นมาอีก

“แล้วยังไงหละ มันเขียนว่าอะไรบ้าง” คาอัสลุ้นจนออกนอกหน้า แม้แต่พีออสยังมีสีหน้าสนใจ

“ฟังให้ดีนะ ฉันจะแปลให้ฟัง” เรอาพูดขึ้นแล้วเว้นช่วง หายใจเข้าลึกๆ จากนั้นจึงเริ่มเล่า ลำนำแห่งประวัติศาสตร์ที่เปร่งออกมาจากปากของเด็กหนุ่มผมดำกำลังเริ่มต้น

“ในกาลก่อน เมื่อนานมาแล้วเหล่าภูตไม้ พรายน้ำ แม่มด และมนุษย์ อยู่ร่วมกันในดินแดนอันสงบสุข แต่ความสงบสุขไม่ยั่งยืนอย่างที่คิด ภูตพรายผู้เป็นนายแห่งป่าไม้และสายน้ำ โดนจอมมารเดเมอนาสครอบงำ จึงเริ่มแยกตัวออกห่าง ผืนดินและท้องน้ำเกิดปั่นป่วน เหล่ามนุษย์ล้มตายจำนวนมาก เกิดเป็นสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ ที่สร้างความเสียหายอย่างมหาศาล ผู้คนมากมายที่เดือดร้อน เป็นภาพที่ปรากฏแก่สายตาเผ่าพันธุ์ผู้ทรงฤทธิ์ ซาฮาน่าแม่มดผู้เป็นที่นับถือของเหล่าพ่อมดและแม่มด รวบรวมพวกพ้องเผ่าพันธุ์ของตน เพื่อแก้ไขเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จึงร่ายเวทย์มนต์อันทรงอำนาจ บทเวทย์โบราณ ที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง ผืนดินถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วน เกิดเป็นสี่ดินแดน อันเป็นที่อยู่ของสี่เผ่าพันธุ์ และปกครองโดยกษัตริย์ทั้งสี่” เรอาพูดอย่างรวดเร็ว จนต้องหอบหายใจ แต่เมื่อเห็นสายตาที่แสดงความสนใจของทั้งสองก็จำต้องอ่านต่อไป

“ฟอริน ดินแดนแห่งขุนเขาและป่าไม้ เป็นที่อยู่ของเหล่าพรายไม้ผู้ใจดีและเป็นมิตร ป่าไม้ที่แสนร่มรื่น สวยงามและอบอุ่นไม่ต่างอะไรกับสวรรค์บนดิน

ทาทิส ดินแดนแห่งสายน้ำ เหล่าพรายน้ำผู้สวยงาม และร่ำลือกันว่ามีเสียงอันไพเราะ บ้างก็อาศัยอยู่ใต้น้ำ หรือบนบกก็มี ในดินแดนแห่งนี้มีผืนน้ำถึงครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว

ไอซิส ดินแดนหิมะอันหนาวเหน็บ ที่เต็มไปด้วยเหล่าพ่อมดและแม่มดผู้ทรงฤทธิ์ เหล่าผู้วิเศษที่รักสงบ ต่างคนต่างอยู่ ไม่ระรานซึ่งกันและกัน แต่เมื่อถึงคราวเดือดร้อนจริงๆ ก็จะรวมตัวช่วยเหลือกัน

ออโรน่า ดินแดนแห่งแสงสว่าง ดินแดนที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าเวลาถึงหนึ่งทุ่มและส่องแสงเจิดจ้าตั้งแต่ที่อื่นๆยังไม่ถึงรุ่งสาง เป็นที่อยู่ของมนุษย์

มีคำทำนาย เมื่อเวลาผ่านไปเกือบร้อยปี สิ่งที่เลวร้ายที่สุด สงครามที่เลวร้ายกว่าเดิมกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับบุคคลที่เป็นดั่งผู้พลิกชะตาแห่งชีวิต สายเลือดแห่งซาฮาน่า ผู้ที่มีพลังอำนาจมากพอ มีอำนาจเวทย์ และความกล้าหาญ เขามีหน้าที่ที่จะกอบกู้ผื่นแผ่นดินทั้งสี่ วิธีเดียว วิธีที่สามารถหยุดยั้งจอมมารเดเมอนาสได้บทเวทย์โบราณบทหนึ่ง บทเวทย์เมโทโรเอน ”

