 |
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36486" type="text/javascript"></script> |
 |
M a t o r o a N
ในกาลก่อน เมื่อนานมาแล้วเหล่าภูตไม้ พรายน้ำ แม่มด และมนุษย์ อยู่ร่วมกันในดินแดนอันสงบสุข แต่ความสงบสุขไม่ยั่งยืนอย่างที่คิด ภูตพรายผู้เป็นนายแห่งป่าไม้และสายน้ำ โดนจอมมารเดเมอนาสครอบงำ สงครามระหว่างเผ่าพันธุ์จึงเกิดขึ้น
post ครั้งแรก: Sat 26 April 2008, 10:53 am ปรับปรุงล่าสุด: Sat 21 June 2008, 9:51 am
อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด
|
หน้า : 2 บทที่ 1 ปฐมบทแห่งการเดินทาง
หน้า : 3 บทที่ 2 อาคันตุกะผู้ไม่ได้รับเชิญ
หน้า : 4 บทที่ 3 ผู้ร่วมเดินทาง
หน้า : 5 บทที่ 4 จุดหมายแรกและปัญหา
หน้า : 6 บทที่ 5 เส้นทาง
หน้า : 7 บทที่ 6 บุรุษปริศนา
หน้า : 9 บทที่ 7 พีออส เมอริน
หน้า : 10 บทที่ 8 อุโมงค์แห่งความตายและลำนำแห่งประวัติศาสตร์
หน้า : 11 บทที่ 9 เผชิญหน้า
หน้า : 12 บทที่ 10 การต่อสู้ของผู้ใช้เวทย์
หน้า : 13 บทที่ 11 กุญแจ
ในความมืดที่ไม่รู้ว่าที่ไหน ลมหนาวพัดหวีดหวิว ความเย็นแผ่ซ่านเข้ากระดูก ไม่ใช่ความหนาวทางผิวกาย แต่เป็นความเยียบเย็นที่เกาะกุมขั้วหัวใจ เขายืนอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้วไม่มีใครรู้ รู้แต่ว่ามันวังเวงและปราศจากผู้คน เหมือนกับเขาอยู่ในอีกมิติหนึ่งที่ไม่มีใครเข้าถึง และไม่มีใครช่วยเขาได้ นอกจากตัวของเขาเอง ใช่ ตอนนี้เขาต้องช่วยตัวเอง
ขาที่หนักอึ้งก้าวไปข้างหน้า ก้าวต่อไปเรื่อยๆ ไม่หยุดยั้ง เขาไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหน ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องมาเดินอยู่อย่างนี้ อะไรกันแน่ที่เขาตามหาอยู่ในตอนนี้
ในความเงียบอันแสนวังเวง หูของเขาแว่วเสียงน้ำไหล ต้องมีลำธารอยู่ใกล้ๆ แถวนี้แน่ๆ เขาเดินตามเสียงน้ำไป ไม่รู้ว่าทำไมอีกเช่นกัน เหมือนว่าร่างกายของเขาไม่รอฟังคำสั่งจากสมอง เขาได้แต่ปล่อยให้ขาของเขานำทางต่อไปเรื่อยๆ นำไปสู่สิ่งที่ต้องการ
เขาเดินมาถึงลำธารแล้ว ลำธารนี้กว้างใหญ่พอสมควร ทว่าสายน้ำกลับไหลเชี่ยวจนรู้สึกเสียวสันหลังคิดไปไกลว่าถ้าพลัดตกลงไปคงไม่รอดแน่ เขาเดินเรียบตลิ่งไปเรื่อยๆ อย่างช้าๆ เดินผ่านหมู่ไม้ทั้งเล็กใหญ่ และไปหยุดอยู่ที่แห่งหนึ่ง
ตรงหน้าเขาคือสะพาน ซึ่งไปอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่เขาก็ไม่รู้ คงเป็นเพราะหมอกลงจัดกระมังทำให้เขาไม่อาจมองเห็น แต่ตอนนี้ช่างมันก่อนเถอะ ขาของเขาเริ่มพาเขาข้ามสะพาน ตอนยืนอยู่ริมตลิ่งก็รู้หรอกนะว่าลำธารนี้มันกว้าง แต่ทำไมตอนข้ามสะพานถึงได้รู้สึกเหมือนเส้นทางมันยาวไกลไม่มีที่สิ้นสุดยังไงยังงั้น
