ในบางครั้งการมาโรงเรียนก็ดี

“กรี๊ด รุนพี่ กรี๊ด “

ผมคาซานะ ฟูคาซึ หรือทีม  ผมนะเป้นคนเกาหลี แต่มาเรียนที่ญี่ปุ่นเพราะเหตุผล(เน่าๆ)บางอย่างของพ่อ ผมมาเรียนที่นี้ตั่งแต่ ปี 2 เทอม 2  (ก็เพราะเหตุผลเน่าๆนั้นอะเหละ   ผมเป็นประธานโรงเรียนและเป็นนักกีฬาตัวยงในทีมบาสของร.ร.ผมสอบท๊อปและป๊อปที่ 2 ของ โรงเรียน ที่ 1 ของพี่บอล..ติมๆอะ (รุ่นพี่ )  ไม่รุใครโวดให้ก็แค่น่ารักกว่าผมนิดหน่อยเอง: หลงตัวเองอีกละเข้าเรื่องเหอะในตอนแรกนี้ผมเป็น โจรปล้นใจ ก็ไอเอคก์เพื่อนเก่าของผมอะดิให้มา...แต่มาทำไรนั้นเดียวก็รู้ อิ อิ (เพราะเหตุผลเน่าๆของพ่อด้วย)

“อิจฉาวะ...ไอ้ทีมมีคนกรี๊ดเยอะอีกตามเคย”                               

“มันแน่อยู่แล้ว” ตอบแบบหลงตัวเองมากมาย

“!!โอ๊ย!!  รำคาญโว้ย”

ไอ้ 2 ตัวเนีย เพื่อนผม เคชิ คายานะ หรือ ดีม ก็คนที่ขี้อิจฉาไงส่วนที่โวยวายนั้นชื่อ  อาคาริป เซแฟน เฟน

“อย่าบนเลยเฟน..ก็ทีมนะทั้งหลอทั้งเก่งสมเป็นประธาน...”

“ไม่ดีใจนะ...แต่ปลื้มเลย”

และนี่ลิซ่ารองประธานนักเรียน เออ ลืมบอกไอ้ 2 ตัวนั่นเป็นคณะกรรมการ น.ร.

“น่าปลื้มมากเลยไง...ยืนยิ้มอยู่ได้”

“น่าปลื้มสิ...อิจฉาไงฟะ. 555”

“ไอ้ทีม...ไอ้หน้า@#*. (คำไม่สุภาพอย่างยิ่ง)

“โฮ โฮ แค่นี้ไม่สะทกสะท้านหลอกเฟ้ย...กรูมันอึดมากมาย”

“เออไอ้..ถึก.

“เฮ้ยมากไปแล้วไอ้เฟน”

“เดียวเราปิดประตูให้ก็แล้วกัน

เนี่ย   มิสะ  อดีตของไอ้เฟนมัน  น่ารักโครต

-----///ปั้ง///-----

“ขอบใจมิสะ”

“ไม่เป็นไร”

-------------------รุ่งขึ้น-------------------

“เฮ้ยทีมเป็นไร..หน้าซีดอย่างกะไก่ต้ม”

“เฮ้ยจริงดิ   โห ความหล่อของข้า ไม่น่าเลยเรา  เพราะไอ้ฝนบ้าฝนบอนั้นแท้ๆ ปวดหัวชิบ”

“ไปห้องบาล´ดิ”(-..-)++  มองแบบว่า...มันจะห่วงหล่อไปถึงไหน

“เออไปละ ลาจารให้ด้วยละกัน”

“เออ เออ “ (-*-)มองแบบว่า. .ไปไกลตีนเถอะไป  ชิ้วๆ

..............ห้องพยาบาล.........

“อ้าว..ทีม”

“อืม…”

“ขอยาแก้ปวดหัวหน่อยดิ”

“อืม”

“เอออ...คือ…” ใครมันจะไปกล้าถามว่า..เลิกกับเฟนเพราะไร

“มีไรหรือป่าว”

“..เออ..” ก็ได้ฟะ

“...”

“เลิก...เลิกกับเฟนเพราะไรหลอ   เออไม่เล่าก็ได้นะ”

“ไม่เป็นไรหลอ..เดี๋ยวเราเล่าให้ฝัง...”

- - - - -