 |
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36606" type="text/javascript"></script> |
 |
เศษเสี้ยวแห่งเวลา
ในเสี้ยววินาทีหนึ่ง คนเราคิดเรื่องเป็นร้อย
จะมีสักเรื่องหนึ่งไหม ที่จะมีค่า... ให้ใคร่ครวญในวินาทีต่อไป
post ครั้งแรก: Fri 2 May 2008, 6:23 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 24 July 2008, 12:16 am
|
หน้า : 6 คนตัวเล็ก
หน้า : 7 หญิงสาวผู้รอคอย
หน้า : 8 จริงใจจากใจจริง
หน้า : 9 สุขใจที่ได้เหงา (just update)
สุขใจที่ได้เหงา
ความเหงา... คือความสุขใจที่ยากจะหาใดมาเทียบ
ความเหงานับเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผมนับตั้งแต่เคยคบกับความรู้สึกอื่นๆมา ความเหงาอยู่กับเราได้ยาวนานที่สุด ในขณะที่ความเศร้าโศกนั้นจะเดินจากเมื่อน้ำตาเหือดแห้ง และความสุขก็จะโบกมืออำลาเมื่อยามที่เสียงหัวเราะแผ่วจาง มีเพียงความเหงาที่นั่งอยู่เคียงข้าง และดูเหมือนยากที่จะทิ้งผมไปไหน
ในช่วงวัยรุ่น(ไม่นานนักหรอก) ความเหงาถือเป็นศัตรูร้ายกาจที่น่ารังเกียจ ในยามเย็น เมื่อมองดูพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยสีสันหลากหลาย ทั้งสีทอง สีส้ม สีคราม สลับสับเปลี่ยนตามแรงหักเหของแสงที่ตกกระทบกับก้อนเมฆ ล้วนก่อให้เกิดความหักเหในหัวใจ ท้องฟ้าโค้งๆกำลังโปรยสีม่วงลงมา และตามด้วยการถมดำ ช่วงนั้นแหละเป็นช่วงที่ความเหงาโผล่หน้าออกมาทักทาย
"อะแฮ่ม เป็นไงบ้าง วันนี้เหนื่อยไหม?"
ความเหงามาทักทายเพียงเท่านี้ก็โดนผมยันโครมกลับไป เพราะหมดเวลาของความเหงาแล้ว ช่วงกลางคืนเป็นเวลาที่ผมร่าเริงที่สุด
... ร่าเริงกว่าตอนกลางวันเสียอีก
แต่ความเหงาก็ไม่เคยท้อแท้แม้จะถูกถีบออกไปมากกว่าสิบครั้ง มันยังคงแวะเวียนมาหาอยู่เรื่อยๆ ขนาดผมย้ายไปอยู่หอ มันก็ติดตามไป คอยอยู่ใกล้ๆและโผล่หน้ามาเวลาไม่มีคนอื่น
"คุยกันหน่อยสิ คุยกันหน่อยได้ไหม"
ความเหงาเคยท้วงถามในคืนหนึ่งขณะที่ล้มผมล้มตัวลงนอนบนเตียง ภายในห้องเงียบกริบ ไม่มีใครคนอื่นอยู่
"ไม่คุยเว้ย จะนอน"
แล้วความเหงาก็หายตัวไป ปล่อยให้ผมหลับสบายไปในคืนนั้น
น่าแปลก ความเหงานี่ขี้ใจน้อยเหมือนกัน โดนเอ็ดเข้าไปนิดเดียวก็ไม่มาให้ผมเห็นอีกหลายวันเลยทีเดียว
แต่มีหรือที่ความเหงาจะไปไหนไกลๆได้ มันก็ยังคงป้วนเปี้ยนรอบๆผมนี่แหละ เพียงแต่รอเวลาที่ผมว่างถึงจะยอมโผล่ออกมาเพื่อจะให้ผมจัดการส่งมันกลับไป
..............................