เขาเดินมาจนสุดสะพานแล้วตรงหน้าเขาเป็นป่าทึบ มองไม่เห็นเลยว่าเบื้องหลังต้นไม้ใหญ่ใบหนาเหล่านั้นคืออะไร และเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อขาของเขาพาเขาเดินฝ่ากิ่งไม้เข้าไป เขาใช้แขนปัดกิ่งไม้ให้พ้นทางขณะที่เดินเข้าไปแต่ก็อดไม่ได้ที่จะได้แผล กิ่งอะไรก็ไม่รู้เกี่ยวที่แขนขวาของเขา แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ ตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไปเรื่อยๆ นึกว่าเมื่อไหร่จะถึงสิ่งที่เขาตามหาเสียที และแล้วขาของเขาก็หยุดเดิน เขาเงยหน้ามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ภาพเขาลูกใหญ่ที่อยู่ข้างหน้า ทำให้เขาอึ้งไปชั่วขณะ อย่าบอกนะ ว่านี่คือ.... เทือกเขาแห่งความตาย เขาก้มลงมองมือของเขาที่ค่อยๆ หยิบมีดพกออกจากที่ซ้อน เขาใช้มีดกรีดที่ปลายนิ้ว หยดเลือดเล็กๆ ซึมออกมา แล้วเขาก็ใช้นิ้วของเขาป้ายไปที่ก้อนหินที่เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขา
ความเจ็บเริ่มแผ่ซ่านจากนิ้วมือ หัวใจที่เต้นแรงจนเขากลัวว่ามันจะระเบิดออกมา ทำไมยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก เขาได้แต่รอ รอ แล้วก็รอ และแล้วก็มีเสียงสวรรค์ เสียงเหมือนอะไรซักอย่างกำลังเคลื่อนที่ อะไรที่ใหญ่เอามากๆ หินที่เชิงเขาเริ่มเคลื่อนที่ออกจากกัน แล้วสติของเขาก็เริ่มหลุดลอย ภาพต่างๆ เริ่มเลือนราง แล้วก็ดับวูบไป
เฮ้ ตื่นได้แล้วเรอา เช้าแล้ววววว เสียงคาอัสตะโกนปลุกสหายผู้ร่วมเดินทางที่ยังไม่ยอมตื่นซักที
อ้าว คาอัสตื่นนานแล้วหรอ เรอาถามทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตา
เปล่าหรอก เพิ่งตื่นเหมือนกันน่ะ ว่าแต่นายเถอะ ฝันร้ายรึไง เหงื่อแตกพลั่กเชียว ปากพูดส่วนมือก็เริ่มควานเก็บข้าวของ
ก็ไม่เชิงอ่ะ ที่จริงต้องเรียกว่าฝันดีมากกว่า แต่ว่ามันออกจะน่ากลัวน่ะ ไม่รู้ว่าเทวดานางไม้ที่ไหนมาเข้าฝันบอกเส้นทางไปอุโมงค์แห่งความตายให้เรารึเปล่าน๊า คนพูด พูดอย่างไม่ใส่ใจ แต่สีหน้าคนฟังสิเริ่มเปลี่ยน
นายว่าไงนะ 
! ฝันถึงเส้นทางไปอุโมงค์แห่งความตายรึ นี่นายล้อเล่นรึเปล่า คาอัสถามด้วยสีหน้าตกใจ
ฉันพูดจริงๆ ไม่ได้ล้อเล่นน๊า ทำไมนายต้องตกใจขนาดนั้นด้วยหละ เรอาถามด้วยงงกับปฏิกิริยาของเพื่อน
ก็นายกับฉันฝันเหมือนกันน่ะสิ พูดแล้วก็รีบรวบข้าวของแล้ว ลุกขึ้นยืน
หา????? เรอายังคงงง และจะยังงงต่อไปถ้าคาอัสไม่พูดขึ้นก่อน
ไม่ต้องหาแล้ว รีบๆ เดินทางกันเถอะ ก่อนอื่นเราก็ต้องหาทางไปลำธารกันก่อน เร็วๆ เรอา ลุกขึ้น ตั้งเป้าหมายเสร็จก็หันมาเร่งคนเพิ่งตื่นที่ยัง งง ไม่หาย แต่ก็รีบเก็บข้าวของ แล้วรีบเดินตามคนใจร้อนไปแต่โดยดี มันจะรีบอะไรกันนักกันหนาฟะ
แล้ว เค้าจะจำเอาไว้ว่าแกพูดว่า เห็นแก่เจ้ายอดกมล พี่ยอมอดทนให้น้องตบน้องตี
แล้วเวลาโอปอตบตี หรือเค้า แกตายแน่!
