 |
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36486" type="text/javascript"></script> |
 |
M a t o r o a N
ในกาลก่อน เมื่อนานมาแล้วเหล่าภูตไม้ พรายน้ำ แม่มด และมนุษย์ อยู่ร่วมกันในดินแดนอันสงบสุข แต่ความสงบสุขไม่ยั่งยืนอย่างที่คิด ภูตพรายผู้เป็นนายแห่งป่าไม้และสายน้ำ โดนจอมมารเดเมอนาสครอบงำ สงครามระหว่างเผ่าพันธุ์จึงเกิดขึ้น
post ครั้งแรก: Sat 26 April 2008, 10:53 am ปรับปรุงล่าสุด: Sat 21 June 2008, 9:51 am
อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด
|
หน้า : 2 บทที่ 1 ปฐมบทแห่งการเดินทาง
หน้า : 3 บทที่ 2 อาคันตุกะผู้ไม่ได้รับเชิญ
หน้า : 4 บทที่ 3 ผู้ร่วมเดินทาง
หน้า : 5 บทที่ 4 จุดหมายแรกและปัญหา
หน้า : 6 บทที่ 5 เส้นทาง
หน้า : 7 บทที่ 6 บุรุษปริศนา
หน้า : 9 บทที่ 7 พีออส เมอริน
หน้า : 10 บทที่ 8 อุโมงค์แห่งความตายและลำนำแห่งประวัติศาสตร์
หน้า : 11 บทที่ 9 เผชิญหน้า
หน้า : 12 บทที่ 10 การต่อสู้ของผู้ใช้เวทย์
หน้า : 13 บทที่ 11 กุญแจ
นี่เราก็เดินมานานแล้ว ทำไมไม่ถึงซะทีเนี่ย เฮ่อ หมอนั่นก็เหมือนกัน เอาแต่เดินไม่พูดไม่จามาเกือบชั่วโมงแล้ว โว๊ย!! เซ็ง
ฉันว่านี่เราก็เดินกันมาไกลแล้วนะ คงจะอีกไม่นานหรอก เดี๋ยวก็คงถึง โอ้เป็นคำแรกในรอบหนึ่งชั่วโมงที่คาอัสมันพูดกับผม
ฉันก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น เราคงไม่หลงทางกันหรอกนะ เรอาพูดเล่นอย่างไม่ดูสถานการณ์ ทำให้คนฟังถึงกับชักสีหน้าเครียด
พูดบ้าๆ น่า ถ้าหลงก็อย่าหวังว่าจะได้เข้าเรียนที่โรงเรียนเวทย์ฟรอเอนเทียเลย แค่จะไปให้ถึงยังไม่มีปัญญา พูดไปก็หงุดหงิด ปกติมีแต่คนบอกว่าเรากวนประสาท พอมาเจอเข้ากับคนกวนตัวจริงแล้วมันปวดประสาทโว้ย!!
น่าๆ คาอัส นายก็อย่าเครียดให้มากนักเลย ฉันก็แค่พูดเล่นๆ แค่ไปให้ถึงโรงเรียนฉันไม่ยอมแพ้หรอกน่า พูดเสร็จก็ตบไหล่คนเครียด ป้าบๆ แล้วหันไปฮัมเพลงอย่างสบายใจ ใช่มันจะดีกว่านี้ถ้าไม่ใช่ในสถานการณ์แบบนี้ คาอัสคิดอย่างปรงๆ ไอ้บ้านี่มันเคยเครียดกับเขาบ้างรึเปล่านะ
ใช่ มันไม่ยากเกินไปหรอกสำหรับเรา หึหึ ในที่สุดเราก็มาถึงกันซักที เรอาเอ่ยพลางเงยหน้าขึ้นมอง คาอัสจึงมองตามสายตาเพื่อนขึ้นไป ถึงแล้ว!! ใช่ ถึงจริงๆ แต่เอะทำไมรู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกๆ ยังไงชอบกล!!
