<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36718" type="text/javascript"></script>

แก๊งค์สาวซ่าห์chilli white choc VS ก๊วนนายจอมแสบ k-otic แก๊งk-otic พวกนายกล้ามากนะที่มาแย่งตำแหน่งประธานนักเรียนจากพวกฉัน โอเค พวกฉันจะยอมเล่นเกมกับพวกนาย chilli white chocซะอย่าง แต่พวกนายต้องคืนตำแหน่งประธานนักเรียนกับฉันนะเฟ้ย ผู้เขียน: คนรักkamikaze ชมแล้ว: 5,112 ครั้ง post ครั้งแรก: Thu 8 May 2008, 6:37 pm ปรับปรุงล่าสุด: Mon 12 May 2008, 11:36 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

 

 กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง! เข้าเรียน

                   "อะไรวะเพิ่งมาถึงเข้าเรียนแล้วเหรอวะ โอ้ย ปวดหัววุ้ย"

                   ผมรีบวิ่งไปเข้าเรียนอย่างสุดชีวิต ทำไมหน่ะเหรอก็ผมขี้เกียจมีปัญหากับ

เจ๊โหดหน้าห่วย ฉายาครูประจำชั้นผมเองละครับ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาอธิบายแล้วครับเหลือ

เวลาอีกแค่ 2 นาทีผมจะต้องวิ่ง วิ่งอย่างเดียวเท่านั้นและทันใดนั้นเอง

                 "เฮ้ย/โอ้ย"ผมชนเข้ากับวัตถุบางอย่างที่มีชีวิตก่อนที่ผมจะล้มลงไปกองกับ

พื้น  

                 "นี่เธอ/นี่นาย"ใช่แล้ววัตุมีชีวิตนั้นคือคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าผมและที่สำคัญ

เป็นผู้หญิง เมื่อเราทั้ง 2 คนลุกขึ้นได้ก็รีบเก็บข้าวของของตัวเอง และ ต่างฝ่ายต่างชี้หน้า

ของอีกฝ่ายพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายก่อนที่ยัยบ้านั่นจะพูดขึ้น

               "นี่นายไม่มีตาเหรอเดินชนคนแล้วยังไม่ขอโทษอีก บ้าชะมัด"

               "เธอนั่นแหละยัยบ้าที่เดินชนฉัน"

               "นายนั่นแหละอีตาบ้าเอ้ย วันนี้มาเรียนวันแรก ถ้าฉันไปเรียนสายเป็นเพราะนาย

คนเดียว อีตาบ้าเอ้ย"

               พูดจบยัยบ้านั่นก็รีบวิ่งไปเลย ปล่อยให้คนฉลาด และ ก็หล่อ อย่างผมยืน งง อยู่

คนเดียว ยัยนี่เป็นนักเรียนใหม่งั้นเหรอ ผมคิดในใจก่อนก้มลงเก็บของและผมก็ได้พบกับ

บัตรอะไรสักอย่างคล้ายๆกับนามบัตรที่มีรูปและชื่อเจ้าของเอาไว้

               "ชื่อหวายงั้นเหรอ"

               ใช่แล้วเจ้าของนามบัตรคือยัยบ้านั่น หวาย ฮึ แต่ยังไม่ทันทีผมจะได้อ่านราย

ละเอีดอะไรไปมากกว่านั้นและแล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

               กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง เข้ารียนคาบแรก

               "เฮ้ยนี่ฉันไปไม่ทันโฮมรูมงั้นเหรอ เป็นเพราะยัยบ้านั่นคนเดียว"

จินนี่รายงานตัวคร่า

               "ยัยพิมฉันนึกว่าแกจะไม่มาแล้วซะอีก เป็นห่วงแกแทบแย่แกรู้ไหมเมื่อวานฉัน

ฉันดูรายการทีวีเด็กไทย(สมมุติเอานะค่ะ::คนเขียน)อะนะเขาบอกว่าถ้านักเรียดขาดเรียน

1 วัน จะไม่ได้รับความรู้ถึง 1% เลยนะแกเมื่อวานฉันดูแล้วเลยรีบไปเอาหนังสือมาอ่าน

เลย ตั้ง 1% นะแก โชคดีที่แกไม่ขาดเรียนวันนี้นะพิม"

                อย่าเพิ่งแปลกใจค่ะ คำพูดวิชาการ ขนาดนี้ทั้กลุ่มมีคนเดียวค่ะยัยเบส และไอ้

รายการทีวีเด็กไทยเนี้ยเป็นรายการที่แสนจะโปรดปรานของยัยเบสเลยละค่ะ เป็นรายการ

เกี่ยวกับความรู้ทางวิชาการที่ยัยเบสและพวกเด็กรักเรียนทั้งหลายจะต้องดูทุกวันค่ะถ้าไม่

ไดดูยัยเบสถึงกับนอนไม่หลับเลยละค่ะ และที่แน่นอนฉันไม่เคยเปิดรายการนั้นดูเลยสัก

ครั้งและไม่คิดจะดูด้วยค่ะ

              "เบสแกเลิกพูดอะไรวิชาการขนาดนั้นให้คนไม่ฉลาดอย่างยัยพิมฟังสักทีได้ไหม

เนี้ย"

             "ขอบใจยัยอิงค์ เฮ้ย แกว่าฉันโง่เหรอ ยัยอิงค์ แกตายยยยยยยยยยยยย"