- -
กำเวง
เวรย่อมระงับด้วยการมิจองเวร...
(ท่านฮั้วคุงเรอะ เปลี่ยนยศซะ อีนังฮั้ว!!)
กร้ากๆ ให้มันมาเป็นบ่าวข้าซะ หึหึ...
BY หัวหน้าสังกัดกองโจรอิสระ สหพันธ์โจรเอลเดนท์ดิล
แต่ เห็นด้วยเรื่องเปลี่ยนยศ เพื่อนชั่ว! อีตั้วเน่า! มันตาย! ทีคนอื่นมันเจือก ใส่ท่านให้
ที่เค้าล่ะเออ ! เค้าจะจำไว้!
เปลี่ยยศ ซะอีนังตั้ว
เอารูปคันดะ ไปกินนนนนนน
โห
เข้าใจผิดกันไปหมด
ที่เขียน "ท่าน"
กรุณาเติม "ท่าน" ไว้ข้างหน้าชื่อของทุกๆ คน
สำหรับ"ท่าน"หมาน้อย..
ไหงเอา"ท่าน"ลินมาเกี่ยวด้วยฟะ
ขนพองสยองเกล้าเลยเฟ้ย
ปล. ถึง ท่านลิน ฝากรูปนี้ไว้ให้เพื่อเป็นการแก้ตัว หากมีอะไรข้องใจ "ชำระความ" ได้ที่ "พี่หญิง" ของท่านทุกเมื่อ
อิอิ ชอบๆๆๆๆ ว้ากกกก น่าร๊ากกก
เอื้อก ๆๆๆๆๆ 555555+
แว้กกกก อีนังเน่าผีดิบ
ชิชะ ใครว่าเราเป็นขี้ฆ่ามัน มันตะหากขี้ข้าเรา(และต้อยครอส)- -
คิคิ วันนี้ท่าน....(ให้เราเรียกว่าอะไรดี ฟูฟู่ หรือ ป้าพล่อย)
โรงเรียนเปิดยังเรอะ T^T วันนี้วิ่งรอบสระวงกลม(ไม่ได้แก้บนนะ)8รอบ
คิคิ Sit up อีก ตายๆๆๆ ดันพื้นอีก ตายๆๆๆ
โดนครูโกงงับส่วนสูงเราไป 2 เซน เหอๆ จาก 163 เป็น 161
พอมาวัดอีกรอบ หายไปอีก 1 เซน
ตกลงเราเตี้ยลงเหรอ????
อ่า สู้ๆนะท่าน....(เรียกว่าอะไรดี)
เรียกว่า พล่อยเหอะๆ( เค้าให้แก ทอน. โฟโลเท็ว และสมาชิค6/9 เรียกได้เท่านั้น อย่าให้รู้นะว่าใครเสือกเรียเค้าว่า พล่อย) เออ รร. เค้ายังไม่เปิดหรอก ส่วนเรื่องส่วนสูง คงเกิดจากอาการ
ข้อต่อกระดูกทรยศ (ล่ะมั่ง?) แล้วอีตั้ว! แกเสือกเอาชื่อเค้า ไปขายให้ลินคุง
แก!!~~ mv. ไม่เหลือแน่! จำไว้ ตัดเพื่อนเลยแก!