เฮ่ นายไปยืนทำอะไรตรงนั้นน่ะ มุมมืดแบบนั้นมันอันตรายนะ เดี๋ยวงูฉกขึ้นมาจะทำไง อยู่ๆ เรอาก็โพลงออกมา เฉลยความข้องใจให้แก่คาอัส มีคนอื่นอยู่งั้นรึ แปลก ทำไมเราไม่เห็น แต่หมอนี่กลับเห็น ทั้งๆ ที่ฝีมือของเราแทบจะเรียกได้ว่าไม่เป็นรองใครในออโรน่า เรอา โรเซดิส หมอนี่ไม่ธรรมดา
และแล้วบุรุษผู้อยู่ในเงามืดก็ค่อยๆ ก้าวออกมาอย่างสโลโมชั่น ร่างสูงในชุดสีดำรัดกุม ผิวขาวนวลจนผู้หญิงหลายคนต้องอิจฉา ผมสีทองซอยสั้นบวกกับบุคลิกของเจ้าตัวทำให้ดูสง่า รวมๆ แล้วเรียกได้ว่าดูดีทีเดียว ถ้าไม่ติดที่นัยน์ตานั่น ดวงตาสีฟ้าสวยทั้งดุทั้งเย็นชา แต่ในสายตาของเรอา หมอนี่มาดมาก น่าหมั่นไส้ชะมัด 
หึ ใช้ได้เหมือนกันนี่ ฉันนึกว่าพวกนายจะไม่เห็นซะอีก แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะเดินทางชักช้าเกินไปรึเปล่า กัดนิดๆ แล้วยิ้มเยาะ แต่คนฟังขมับเต้นตุบๆ พยายามสงบอารมณ์
อย่ามัวเสียเวลากันอยู่เลย พวกเราทุกคนที่นี่ต่างก็มีเป้าหมายเดียวกัน-.. คาอัสว่าพลางหันไปมองหน้าบุรุษผู้มาใหม่ ฉะนั้น ฉันว่าเรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวจะช้ากันไปใหญ่
งั้นใช้เลือดฉันละกัน เรอาอาสา ก่อนจะคว้ามีดพกขึ้นมากรีดเลือดที่นิ้วตัวเอง แล้วค่อยๆ เอาไปสัมผัสส่วนที่คิดว่าน่าจะเป็นทางเข้าอุโมงค์
เสียงหินเลื่อนอกจากกันช้าๆ มีบางส่วนที่ร่วงลงมาด้านล่างที่คนทั้งสามยืนอยู่ และแล้วสิ่งที่รอคอยก็เปิดออก อุโมงค์แห่งความตาย ทางลัดที่จะนำทั้งสามไปสู่เส้นทางแห่งความฝัน โรงเรียนเวทย์ฟรอเอนเทีย
รีบเข้าไปกันเถอะ เสียงของคาอัสปลุกทุกคนให้ตื่นจากภวังค์ ทั้งสามเดินตามกันเข้าไปในอุโมงค์นั่นด้วยความตั้งใจอันแรงกล้า
เมื่อเรอาก้าวเท้าพ้นทางเข้าเป็นคนสุดท้ายช่องทางเข้าก็ปิดลงดังเดิม ราวกับไม่เคยเปิดออกมาก่อน
จริงสิไหนๆ เราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว มาทำความรู้จักกันไว้ดีกว่า ฉัน เรอา โรเซดิส จากไอซิส ส่วนนี่ ... เรอาแนะนำตัวเองแล้วผายมือไปทางคาอัส
ฉันคาอัส คาโอลัส จากออโรน่า แล้วนายล่ะ พูดจบก็เลิกคิ้วเป็นเชิงถามคนที่เดินไปเรื่อยๆ ไม่พูดไม่จา
พีออส เมอริน ตอบสั้นๆ เรียบๆ อย่างเคยนิสัย แต่คนฟังสองคนนี่สิ ทำตาโตเป็นไข่ห่าน แล้วตั้งท่าเตรียมพร้อมประสานเสียง
เจ้าชายแห่งฟอริน !!
