 |
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36486" type="text/javascript"></script> |
 |
M a t o r o a N
ในกาลก่อน เมื่อนานมาแล้วเหล่าภูตไม้ พรายน้ำ แม่มด และมนุษย์ อยู่ร่วมกันในดินแดนอันสงบสุข แต่ความสงบสุขไม่ยั่งยืนอย่างที่คิด ภูตพรายผู้เป็นนายแห่งป่าไม้และสายน้ำ โดนจอมมารเดเมอนาสครอบงำ สงครามระหว่างเผ่าพันธุ์จึงเกิดขึ้น
post ครั้งแรก: Sat 26 April 2008, 10:53 am ปรับปรุงล่าสุด: Sat 21 June 2008, 9:51 am
อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด
|
หน้า : 2 บทที่ 1 ปฐมบทแห่งการเดินทาง
หน้า : 3 บทที่ 2 อาคันตุกะผู้ไม่ได้รับเชิญ
หน้า : 4 บทที่ 3 ผู้ร่วมเดินทาง
หน้า : 5 บทที่ 4 จุดหมายแรกและปัญหา
หน้า : 6 บทที่ 5 เส้นทาง
หน้า : 7 บทที่ 6 บุรุษปริศนา
หน้า : 9 บทที่ 7 พีออส เมอริน
หน้า : 10 บทที่ 8 อุโมงค์แห่งความตายและลำนำแห่งประวัติศาสตร์
หน้า : 11 บทที่ 9 เผชิญหน้า
หน้า : 12 บทที่ 10 การต่อสู้ของผู้ใช้เวทย์
หน้า : 13 บทที่ 11 กุญแจ
เราคงต้องหาทางไปลำธารให้ได้ก่อน เสียงน้ำ ๆ นายได้ยินบ้างรึเปล่า เรอาถามพลางก้มดูแผลที่แขนข้างขวา ของฝากจากความฝันเมื่อคืนนี้
ฉันว่าเราเดินไปเรื่อยๆ ก่อนดีกว่านะ พูดไปหูก็คอยฟังเสียงที่ต้องการได้ยินมากที่สุดในตอนนี้
นี่ ในฝันของนาย นายเปิดอุโมงค์โดยใช้เลือดรึเปล่า ฉันจำได้ว่าฉันกรีดเลือดที่ปลายนิ้ว แต่ทำไมไม่เห็นมีแผลเลยหละเนี่ย ขนาดแผลที่ฉันโดนกิ่งไม้เกี่ยวยังมีเลย คนพูดทำหน้ายุ่งส่วนคนฟังก็ไม่ต่างกัน
งั้นหรอ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่า ตอนนี้...... ฉันได้ยินเหมือน เสียงน้ำไหลอ่ะนะ
จริงด้วย นายนี่หูดีชะมัด เหมือน........... เอ่อ เหมือน ........ เรอาดูสีหน้าลุ้นสุดๆ ของเพื่อนแล้วรู้สึกระอา มันว่าเราโง่ แล้วดูมัน ฉลาดตายเลย พับผ่าสิ
เหมือนอะไร ทำไมไม่บอกซะทีเล่า มัวอ้ำอึ้งอยู่ได้
ก็ เหมือนหมาไงเล่า 555+ บ้านนายเนี่ยไม่เคยเลี้ยงหมาเลยรึไง เอ รึว่าเลี้ยงอยู่ตัวนึงแล้ว มองหน้าคนถูกว่าแล้วก็ต้องรีบกลั้นหัวเราะ หึหึ สะใจโว้ย ว่าฉันดีนัก โดนซะมั่ง
นาย ฝากไว้ก่อนเถอะ ถ้าไม่เห็นว่ากำลังรีบล่ะก็..นะ คาอัสกัดฟันกรอดๆ แล้วรีบเดินนำดิ่งตามเสียงน้ำไปทันที ทิ้งคนที่กลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ เชิญมันหัวเราะให้ท้องแข็งตายไปเลย
เฮ้ย 
รอด้วยๆ