อีพล่อย คิคิ ชื่ออมตะของป้าพลอยหัวฟู่ คิคิ
ใครกันหนอเริ่มต้นตั้งชื่ออันแสนจะ...เหมาะสมกับมัน
คิคิ ใครกันหนอคือท่านผู้นั้น(ยิ้มอย่างเลือดเย็นพร้อมกับโซ้ยราดหน้าอาบยาพิษอย่างเอร็ดอร่อย)
เออเรื่องแก้บน เอ้ย ไม่ใช่ ไอ้ทดสอบอะไรนั่นน่ะ ตอนวิ่ง....จะเอ่ยอย่างไรกันดีฟระ
เราเป็นลมทั้งยืนว่ะ ไม่รุวูบไปบัดไหน แต่รู้สึกตัวอีกทีเราก็วิ่งไปอีกเกือบรอบสนามแล้วว่ะ
เป็นไปได้ไง ...โอ้ นี่มันอะไรกัน
เป็นลมทั้งยืนแต่ร่างกายยังวิ่งไปได้อีก
มหัสจรรย์ฟ่ะ กร้ากๆ
เหอๆ ผีดิบเป็นลมเรอะ
อย่าวิ่ง เราเดินไวเอา คิคิ เหนื่อย= =
คิดแล้วยังเหนื่อย
นี่ แกตั้วคุงเรื่องตัดเพื่อนน่ะล้อเล่น แต่...เรื่องเอ็มวีนี่ของแท้ไม่ปลอมปน( เรื่อมขู่กรรรโชกเพื่อนแล้วเรา) เออ ทอน. นี่ รร.แกที่ว่าวิ่งนี่ ทดสอบสมรรรถภาพหรือว่าวิชาพละเนี่ย ?
แล้วแกเป็นลมแล้วยังวิ่งได้! สมเป็นผีจริงๆอืมๆ ข้าน้อยขอคารวะ
ป้าพล่อย ก็นังแบ๋มไงคนแรก แจมมันเขียนชื่อเค้าผิดมันเลยล้อกันมาจนถึง แก!
อีกอย่าง แกน่ะมันต้องยิ้มอย่างเล่ย์นัยพร้อมโซ้ย ราดหน้าอาบนรกต่างหาก
เฮ้อ ! เอากานเข้าไป
ออกอาการปลงตกแล้วเรา
เคลียกานไป
เริ่มเครียด
บ้าอย่างแรงแล้วตู
ดูรูปนี้แล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
อิอิ
ช่วงนี้อาจหายหน้าหายตา
เนื่องจากโรงเรียนเปิดแล้วววว
นี่จิ๊กโน๊ตบุ๊คพ่อมาเสียบเน็ตเลยนะเนี่ย
ฮิฮิ เราเปิดเป็นชาติแล้ว เหอะๆ
Hi หวาดเดย์คร๊า.......
สู้....นะค่ะเป็นกำลังห้ายคร๊าสู้เค้าหนุกม๊าก.....
มาเม้นให้นะค่ะอย่าลืมไปเม้นให้กันบ้างนะค่ะ
มาอัฟเร็ว...นะค่ะจะคอยติดตามสู้..คร๊า
ปุ่ยบุยบาย
ยัยแม่มด
เฮ่อ ดองๆๆๆๆ
เน่าแล้วโว้ย
tae อย่าดองนิยายสิ กลับมากลับมา เรายกโทษให้แล้ว
ส่งมาให้ น่ารักป่ะ
นี่ด้วย นะพี่หญิง
tae_t15
(~The Light Snow Prince In DarK ~ซาตานปัญญาอ่อน)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 422 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 4 เดือน
แบ่งปันความรู้ 67 ครั้ง
ได้รับดาว 70 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
บทความอื่น
บทความแนะนำ
Blog แนะนำ
Hot Links
คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการเล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์
ขอบคุณผู้สนับสนุน
Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
 สสวท. |
 มูลนิธิ พสวท. |
 พสวท. |