สารบัญ
หน้าที่ 18 - กำเนิดเซียน...12
58. วิญญาณบาป
ประธาน : บัดนี้ท่านตี่จั่งอ๊วงได้นำวิญญาณคนตายมาแสดงธรรม ขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบ (ขณะนี้วิญญาณผีได้เข้าแฝงคนทรง ทันใดล้มลงกับพื้นลุกไม่ขึ้น)
วิญญาณที่ 1 : ผมเป็นนักโทษคนหนึ่งทั้งตัวไร้เรี่ยวแรงลุกไม่ขึ้น คุกเข่าอยู่หน้าพระข้างถาดทราย จะมาเล่าเรื่องจากใจ ตอนมีชีวิตผมเป็นคนชั่ว จึงต้องตกนรกทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส วันนี้ท่านพระโพธิสัตว์เมตตานำผมมาที่นี่ เพราะผมอยู่ในนรกได้สำนึกผิดทุกอย่าง ดังนั้นจึงนำผมออกจากนรกเป็นกรณีพิเศษ แม้ร่างกายจะเจ็บปวดทรมานแต่เมื่อได้ออกมาสูดอากาศข้างนอก ต้องขอขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง ชาวโลกอย่าคิดว่าเป็นยุควิทยาศาสตร์ แล้วไม่เชื่อเรื่องผีสางเทวดา คิดว่าก่อกรรมชั่วได้ไม่เป็นไร แท้จริงแล้วนอกจากโลกมนุษย์แล้ว ยังมีโลกวิญญาณด้วย ทำดีหรือชั่วทุกอย่าง ล้วนหนีไม่พ้นการตอบสนอง เช่น ผลลงเอยของผม ถ้าท่านไม่ได้เห็นความทรมานของวิญญาณด้วยตาตนเองก็คงไม่เชื่อ ผมต้องถอยไปก่อนร่างกายไม่มีแรงเลย ขอบคุณทุกท่าน
วิญญาณที่ 2 : ชาติก่อนผมเป็นนักไสยศาสตร์ เป็นเจ้าสำนักทรงเจ้าที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อต้มตุ๋นโดยอ้างชื่อเจ้าหลวกลวงชาวบ้าน ลบหลู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทำให้สถานที่ศักดิ์สิทธิ์เสียชื่อ เรื่องอบายมุขผมเอาทุกอย่าง วันนี้จึงต้องตกนรกไม่สามารถช่วยตัวเอง ทุกวันต้องรับทุกข์ทรมานแสนสาหัส ท่านพระโพธิสัตว์นำผมมาที่นี่เพื่อให้เตือนชาวโลก ขอให้เข้าวัดหรือศาลเจ้าอย่าได้หลอกลวงชาวบ้านอีก มิเช่นนั้นนอกจากตนเองต้องประสบภัยแล้ว ลูกหลานยังต้องพลอยรับเคราะห์ด้วย เห็นญาติธรรมช่วยงานอยู่ที่นี่ผมประทับใจมาก เสียดายที่ตอนมีชีวิตไม่รู้จักเผยแพร่ธรรม รู้จักแต่ใช้คาถาอาคมหลอกลวงชาวบ้าน ทำให้ชีวิตหมดสิ้นทุกอย่าง สำนึกได้ก็สายเสียแล้ว ชาติหน้าไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร ฮือ...ฮือ... ผมเสียใจมาก ได้แต่โทษตัวเองว่าอยากเดินทางผิดเอง บัดนี้จึงต้องตกสู่อบายภูมิ ทุกข์ทรมานสุดบรรยาย ทุกท่านอย่าได้เอาแบบอย่างผม จึงจะไม่ต้องตกระกำลำบาก ท่านพระโพธิสัตว์เร่งผมแล้ว ผมต้องถอยไปก่อน
59. ปีศาจงูเหลือม
ใครมาช่วยผมที พวกท่านรู้แต่ช่วยพวกเดียวกัน แล้วปีศาจงูอย่างผมจะทำอย่างไร ผมเป็นพวกบาปหนัก แต่ก็มีความรู้สึกมีหัวใจเหมือนพวกท่าน
ผมเกิดมาเพื่อทวงหนี้โดยแท้ ชาติก่อนพ่อแม่ติดหนี้ผม ชาตินี้ผมจึงมาเกิดเป็นลูกเขา ผมเกิดในครอบครัวฐานะดี ตั้งแต่จำความได้ผมไม่เคยกตัญญูต่อพ่อแม่เลย เวลาแม่ให้ผมดูดนมผมรู้สึกหงุดหงิดไม่พอใจ จึงกัดหัวนมของแม่จนบาดเจ็บเลือดไหลเต็มตัว ผมปฏิบัติต่อพ่อแม่เหมือนคนแปลกหน้าก็ไม่ปาน ตั้งแต่เด็กจนโต ผมไม่เคยเรียกพวกเราว่าพ่อแม่เลย เมื่อโตขึ้นผมเอาเงินจากพวกเขาทุกวัน ทุกครั้งผมจะตะคอกพ่ออย่างอกตัญญูว่า นายฉ่อยเอาเงินมา ทรัพย์สมบัติในบ้านถูกผมผลาญจนหมดสิ้น ด้วยเหตุนี้ทำให้พ่อแม่กลุ้มใจจนตาย ซึ่งผมก็ไม่สนใจนำศพไปฝัง ผู้คนต่างด่าผมว่า ไอ้ลูกเนรคุณ
ต่อมาผมได้ผลาญถลุงเงินจนหมด และจับน้องสาวไปขายให้ซ่องโสเภณีได้เงิน 500 ตำลึง เพราะเธอหน้าตาสวยมาก ผมนำเงินที่ได้มาแจกจ่ายแก่พรรคพวกทุกคน ไม่มีน้ำใจกับน้องในไส้แม้แต่น้อย เวลาเดินอยู่ถ้าพบคนที่ผมไม่ชอบหน้า ผมก็จะเอามีดดาบที่พกติดตัวไปกระทุ้งเขา มีชาวบ้านที่ถูกผมฆ่านับจำนวนไม่ถ้วน และคนที่ถูกผมเรียกค่าผ่านทางก็มีไม่น้อย ตอนอายุ 35 ผมยังคงขู่บังคับเรียกค่าผ่านทางจากชาวบ้านเหมือนที่ผ่านมา พอดีเทพอัสนีผ่านมาเห็นความชั่วของผม จึงปล่อยสายฟ้าจนร่างไหม้เกรียม ขาดเป็นสองท่อน ผมต้องตายอย่างน่าอนาถมาก
ตายแล้ววิญญาณไปที่ยมโลก ยมบาลพูดถึงความผิดบาปของผม เมื่อผมปฏิเสธ ท่านยมบาลจึงให้เจ้าหน้าที่จับผมไปอยู่เบื้องหน้ากระจกส่องบาป ภาพการกระทำต่าง ๆ ของผมก็ปรากฏให้เห็นจนหมด สำนึกได้ก็สายเสยแล้ว ตอนนั้นผมคุกเข่าขออภัยโทษ แต่ท่านยมบาลโมโหมาก สั่งเจ้าหน้าที่ส่งผม ไปลงโทษในนรก ผมรับโทษทัณฑ์จนถึงตำหนักที่ 5 จึงถูกส่งไปเกิดเป็นงูเหลือม 30 ชาติ แต่ละชาติต้องถูกถลกหนังให้ผู้คนกินเนื้องู ดีงู และทำเป็นเครื่องประดับ แต่ละชาติต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ในชาติที่ 23 ได้พบกับอาจารย์ ผู้รู้แจ้งตอนนั้นท่านเป็นพระกรรมฐาน ชื่อ อาจารย์ฟางจื้อ ขณะที่ผมกำลังกินสัตว์เล็กท่านเตือนผมว่าอย่ากินและใช้หลักธรรมชี้แนะผม แต่ผมไม่ฟังเลื้อยหนีไป ครั้นต่อมาผมถูกพ่อค้าจับใส่ในกรงเอาไปขาย ขณะที่กำลังจะถูกถลกหนังอาจารย์ฟางจื้อได้มาช่วยอีก ตั้งแต่นั้นมาผมก็เชื่อฟังเขา ถ้าไม่ได้เขาชี้ทางสว่างผมคงไม่รู้จักบำเพ็ญ อาจารย์บอกว่าต้องตั้งใจบำเพ็ญให้ดี ขณะที่ผมบำเพ็ญก็ทราบความผิดพลาดต่าง ๆ ในอดีต จึงขมากรรมทุกวันเพื่อจะได้มีโอกาสรับธรรมโดยเร็ววัน แต่คงเป็นไปไม่ได้เพราะผมเป็นปีศาจงู ขอร้องทุกท่านช่วยผมด้วย ผมอยู่ที่นรกทุกวันต้องถูกแล่เนื้อเฉือนหนัง ควักหัวใจ เจ็บปวดทรมานแสนสาหัส ผมรอคอยมาหลายปีแล้ว ยุคนี้เป็นยุคโปรดสัตว์ ผมก็อยากรับธรรมบ้าง ผมไม่อยากถูกย่อยสลายเป็นเศษวิญญาณ ทุกท่านโปรดเมตตาช่วยผมด้วย ขอเตือนผู้บำเพ็ญธรรมทุกคนจงตั้งใจบำเพ็ญ อย่าเหมือนผมที่บำเพ็ญตั้ง 1500 ปี แล้วยังไม่สำเร็จ ความดีทั้งปวงความกตัญญูเป็นอันดับหนึ่ง อกตัญญูต่อพ่อแม่บาปหนักมากจำไว้ ขอบคุณ ผมขอลาก่อน
*หมายเหตุ
งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา
ยังไม่มีความเห็นเพิ่มเติม