เสียงน้ำไหลใกล้เข้ามาท่ามกลางอากาศที่เย็นสบายภายใต้ร่มเงาของแมกไม้นานาชนิด บรรยากาศแบบนี้อาจทำให้หลายๆ คนสบายกายสบายใจ แต่ไม่ใช่สำหรับคนสองคนที่กำลังรีบเร่งเดินทาง เพื่อให้ไปถึงลำธารโดยเร็วที่สุด
เสียงใกล้เข้ามาแล้ว ฉันว่าคงใกล้ถึงแล้วหล่ะนะ พูดพลางยกแขนขึ้นเช็ดเหงื่อ และเสยผมสีดำสนิทที่ลงมาปรกหน้า
ก็แหงสิ นายมองตรงไปข้างหน้าสิเรอา เรามาถึงลำธารกันแล้ว!! ดวงตามีเขียวมีร่องรอยของความเหนื่อยระคนดีใจ แล้วก็รีบสาวเท้านำหน้าไป
โห ทิ้งเพื่อนซะงั้น ให้ตายสินี่ฉันต้องตามหมอนี่ตลอดเลยรึนี่ ได้แต่บ่น แต่จะให้ทำไงได้ นอกจากเดินตามคนข้างหน้าไป
เราต้องเดินเรียบลำธารไปเรื่อยๆ เพื่อหาสะพานที่จะข้ามไป เรอาพูดพลางก้มลงมองสายน้ำเชี่ยวเบื้องล่าง
ช่าย เดินไปเรื่อยๆ คาอัสพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก
แต่นี่เราก็เดินกันมาไกลแล้วนะ ทำไมยังไม่ถึงซักที เรอาเริ่มบ่น ไม่ใช่ปากอย่างเดียวที่บ่น แต่ท้องยังร้องประท้วงด้วย ขาเดินตามคนข้างหน้าไป แต่คนมือไวก็ยังไม่วายเกี่ยวผลไม้กินตลอดทาง
นายนี่น๊า ขี้บ่นเหมือนแม่ฉันเลย 555+ คนเอาเพื่อนไปเปรียบกับแม่หัวเราะชอบใจ ส่วนคนโดยว่าเหมือนแม่ทำสีหน้าปั้นยาก
ซะงั้น บ่นนิดบ่นหน่อยทำเป็นว่า แต่เอ๊ะ นั่นมัน สะพาน นิ ใช่ไหม เรอาบอกพลางชี้ไปข้างหน้า
คาอัสหันควับตามนิ้วเรียวของเพื่อน ใช่จริงๆ ด้วย ไปกันเถอะ พูดจบก็ ลาก เรอาไป
ยังสะพานทันที
เงาร่างสูงสองร่างทอดยาวท่ามกลางสายน้ำใส เรอาและคาอัส เดินอย่างเร่งรีบเพื่อไปให้ถึงจุดหมายอย่างเร็วที่สุด
ทั้งสองเดินฝ่าหมู่ไม้เข้าไป ท่ามกลางเสียงเหล่าสัตว์นานาชนิด มิได้มีเพียงเสียงฝีเท้าของเขาสองคนเพียงเท่านั้น แต่ทว่ายังมีอีกคนที่มองพวกเขาอยู่ห่างๆ พลางคิดในใจอย่างเซ็งๆ เฮ่อ การเดินทางนี้คงไม่เงียบสงบอย่างที่คิดซะแล้ว ทำไงได้ เป็นไงเป็นกัน คิดแล้วก็เดินต่อไปเรื่อยๆ ฝีเท้าที่เรียบเรื่อย แต่รวดเร็วนัก
ดองนิยายจนไอ้ โอคุง มันเตรียมมาลงนิยายแล้ว รู้มั้ยว่าดองจนกลิ่นแกมันลอยไปถึง นิยายเค้าแล้วนะเฟ้ย
ไอ้ ตั้วคุงกำมะลอ! แกบังอาจดองนิยาย กระตั้วเน่า ระยำ! กำ ! เวร!( ด้านมืดออกโรง
เฮลด้า เข้าสิง)
-*- ด่ากันพอยังเนี่ย นี่มันนิยายสีขาวนะ( ท่านเฟรินด้านสว่าง)
หรอ
รุสึงท่านจะด่ากระผมอยู่ฝ่ายเดียว
แต่ไม่เป็นไร
ยึดสำนวนติดปากของท่านไว้เป็นดี
แว้กกก
คิดไม่ออก
ทำไงดี
= = ซะงั้น
แล้ว เค้าจะจำเอาไว้ว่าแกพูดว่า เห็นแก่เจ้ายอดกมล พี่ยอมอดทนให้น้องตบน้องตี
แล้วเวลาโอปอตบตี หรือเค้า แกตายแน่!