ผมเริ่มต้นเขียนหนังสือเพราะความเหงาเป็นผู้ชักชวน จำได้ว่าในวารวันก่อนๆ ไม่มีอะไรทำ ความเหงาก็ออกมาถามว่า
"เขียนหนังสือไหม จะช่วย"
พอผมตอบตกลง ความเหงาก็ให้ความช่วยเหลือ และจากการช่วยเหลือนั้นก็ทำให้การเขียนนั้นเต็มไปด้วยพลังและจิตวิญญาณ (แม้จะอ่านไม่รู้เรื่องแต่รู้สึกได้ว่ามันไม่แห้งแล้ง) ความเหงาช่วยเหลือผมเงียบๆ พอผมเขียนจบ ความเหงาก็เดินจากไป และ... ปล่อยให้ความภูมิใจเข้ามาแทนที่
ทุกครั้งที่ผมจะเริ่มเขียนหนังสือ ความเหงาจะต้องมาทักทาย และถ้าเมื่อไหร่ที่ไม่มีความเหงาอยู่ด้วย ก็จะไม่มีตัวหนังสือหลั่งไหลออกมา ความเหงาคือเพื่อนและความเหงาคือครู ผู้ที่สอนให้ผมรู้จักเปิดเผยความคิดของตนเองให้ตนเองรู้ โดยไม่ต้องสนใจใครหน้าไหนจะมาว่าอะไร ไม่มีใครมาร่วมรู้จักความเหงากับผม และไม่มีใครที่มาร่วมรู้จักเพื่อนอีกหลายๆคนเช่น ความเศร้า ความเสียใจ และความคับแค้นใจ (แม้จะมีก็เพียงประปราย แต่กับความสุขนั้นหาคนมาร่วมด้วยได้ง่ายนัก) ความเหงามักจะมาเตือนสติเวลาที่ผมเหน็ดเหนื่อยกับการกรำศึกชีวิตในแต่ละวัน มักถามประโยคสำคัญๆว่า
"ตายไปจะเก็บเอาไปคิดอยู่ไหม?"
"ไม่หรอก จะเก็บไปคิดทำไมล่ะ ตายก็ไม่คิดแล้ว"
"งั้นจะสนใจอะไรนักหนากับ'คน'ซึ่งเหมือนๆกันหมด อยู่บนพื้นฐานของตัณหาและอคติ ยิ่งใส่ใจ ก็มีแต่จะเพิ่มรอยแผลให้ชีวิตเท่านั้น"
ความเหงาสอนเสร็จผมก็สาธุเสียทีหนึ่ง แล้ววันต่อมาก็ออกไปหาบาดแผลให้ตัวเองอีกเช่นนี้เรื่อยๆ
และความเหงาก็ยังสอนผมอย่างนี้ไม่รู้จักเบื่อ
.....................................
น่าแปลก หลายเดือนมานี้ความเหงาหายตัวไป ไม่แน่อาจโดนลักพาตัว
ความเหงาเป็นผู้ก่อร่างความสุขให้กับผม ในยามที่จะเขียนหนังสือและจะคิด...อะไรสักอย่างเพื่อปลอบใจตัวเอง ความเหงาช่วยได้ดีนัก และเมื่อความเหงาจากลาอย่างนี้ ผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไรนอกจากเรียกหา
ความเหงาจะรู้ตัวไหมว่าทิ้งความเสียหายไว้ให้ผมแค่ไหน ผมเขียนหนังสือไม่ได้ และ...หรือ ถึงเขียนได้ก็ไม่มีรสเพราะความเหงาไม่อยู่ด้วย ชีวิตเริ่มรวนเพราะความเหงาไม่มาคอยสอน
...ความเหงากำลังจะทอดทิ้งให้ผมทนเหงาอยู่กับความอึกทึกครึกโครม
ตอนนี้ก็ได้แต่หวังว่าความเหงาคงยังวนเวียนอยู่แถวๆนี้ และหากได้ยินเสียงก็เยี่ยมหน้าออกมาสักที เพราะตอนนี้รออยู่ (เมื่อไหร่จะมา)
ตระหนักรู้... ว่าแท้จริงแล้วความเหงาคือความสุข
.....................................
คุณใช้ภาษาได้สวยงามมากครับดูเหมือนเป็นคน
ไม่อับจนทางด้านภาษาและเป็นนักคิดที่สามารถ
ดึงอารมณ์อันละเอียดอ่อนถ่ายทอดออกมาให้ผม
กับคนผู้อ่านคล้อยตามและมองเห็นภาพได้ เป็น
อย่างดียิ่งถ้ายังไงก็ขอให้คุณออกเดินทางต่อไปนะ
ครับ ถ้าสิ่งนี้คือความสุขของคุณใครๆก็ยากครับ
ที่จะหยุดยั้งพลังแห่งแรงใจที่ใฝ่ไฟแห่งการกระทำ
ด้วยรักและศรัทธา...ระฆัง
ขอบคุณสำหรับคำชมครับ
(ปกติไม่ค่อยมีเท่าไหร่ เหอ เหอ)
แต่ผมคงต้องฝึกอีกเยอะแหละครับ ถึงจะดีขึ้นกว่านี้
ขอบคุณสำหรับกำลังใจอีกครั้งครับผม...
...........................
สวัสดีค่ะคุณคนตัวเล็ก
เห็นด้วยกับคุณ ระฆัง คุณเขียนดีมาก อ่านแล้วใช่เลย มีงานเขียนหลายเรื่องใช่ใหม จะติดตามอ่านต่อและให้กำลังใจให้เป็นนักเขียนอาชีพจนได้ซีไรต์เลย
คนตัวค่อนข้างใหญ่
ชอบอ่ะ เก่งจัง...