มาอัพแว้ว หลังจากที่ห่างหายมานาน อิอิ พรุ่งนี้จะเดินทางแล้วขอรับ (ไปอาศัยบ้านเพื่อนซุกหัวนอน 1 คืน) อาจจะมาอัพไม่ได้นะขอรับ เด๋วเพื่อนมันด่าไปแย่งคอมมันเล่นเกม
อันนี้สำคัญมากกกก ใครอยากดูภาพตัวละครของเรา ไปดูได้ที่บล็อกของกระผม ไปดูกันเยอะๆ กว่าจะแต่งได้ไอ้เราก็ไม่เป็นโฟโต้ชอฟ มั่วๆ เอา ง่ะ
แล้ว เค้าจะจำเอาไว้ว่าแกพูดว่า เห็นแก่เจ้ายอดกมล พี่ยอมอดทนให้น้องตบน้องตี
แล้วเวลาโอปอตบตี หรือเค้า แกตายแน่!
- -
กำเวง
เวรย่อมระงับด้วยการมิจองเวร...
(ท่านฮั้วคุงเรอะ เปลี่ยนยศซะ อีนังฮั้ว!!)
กร้ากๆ ให้มันมาเป็นบ่าวข้าซะ หึหึ...
BY หัวหน้าสังกัดกองโจรอิสระ สหพันธ์โจรเอลเดนท์ดิล
แต่ เห็นด้วยเรื่องเปลี่ยนยศ เพื่อนชั่ว! อีตั้วเน่า! มันตาย! ทีคนอื่นมันเจือก ใส่ท่านให้
ที่เค้าล่ะเออ ! เค้าจะจำไว้!
เปลี่ยยศ ซะอีนังตั้ว
เอารูปคันดะ ไปกินนนนนนน
โห
เข้าใจผิดกันไปหมด
ที่เขียน "ท่าน"
กรุณาเติม "ท่าน" ไว้ข้างหน้าชื่อของทุกๆ คน
สำหรับ"ท่าน"หมาน้อย..
ไหงเอา"ท่าน"ลินมาเกี่ยวด้วยฟะ
ขนพองสยองเกล้าเลยเฟ้ย
ปล. ถึง ท่านลิน ฝากรูปนี้ไว้ให้เพื่อเป็นการแก้ตัว หากมีอะไรข้องใจ "ชำระความ" ได้ที่ "พี่หญิง" ของท่านทุกเมื่อ
อิอิ ชอบๆๆๆๆ ว้ากกกก น่าร๊ากกก
เอื้อก ๆๆๆๆๆ 555555+
แว้กกกก อีนังเน่าผีดิบ
ชิชะ ใครว่าเราเป็นขี้ฆ่ามัน มันตะหากขี้ข้าเรา(และต้อยครอส)- -
คิคิ วันนี้ท่าน....(ให้เราเรียกว่าอะไรดี ฟูฟู่ หรือ ป้าพล่อย)
โรงเรียนเปิดยังเรอะ T^T วันนี้วิ่งรอบสระวงกลม(ไม่ได้แก้บนนะ)8รอบ
คิคิ Sit up อีก ตายๆๆๆ ดันพื้นอีก ตายๆๆๆ
โดนครูโกงงับส่วนสูงเราไป 2 เซน เหอๆ จาก 163 เป็น 161
พอมาวัดอีกรอบ หายไปอีก 1 เซน
ตกลงเราเตี้ยลงเหรอ????
อ่า สู้ๆนะท่าน....(เรียกว่าอะไรดี)
เรียกว่า พล่อยเหอะๆ( เค้าให้แก ทอน. โฟโลเท็ว และสมาชิค6/9 เรียกได้เท่านั้น อย่าให้รู้นะว่าใครเสือกเรียเค้าว่า พล่อย) เออ รร. เค้ายังไม่เปิดหรอก ส่วนเรื่องส่วนสูง คงเกิดจากอาการ
ข้อต่อกระดูกทรยศ (ล่ะมั่ง?) แล้วอีตั้ว! แกเสือกเอาชื่อเค้า ไปขายให้ลินคุง
แก!!~~ mv. ไม่เหลือแน่! จำไว้ ตัดเพื่อนเลยแก!