พูดเองก็ตกใจเอง กลับมารึ เดเมอนาสกำลังจะกลับมา แล้วใครหละ ใครคือผู้กุมชะตาชีวิตของทั้งสี่เผ่าพันธ์

เป็นไงกันบ้างครับ ผู้ที่ไม่รู้เรื่องคงจะเริ่มเข้าใจกันบ้างแล้ว เฮ่อ งานเข้าอีกแล้วครับ งานเข้า ตอนนี้เพื่อนๆ หลายคนคงเปิดเรียนกันแล้ว แต่ยังไงก็ขอฝากนิยายกระผมด้วย อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนหละ

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 9)

หน้าถัดไป (หน้า 11) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 87 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| -5-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 72 26 พ.ค. 2551 (17:59)

ใครเค้าไปตบแก ใครเค้าด่าแกเค้าเรียกว่า "บรรรยายอภิธรรรมขั้นสูงสุดโว้ย!
แล้ว เค้าจะจำเอาไว้ว่าแกพูดว่า เห็นแก่เจ้ายอดกมล พี่ยอมอดทนให้น้องตบน้องตี
แล้วเวลาโอปอตบตี หรือเค้า แกตายแน่!

raf"n.k.

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 139 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 70 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 73 26 พ.ค. 2551 (20:56)

- -

กำเวง

เวรย่อมระงับด้วยการมิจองเวร...

(ท่านฮั้วคุงเรอะ เปลี่ยนยศซะ อีนังฮั้ว!!)

กร้ากๆ ให้มันมาเป็นบ่าวข้าซะ หึหึ...

BY หัวหน้าสังกัดกองโจรอิสระ สหพันธ์โจรเอลเดนท์ดิล

ตูเอง

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 577 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 121 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 74 27 พ.ค. 2551 (10:39)

กำแล้ว ทอน. ฮั้วมันเป็นขี้ข้าแกตั้งกะเมื่อไหร่ อีนังฮั้ว? โอ้แรงไปป่ะเนี่ย ฮั้วคุงน่าฉงฉาน
แต่ เห็นด้วยเรื่องเปลี่ยนยศ เพื่อนชั่ว! อีตั้วเน่า! มันตาย! ทีคนอื่นมันเจือก ใส่ท่านให้
ที่เค้าล่ะเออ ! เค้าจะจำไว้!
เปลี่ยยศ ซะอีนังตั้ว

เอารูปคันดะ ไปกินนนนนนน

raf"n.k.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 75 27 พ.ค. 2551 (12:07)

โห

เข้าใจผิดกันไปหมด

ที่เขียน "ท่าน"

กรุณาเติม "ท่าน" ไว้ข้างหน้าชื่อของทุกๆ คน

สำหรับ"ท่าน"หมาน้อย..

ไหงเอา"ท่าน"ลินมาเกี่ยวด้วยฟะ

ขนพองสยองเกล้าเลยเฟ้ย

ปล. ถึง ท่านลิน ฝากรูปนี้ไว้ให้เพื่อเป็นการแก้ตัว หากมีอะไรข้องใจ "ชำระความ" ได้ที่ "พี่หญิง" ของท่านทุกเมื่อ

tae_t15

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 67 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 70 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 76 27 พ.ค. 2551 (14:02)

อิอิ ชอบๆๆๆๆ ว้ากกกก น่าร๊ากกก

เอื้อก ๆๆๆๆๆ 555555+

tae_t15

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 77 27 พ.ค. 2551 (17:30)

แว้กกกก อีนังเน่าผีดิบ

ชิชะ ใครว่าเราเป็นขี้ฆ่ามัน มันตะหากขี้ข้าเรา(และต้อยครอส)- -

คิคิ วันนี้ท่าน....(ให้เราเรียกว่าอะไรดี ฟูฟู่ หรือ ป้าพล่อย)

โรงเรียนเปิดยังเรอะ T^T วันนี้วิ่งรอบสระวงกลม(ไม่ได้แก้บนนะ)8รอบ

คิคิ Sit up อีก ตายๆๆๆ ดันพื้นอีก ตายๆๆๆ

โดนครูโกงงับส่วนสูงเราไป 2 เซน เหอๆ จาก 163 เป็น 161

พอมาวัดอีกรอบ หายไปอีก 1 เซน

ตกลงเราเตี้ยลงเหรอ????