รู้สึกว่าเหมือนเห็นโลกอีกมุมหนึ่ง
ซึ่งมันเปงโลกแห่งความคิด
ที่มีมุมมองอีกมุมของคนอื่นอ่ะ
คนเขียนเก่งจิงๆ
คือ..ทำให้คนอ่านมีความรู้สึกคล้อยยตามอ่ะ
เป็นอีกความคิดที่น่าชื่นชม
ขอบคุณคุณ tsupr และคุณ ฮอลลิเดย์มากครับที่แวะเข้ามาให้กำลังใจนะครับ
ขอบคุณหลายๆ อ่ะ...ฝากรูปให้รูปหนึ่ง ฮี่...
............................
เพิ่งจะเป็นสมาชิกใหม่วันนี้
ไงก็ขอประเดิม blog หน่อยละกันนะคะ อิอิ
ภาษาใช้ได้สละสลวย สวยมากค่ะ อ่านแล้วไม่รำคาญตาเหมือนพวกใช้วิบัติ
(ตอนนี้ทำโครงการรณรงค์เลิกใช้ภาษาวิบัติที่โรงเรียนอยู่ค่ะ ^^)
อ่านแล้วกินใจมาก ๆ โดนสุด ๆ ขอบันทึกหน้านี้ไว้ ไว้อ่านเรื่อย ๆ ละกันนะคะ ^^
สุดยอด ^^
ดีจังเลยค่ะ ดูมีความคิดลึกซึ้งกับเรื่องรอบตัว มีการเชื่อมโยงความคิดไปในหลายแง่มุม ใช้ภาษาบรรยายเหมือนได้อ่านวรรณกรรมเยาวชนเลยค่ะ
จะคอยติดตามผลงานนะคะ
สวัสดีคุณ moral และยินดีที่ได้รู้จักครับ แหะๆ
(ตอนนี้ทำโครงการรณรงค์เลิกใช้ภาษาวิบัติที่โรงเรียนอยู่ค่ะ ^^).... ยกมือสองข้างสนับสนุนเต็มที่เลยครับ น่าจะหันมาใช้ภาษาไทยที่ถูกต้องกันให้มากขึ้น เพราะการเรียนรู้จากการอ่าน"นอกเรื่อง"จะเป็นสิ่งที่จดจำและเรียนรู้ (+ เลียนแบบ) ไปใช้กันง่ายๆครับ รณรงค์ไว้ก็ดี
สวัสดีคุณ ทองหวาน2 ครับ (ว่าแต่ทำไมต้อง 2 ล่ะ?...เหอ เหอ)
ผมก็ดีใจครับที่มีคนอ่านแล้วรู้สึกชอบ ขอบคุณครับที่แวะมาอ่าน และ ยินดีที่ได้รู้จักครับ...
.......................
ปล. ผมเข้ามาอัพบล็อกเฉพาะวันพุธนะครับ...(อาจเร็วช้าหนึ่งวันไม่น่าเกินนี้นะ ฮี่) แล้วก็มีนิยายอีก จะมาอัพสัปดาห์ละครังน่ะครับ คงเป็นประมาณวันพฤหัสบดีนะครับ...แฮ่...(โปรโมตแอบแฝง ฮี่...)
ขอบคุณหลายๆที่เข้ามาอ่านครับ
สวัสดีค่ะคุณ จุฬาฐาญี
บทความสีลูกกวาด สวยดีนะคะ
..จริงใจจากใจจริง.. ^__^
แหะๆ
เมื่อกี๊ลืมตอบอ่ะค่ะ หุหุ
ที่ใช้ชื่อทองหวาน2
เพราะเคยสมัครโดยใช้ชื่อทองหวาน
แต่ว่าไม่ได้เขียนอะไร จนมาสมัครอีกรอบ
ก็เลยเป็นทองหวาน2 น่ะค่ะ
แบบว่า..แค่เพิ่มเลขไปเฉยๆ อ่ะค่ะ
เพราะยังคิดชื่ออื่นไม่ออก เอิ๊กๆๆ
แวะมาเขียน....อะไรเรื่อยเปื่อยก่อนไปนอน
หวัดดีและ ราตรีสวัสดิ์ครับคุณทองหวาน(2ด้วยเอ้า!!)
....................................
จุฬาฐาญี
(จุฬาฐาญี)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 484 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 2 เดือน
แบ่งปันความรู้ 63 ครั้ง
ได้รับดาว 54 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
บทความอื่น
บทความแนะนำ
Blog แนะนำ
Hot Links
คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการเล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์
ขอบคุณผู้สนับสนุน
Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
 สสวท. |
 มูลนิธิ พสวท. |
 พสวท. |