- -
กำเวง
เวรย่อมระงับด้วยการมิจองเวร...
(ท่านฮั้วคุงเรอะ เปลี่ยนยศซะ อีนังฮั้ว!!)
กร้ากๆ ให้มันมาเป็นบ่าวข้าซะ หึหึ...
BY หัวหน้าสังกัดกองโจรอิสระ สหพันธ์โจรเอลเดนท์ดิล
แต่ เห็นด้วยเรื่องเปลี่ยนยศ เพื่อนชั่ว! อีตั้วเน่า! มันตาย! ทีคนอื่นมันเจือก ใส่ท่านให้
ที่เค้าล่ะเออ ! เค้าจะจำไว้!
เปลี่ยยศ ซะอีนังตั้ว
เอารูปคันดะ ไปกินนนนนนน
โห
เข้าใจผิดกันไปหมด
ที่เขียน "ท่าน"
กรุณาเติม "ท่าน" ไว้ข้างหน้าชื่อของทุกๆ คน
สำหรับ"ท่าน"หมาน้อย..
ไหงเอา"ท่าน"ลินมาเกี่ยวด้วยฟะ
ขนพองสยองเกล้าเลยเฟ้ย
ปล. ถึง ท่านลิน ฝากรูปนี้ไว้ให้เพื่อเป็นการแก้ตัว หากมีอะไรข้องใจ "ชำระความ" ได้ที่ "พี่หญิง" ของท่านทุกเมื่อ
อิอิ ชอบๆๆๆๆ ว้ากกกก น่าร๊ากกก
เอื้อก ๆๆๆๆๆ 555555+
แว้กกกก อีนังเน่าผีดิบ
ชิชะ ใครว่าเราเป็นขี้ฆ่ามัน มันตะหากขี้ข้าเรา(และต้อยครอส)- -
คิคิ วันนี้ท่าน....(ให้เราเรียกว่าอะไรดี ฟูฟู่ หรือ ป้าพล่อย)
โรงเรียนเปิดยังเรอะ T^T วันนี้วิ่งรอบสระวงกลม(ไม่ได้แก้บนนะ)8รอบ
คิคิ Sit up อีก ตายๆๆๆ ดันพื้นอีก ตายๆๆๆ
โดนครูโกงงับส่วนสูงเราไป 2 เซน เหอๆ จาก 163 เป็น 161
พอมาวัดอีกรอบ หายไปอีก 1 เซน
ตกลงเราเตี้ยลงเหรอ????
อ่า สู้ๆนะท่าน....(เรียกว่าอะไรดี)
เรียกว่า พล่อยเหอะๆ( เค้าให้แก ทอน. โฟโลเท็ว และสมาชิค6/9 เรียกได้เท่านั้น อย่าให้รู้นะว่าใครเสือกเรียเค้าว่า พล่อย) เออ รร. เค้ายังไม่เปิดหรอก ส่วนเรื่องส่วนสูง คงเกิดจากอาการ
ข้อต่อกระดูกทรยศ (ล่ะมั่ง?) แล้วอีตั้ว! แกเสือกเอาชื่อเค้า ไปขายให้ลินคุง
แก!!~~ mv. ไม่เหลือแน่! จำไว้ ตัดเพื่อนเลยแก!
อีพล่อย คิคิ ชื่ออมตะของป้าพลอยหัวฟู่ คิคิ
ใครกันหนอเริ่มต้นตั้งชื่ออันแสนจะ...เหมาะสมกับมัน
คิคิ ใครกันหนอคือท่านผู้นั้น(ยิ้มอย่างเลือดเย็นพร้อมกับโซ้ยราดหน้าอาบยาพิษอย่างเอร็ดอร่อย)
เออเรื่องแก้บน เอ้ย ไม่ใช่ ไอ้ทดสอบอะไรนั่นน่ะ ตอนวิ่ง....จะเอ่ยอย่างไรกันดีฟระ
เราเป็นลมทั้งยืนว่ะ ไม่รุวูบไปบัดไหน แต่รู้สึกตัวอีกทีเราก็วิ่งไปอีกเกือบรอบสนามแล้วว่ะ
เป็นไปได้ไง ...โอ้ นี่มันอะไรกัน
เป็นลมทั้งยืนแต่ร่างกายยังวิ่งไปได้อีก
มหัสจรรย์ฟ่ะ กร้ากๆ
เหอๆ ผีดิบเป็นลมเรอะ
อย่าวิ่ง เราเดินไวเอา คิคิ เหนื่อย= =
คิดแล้วยังเหนื่อย
นี่ แกตั้วคุงเรื่องตัดเพื่อนน่ะล้อเล่น แต่...เรื่องเอ็มวีนี่ของแท้ไม่ปลอมปน( เรื่อมขู่กรรรโชกเพื่อนแล้วเรา) เออ ทอน. นี่ รร.แกที่ว่าวิ่งนี่ ทดสอบสมรรรถภาพหรือว่าวิชาพละเนี่ย ?
แล้วแกเป็นลมแล้วยังวิ่งได้! สมเป็นผีจริงๆอืมๆ ข้าน้อยขอคารวะ
ป้าพล่อย ก็นังแบ๋มไงคนแรก แจมมันเขียนชื่อเค้าผิดมันเลยล้อกันมาจนถึง แก!
อีกอย่าง แกน่ะมันต้องยิ้มอย่างเล่ย์นัยพร้อมโซ้ย ราดหน้าอาบนรกต่างหาก
เฮ้อ ! เอากานเข้าไป
ออกอาการปลงตกแล้วเรา
เคลียกานไป
เริ่มเครียด
บ้าอย่างแรงแล้วตู
ดูรูปนี้แล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
อิอิ
ช่วงนี้อาจหายหน้าหายตา
เนื่องจากโรงเรียนเปิดแล้วววว
นี่จิ๊กโน๊ตบุ๊คพ่อมาเสียบเน็ตเลยนะเนี่ย
ฮิฮิ เราเปิดเป็นชาติแล้ว เหอะๆ
Hi หวาดเดย์คร๊า.......
สู้....นะค่ะเป็นกำลังห้ายคร๊าสู้เค้าหนุกม๊าก.....
มาเม้นให้นะค่ะอย่าลืมไปเม้นให้กันบ้างนะค่ะ
มาอัฟเร็ว...นะค่ะจะคอยติดตามสู้..คร๊า
ปุ่ยบุยบาย
ยัยแม่มด
tae_t15
(~The Light Snow Prince In DarK ~ซาตานปัญญาอ่อน)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 401 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 3 เดือน
แบ่งปันความรู้ 65 ครั้ง
ได้รับดาว 70 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
บทความอื่น
บทความแนะนำ
Blog แนะนำ
Hot Links
คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการเล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์
ขอบคุณผู้สนับสนุน
Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
 สสวท. |
 มูลนิธิ พสวท. |
 พสวท. |