อีพล่อย คิคิ ชื่ออมตะของป้าพลอยหัวฟู่ คิคิ
ใครกันหนอเริ่มต้นตั้งชื่ออันแสนจะ...เหมาะสมกับมัน
คิคิ ใครกันหนอคือท่านผู้นั้น(ยิ้มอย่างเลือดเย็นพร้อมกับโซ้ยราดหน้าอาบยาพิษอย่างเอร็ดอร่อย)
เออเรื่องแก้บน เอ้ย ไม่ใช่ ไอ้ทดสอบอะไรนั่นน่ะ ตอนวิ่ง....จะเอ่ยอย่างไรกันดีฟระ
เราเป็นลมทั้งยืนว่ะ ไม่รุวูบไปบัดไหน แต่รู้สึกตัวอีกทีเราก็วิ่งไปอีกเกือบรอบสนามแล้วว่ะ
เป็นไปได้ไง ...โอ้ นี่มันอะไรกัน
เป็นลมทั้งยืนแต่ร่างกายยังวิ่งไปได้อีก
มหัสจรรย์ฟ่ะ กร้ากๆ
เหอๆ ผีดิบเป็นลมเรอะ
อย่าวิ่ง เราเดินไวเอา คิคิ เหนื่อย= =
คิดแล้วยังเหนื่อย
นี่ แกตั้วคุงเรื่องตัดเพื่อนน่ะล้อเล่น แต่...เรื่องเอ็มวีนี่ของแท้ไม่ปลอมปน( เรื่อมขู่กรรรโชกเพื่อนแล้วเรา) เออ ทอน. นี่ รร.แกที่ว่าวิ่งนี่ ทดสอบสมรรรถภาพหรือว่าวิชาพละเนี่ย ?
แล้วแกเป็นลมแล้วยังวิ่งได้! สมเป็นผีจริงๆอืมๆ ข้าน้อยขอคารวะ
ป้าพล่อย ก็นังแบ๋มไงคนแรก แจมมันเขียนชื่อเค้าผิดมันเลยล้อกันมาจนถึง แก!
อีกอย่าง แกน่ะมันต้องยิ้มอย่างเล่ย์นัยพร้อมโซ้ย ราดหน้าอาบนรกต่างหาก
เฮ้อ ! เอากานเข้าไป
ออกอาการปลงตกแล้วเรา
เคลียกานไป
เริ่มเครียด
บ้าอย่างแรงแล้วตู
ดูรูปนี้แล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
อิอิ
ช่วงนี้อาจหายหน้าหายตา
เนื่องจากโรงเรียนเปิดแล้วววว
นี่จิ๊กโน๊ตบุ๊คพ่อมาเสียบเน็ตเลยนะเนี่ย
ฮิฮิ เราเปิดเป็นชาติแล้ว เหอะๆ
Hi หวาดเดย์คร๊า.......
สู้....นะค่ะเป็นกำลังห้ายคร๊าสู้เค้าหนุกม๊าก.....
มาเม้นให้นะค่ะอย่าลืมไปเม้นให้กันบ้างนะค่ะ
มาอัฟเร็ว...นะค่ะจะคอยติดตามสู้..คร๊า
ปุ่ยบุยบาย
ยัยแม่มด
เฮ่อ ดองๆๆๆๆ
เน่าแล้วโว้ย
tae อย่าดองนิยายสิ กลับมากลับมา เรายกโทษให้แล้ว
ส่งมาให้ น่ารักป่ะ
นี่ด้วย นะพี่หญิง
tae_t15
(~The Light Snow Prince In DarK ~ซาตานปัญญาอ่อน)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 423 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 4 เดือน
แบ่งปันความรู้ 67 ครั้ง
ได้รับดาว 70 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
บทความอื่น
บทความแนะนำ
Blog แนะนำ
Hot Links
คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการเล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์
ขอบคุณผู้สนับสนุน
Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
 สสวท. |
 มูลนิธิ พสวท. |
 พสวท. |