อ่า สู้ๆนะท่าน....(เรียกว่าอะไรดี)

ganyarut

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1369 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 78 27 พ.ค. 2551 (18:46)
เรียกว่า พล่อยเหอะๆ( เค้าให้แก ทอน. โฟโลเท็ว และสมาชิค6/9 เรียกได้เท่านั้น อย่าให้รู้นะว่าใครเสือกเรียเค้าว่า พล่อย) เออ รร. เค้ายังไม่เปิดหรอก ส่วนเรื่องส่วนสูง คงเกิดจากอาการ
ข้อต่อกระดูกทรยศ (ล่ะมั่ง?) แล้วอีตั้ว! แกเสือกเอาชื่อเค้า ไปขายให้ลินคุง

แก!!~~ mv. ไม่เหลือแน่! จำไว้ ตัดเพื่อนเลยแก!

raf"n.k.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 79 27 พ.ค. 2551 (19:20)

อีพล่อย คิคิ ชื่ออมตะของป้าพลอยหัวฟู่ คิคิ

ใครกันหนอเริ่มต้นตั้งชื่ออันแสนจะ...เหมาะสมกับมัน

คิคิ ใครกันหนอคือท่านผู้นั้น(ยิ้มอย่างเลือดเย็นพร้อมกับโซ้ยราดหน้าอาบยาพิษอย่างเอร็ดอร่อย)

ตูเอง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 80 27 พ.ค. 2551 (19:23)

เออเรื่องแก้บน เอ้ย ไม่ใช่ ไอ้ทดสอบอะไรนั่นน่ะ ตอนวิ่ง....จะเอ่ยอย่างไรกันดีฟระ

เราเป็นลมทั้งยืนว่ะ ไม่รุวูบไปบัดไหน แต่รู้สึกตัวอีกทีเราก็วิ่งไปอีกเกือบรอบสนามแล้วว่ะ

เป็นไปได้ไง ...โอ้ นี่มันอะไรกัน

เป็นลมทั้งยืนแต่ร่างกายยังวิ่งไปได้อีก

มหัสจรรย์ฟ่ะ กร้ากๆ

ตูเอง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 81 27 พ.ค. 2551 (20:25)

เหอๆ ผีดิบเป็นลมเรอะ

อย่าวิ่ง เราเดินไวเอา คิคิ เหนื่อย= =

คิดแล้วยังเหนื่อย

ganyarut

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 82 27 พ.ค. 2551 (22:29)
นี่ แกตั้วคุงเรื่องตัดเพื่อนน่ะล้อเล่น แต่...เรื่องเอ็มวีนี่ของแท้ไม่ปลอมปน( เรื่อมขู่กรรรโชกเพื่อนแล้วเรา) เออ ทอน. นี่ รร.แกที่ว่าวิ่งนี่ ทดสอบสมรรรถภาพหรือว่าวิชาพละเนี่ย ?
แล้วแกเป็นลมแล้วยังวิ่งได้! สมเป็นผีจริงๆอืมๆ ข้าน้อยขอคารวะ

raf"n.k.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 83 27 พ.ค. 2551 (22:32)
ป้าพล่อย ก็นังแบ๋มไงคนแรก แจมมันเขียนชื่อเค้าผิดมันเลยล้อกันมาจนถึง แก!
อีกอย่าง แกน่ะมันต้องยิ้มอย่างเล่ย์นัยพร้อมโซ้ย ราดหน้าอาบนรกต่างหาก

raf"n.k.