             "ฉันไม่ได้ว่าแกโง่สักหน่อย ยัย พืม ฉันหมายถึงว่าแกฉลาดน้อยต่างหาก" 

            ยัยพิมเอาแกตายแน่ยัยอิงค์เอ๊ย เดี๋ยวจะช่วยไว้อาลัย

             "ยัยอิงค์แกตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย" 

             พิมวิ่งไล่ยัยอิงค์ตียัยอิงค์ไปรอบห้องจนได้พบกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ทำ

ให้พิมกับยัยอิงค์หยุด ฉันและเบสที่กำลังหัวเราะก็ หยุด และ

             "ยัยหวายยยยย"

              พวกเราอุทานออกมาก่อนที่ฉัน อิ้ง เบส และพิมจะวิ่งไปกอดบุคคลที่มาเยือน

ด้วยความดีใจ

              "จะดีใจอะไรกันมากมายเนี้ย ฉันแค่กลับจากเมกานะ ไม่ได้ตายแล้วเกิดใหม่สัก

หน่อย"ยัยหวายพูดก่อนที่พวกฉันจะเลิกกอดและเงยหน้าขึ้นมามองยัยหวายด้วยสายตา

เพชรฆาตก่อนที่พวกเราทุกคนรวมทั้งยัยหวายจะ

                "555555555555555555555555+"

                ก่อนที่พวกเราจะทักทายยัยหวายอาจารย์ก็เดินเข้ามาพร้อมแนะนำเพื่อนใหม่ก็

คือยัยหวายให้พวกเรารู้จัก และเริ่มเรียน เวลาผ่านไปล่วงเลยจนถึงพักกลางวัน พวกเราก็

ลงไปกินข้าวกันและบทสนทนาที่ก็เริ่มขึ้นโดยที่ทุกคนพุงเป้าไปทางยัยหวาย

                  "แกสบายดีนะหวาย"เบส

                  "อยู่ที่เมกาเป็นไงบ้าง"ฉัน

                  "แล้วแกจะกลับทำไมไม่บอก"อิ้ง
  
                  "ไหนพี่พายุบอกว่าแกจะกลับพรุ่งนี้แล้วทำไมกลับวันนี้ละ"พิม

                  "พอเลยพวกแกถามกันซะฉันไม่ทันตอบเลยนะ"ยัยหวายพูดขึ้น

                  "ไหนพี่พายุบอกว่าแกจะกลับพรุ่งนี้ไง" 

                  พิมถามขึ้น

                  "พอดีแม่รีบส่งตัวฉันกลับมาน่ะ ก็อีตาลูกพี่ลูกน้องนามว่าเขื่อนน่ะสิ บอกให้

ฉันกลับมาเร็วเขาเล่าเรื่องที่ทะเลาะกับพวกแกให้ฉันฟังด้วยนะเขาบอกว่าพวกแกอะร้า

ยมากแต่ฉันไม่ได้บอกเขาหรอกว่าเป็นเพื่อนกับพวกแก แต่อีตาลูกพี่ลูกน้องเขื่อนเนี้ยนะ

ชมแกไม่ขาดปากเลยนะยัยอิ้ง ว่าแกอะสวย น่ารัก พูดเก่ง ส่วนพิม แกรู้เปล่าว่าพี่พายุของ

แกอะต่อยนายเขื่อน ข้อหาที่ว่า แกว่าจะขึ้นคานพออีตาลูกพี่ลูกน้องฉันเล่านะ ฉันแทบ

กลั้นขำไม่ไหว"

                พอยัยหวายพูดจบยัยพิมกับยัยอิ้งก็หน้าแดงทันทีแต่หน้าแดงกันคนละอย่างนะ

ยัยอิ้งแดงเพราะความอายแต่ยัยพิมแดงเพราะความโกรธ 

                "55555555555+"และนี่คือเสียงของเบสและฉันแต่พิมก็ส่งสายตาเพชรฆาต

ไปให้เรา 2 คนทันทีเล่าเอาเรา 2 คนนั้นเงียบกริบไปเลย

                "เอาน่ายัยพิมอีตาลูกพี่ลูกน้องฉันก็ปากปีจออย่างงี้แหละแต่ความจริงไม่มีอะไร

หรอกเห็นบอกว่าพี่พายุขู่ด้วยว่าถ้าวันนี้ไม่ขอโทษแกเขาจะทำให้อีตาเขื่อนอนจมกอง

เลือดเลยละ เอาน่า พิมใจเย็นๆ"

      ติ๊ง ต๋องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

            ~นี่คือเสียงจากฝ่ายประชาสัมพันของโรงเรียนนักเรียนที่ได้รับมอบหมายให้ดำ

เนินการประสานงานฝ่ายต่างๆในวันวิชาการขอให้ไปพบอาจารย์ฝ่ายปกของเดี๋ยวนี้ค่ะ~

     ติ๊ง ต๋อง

             "เหอๆ ไอ้เสียงตามสายที่ดังติงต๋องโรงเรียนเรายังไม่เปลี่ยนอีกเหรอ เหอๆ"

             ยัยหวายพูดขึ้นก่อนที่เราจะเดินตรงไปยังห้องของอาจารย์ฝ่ายปกครอง เฮอ ข้าว

เพิ่งกินไป 4 - 5 คำเองจะเรียกอะไรกันหนักหนาเนี้ย    

 

.........................................................................................................................................       

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน